เกมราชันสงครามออนไลน์

ตอนที่ 26 คู่ซ้อม

กายจัดการหมูตุ๋นบนโต๊ะและเบียร์ข้าวบาร์เลย์จนหมดเขานั่งมองนครดาราฟ้าแห่งนี้อย่างเงียบ ๆ มันเป็นช่วงเวลาที่สงบสุขแม้จะมีเสียงของคนภายในเมืองที่เดินผ่านเข้าออกร้าน บางคนก็เริ่มดื่มกันแต่หัววันก็ตาม

“อิสระสมกับคติประจำใจของนครดาราฟ้า เสรีภาพคืออำนาจของทุกคน” กายรู้สึกอิจฉา NPC ในเกมขึ้นมาแล้ว

กายก็นั่งพักและเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู

“ชื่อ: เดวิน”

“อายุ: 19”

“เพศ: ชาย”

“ระดับ: นักรบฝึกหัด ขั้น 1”

“ศิลปะการต่อสู้:

ทุบ1/1 (20%)

ฟัน0/2 (51%) ”

กายมองดูค่าประสบการณ์แล้วของศิลปะการต่อสู้ฟันก็เผยรอยยิ้มออกมา

‘หลังจากสู้กับโจชัววันนี้ค่าประสบการณ์ศิลปะการต่อสู้ฟันได้มาถึง51 %แล้ว ถ้าสามารถหาคู่ซ้อมแบบนี้ได้อีกสักครั้งสองครั้ง ฉันคงสามารถสำเร็จขั้น 1ได้ไม่ยาก’ กายคิดไม่ตกว่าเขาจะไปหาคู่ซ้อมได้ที่ไหน แม้เขาจะรู้จัก NPC หลายคนแต่ส่วนใหญ่ก็เป็นศัตรูมากกว่ามิตร

“ฮาเกนก็ไม่ได้หมอนั้นคงจะกำลังฝึกอยู่ที่ค่ายทหาร ไปหาผู้เล่นก็อันตรายเกินไปอีกอย่างฉันก็ไม่รู้ว่าใครที่เป็นผู้เล่นบ้าง ถ้างั้นก็เหลือเพียงคนเดียว มีอาเวียลินเลีย”

แต่ก่อนที่เขาจะไปหามีอาเพื่อขอให้เป็นคู่ฝึกซ้อมกายต้องกลับไปที่โรงตีเหล็ก

“ได้เวลาทำงานนรกแล้ว”กายใช้เวลาตลอดทั้งช่วงบ่ายจนถึงเย็นเพื่อตีเหล็กจนกลายเป็นเหล็กแท่ง 150ชิ้นซึ่งเพียงพอสำหรับส่งงานตามโควตาของทั้งสามวัน

...

กายออกจากโรงตีเหล็กไร้เวลาเกือบเที่ยงคืนเขาก็พาตัวละครของตัวเองไปนอนที่ห้องพักด้วยความอ่อนล้า โดยเขายังแวะไปจัดการกับอาหารเย็นมื้อใหญ่ที่โรงอาหารมาก่อนหน้านั้นด้วย

เช้าวันที่สองภายในเกมยังคงเป็นวันปกติอยู่เหมือนเดิมกายจัดการธุระของตนเองแล้วไปตามหามีอาเพื่อต้องการขอให้เธอมาเป็นคู่ซ้อมให้กับเขา

มีอาพักอยู่ในห้องระดับกลางกายต้องขึ้นไปยังชั้นบนของปราสาทในส่วนที่พัก เขาไม่เคยขึ้นมาที่นี่ก่อนทุกสิ่งดูดีกว่าห้องพักระดับต่ำที่เขาอยู่มาก บรรยากาศที่ดี แสงที่มากพอและสิ่งประดับตกแต่งที่หรูหรา

ในบางจุดยังมีหลอดไฟจิตวิญญาณติดอยู่ด้วยซึ่งต่างจากห้องพักระดับต่ำที่มีเพียงตะเกียงน้ำมันเท่านั้น

“ห้องนี้สินะ”กายเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องของมีอา ซึ่งเขารู้มาจากการสอบถามคนอื่น ๆ

ขณะกายกำลังจะเคาะประตูมีอาก็เปิดประตูเดินออกมาด้วยชุดของสถาบันศาสตร์นักรบยืนอยู่ด้านหน้าของกายก่อนแล้ว

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่”มีอาดูจะแปลกใจที่เจอกับกาย

“ข้ามีเนื่องจะคุยด้วยหน่อย”กายบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการไปตรง ๆ

.....

