ต้าที่นั่งดู 2 คนนั้นสู้กันอยู่สักพัก ก็ได้สังเกตุเห็นเข้ากับอะไรบางอย่างที่รู้สึกคุ้นตา
“นี่เติ้ล แกเคยอ่าน Webtoon ไหม”
“เคยดิ ทำไม”
"ฉันไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าไอ่เ้าตูนมันกำลังตั้งท่าคุ้น ๆ น่ะ"
“อา..."
สองแขนยกสูงขึ้นมาป้องหน้าด้านซ้ายและขวา เข่าซ้ายชูขึ้นมาพอประมาณ ดวงตาทั้งคู่จ้องมองตรงไปยังฝ่ายตรงข้ามโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง จะเป็ใครไปไม่ได้ นอกจาก ฮีโร่แห่งเบิร์นนักเกิ้ลผู้รักความถูกต้อง วาสโก้
ทุกครั้งที่ไบรท์เตะเข้ามา ตูนก็จะต่อยกลับไปที่ขาของเขาด้วยปลายศอก เป็การป้องกันและโจมตีไปในตัว และเป็แบบนี้มา 10 นาทีแล้ว ถ้าเป็คนปกติทั่วไป โดนปลายศอกเจาะเข้าไปถึงกระดูกแบบนี้ขาคงจะยกไม่ขึ้นอีกแล้ว
ไอ่เ้าตัวเล็กนี่มันอะไร! ทุกครั้งที่เราเตะเข้าไป มันก็ใช้ศอกมารับตลอด เหมือนกับว่าเรากำลังเตะอยู่กับกระบองเพชรที่มีหนามเป็เหล็กยังไงยังงั้น ถ้างั้นต้องเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก ให้มันรับไม่ทัน!!
สู้กันมานานและไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อย ไบรท์ยังสามารถเพิ่มความเร็วในการเตะของตัวเองมากขึ้นไปอีก ซึ่งทีนี้ตูนก็ไม่สามารถรับได้หมดทุกครั้ง และสุดท้าย ร่างเล็กก็โดนอีกฝ่ายะโหมุนตัวกวาดเท้าเข้าไปที่หน้าจัง ๆ จนกระเด็นลอยออกไป
“ฮ่า... จบซักทีสินะ”
แต่เสียใจด้วย มันยังไม่จบ ร่างเล็กค่อย ๆ ลุกมาอย่างช้า ๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่เครื่องร้อนเต็มที่
“จบเจิบอะไรเล่า... รู้ไหมว่าคำนั้นมันเป็คำต้องห้ามของพวกตัวร้ายนะ... ยิ่งพูดคำนั้นมากเท่าไหร่อีกฝ่ายก็จะลุกขึ้นมาได้ตลอด ฉันไม่แนะนำให้พูดคำนั้นนะ”
พูดจบ ตูนก็ได้วิ่งตรงปรี่เข้ามา แต่ก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะขายาว ๆ ของไบรท์ทำให้ตูนไม่สามารถเข้ามาถึงตัวได้แน่นอน นั่นคือสิ่งที่เขาคิด ร่างสูงหมุนตัวใช้ท่าเตะกลับหลังแทงเข้าไปอีกครั้งหนึ่ง แต่ทว่า
“ท่าต้องห้ามหมายเลข 5 ของศมศักดิ์ เจาะเครื่องใน!”
ตูนได้ใช้แรงทั้งหมดที่วิ่งมาะโแทงเข่าสวนกลับไปปะทะกับเท้าของไบรท์ที่กำลังพุ่งออกมา หัวเข่าเจาะเข้าไปกลางฝ่าเท้าเต็ม ๆ จนอีกฝ่ายต้องดึงเท้าตัวเองกลับไปและเริ่มยืนไม่มั่นคง ถ้าหากว่าเมื่อกี้ตูนผ่อนแรงแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ เขาเองต่างหากที่จะเป็ฝ่ายโดนเตะปลิวไปซะเอง
“ความพยายามจะไม่ทรยศใคร ถ้าทุ่มกำลังสุดตัวแล้วล่ะก็ ร่างกายก็จะไม่มีวันทรยศเช่นกัน” (วาสโก้ : LOOKISM)
“แม่งเอ้ย!!! มันจะอะไรนักหนาวะ!!!”
