“ได้ฟังเื่ของทุกคนเนี่ยดีจังเลยนะครับ”เอเดนพูดกับคนข้างๆ ขณะที่เขากำลังนั่งขัดดาบ
“อือ”อีกคนกลับตอบมาเสียอย่างนั้น ทำเอาเอเดนงงว่าสรุปแล้วทั้งคู่เลิกเกลียดกันแล้วใช่หรือเปล่า
“ว่าแต่นายล่ะดีแลนไม่เล่าเื่ของนายบ้างหรอ” ธีโอถามขึ้นก่อนที่ทุกคนจะเออออตามไปด้วยทุกคนมองไปทางเขาพอดีแลนเงยหน้าขึ้นมาจากดาบก็ต้องงงเมื่อมีคนอยากรู้เื่ของเขาเยอะขนาดนั้น
“อ่า ให้อสูรจิ๋วนี่เล่าไปสิ”ดีแลนบ่ายเบี่ยงเื่ของเขาไม่ค่อยจะน่าเล่าเท่าไหร่นัก
“ผมหรอ?”เอเดนชีไปที่ตัวเองแล้วเกาหัวเบาๆ ก่อนจะทำท่าเคอะเขินเล็กน้อย
“ผมมาจากซานดราส่วนใหญ่เป็ทะเลทรายแต่คนที่นั่นก็รวยกันสุดๆ ฮ่า ๆ ผมอยู่กับแม่สองคนเพราะว่าพ่อหายไปั้แ่ผมเกิดแม่เล่างั้น” เอเดนก้มหน้าเมื่อเขาพูดถึงประโยคนั้น ไคที่นั่งข้างๆ เขาจึงจับบ่าเพื่อปลอบใจ
“แต่แม่ก็ดูแลผมมาดีมากๆ ตลอดเวลาผมไม่เคยมีเพื่อนเพราะแม่สั่งห้ามไม่ให้ออกไปเล่นกับใคร แม่สอนผมที่บ้านผมไม่เคยไปโรงเรียนก็เลยรู้สึกดีที่ได้เจอเพื่อนๆ เป็ครั้งแรก” เอเดนยิ้มด้วยความรู้สึกอบอุ่น
“หรอ”ดีแลนพูดตัดอารมณ์ของทุกคนที่กำลังอินสุดๆ จนโดนธีโอเอาปลอกดาบเคาะหัวไปทีด้วยความหมั่นไส้ดีแลนจึงหันเปิดาเล็กๆ กับธีโอ
“ยกเว้นนายน่ะ”เอเดนยิ้มร้ายเบาๆ พร้อมกับสายตาเ้าเล่ห์เล็กน้อยที่ได้ด่าอีกคน ทำให้เพื่อนๆขำกันใหญ่แม้ว่าเริ่มแรกทั้งสองจะไม่ค่อยถูกชะตากันเท่าไหร่ก็ตามแต่หลังจากนี้ก็คงต้องปรับตัวกันอีกเยอะ
“แล้วนายล่ะ”เอเดนหันไปถามดีแลนหลังจากที่เขาหันไปหัวเราะกับคนอื่น ๆ
“ฉันหรอ อ่า”ดีแลนอยากเลี่ยงแต่เหลือเขาคนเดียวแล้วทุกคนก็กดดันด้วยสายตาดีแลนจึงจำต้องเล่าไปอย่างรวบรัด
“ฉันเกิดที่คีเรียลย้ายไปอยู่ที่บอนั้แ่สามขวบหลังจากแม่ตายฉันกลับไปเยี่ยมยายที่นั่นทุกปีมีเพื่อนสนิทมากๆ อยู่จนพออายุ10 ขวบเขาจะบินมาหาฉันเครื่องบินดันตกตายตอน 5 ขวบพี่ชายคนเดียวที่เข้าใจก็มาเรียนดาบที่นี่จนฉันอายุ18 พี่ชายกลับบ้านไปชีวิตก็ไม่มีอะไรนอกจากโดนญาติด่าทุกวันพอเมื่อสองอาทิตย์ก่อนปู่ให้ดาบนี้มาแล้วปู่ก็ตายแล้วฉันก็มาฝึกดาบ จบ” ดีแลนพูดจบก็ลุกขึ้นถือดาบเดินกลับห้องไปทุกคนอึ้งมองตามเขาไม่รู้จะแทรกจังหวะไหนหรือใเื่อะไรก่อนดีหลังจากนั้นทุกคนก็ทำได้แค่แยกย้ายไปพักผ่อน เพราะไทเลอร์นัดทุกคนอีกทีตอนเย็น
“ว่าแต่เอเดนไม่เคยเห็นหน้าคุณพ่อเลยหรอ”ธีโอถามเอเดนเื่พ่อขณะที่เดินกลับห้องด้วยกันผ่านโถงทางเดินใหญ่
“ผมเคยเห็นแค่รูปถ่ายเก่าๆที่ไม่ค่อยชัดในรูปคุณพ่อยิ้มดูมีความสุขมาก ไม่รู้เลยว่าทำไมคุณพ่อถึงต้องหนีไป”เอเดนเล่าเศร้าๆ
“หนีหรอนึกว่าหายไปโดยไม่รู้เหตุ” ธีโอใเขานึกว่าอาจจะหายสาบสูญไปกับทะเลทรายอะไรแบบนั้น