“บอกมาได้เลยว่าเจ้าต้องการอะไร”กายพูดด้วยความจริงจัง

มีอายืนนิ่งมองกาย“ได้ ข้าต้องการดาบเดซี่”

กายหันหลังเดินกลับทันที

“เดี๋ยวก่อนแค่ยืมเฉย ๆ ก็ได้” มีอากัดริมฝีปากรอคำตอบจากกาย

“ตกลง”กายตอบกลับไป แม้จะงงกับคำขอพิลึกนี่ก็ตาม เขาไม่ต้องเสียเงินในการจ้างเธอให้เป็นคู่ฝึกซ้อมซึ่งนั้นเป็นเรื่องที่ดี

หลังจากนั้นทั้งสองก็ทำข้อตกลงกันโดยมีอาจะเป็นคู่ฝึกซ้อมให้กับเขาแลกกับการที่ต้องให้มีอายืมดาบเดซี่หลังจากการฝึกซ้อม1 ชั่วโมง

‘ดูเหมือนว่าฉันจะคิดถูกที่มาขอให้เธอช่วย’กายคิดในใจ

.....

แต่หลังจากนั้นไม่นานกายถึงกับกรีดร้องในใจ‘บัดซบทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในตอนที่ต่อสู้ด้วยฉันคิดผิดเธอต้องแกล้งเป็นลูกแมวที่น่ารักแต่แท้จริงเธอคือพยัคฆ์สาวนักฆ่า อ๊ากกก’

กายพยายามคลานขึ้นมายืนด้วยความเจ็บปวดแต่ที่ยิ่งกว่านั้นคือเขาแพ้ให้กับผู้หญิงอย่างราบคาบ

“ไม่...ใจเย็นก่อนเราแค่ฝึกซ้อมกันไม่ใช่เหรอ อั๊ก!” กายร้องด้วยความเจ็บ

“จับดาบขึ้นมาเจ้าจะต้องไม่มองว่าดาบไปทางไหน แต่ต้องดูว่าคู่ต่อสู้จะโจมตีตรงไหนแทน”

“ถ้าตั้งรับไม่ได้ก็ต้องโจมตีส่วนกลับให้ได้”

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่าให้ดาบหลุดมือสิ!”

“อย่าลืมนี่คือการต่อสู้จริงๆ อย่าใช้เพียงแต่ดาบต้องใช้ร่างกายส่วนอื่น ๆ ด้วยลองรับลูกแตะนี่ดู”

“ดูนี่ซะนี่คือการฟันที่แท้จริง”

มีอาบอกออกมาไม่หยุดพักราวกับเธอได้กลายเป็นอาจารย์สอนดาบไปแล้ว

“แบบนั้นแหละทั้งสองคนสู้เขานะเดวิน”

นอกจากมีอาแล้วด้านข้างยังมีอีกคนเธอไม่ใช่ใครอื่นๆ แต่เป็นลิลี่เพื่อสาวของมีอาที่ตอนนี้กำลังทำท่าทำทางราวกับเชียร์มวยบางครั้งเธอก็จะหัวเราะกับท่าทางตลกของกายที่หงายหลังขาชี้ฟ้า

‘ขายหน้าชะมัด’กายคิดด้วยความเสียใจที่ไปขอมีอาให้มาช่วย

หลังจากนั้นทั้งวันกายก็โดนซ้อมมากกว่าฝึกซ้อมโดยมีอาเธอเคลื่อนไหวได้รวดเร็วมาก อีกทั้งยังอ่านการโจมตีของเขาขาดลอย มีบางครั้งเธอก็แตะกายแทนที่จะใช้ดาบ

