มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

หลังจากเพลงจบ พวกผู้ชมระเบิดเสียงปรบมือ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักเรียนแลกเปลี่ยนเกาหลีคิมวู ผู้ที่ตบจนมือตัวเองแดง

“เสียงของเธอฟังแล้วสบายใจจริง ๆ! เทียบกับนักร้องเกาหลีของเราได้เลยนะเนี่ย เพลงของเธอก็ยิ่งงดงาม! เธอต้องมีสายเลือดของชาวเกาหลีของเราไหลเวียนอยู่ในตัวแน่นอน คิดว่างั้นมั้ย เอินซี?”

ฮานเอินซีที่อยู่ใกล้ ๆ ผู้ที่มีโอกาสได้ฟังน้ำเสียงที่งดงาม เชื่อว่าหญิงคนนั้นต้องฝึกร้องแบบมืออาชีพมาแน่ ๆ ไม่อย่างนั้น ทำไมเธอถึงร้องเพลงได้เก่งอย่างนี้?

ซูเฟยโค้งหัวลงเล็กน้อยเพื่อขอบคุณผู้ชมที่อยู่ข้างล่างเวที เมื่อเธอกวาดสายตาไปที่พวกคนดู หางตาของเธอได้จับภาพของชายในชุดเครื่องแบบยามสีน้ำเงินที่นั่งอยู่ที่มุมของหอประชุม

ชายคนนั้นเหมือนจะสังเกตเห็นสายตาของเธอ เขารีบยกมือขึ้นโบกมือให้กับเธอ

ซูเฟยกลอกตา หันกลับไป แล้วกลับไปที่ตำแหน่งของเธอ ไม่สนใจชายคนนั้น

อย่างไรก็ตาม ซูเฟยก็ประหลาดใจตัวเอง ‘ทำไมเขาถึงมีท่าทางขอโทษแบบนั้น แถมเสื้อผ้าของเขายังขาดแล้วเปื้อนอีก? ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นกันแน่? แถมเสียงดังเมื่อกี้ฉันยังได้ยินไม่ชัดอีก’

เมื่อคิดอย่างนี้ เธอสะกิดฉินหลิงที่อยู่ใกล้ ๆ

“เสี่ยวหลิง ถามชูชานหน่อยสิ ว่าข้างนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“ค่ะ ผู้อำนวยการซู”

ฉินหลิงหยิบเอาเครื่องรับส่งวิทยุขึ้นมาแล้วถามคำถามที่ซูเฟยฝากถาม หลังจากได้รับคำตอบ เธอหันกลับมาแล้วพูดกับซูเฟย

“ที่นั่นมีนักฆ่าติดอาวุธ 5 คน แต่ฉินเฉาคนเดียวมือเปล่า ๆ กำจัดพวกเขาไปหมดแล้ว หนึ่งในนั้นยังถูกระเบิดมือระเบิดใส่ร่างด้วย”

“ระเบิด!?” ซูเฟยตกใจ “ทำไมพวกมันถึงมีอาวุธร้ายแรงอย่างนั้นล่ะ!? แล้วฉินเฉาบาดเจ็บมั้ย?”

“ชูชานบอกว่าฉินเฉาดูเหมือนจะบาดเจ็บ แต่ทั้งหมดเป็นแค่แผลฟกช้ำดำเขียวเท่านั้น”

“มันจะไปดีได้ยังไง!” ซูเฟยขมวดคิ้ว “เขามีแผล แล้วเขายังมาที่นี่เพื่อดูอีก บอกชูชาน รีบพาฉินเฉาไปโรงพยาบาล”

“ผู้อำนวยการซู ฉันคิดว่าคุณโกรธเขาซะอีก แต่กลายเป็นว่าคุณยังคงเป็นห่วงเรื่องของเขา” ฉินหลิงพูดเย้าซูเฟย จากนั้นเธอก็พูดบางคำในวิทยุสื่อสาร

“ใครห่วงเขากัน!?” ซูเฟยยกคิ้วขึ้น พูดว่า “ฉันแค่กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไปเพราะบาดเจ็บหรอก ไม่งั้นโรงเรียนจะต้องเสียเงินมากขึ้นเพื่อจ่ายค่ารักษาเขา!”