ไบรท์โกรธโกรธถึงขีดสุด เขาได้เร่งความเร็วของตัวเองไปเพิ่มขึ้นไปอีกและเตะเข้าไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้าจนตอนนี้อะไรก็หยุดไม่อยู่ ทั้งฟาดส้นเท้าลงมากลางแสกหน้า ทั้งเตะกลับหลังเข้าที่ลิ้นปี่อย่างแม่นยำ เตะเกี่ยวเข้าไปที่ขมับ เตะตวัดหลังเข้าไปที่ด้านคอ ออกอาวุธทุกอย่างที่มี ที่เคยได้เรียนรู้มาทั้งหมด แต่เขาก็ไม่เริ่มไม่มั่นใจสิ่งที่เขาทำไปทั้งหมดนี้ มันมีประโยชน์หรือเปล่า เพราะกี่ครั้ง ๆ ที่เด็กหนุ่มร่างเล็กร่วงลงไป เขาก็จะลุกขึ้นมายืนได้เสมอ
“ทำไม! ทำไม! ทำไม! ทำไม! ทำไมไม่ล่วงลงไปสักที!! ล่วงลงไปสักทีสิวะ!!!”
ร่างสูง้าจะปิดฉาก เขาะโลอยตัวขึ้นมาหมุนตัวกลางอากาศ 3 รอบ 1080 องศา ฟาดเข้าเต็มโหนกแก้มของตูนเข้าเต็ม ๆ จนเขาล้มลงไปอีกครั้ง คราวนี้ ร่างเล็กนอนแน่นิ่งอยู่กับที่ กลุ่มเพื่อนด้านหลังและพวกลูกน้องที่เหลือต่างก็พูดอะไรไม่ออกเพราะพวกเขาไม่เคยเจออะไรที่บ้าระห่ำขนาดนี้มาก่อนในชีวิต จากนั้นไม่นานเขาก็เริ่มขยับตัว
“อ่า.… ดันเผลอหลับไปแปปหนึ่งซะงั้น… ช่วยไม่ได้เลยแฮะเรา...”
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง และคนที่ไม่อยากจะเชื่อมากที่สุดคือไบรท์ที่ได้ใส่ทุกอย่างที่มีออกไปจนหมดแล้ว แต่อีกฝ่ายยังกลับลุกขึ้นมาได้ซะอย่างงั้น จนชักไม่แน่ใจแล้วว่ากำลังสู้กับคนหรือซอมบี้อยู่กันแน่
“หมดก็อกแล้วใช่ไหมเ้าลูกคุณหนู...”
ไบรท์เสียขวัญขนาดหนัก เพราะไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต
“งั้นฉันขอคืนบ้างนะ”
ั้แ่ที่ทั้ง 2 คนสู้กันมาก็เกือบจะ 20 นาทีแล้ว และตอนนี้ตูนกลายเป็ฝ่ายบุกบ้าง
ร่างเล็กวิ่งตรงเข้าไป ไบรท์ก็เตะสวนกลับมาอย่างทุกทีแต่ไม่เร็วเท่าเดิมเพราะเขาเริ่มมีอาการเหนื่อยล้าบวกกับาเ็ที่ขา และเมื่อเป็อย่างนั้น ตูนก็สามาถหลบเท้าที่พุ่งเข้ามาตรงหน้าได้ เมื่อเขาสามารถเเข้าไปถึงตัวของอีกฝ่าย ตูนก็ได้ใช้ 2 มือจับล็อคไปที่ท้ายทอยของชายตรงหน้าจนแน่นไม่มีทางดิ้นหลุด จากนั้นเขาก็ได้เหยียดขาขวาออกไปจนสุด และได้แทงเข่าออกไปพร้อมกับดึงหัวของอีกฝ่ายเข้ามา
“ท่าต้องห้ามหมายเลข 8 ของสมศักดิ์ เจาะถุงกระสอบ!” (ปล้ำกอดคอตีเข่า) หัวเข่าของตูนถูกยัดเข้าไปที่กลางแสกหน้าของไบรท์เต็ม ๆ แบบไม่มีอะไรมากั้น หลังจากที่อีกฝ่ายโดนเข้าไป ก็เริ่มโอนเอนและมีที่ท่าว่าจะล้ม แต่ร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้าไม่ยอมให้ล้ม ตูนดึงไบรท์กลับมาและะโขึ้นไปเอาขาทั้ง 2 ข้างเกี่ยวเข้าที่คอของเขาจนแน่น ราวกับว่าตอนนี้ตูนกำลังนั่งอยู่บนอากาศ
“ท่าต้องห้ามหมายเลข 7 ของสมศักดิ์ การนวดแป้ง!” (บั่นเศียรทศกัณฐ์) ศอกข้างซ้ายและขวาถูกเหยียดสูงขึ้นมาจนสุดเท่าที่จะทำได้ก่อนที่จะถูกตีลงไปที่ขมับทั้ง 2 ข้างของอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง
