เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่สามสิบเก้า Aftermath หลังจากจบเทพนิยาย

The hero prevail and they live happily everafter---

พวกพระเอกชนะได้ในที่สุดและพวกเขามีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขตลอดไป

โฟรโดเคยถามว่าเราจะมีความสุขได้อย่างไรในเมื่อผ่านเรื่องเลวร้ายมาขนาดนั้น และลุงบิลโบได้เคยกล่าวว่า

“เก็บตอนจบของเรื่องท่อนที่ว่าและพวกเขาอยู่อย่างมีความสุขตลอดไปไว้เถอะ ลุงชอบท่อนนั้น”

บางทีพวกเราก็ทำเพียงแค่ต้องการตอนจบที่มีความสุขแม้ตอนกลางจะเต็มไปด้วยความมืดมน

ผมก็เชื่อเช่นนั้น

เมื่อคืนที่มืดมิดมาถึง คนเราใฝ่หาแสงสว่างและหากถามผม

ผมรู้สึกมีความสุขขึ้นเมื่อแสงอาทิตย์ส่องสว่างขึ้นแบบหนังผีที่พอดวงอาทิตย์สองสว่าง

เราจะเจอว่าไม่คนที่ผจญภัยผ่านค่ำคืนที่มืดมิดมาได้จะรอดชีวิตหรือพบศพของพวกเขาตัวแข็งตายในตอนเช้า และผมยังรู้สึกปวดและเจ็บอยู่แสดงว่าผมยังมีชีวิต

นั่นก็ควรจะเป็นสิ่งที่ผมดีใจแล้วถึงจะรู้สึกแปลกๆที่ผีโหงพรายที่อาจารย์คงขี่มาค่อยๆเลือนหายไปและอาจารย์คงเก็บผีเข้าห่อถุงย่ามของแก

“เดี๋ยวข้ากับพวกเด็กๆไปส่งอาจารย์เองจ๊ะ”

อาจารย์คงก็พยักหน้ารับแกยังดีใจอยู่ที่ได้ผีฟ้าที่มีพลังมาเสริมบารมีของตนเอง

ส่วนผมสั่งการลูกน้องต่างๆเพื่อให้เคลียร์เรื่องราวที่เหลือได้

พวกเราได้พายาย? ที่เป็นร่างของผีฟ้าไปที่บ้านในตลาดของผีฟ้าและผมให้มัดแขนขายายไว้ก่อนและปะยันต์ตรงหน้าอกของแกเพื่อความชัวร์

แกทำท่าทางเสียสติผมก็เชื่อว่าแกเสียสติจริงๆไม่ได้เสแสร้ง

แต่ผมต้องการความมั่นใจ 101% เสมอหากทำเรื่องราวที่เกี่ยวกับพวกผีนี้

บ้านของผีฟ้า เป็นห้องแถวในตลาด

มีน้ำอบ มีเชิงเทียน มีหัวกะโหลก

ผมอยากเก็บเอาไว้แต่คิดว่าให้อาจารย์คงตรวจดูก่อนดีกว่าและผมอาจจะขอของอาคมต่างๆมาทีหลัง

ผมเห็นตำราบางตำราอยู่ด้วยในหีบที่อยู่ในเครื่องนอนของผีฟ้าและรากไม้สมุนไพรต่างๆ

พอผมคิดว่าไม่มีอะไร

ก็พบพวกยายกิมจู ร้องไห้ในตลาดว่า

” อากิมแช แกหนีไปกับนางรำหน้าขาวแล้วฮือ เมื่อคืนมีคนเห็นแกออกไปแวบๆกับผู้หญิงหน้าขาวผิวขาวคนหนึ่ง ฮืออากิมแชอย่าหนีอั๊วไป”

ผมรู้สึกขนลุกและหัวใจตกวูบขึ้นมาทันที

อากิมแชคู่กัดและคู่หมากรุกของอาเจ็กฮงนั่นเอง

สองคนนี้ไม่รู้ว่าสนิทกันหรือเกลียดกัน

ว่าได้จังหวะเมาก็จะต่อยกันได้จังหวะดีกันก็จะดีกัน

อากิมแช..คงจะกลายเป็นเหยื่อของผีฟ้าไปแล้ว

และผมคงไม่สามารถอธิบายกับตำรวจได้ด้วยว่า

“อ๋อ ผีฟ้ามาสะกดจิตอากิมแชไปกินเลือดกับไส้ครับผม”