ตกเย็นเขาเดินกลับห้องพักด้วยสภาพอนาถโดยทั้งตัวเขานั้นมีแต่รอยฟกช้ำ

เช้าวันที่สามภายในเกมชายหนุ่มยังคงไปหามีอาให้เป็นคู่ฝึกซ้อมเพราะเมื่อวานค่าประสบการในการณ์เรียนศิลปะการต่อสู้ฟัน นั้นคืบหน้าเป็นอย่างมาก

มีอาแสดงท่วงท่าการใช้ศิลปะการต่อสู้ “ฟัน”ให้กายดูหลายครั้ง แม้มันจะไม่มีออร่าออกมาแต่มันก็เป็นท่าทางที่ถูกต้องทำให้กายฝึกฝนได้อย่างรวดเร็ว

ณตอนนี้เขารู้แล้วว่ามีอาเป็นนักรบฝึกหัดขั้น 2

ความต่างของนักรบฝึกหัดขั้น1 และ 2 คือความแข็งแกร่งทางกายภาพ ความเร็วการตอบสนองและการฟื้นตัวที่รวดเร็วกว่ากันความต่างของสิ่งเหล่านี้จะแสดงออกมาให้เห็นในการต่อสู้

กายยังคงอยู่ในสภาพร่อแร่หายใจเหนื่อยหอบนี่เป็นครั้งที่สองที่เขาคิดว่าถ้าสู้กับเธอต่อไปอาจจะตายจากการโดนซ้อมจริง ๆ

“พอ...พอก่อนฉันขอพักก่อน” กายพูดออกมาด้วยเสียงขาด ๆ หาย ๆ เพราะเขาหายใจไม่ทัน

“อ่อ...ได้สิ”มีอาเห็นว่าวันนี้กายคงไม่ไหวแล้วจึงหยุดมือ

เขาจึงกลับมาสนใจเรื่องของตัวเองก่อน

“เปิดหน้าต่างสถานะ”กายหันกลับมาสนใจตัวเอง เพราะตอนนี้ค่าประสบการณ์ของเขาถึง 100 % แล้วแม้มันจะไม่ได้เกิดแสงวูบวาบเหมือนกับครั้งแรกที่เขาสำเร็จศิลปะการต่อสู้ ทุบ ขั้น1 ก็ตามที

“ชื่อ: เดวิน”

“อายุ: 19”

“เพศ: ชาย”

“ระดับ: นักรบฝึกหัด ขั้น 1”

“ศิลปะการต่อสู้:

ทุบ1/2 (7%)

ฟัน1/2 (0%) ”

‘ตอนนี้ฉันมีสองศิลปะการต่อสู้ที่อยู่ในขั้น1 แล้วถ้าจะขึ้นเป็นนักรบแท้จริงขั้นสองฉันต้องฝึกจนศิลปะการต่อสู้ถึงขั้นที่สองก่อน’

กายจับดาบเดซี่ที่อยู่ในมือเขาแพ่งสมาธิไปที่มันจากนั้นก็ออร่าสีแดงก็ปกคลุมดาบแต่เอาได้ปลดปล่อยกระบวนท่าออกมาเขาแค่ทดสอบดูเท่านั้น

“นี่มันศิลปะการต่อสู้ ฟัน ขั้น 1 เจ้าสำเร็จขั้นหนึ่งแล้วหรือที่ต้องการคู่ฝึกซ้อมเพราะเรื่องนี้” มีอาถามออกมา

“โทษทีนะที่ข้าไม่ได้บอกก่อน”กายยกมือขึ้นมาเกาหัวตัวเองเป็นเชิงขอโทษ

“สัตว์ประหลาด!”ลิลี่ที่อยู่ด้านข้างพูดออกมาขณะที่มองดูกาย

กายได้ยินเขาก็รู้สึกว่าเธอไม่น่าจะพูดคำนี้ออกมาแม้แต่น้อย‘เธอสามารถเข้ามาเรียนที่สถาบันศาสตร์นักรบได้คงจะไม่ใช่ง่าย ๆ อย่างที่คิดแน่’