โดนเข้าไปเน้น ๆ ขนาดนั้นแต่ไบรท์ก็ยังคงสติไว้ได้อยู่ เขาผลักตูนออกมาและหมุนตัวตวัดเท้าเข้าไปที่ก้านคอสวนไปทันที ทว่าตอนนี้เกมมันได้เปลี่ยนไปแล้ว เด็กหนุ่มตรงหน้าสามารถหลบการโจมตีของเขาได้อย่างหวุดหวิด
“ท่าต้องห้ามหมายเลข 3 ของสมศักดิ์ โลว์คิกอัดบด!” ตูนได้ฟาดขาของเขาเข้าไปที่ต้นขาของอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง จนทำให้ไบรท์ถึงกับยืนไม่อยู่ ล้มลงไปทันที แต่ยังไม่จบแค่นั้น ไบรท์ที่ล้มลงมายังพอสามารถประคองตัวไว้ได้ แต่เขาก็ต้องตาค้างไปทันทีเมื่อภาพที่กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าคือเด็กหนุ่มร่างเล็กที่ควรจะต้องสลบไปตั้งนานแล้ว กำลังใช้เทคนิคแบบเดียวกันกับเขา ะโหมุนตัวกลางอากาศ 3 รอบ 1080 องศา เป็เทคนิคที่ใช่ว่าใครจะทำตามได้ง่าย ๆ
“นี่เ้าสูง... มี 500 วอนมั้ย?” (ซองแทฮุน : นักสู้ทูปเบอร์)
เท้าของตูนฟาดเข้าไปที่หน้าไบรท์เข้าอย่างเต็มแรงโดยไม่มีอะไรมาขวางกั้น จนหน้าของอีกฝ่ายหันไปอีกทาง และไบรท์ก็ได้ล่วงลงไปกองกับพื้นทันที ตามด้วยตูนที่ล่วงตามลงมา
4 คนที่อยู่ด้านหลังก็ต่างอึ้งไม่แพ้กัน และพวกเขาจะไม่ลืมเหตุการณ์ไปตลอดชีวิต ทว่ายังไม่จบแค่นั้น ตอนนี้ 1 ใน 2 คนที่พึ่งร่วงลงไปมีการขยับตัว ร่างของใครสักคนกำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาในสภาพร่อแร่เต็มที่จนยืนแทบจะไม่ไหว ซึ่งคน ๆ นั้นก็คือ
“พอได้แล้วน่าไบรท์... ไม่ต้องลุกขึ้นมาแล้วก็ได้...”
“แฮ่ก... แฮ่ก... พูดอะไรของนายน่ะออโต้... เรายัง... ไม่แพ้สักหน่อย....”
ทันใดนั้น พวกชมรมเทควันโดก็ได้ยกโขยงกันเข้ามาจนนับจำนวนไม่ได้ พร้อมอาวุธครบมือทุกคน ซึ่งก็ดูเหมือนว่าจะมีคนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องผสมปนเปมาอยู่ด้วย และกลุ่มคนพวกนั้นเข้ามาล้อมรอบทั้ง 6 คนไว้
“ฮ่า ๆ เ้าตัวเล็ก... นายแพ้แล้วนะ... เสียใจด้วย...”
ตูนค่อย ๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาในสภาพที่ร่อแร่ไม่ต่างจากไบรท์ ต้าและเติ้ลก็ได้ลุกขึ้นมาคอยระวังหลังให้ตูน ส่วนแซมและออโต้ยอมรับความพ่ายแพ้และเลือกที่จะไม่สู้ต่อ
“ฮ่า ๆ เ้าสูง... ช่วยไม่ได้ล่ะนะ... ฉันว่าจะไม่อยู่แล้วเชียว... ถ้าขนมากันเยอะขนาดนี้ คงจำเป็ต้องระดับจงกอ-”
ปั้ง!!!!
แต่ทว่าสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น หนึ่งในพวกที่ยกโขยงเข้ามาได้ใช้ไม้หน้า 3 หนา ๆ ฟาดเข้าไปที่ขาของไบรท์จนไม้หักออกเป็ 2 ท่อน และเขาก็ได้ล้มลงไป
“ไบรท์!!!!” แซมและออโต้ตั้งใจที่จะเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกมือจำนวนมากกดทับลงมาหยุดการเคลื่อนไหวพวกเขาเอาไว้ ด้วยแรงที่เหลือเพียงน้อยนิด ไม่สามารถที่จะดิ้นหลุดออกไปได้
“ก๊าก ๆ ๆ ๆ กูรอเวลานี้มานานแล้วไอ่ไบรท์!!! ไอ่xัส!!!”