ฉินหลิงเงียบ คิดว่า ‘ผู้อำนวยการซูยังคงไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง’ ตามจริงแล้ว คนอย่างฉินหลิงที่ทำงานกับซูเฟยมาเป็นเวลานานจะไม่รู้ความรู้สึกจริง ๆ ของเธอได้ยังไง?

ซูเฟย ภายนอกดูเหมือนจะไม่ต่างจากปกติ แล้วเหมือนจะยิ่งเหนือกว่า อย่างไรก็ตามในใจของเธอนั้นที่จริงอ่อนลงแล้ว

“ผู้อำนวยการซู ชูชานบอกว่าฉินเฉาปฏิเสธไม่ไปโรงพยาบาล เขาต้องอยู่ที่นี่เพื่อให้แน่ใจว่าคุณปลอดภัย”

“ชายคนนี้หัวแข็งจริง ๆ ” ซูเฟยนั่งอยู่ที่นี่ไม่สามารถไปไหนได้ เธอก้มหน้าลง ดวงตาที่ไม่เหมือนปกติอย่างทุกทีของเธอค่อย ๆ มีน้ำตาสองสายไหลออกมา

งานฉลองยังคงดำเนินต่อไป ฉินเฉาผู้ที่เหมือนจะอ่อนเพลีย นั่งอยู่ที่แถวสุดท้ายในหอประชุม แม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจากการต่อสู้ เขาก็ยังไม่สามารถผ่อนคลายได้ เพราะว่าเขามักจะรู้สึกว่ามีบางสิ่งไม่ค่อยถูกต้อง แม้ว่าเขาจะฆ่า 5 นักฆ่านั่นไปแล้ว ความรู้สึกที่บอกว่ายังไม่ปลอดภัยของเขายังไม่หายไป

เศษระเบิดสองชิ้นยังฝังอยู่ที่ไหล่ของเขา ตอนนี้ ฉินเฉายังคงกำลังฟื้นฟูร่างกายของเขา เขาไม่มีแรงแม้แต่กระทั่งดึงเศษระเบิดออก การโบกมือให้กับซูเฟยเมื่อกี้เป็นเรื่องที่เหนื่อยมากสำหรับเขา แม้ว่าระฆังหยินหยางจะทรงพลัง แต่มันยังคงเป็นอาร์ติแฟคที่มีความสามารถตามผู้ใช้ ฉินเฉาเป็นคนธรรมดาที่จะไม่สามารถดึงเอาพลังที่แท้จริงของมันออกมาได้

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเฉาสู้กับคนมีปืนโดยตรง แม้ว่าฉินเฉาจะฆ่าพวกเขาทั้ง 5 สำเร็จ เขาก็แทบจะถูกฆ่าด้วยเช่นกัน ปืนยังคงทรงพลังสำหรับเขา แม้ว่าปืนเล็ก ๆ อย่างปืนพกจะไม่ทำให้เขาเจ็บเท่าไหร่ แต่อาวุธหนักก็ยังคงสร้างแรงกดดันให้เขาได้มากอยู่ดี

ฉินเฉาเริ่มคิดภาพการต่อสู้เมื่อครู่แล้วพบว่าเขาค่อนข้างสะเพร่า คิดว่าแม้เขาจะสามารถจัดการกับแมลงวันพวกนั้นได้ แต่เขาก็ยังดูแคลนสติปัญญาของพวกมัน ทำให้เขาต้องเสียพลังไปมากอย่างนี้แล้วยังได้รับบาดเจ็บอีก

ถ้าเขาถูกฆ่าโดยระเบิดมือ เขาจะกลายเป็นตัวตลกในโลกของผู้ฝึกตน

ฉินเฉานั่งอยู่ที่แถวสุดท้ายคนเดียว ตาของเขากำลังจับจ้องไปที่เวที

ฉินเฉากำลังเพลิดเพลินไปกับโชว์ขณะที่ฟื้นฟูพลังของเขาไปด้วย โดยเวลานี้ การแสดงที่เขารอมานานในที่สุดก็ขึ้นมาบนเวทีแล้ว เขาเห็นผู้หญิงของเขา ซูจี มาในชุดหนังเซ็กซี่ ยืนอยู่กลางเวที หู่หลี่ลี่แล้วฟางเหวิน สองพี่น้องสาวสวยยืนแยกกันอยู่คนละมุมของเวที