“ครับแม่บอกว่าพ่อเก็บของแล้วหนีไปเลย” เอเดนตอบก่อนจะเดินถึงห้อง ทั้งคู่เข้าห้องไปก็พบกับดีแลนที่นั่งแชทอยู่บนเตียงเอเดนกับธีโอเดินเข้าไปในห้องจัดเก็บดาบให้เข้าที่ก่อนจะนั่งพักกันเงียบๆ
“ออกไปหาไรกินกันไหมชักหิวๆ” ธีโอพูดสลายความเงียบขึ้นชวนทั้งสองออกไปหาของกิน
“ซื้อมาแล้วอะ”ดีแลนยกขนมปังบนโต๊ะของเขาให้ธีโอดูธีดอจึงหันไปหาเอเดนอีกฝ่ายส่ายหน้าแทนการปฏิเสธ เอเดนตัวเล็กเพราะไม่ค่อยกินถึงแม้จะสูงแต่ตัวก็บางมากๆ
“โอเค ถ้าอยากได้อะไรก็แชทมาบอกได้นะทั้งสองคน”ธีโอเดินออกจากห้องไปในห้องก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง
เอเดนเอนกายลงบนเตียงของเขาพร้อมกับสูดหายใจเข้าออกเพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อก่อนจะลุกขึ้นมานั่งแล้วหยิบหนังสือเล่มโปรดขึ้นมาอ่านต่อในขณะที่ดีแลนลอบมองอีกคนอยู่เป็ขณะแม้เขาจะบอกตัวเองว่าไม่ได้ตั้งใจมองเพราะเห็นที่หางตาต่างหากแต่ก็ไม่ได้สังเกตเลยว่าตนเองมองอีกคนบ่อยแค่ไหนพอรู้สึกตัวเขาเองก็หงุดหงิดขึ้นมาที่ตัวเองมองเอเดนบ่อยครั้งและออร่าสีม่วงนั่นก็น่ารำคาญตาสำหตับเขาตอนนี้ดีแลนวางโทรศัพท์ลงก่อนจะหยิบขนมปังห่อใหญ่ขึ้นมาแกะ ขนมปังสอดไส้ทูน่ากับน้ำสลัด 1 ชิ้นดีแลนหยิบขึ้นมากัดกินไปครึ่งชิ้นในคำเดียวก่อนจะดื่มน้ำมะพร้าวที่ซื้อติดมาด้วยตามหลังจากที่กลืนขนทปังไปแล้วสายตาเขาก็ยังชอบไปหยุดที่อีกคนบ่อยครั้งจนน่ารำคาญใจ
“นายช่วยอยู่ไกลๆ สายตาฉันหน่อยได้ไหม” ดีแลนบอกอีกคนด้วยใบหน้าหงุดหงิดเต็มทน พร้อมกับสรรพนามในการเรียกที่เปลี่ยนไปเอเดนมองด้วยสายตางงงวย เขาเองก็อยู่เฉยๆ และนิ่งสุดเท่าที่จะทำได้เพื่อจะไม่รบกวนอีกฝ่ายแล้วแต่ก็ไม่วายโดนว่าอยู่ดี
“ผมก็อยู่ของผมเฉยๆนายไม่ชอบก็หลับตาไปสิ”ความปากกล้าไม่เคยลดลงจากคนอย่างเอเดนเขาไม่เคยกลัวดีแลนหรือใครเพียงแต่เขาเป็คนสุภาพต่อผู้ที่ควรสุภาพด้วยเขาจึงพลางนึกเสียใจที่เคยสุภาพใส่ดีแลน แต่ก็คำพูดนั้นของเขานั่นแหละยิ่งทำให้ดีแลนฉุนดูเหมือนดีแลนจะกลายเป็คนโมโหง่ายขึ้นมา ดีแลนสูดหายใจลึกเพื่อดึงสติก่อนที่เขาจะเข้าไปซัดหน้าอีกฝ่ายเสียก่อน
“นายรู้ไหมว่านักล่ามองเห็นออร่าของอสูร”ดีแลนพูดถามขึ้นมาลอย ๆ หลังจากที่สงบสติลง
“รู้สิผมเห็นของคุณแม่ทุกวัน” เอเดนนั่งไขว่ขาอ่านหนังสือต่อ
“อืม ฉันรำคาญออร่าของนายนายไม่เห็นของตัวเองหรือไง” ดีแลนพูดต่อ
“ไม่เห็น”เอเดนตอบแบบห้วน ๆ เท่านั้นก่อนจะปิดหนังสือเพราะเขาไม่มีสมาธิอ่านต่อ “นาย้าอะไร”เอเดนมองหน้าดีแลนแล้วถาม
“ไม่ฉันเกลียดสีม่วง” ดีแลนพูดออกมาแค่นั้น เอเดนเอียงคอมองอย่างสงสัย สีม่วง?