คนที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าของพวกมันเดินออกมา
“มึงรู้ไหมว่าั้แ่ที่พวกมึง 3 ตัวออกจากชมรมเทควันโดไปเนี่ย! พวกกูต้องเจอกับอะไรบ้าง! ฮึ๊!!? พวกมึงรู้ไหม!!?”
พวกเขานิ่งเงียบไม่ตอบอะไรกลับไป
“เงียบ...? ก็ได้! ถ้างั้นกูจะบอกให้--- พวกมัน!! ทำเหมือนพวกกูเป็ไอ่โง่!! ไอ่พวกนั้นพูดว่าไงรู้ไหม มันบอกว่าั้แ่ที่พวกมึงออกจากชมรมไป ชมรมเทควันโดก็ไม่มีอะไรดีเลย!! มีแต่พวกกุ๊ย! แค่ไม่มีไอ่ไบรท์ชมรมนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง!! ชมรมกระจอก!! คนก็กระจอก!! ั้แ่ไอ่ไบรท์ออกจากชมรมไป ชมรมเxี้ยนี้ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย!! พวกมันพูดงี้!!! และมันก็ยังไปล่อยข่าวมั่วซั่วในโซเชียล!! พวกกูที่อยู่ชมรมนี้ต้องทนโดนคำด่า ดูถูก เหยียดหยาม สารพัดมากมาย ทั้ง ๆ ที่พวกกูไม่เคยทำอะไรผิดเลย!!! ก็เพราะมึง!! ไอ่x้นตีนทรยศ พวกกูรอเวลานี้มานานแล้วไอ่สัส... ชอบเล่นนักใช่ไหมบาสน่ะห้ะ! เดี๋ยวกูจะช่วยทำให้มึงให้มึงได้เล่นบาสไปตลอดชีวิตเอง แต่เล่นบนวีลแชร์นนะไอ่xัส ก๊าก ๆ ๆ ๆ ๆ พวกกูจะเกิดวันนี้แหละ วันนี้พวกกูจะต้องเกิด!!!”
พูดจบ มันก็ได้ง้างท่อเหล็กขึ้นสุดแขนและตั้งใจจะฟาดลงที่ขาของไบร์ให้กระดูกหักของเขาจนเดินไม่ได้ แต่ทว่า
“ท่าต้องห้ามหมายเลข 5 ของศมศักดิ์ เจาะเครื่องใน!”
ไม่ทันจะได้เกิดก็โดนคุมกำเนิดซะก่อน หัวเข่าพุ่งแทงเข้าไปที่กลางลำตัวของมันเต็ม ๆ จนมันร่วงลงไปนอนชักแด่ว ๆ อยู่บนพื้นพร้อมกับท่อเหล็กคู่ใจ
“จะ...เ้าตัวเล็ก แกมาช่วยฉันทำไม...?”
“ไม่มีเหตุผลเว้ยไอ่หน้าหวาน มันเป็เื่ปกติในโลกนี้อยู่แล้วที่ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าต้องค่อยช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแอกว่า เพราะมนุษย์เป็สัตว์สังคม เื่แค่นี้มันมีมาแต่ั้แ่สมัยที่มนุษย์ยังต่อยกับไดโนเสาร์แล้วเ้างั่งเอ้ย!!”
แซมและออโต้อาศัยจังหวะทีเผลอ หลุดออกมาจากการโดนจับได้และเตะสวนพวกมันกลับไป ล่วงไป 2 คน จากนั้นพวกเขาก็ได้มาอยู่ข้าง ๆ ไบรท์
“มันมีกันเท่าไหร่วะ?” ต้าถามออกมาพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ
“ถ้าดูจากสายตาก็ราว ๆ 40 กว่าคนได้...” ออโต้ตอบกลับ
“5555+ พวกมึงคิดว่าตัวเองเป็พาวเวอร์เรนเจอร์ขบวนการ 5 สีเหรอวะ พวกมึงมีกันแค่นี้ทำอะไรพวกกูไม่ได้หรอ-”
“อ้ากกกก!!!!!”
เสียงกรีดร้องของใครบางคนดังมาจากทางเข้าพร้อมกับเสียงที่เหมือนกับคนกำลังมีเื่กันกำลังใกล้เข้ามา
“กะ-เกิดอะไรขึ้นวะ!!!?”