“ดูสิ พวกเขากำลังเต้นเลียนแบบการเต้นที่เร่าร้อนของเกาหลีเรา!” คิมวูชี้ไปที่พวกหญิงสาวที่อยู่บนเวที พูดว่า “แม้ว่าผู้หญิงพวกนั้นจะสวย ฉันคิดว่าพวกเขายังคงไม่สามารถเต้นได้สวยงามเท่าการเต้นของเกาหลีเรา”

“นี่จะไม่ทำให้เราเพลิดเพลินของความงาม!” นักเรียนแลกเปลี่ยนเกาหลีอีกคนหัวเราะ แล้วตบมือตัวเองอย่างกระตือรือร้น

ฮานเอินซีไม่สนใจเพื่อนร่วมชั้นของเธอที่มีแต่กล้ามเนื้อ เธอพิงคางไว้บนเก้าอี้ ในสภาพแวดล้อมที่แออัดนี้ เธอรู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ถูก

เมื่อเห็นฉินเฉากำลังมองเธอจากแถวหลัง ซูจีส่งสัญญาณให้เขา แม้ว่าพวกคนดูต่างกำลังมองมาที่เธอ เธอก็ไม่สนใจพวกเขา ในสายตาของเธอ เธอสนใจแค่การวิจารณ์ของฉินเฉาเพียงคนเดียว

เธอเต้นฮอตแดนซ์นี้อย่างมีความสุข บรรยากาศของคนดูถูกกระตุ้น โดยเฉพาะพวกผู้ชาย พวกเขาน้ำลายไหลจากมุมปากโดยเฉพาะพวกนักเรียนญี่ปุ่น

ซูจีนี่สมกับเป็นแม่มดน้อยจริง ๆ สามารถกระตุ้นพวกคนดูได้แบบนี้ ทันใดนั้นฉินเฉาก็จำได้ถึงคืนที่ซูจีแสดงการเต้นส่วนตัวให้เขาดู โชว์นั้นแทบทำให้เขาเลือดพุ่งออกจากจมูก

ฉินเฉาโน้มตัวไปข้างหน้า เขาไม่สามารถหยุดคิดได้เลย ในตอนนี้เอง ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงเข้ามาอยู่ข้าง ๆ เขาอย่างเงียบ ๆ

“พระเจ้า! นายต้องไปหาต้นหม่อน!”

“หะ?” ฉินเฉาหลุดออกจากจินตนาการของเขาแล้วหันไปรอบ ๆ เขาทันใดนั้นก็เห็นสาวเกาหลีที่เขาพบในงานต้อนรับเมื่อวันนั้น

วันนี้ สาวน้อยนางนี้เปลี่ยนเครื่องแต่งกาย ท่อนบนเธอสวมเชิ้ตตัวเล็ก ๆ อยู่ใต้เสื้อสเวทเตอร์ของเธอ ท่อนล่างเธอสวมกระโปรงผ้าฝ้ายที่เน้นเรียวขาของเธอ

สาวน้อยเกาหลีคนนี้ แม้ว่าเธอจะไม่สวยจนถึงระดับอันตรายอย่างซูเฟยแล้วซูจี แต่เธอก็สามารถนับได้ว่าเป็นสาวสวยคนหนึ่ง

“คุณได้รับบาดเจ็บ! แผลของคุณมีเลือดไหลออกมามากเลย! ฉันจะไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อน ไปให้หมอรักษาคุณ”

ถ้าไม่ใช่เพราะออกเสียงไม่ชัด ภาษาจีนของเด็กสาวคนนี้นับว่าเยี่ยมเลยทีเดียว

“ขอบคุณ แต่ผมไม่เป็นไร” ฉินเฉากระซิบกลับไป แต่เขากลับถอนใจอย่างหนัก

“คุณได้รับเจ็บขนาดนี้ ยังบอกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ พวกพระเอกนี่ชอบดื้อแบบคุณหมดหรือไง?”