“เอานี่...แฮ่กๆ ...ดาบ! เธอใช้มันตายสบายเลย...”กายโยนดาบเดซี่ให้กับมีอาพร้อมกับทิ้งตัวลงนอนบนลานหิน

เธอก็หยิบดาบเดซี่มาด้วยท่าทางที่ดีใจแต่ก็ยังเก็บอาการไว้ได้อยู่ หญิงสาวจัดการเหวี่ยงดาบไปมาในลานฝึก

กายมองดูมีอาและลิลี่สองคนฝึกฝนด้วยกันและคิดในใจว่า‘คนหนึ่งบางครั้งก็เย็นชา บางครั้งก็น่ารัก แต่พอต่อสู้ก็ดุดันอีกคนดูจะเป็นเด็กน้อยร่าเริงไม่เป็นพิษเป็นภัย’

ลิลี่ที่เห็นว่ามีอาได้ดาบมาแล้วเธอก็เข้ามาเป็นคู่ซ้อมให้มีอาพร้อมกับพูดคำที่มันดูกำกวมออกมา“มีอาเธอจับดาบของเดวิน ท่านแม่บอกว่าถ้าจับแรงมันจะเจ็บได้”

มีอาพอได้ยินดังนั้นก็หน้าแดงและหันมามองลิลี่ด้วยความโมโห

“วันนี้เธอโดนแน่”มีอาคว้าดาบเดซี่ไล่ตามลิลี่ทันที แต่แน่นอนว่าเธอไล่ตามลิลี่ไม่ทันเหมือนเช่นเคย

กายเองก็อึ้งจากคำพูดของเด็กสาวเช่นกันเขารีบเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับลิลี่ทันที

กายดีดตัวขึ้นมานั่งตอนนี้ที่ลานฝึกมีคนไม่มากแล้วเพราะตอนนี้เป็นช่วงเวลาเย็น นักเรียนส่วนใหญ่พากันไปพักผ่อนกันหมดแต่ก็ยังมีคนที่มาฝึกฝนช่วงเย็นอยู่บ้าง

มีอาและลิลี่ก็ยังคงวิ่งไล่กันอยู่

กายมองNPC สาวสวยไม่ละสายตาและคิดว่าบางทีเธออาจจะเป็นตัวละครลับในเกมก็ได้

.......

กายออกจากเกมตอนตี 3 ของวันที่ 19 เมษายน ปีที่ 70เขาถอนหายใจออกมาหลังจากกลับออกมาจากเกมราชันสงครามออนไลน์สู่โลกแห่งความเป็นจริง

“ชีวิตในนั้นคือเรื่องที่ดีมากในหลายปีที่ผ่านมาของฉันแต่ฉันก็ยังต้องใช้ชีวิตในโลกนี้ต่อไป สู้สิกาย นายต้องทำได้”กายพูดให้กำลังใจตนเองเพราะเขาไม่มีใครอีก

หลังจากออกจากแคบซูลกายไม่ได้กลับไปนอนแต่ไปหาซาเรียเพื่อขอนอนพักที่นี่แทน เพราะเขาไม่อยากกลับบ้านอีกอย่างการเล่นเกมก็ทำให้เขาเหนื่อยด้วย

“เจ๊ซาเรียผมขอนอนพักที่โซฟานั่นได้ไหมครับ”

“หืมพักที่นี่เหรอ ตามใจนายแต่ฉันคิดเงินนะ”ซาเรียตอบพร้อมกับที่ในมือของเธอแกะอมยิ้มออกมาใส่ปาก“พรุ่งนี้หวังว่านายจะพร้อมนะ สำหรับแดนสงคราม”

กายพยักหน้าจากนั้นก็เดินไปนอนที่โซฟา