“นายเห็นออร่าผมสี่ม่วงหรอ”เอเดนถาม ดีแลนจึงมองหน้าเขาพลางขมวดคิ้ว
“อืม”ดีแลนสงสัยว่าทุกคนไม่ได้มองเห็นออร่าสีเหมือนกันหรอ
“ไม่เคยมีใครบอกผม”เอเดนพูดยิ้มๆ ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำ
“แล้วปกติเห็นสีอะไรกันวะ”ดีแลนพูดกับตัวเอง ปกติแล้วเขามองเห็นออร่าของอสูรมาเยอะและก็เจอหลากหลายสีแต่เขาก็ไม่เคยเอะใจไม่เคยถามไม่เคยศึกษาว่าออร่าแต่ละสีต่างกันหรือเปล่าและไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นออร่าสีม่วงมาก่อนจึงได้คิดว่ามันปกติ “ช่างเห๊อะ”ดีแลนบ่นกับตัวเองแล้วทิ้งตัวนอนบนเตียงก่อนจะหลับไป
เอเดนออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ดีแลนหลับไปไม่นานเอเดนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปิดไฟตรงหัวเตียงให้ดีแลนและเดินออกไปหาของกินเพราะเห็นอีกคนกินแล้วทำเขาหิวไปด้วย
“แซนวิชทูน่าก็ไม่เลวนี่”เอเดนพูดกับตัวเองในร้านสะดวกซื้อหลังจากที่เดินวนอยู่นานก็นึกไม่ออกว่าอยากกินอะไรสุดท้ายก็ได้ของที่ดีแลนพึ่งจะกินให้เห็นไปเขาพลางนึกในใจว่าคงไม่ได้มีเหตุผลอะไรมากหรอกก่อนจะหยิบน้ำเปล่าและเดินไปจ่ายเงิน
“เอเดน”ไคเดินเข้ามาทักเอเดนพร้อมกับทาโก้สองชิ้นและแก้วน้ำอัดลม เอเดนยิ้มรับอีกคนก่อนจะเดินไปด้วยกันที่โต๊ะเพื่อนั่งกัน
“ชอบหนมปังทูน่าหรอ”ไคถามเอเดนขณะที่เขากินทาโก้อยู่
“ไม่หรอกแค่นึกไม่ออกว่าอยากกินอะไร แต่อันนี้ก็อร่อยดี” เอเดนตอบพลางเคี้ยวตุ้ยๆไคมองหน้าเอเดนแล้วยิ้ม
“ลองทาโก้ไหมอันนี้อร่อยดีนะ” ไคถามเอเดนพร้อมรอยยิ้ม เขาเป็คนที่ยิ้มแล้วมีสเหน่มากฟันเรียงสวยบวกกับนัยย์ตาสีฟ้าน้ำทะเลหลงไหลน่ามอง
“จะดีหรอนั่นของนายนะ” เอเดนเกรงใจเล็กน้อยเพราะไคเป็คนที่ตัวใหญ่กล้ามเนื้อแน่นท่าทางจะกินเยอะ
“ไม่เป็ไรนายลองชิมดูกินไม่หมดฉันกินต่อได้” ไคฉีกยิ้มราวกับเด็กเขาดูน่าคุยด้วยที่สุดในรุ่นแล้วดูเป็คนที่คุยเก่งมาก ๆ
“งั้นลองดูก็ได้”เอเดนกัดทาโก้ที่ไคยื่นให้คำเล็ก ๆ แล้วเขาก็พบว่ารสชาติมันดีมาก ๆ
“อร่อยไหม”ไคถามเอเดน
“อร่อยมาก ปกติทาโก้ที่เคยกินก็ว่าอร่อยแล้วอันนี้อร่อยสุดๆ” เอเดนตาโตกับรสชาติของทาโก้ที่เขาพึ่งกัดไปเขาคิดว่ามันอร่อยจนปากเขาแทบจะส่องแสงได้