“ไอ่สกินเฮดที่ไหนไม่รู้บุกเข้ามาแล้วเล่นพวกเราล่วงไปหลายคนแล้วครับลูกพี่!!!”
สกินเฮดเหรอ!?
ตูนรู้ได้ทันทีว่าพวกมันกำลังหมายถึงใคร เพราะในเื่นี้มีคนตัดสกินเฮดอยู่คนเดียว
“เค!!!!”
สายตาของทุกคนมองไปที่เคและเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่อยู่ข้าง ๆ
“พลอยเหรอ...?”
เคที่สังเกตุเห็นตูนก็ได้ยกมือขึ้นมาทักทาย
“โย่ตูน ฉันมาตามที่นายบอกแล้วแต่หลงทางน่ะ แต่ได้เพื่อนของนายมาช่วยไว้พอดี แล้วทำไมมันเละตุ้มเป๊ะแบบนี้ล่ะเนี่ย แล้วไอ่เ้าไบรท์มันลงไปนอนเล่นทำไมตรงนั้น”
“เค! มาได้พอดีเลย การชกที่ต่างประเทศเป็ไงบ้าง แล้วผ่านการ์ดหน้าร้านมาได้ไง”
“ชนะน็อคยกแรก พึ่งลงมาจากเครื่องแล้วก็ตรงมานี่เลย การ์ดเขาเป็สมาชิกในค่ายมวยที่บ้านฉันน่ะ เลยให้เข้ามาได้เลย”
คนที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าอีกคนหนึ่งของพวกมันเริ่มไม่สบอารมณ์ เมื่อเห็นตูนและเพื่อน ๆ กำลังคุยกันอย่างสบายใจเฉิบโดยไม่เกรงกลัวพรรคพวกของมันที่มีคนเกือบ 50 คนเลยซักนิดเดียว เลยเกิดปรี๊ดแตกขึ้นมา
“หึ๊ยยย!!! โมโห!!! แค่ไอ่โล้นกับผู้หญิงท่าทางไร้ประโยชน์เพิ่มเข้ามาแค่ 2 คน พวกมึงจะกลัวอะไรกันวะ!!! พวกมึงมีเยอะกว่านะเว้ย!!! อาวุธก็มี!!! จัดการมันดิ๊!!!”
“โล้นเหรอ!?”
“ไร้ประโยชน์เหรอ!?”
เคและไบรท์ได้ยินคำที่ไปสะกิดต่อมพวกเขาเข้า จึงได้เล็งเป้าหมายที่ไอ่ปากหxา นี่พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“เขาเรียกสกินเฮดเว้ย!!!/ใครกันแน่ที่ไร้ประโยชน์ฮะ!!!”
2 ประสานเข้าไปที่ก้านคอและลิ้นปี่ หลับสบายเลยทีนี้
“นี่แกจะมาช่วยฉันทำไมเค…” ไบรท์พูดพลางชำเลืองมองไปที่อีกฝ่าย
“การที่จะช่วยคนที่กำลังลำบาก มันต้องมีเหตุผลด้วยหรือไงไอ่งั่ง”
ดูเหมือนว่าจะเริ่มเข้าที่เข้าทาง ตูนที่เห็นแบบนี้ก็รู้สึกเนื้อตัวเต้นจนอดใจไม่ไหว
“เข้ามากันให้หมดเลย ไอ่พวกคนเลว!! เดอะ เวิลด์!!!” (ดิโอ : โจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ)
“หืม…?”
“เอ๊ะ…?”
“ห้ะ…?”
เ้าบ๊องเอ้ย... พลอยกุมขมับถอนหายใจพลางส่ายหัวไปมา
ทุกคนหยุดนิ่ง ไม่ใช่เป็เพราะโดนหยุดเวลา แต่เป็เพราะ งง ที่ไอ่ เดอะ เวิลด์ ที่ ตูนะโออกมามันคืออะไร
“ไม่รู้หรอกนะว่ามันคืออะไร แต่ก็ขอบใจมาก”
ขอบใจทำไมวะ??
ไบรท์ที่รู้สึกสนุกตามไปด้วยก็ได้ออกคำสั่งลูกน้องของเขาที่กำลังนอนระเกะระกะอยู่บนพื้น
“เฮ้ย เปิดเพลงทีดิ๊ ขอแบบเร้าใจ และก็คนที่ยังไหว ก็ลุกขึ้นมาช่วยกันสู้หน่อย หลังจบเื่จะได้ไปปาร์ตี้กันให้มันหยดไปเลย”
เหตุการณ์จะเป็เช่นไร!? โปรดติดตามตอนต่อไป