เด็กสาวขมวดคิ้ว เหมือนเธอจะไม่พอใจการออกเสียงภาษาจีนของตนเอง ฉินเฉาก็ช่วยไม่ได้ ดังนั้น เขาเลยพูดว่า

“ผมเป็นการ์ดของโรงเรียนนี้ หน้าที่ของผมคือทำให้แน่ใจว่าคุณปลอดภัย ฉะนั้นผมจึงไม่สามารถไปจากที่นี่ได้”

“แต่ต้นหม่อนของคุณหนักมากพระเจ้า ที่ไหล่ของคุณได้รับต้นหม่อน ดูเหมือนจะมีเศษไม้ฝังอยู่ในนั้น!”

“นี่เป็นเศษเหล็กจากระเบิดมือน่ะ” ฉินเฉาหัวเราะแล้วพยายามแตะบาดแผล ที่รู้สึกได้มีแต่ความเจ็บ ทำให้เขาเบ้หน้า

“อะไรกันเนี่ย” ฮานเอินซีเอามือปิดปากด้วยความตกใจ เธอสูดอากาศเย็น ๆ เข้าไป ‘ชายคนนี้เพิ่งหนีมาจากซีเรียหรือไง? ทำไมถึงมีเศษระเบิดบนไหล่ของเขา?’

“คุณ คุณยังไม่ตายใช่ไหม?” ฮานเอินซียังคงสูดอากาศเย็นเข้าปอด

“ใช่ ผมยังไม่ตาย!” ฉินเฉากลอกตา พลางคิดในใจว่า ‘ยัยเด็กนี่ ทำไมถึงมาแช่งให้คนอื่นตาย? ไร้มารยาทจริง’

“ไม่ใช่ ๆ! ฉันไม่ได้หมายถึงตายแบบนั้น! ความหมายของฉันคือคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“คะ... ครับ ผมยังไม่ตาย ผมไม่เป็นไร ผมยังหายใจอยู่ คุณเห็นมั้ย? หายใจเข้า...ฟื้ดดดด∼ หายใจออก...ฟู่วววว∼!” แม้ว่าเธอจะเสียมารยาท แต่เธอก็ยังคงเป็นแขก ดังนั้นฉินเฉาจึงต้องสุภาพกับเธอ

“ฉันไม่ได้ตายว่าแบบนั้น ฉันหมายความว่าคุณตายจริง ๆ คุณได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้คุณไม่ตายได้ยังไง?”

“ผมยังไม่ตายจริง ๆ ” พวกเขาทั้งคู่พยายามอธิบาย แต่ยิ่งอธิบายยิ่งสับสน

“ฉะ... ฉัน ให้ตายสิ ฉะ ฉันไม่ได้ตายแบบนั้นจริง ๆ ” ฮานเอินซีแทบบ้า เธอพูดภาษาเกาหลี 7 - 8 คำเร็วปรื๋อ ทำให้ฉินเฉายิ่งลำบากใจ

หลังจากอธิบายกันอยู่นานทั้งภาษาพูดผสมกับภาษากาย ในที่สุดฉินเฉาก็เข้าใจสิ่งที่ฮานเอินซีพยายามพูดกับเขา

“คุณกำลังหมายความว่า คนไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ฉินเฉาส่ายหัวแล้วพูดว่า “อย่าห่วงเลย เลือดผมหยุดไหลแล้ว เมื่อกี้ก็รักษาตัวเองไปได้นิดหน่อยแล้ว ผมจะดึงเศษนี่ออก มันไม่มีปัญหาอะไร”

หลังจากที่พูดเสร็จ ฉินเฉาก็รู้สึกว่ากำลังของเขากลับมาแล้ว เขาดึงเศษระเบิดที่ฝังอยู่ที่ไหล่ของเขาออก

จากนั้น ภายใต้สายตาที่ขวัญเสียของฮานเอินซี พร้อมกับท่าทางไม่พอใจเล็ก ๆ ฉินเฉาดึงมือของเขา ดึงเอาเศษระเบิดออกมาจากไหล่ เศษระเบิดนี้มีร่องรอยของเนื้อแล้วเลือดติดอยู่