“ใช่ไหมล่ะ”ไคยิ้มตาหยีแล้วเขาก็กัดทาโก้ชิ้นนั้นที่เอเดนกัดไปแล้วโดยไม่แสดงท่าทางรังเกียจเลย
“นายกินต่อฉันเลยหรอ”เอเดนอึ้งเล็กน้อย
“อ้อโทษทีฉันไม่ค่อยถือเื่นี้น่ะ”ไคใที่เอเดนอึ้งเขาไม่คิดว่าการกินต่อจะเป็อะไรมาก
“เปล่าหรอกแต่คิดว่าบางคนอาจไม่ชอบที่ฉันเป็อสูรน่ะ” เอเดนก้มหน้าเล็กน้อยหลายคนที่เจอในสำนักนี้มองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาดเพราะทุกคนล้วนเป็นักล่า ไม่เคยมีนักล่าที่เป็อสูรมาก่อน
“ห๋ามีคนไม่ชอบนายด้วยหรอออกจะน่ารักขนาดนี้” ไคขมวดคิ้วสงสัยแถมยังแอบชมอีกคนไปอีก
“ฮ่า ๆ ไม่ได้น่ารักซะหน่อย”เอเดนเขินแก้ตัวไปกัดขนมไป “จะมีชัดๆ ก็คนนึงล่ะที่ไม่ชอบ”
“อ๋า ดีแลนน่ะหรอเขาคงเ็ปมาเยอะแล้วจัดการตัวเองไม่ได้นั่นแหละ อย่าโทษตัวเองมากเลย”ไคยิ้มให้กำลังใจเอเดน เขาเป็คนที่ยิ้มแล้วทำให้คนรอบข้างรู้สึกดีที่สุด
“ขอบคุณนะ”เอเดนยิ้มตอบ
“ว่าแต่นายมีแฟนหรือยังไม่เห็นแชทหาใคร” ไคถามเอเดนด้วยความสนใจเมื่อเขาไม่เคยเห็นเอเดนจับโทรศัพท์มือถือเลย
“ไม่มีหรอกแม่ไม่เคยให้ออกไปเจอใคร” เอเดนตอบขำๆ
“แต่มีมือถือใช่ไหม”ไคเลิกถามพลางเลิกคิ้ว
“มีสิแม่ซื้อให้ไว้โทรหากันน่ะ” เอเดนตอบเพียงแค่นั้น
“งั้นฉันขอเบอร์หน่อยสิ”ไคขอช่องทางติดต่อเอเดนก่อนใครนอกจากธีโอแล้วไม่มีใครที่มีเบอร์ของเอเดนอีก
“ฉันจำไม่ค่อยได้น่ะลืมเอามือถืออกมาด้วย นายจดเบอร์นายให้ฉันแทนได้ไหม” เอเดนตอบพลางยิ้มแหย เขาพึ่งจะได้มือถือมาไม่นานนี่เอง
“ได้เลยเดี๋ยวฉันจดให้นะ” ไคหยิบกระดาษแถวนั้นออกมาเขียนเบอร์ให้เอเดนอย่างตั้งใจ
“ทำไรกันอยู่ทั้งสองคน”ธีโอเดินเข้ามาทักพร้อมกับลิลลี่ แล้วนั่งลงที่โต๊ะ
“ก็คุยกันเรื่อยเปื่อย”ไคตอบ “แล้วยังไงสองคนนี้อะ เห็นไปไหนด้วยกันบ่อยเลย”ไคแซวขึ้นมาบ้าง เขาสังเกตเห็นว่าทั้งคู่เดินด้วยกันบ่อยยิ่งกว่ารูมเมทเสียอีก
“ไม่มีอะไรเราเป็คู่หูกันก็ชอบเดินคุยกันเื่เรียนนั่นแหละ” ธีโอตอบขณะที่ลิลลี่ยิ้มๆ
“ดีจังสนิทกับคู่หูฉันกับวอลเตอร์คุยกันได้ไม่ถึงไหนเลย” ไคบ่นอุบวอลเตอร์เป็เด็กสายวิทย์ เขามักจะพูดเื่วิทยาศาสตร์กับข้อเทจจริงต่างๆ มากกว่าจะพูดคุยกันเื่ทั่วไปทำเอาทุกคนขำกันใหญ่