คนคงหาว่าผมบ้าและไม่สนใจ

ไม่ได้จับผมแบบในหนังว่าไปยุ่งเหยิงกับพยานหลักฐานเพราะไอ้เจิดลูกชายกำนันแจ่มน่ะ หากไม่มีใครเห็นการทำผิดระดับฆ่าคนกลางตลาดน่ะไม่มีตำรวจมาจับหรอก

ให้รู้เสียบ้างว่าใครใหญ่

แต่คนก็คงไม่เชื่อเรื่องผีฟ้าอยู่ดี

การอธิบายรูปคดีมันห่างไกลกันเกินไป

จนสุดท้ายเรื่องที่ผมพอจะปั้นน้ำเป็นตัวให้มีมูลความจริงได้คือ

“ผีฟ้าหรือหญิงสาวที่เราค้นพบว่าชื่ออนงค์(นามสมมิติ)ได้มาที่ตลาดแห่งนี้และหนีไปกับอาเจ๊กกิมแช และได้ทิ้งญาติผู้ใหญ่ที่เสียสติสติไม่ดีเอาไว้คนเดียว จนยายแก่นั้นเดินมาถึงบ้านไร่ของไอ้เจิดไอ้เจิดกับกำนันท่านด้วยความเมตตาได้ขับรถมาส่งที่บ้านของนางอนงค์(นามสมมตอ) แต่ได้ค้นพบว่านางอนงค์(นามสมมติ)ได้หนีตามชู้รักนายกิมแชแซ่จิวไปแล้วตอนกลางคืนก่อนเที่ยงของวันที่---”

ซึ่งก็เป็นความจริงมากที่สุดเท่าที่ผมจะให้ความจริงได้แล้ว

เหมือนกับคดีคิระ โยชิคาเงะ

เจ๊กิมจูจะคอยว่าอากิมแชจะกลับมาจากการที่ไปหลงผู้หญิงต่างถิ่น โดยไม่มีวันกลับมา

และผมไม่รู้ว่าจะมีเหยื่อมากมายอน่างนี้ที่ผมไม่เห็นที่ไหนหรือเปล่าแต่เพราะอย่างนี้ทำให้ผมสงสารผีฟ้าน้อยลงและโกรธมากขึ้น

“พี่เจิดเป็นอะไรเตะพวกชั้นกระบายอารมณ์ก็ได้จ๊ะ”

“ใช่ๆหือถ้าพี่ไม่พอใจพวกเราไปเตะไอ้พวกไอ้แก่นแก้เครียดก็ได้”

ไอ้ห้อยไอ้โหนพยายามปลอบใจผมเมื่อเห็นผมสีหน้าไม่ดีและผมให้ปากคำกับทางการและให้พ่อกำนันจัดการเรื่องยุ่งยากที่อยู่ในเขตนี้ไปแล้ว

ข้อดีคงมีอยู่อย่างเดียวคือไม่มีใครสงสัยว่าไอ้เจิดจะฉุดหญิงชราร่างทรงของผีฟ้าแต่ประการใด เพราะทุกคนก็มองว่าเสียสติการเอาเชือกมัดไว้หากมาอยู่ในสมัยปัจจุบันคงมองว่าละเมิดสิทธิมนุษยชน

แต่ในยุคนี้

“พ่อกำนันท่านมีเมตตาเหลือเกินช่วยคนแก่เอาไว้ได้ ตอนนี้หลวงพ่อท่านดูแลอยู่ก่อนที่จะหาญาติมารับต่อไป”

ผมได้พยายามถวายเงินให้กับหลวงพ่อท่านเพื่อดูแลค่าอาหารกับยายร่างทรงนั้น

เพราะผมไม่ค่อยเชื่อเท่าไรว่าจะมีญาติมารับคนที่ชราขนาดนั้นหรือผีฟ้าจะไม่ฆ่าพวกเขาเพื่อเอาเลือดมาบำรุงความสาวของตนเองไปจนหมดแล้ว

แต่อย่างน้อยเรื่องราวบางส่วนก็จบลง

ตะวันเที่ยงขึ้นสูงยามเช้ายังสองสว่างอย่างที่เคยเป็นมา

แต่ในตลาดอาเจ๊กิมจูก็ยังร้องไห้ไม่หยุดนั่นเอง