“อ๊ะ!” เลือดสายเล็ก ๆ พุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผลร่วงตกลงพื้น บนพื้นตอนนี้ถูกฉาบไปด้วยเลือด จนเหมือนกับกุหลาบสีแดงกำลังบาน ฮานเอินซียืนเซ่อ สาวน้อยนางนี้ แม้ว่าเธอจะไม่ได้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย แต่ฐานะครอบครัวของเธอค่อนข้างดี หมายความว่า เธอถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก เธอไม่เคยแม้แต่เห็นว่าการฆ่าไก่เป็นยังไง ไม่ต้องพูดถึงฉากเลือดสาดอย่างนี้

ร่างของเธอสั่นไม่หยุด ริมฝีปากเธอซีดเพราะเธอกัดมัน

“อะไร? ทำไมเธอถึงกลัวล่ะ? คนที่เจ็บไม่ใช่เธอสักหน่อย” ฉินเฉาพูดขณะที่เบ้หน้า ขณะที่เหล็กยังร้อน เขาดึงเศษระเบิดอีกอันออกมาจากไหล่ของเขา พร้อมกับเสียงดัง ฉินเฉาโยนมันลงพื้น

ฮานเอินซีรู้สึกเหมือนจะเป็นลม เธอเซไปมาแล้วจากนั้นก็ตกลงสู่อ้อมแขนของฉินเฉา

“เฮ้ ๆ ๆ เธอไม่เป็นไรนะ?” ฉินเฉาตกใจ พลางคิดว่า ‘ทำไมร่างกายของเด็กคนนี้อ่อนแออย่างนี้?’

“ขะ ขอโทษ” ฮานเอินซีรู้สึกว่าหน้าของเธอแดง เธออายแล้วพบว่ากำลังกอดคนแปลกหน้า เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่ใครจะรู้ ว่ารองเท้าส้นสูงของเธอจะลื่น ทำให้เธอตกลงสู่อ้อมแขนของฉินเฉาอีกครั้ง

หน้าอกของเด็กสาวนางนี้ไม่เล็ก มันนุ่มจริง ๆ ฉินเฉาคิด แต่ในจังหวะนี้ ความเจ็บมากกว่าความสุข เพราะว่ามือของเด็กคนนี้กดลงที่แผลของฉินเฉา ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับแผลกำลังถูกเจาะ

“คะ คนสวย ได้โปรดยืนขึ้นเถอะ” ฉินเฉาพูดเสียงสั่น “ถ้าเธอกดแรงมากกว่านี้ฉัน ฉันจะตายจริง ๆ แล้วนะ”

“ฉันขอโทษ ๆ” ฮานเอินซีพยายามลุกขึ้นหน้าแดงเหมือนลูกพลัม

“ฉันไม่เจตนาจะตายแบบนั้น ฉันไม่ได้เจตนาจะตายแบบนั้นจริง ๆ ” ฮานเอินซีก้มหัว เธอขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเสียงของเธอทั้งสับสนแล้วกังวล

“ตาย ตาย ตาย ฉันรู้เฮ้อ ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น” ลิ้นของฉินเฉากลายเป็นพันกันเหมือนฮานเอินซี เขาโบกมือ พูดว่า “มันต้องเป็นฉันสิที่ต้องขอโทษที่ทำให้เสื้อเธอเปื้อน”

“อ๊า?” จนกระทั่งตอนนี้ฮานเอินซีถึงเพิ่งสังเกตว่าเสื้อผ้าของเธอเปื้อนคราบเลือดไปเรียบร้อยแล้ว

เด็กคนนี้รู้สึกเหมือนจะเป็นลมเพราะว่าเลือด ฉินเฉารีบดึงเธอไปนั่งที่เก้าอี้ตัวถัดจากเขา

“ฉันขอโทษ ที่ทำตัวโง่แบบนี้” ฮานเอินซีรู้สึกอาย เธอก้มหัวลงแล้วไม่กล้าจะหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดคราบเลือดบนเสื้อผ้าของเธอ สำหรับผู้ชายที่นั่งอยู่กับเธอ เธอรู้สึกมึนงงแล้วอยากจะพิงที่ไหล่ของเขา

บางที แขนของเขาแข็งแกร่งจริง ๆ

ทันใดนั้นก็มีฉากปรากฏในใจเธอ เป็นฉากที่ฉินเฉาพุ่งขึ้นไปที่โพเดียมแล้วสู้กับมือปืนลำพัง

‘นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ลูกผู้ชายตัวจริง?’

จบตอน#