“ไม่คิดว่าไคจะเข้าหาเอเดนมากกว่าดีแลนนะ”ลิลลี่พูด เพราะทั้งสองดูเป็สายเดียวกันมากกว่า ตัวใหญ่ๆ บ้าบิ่นแต่ดีแลนติดหม่นไปอยู่ข้างกันคงเหมือนแสงกับเงา
“หมอนั่นเข้าหายากจะตายชอบหน้าบึ้งแถมชอบเดินหนีอีก” ไคบ่นอีกรอบหลังจากที่เขาพยายามจะคุยกับดีแลนเล่นๆมาสองสามรอบจนเอเดนกับธีโอหลุดขำ
“ดีแลนก็แบบนั้นแหละคงต้องเรียนรู้กันเยอะตอนเจอเอเดนครั้งอรกดีแลนแทบจะไล่หนี”ธีโอนึกคิดไปก็ขำที่ตอนนี้ดีแลนทำได้แค่ยอมแถมยังเป็คู่หูกันอีก
“เมื่อกี้ก็พึ่งจะว่าผมมาฮ่าๆ” เอเดนพูดขำๆทุกคนก็มองไปที่เอเดนแล้วพลางคิดว่าดีแลนคงไม่ทำร้ายคนน่ารักอย่างเขาหรอก
“ฉันไม่ปล่อยให้ดีแลนทำร้ายเอเดนแน่นอนเพื่อน”ธีโอยืนกอดอกฉีกยิ้มวางมาดทำให้ทุกคนขำกัน
“ใกล้ถึงเวลาแล้ว”ไคพูดขึ้นเมื่อใกล้ถึงเวลานัดที่ไทเลอร์นัดพวกเขาไว้
“อ่าผมต้องไปเอาดาบก่อน”เอเดนพูดก่อนจะรีบวิ่งกลับห้องตามด้วยธีโอที่นึกได้ว่าดาบเขาเองก็อยู่ที่ห้อง
เมื่อถึงห้องเอเดนก็หอบเล็กน้อยเพราะว่าเขารีบวิ่งมาพอๆกับธีโอ ดีแลนยังคงนอนหลับอยู่ธีโอจึงเดินไปปลุกเพราะถ้าให้เอเดนปลุกอาจจะมีปัญหา
“ดีแลนตื่นได้แล้วพวก” ธีโอสะกิดเบาๆ พร้อมกับเรียก ดีแลนตอบรับในลำคอแล้วยันตัวลุกขึ้นยืนบิดี้เีก่อนจะปรือตาเบาๆเพื่อปลุกตนเองอีกรอบ
“อ่าถึงเวลาแล้วหรอ” ดีแลนเดินไปดื่มน้ำในตู้เย็นก่อนจะเดินไปหยิบดาบส่วนเอเดนที่รู้สึกหายเหนื่อยเร็วอย่างประหลาดก็งงนิดหน่อยก่อนจะหยิบดาบแล้ววิ่งกลับไปที่เดิม
“ใกล้แล้วมาเร็ว” ธีโอบอกดีแลนก่อนเขาจะวิ่งตามเอเดนไปดีแลนเองก็ปิดประตูแล้วเดินตามไปเช่นกัน
“มาช้าอีกแล้วนะดีแลน”ไทเลอร์บ่นเขาพลางเท้าสะเอว
“โทษทีไปผิดห้องน่ะ” ดีแลนแก้ตัวเอื่อย ๆ แต่ความจริงแล้วเขาี้เีวิ่งจึงมาถึงช้า
“เร็วหน่อยวันนี้ฉันจะมาบอกข้อมูลบางอย่างเล็กน้อย” ไทเลอร์นั่งตรงหัวโต๊ะที่ทุกคนนั่งอยู่แล้วทุกคนก็หันหน้าไปมองเขา
“ไม่มีฝึกดาบหรอ”ดีแลนถามขึ้นเมื่อเขาถือดาบหนักมาแต่ไม่ได้ฝึกก็รู้สึกเมื่อยเปล่า
“ไม่มีแต่นักล่าที่ดีควรพกดาบติดตัวตลอดเวลา” ไทเลอร์ตอบก่อนจะพูดถึงเื่ที่เขาต้องพูดและทุกคนเองก็ตั้งใจฟังอย่างดี
To be continue
3K
