ดันเจี้ยนผีๆ ต้องเจอแม่หมอตัวร้าย

กำแพงรอบทางออกเริ่มสลาย

เนื้ออิฐสีเทาแตกเป็นผงจากขอบรอยแยกปูนแต่ละชิ้นร่วงได้ไม่ถึงพื้นก็ปลิวหายเป็นเถ้าสีซีดช่องด้านนอกจึงเปิดกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนคนสองคนพาหลินเยว่ผ่านได้

เสิ่นโม่จิ่นกลืนน้ำลาย รสคาวยังติดอยู่ในปากเมื่อเอ่ยเสียงจึงแหบกว่าปกติ

“รีบไป”

ไม่มีใครรอให้พูดซ้ำ

อวี้หลานดันเสี่ยวอันผ่านช่องเป็นคนแรกเด็กชายก้าวข้ามเศษปูนโดยไม่หันกลับ อาเฉิงตามไปติด ๆแล้วหันมารับแขนหลินเยว่จากด้านนอก

เหอเจิ้งกับป้าหรงจึงช่วยกันยกคนหมดสติผ่านรอยเปิดอย่างระวังไม่ให้ศีรษะชนขอบอิฐ

“คุณมาก่อน!” เหอเจิ้งหันกลับมาเรียก

“ไป”

คำเดียวทำให้เขาลังเลเพียงครู่ก่อนก้าวออกไปช่วยรับหลินเยว่เต็มตัว

เสิ่นโม่จิ่นรอจนเห็นคนทั้งหกผ่านพ้นแนวผนังเธอจึงย่อตัวลงโดยใช้ดิ้วพยุง มือซ้ายคว้าสายสิญจน์ซึ่งพันรอบอิฐดำครึ่งก้อนเศษชิ้นเล็กยังติดอยู่ข้างหน้ารอยตัดจึงถูกยกขึ้นมาพร้อมกัน

เส้นแดงข้างในยังเต้นอยู่ แม้ช้ากว่าเดิมมาก

'ของที่มันใช้สิงอยู่สินะ'

เธอไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร เห็นเพียงว่ามันหวงจนยอมโผล่ตัวจริงออกมาและตอนอิฐหักกำแพงทั้งตรอกก็พังตาม

'ฆ่ามึงไม่ไหว งั้นกูเอาของที่มึงหวงไปแล้วกัน'

มือสั่นเล็กน้อยตอนเปิดปากย่ามแต่สีหน้าเสิ่นโม่จิ่นยังเรียบเหมือนกำลังเก็บของซึ่งตกอยู่ข้างทาง

เธอหย่อนอิฐดำครึ่งก้อนพร้อมสายสิญจน์เข้าไปในมิติด้านในกดดิ้วให้หดสั้นแล้วฝืนยืนขึ้น

เสียงผีช่างก่อกำแพงครางอยู่ไกลออกไปหลังแนวอิฐที่กำลังสลายมันไม่ตามกลับมามีเพียงผงปูนก้อนสุดท้ายร่วงผ่านรอยซึ่งเคยเป็นใบหน้าแล้วหายไปก่อนแตะพื้น

เสิ่นโม่จิ่นก้าวผ่านทางออกเป็นคนสุดท้าย

ความสว่างจากโลกจริงกลืนตรอกอิฐ ผนังสองฝั่งร่องน้ำดำ และประตูสีแดงเข้าไปพร้อมกัน

หน้าต่างระบบสว่างขึ้นเต็มสายตา

ดันเจี้ยน 1 ดาว:กุ้ยต่าเฉียง รอดตายสำเร็จ

กำลังส่งผู้รอดชีวิตกลับสู่โลกจริง

ข้อความสตรีมซึ่งกำลังไหลอยู่ข้างสายตาขาดหายทันทีไม่มีคอมเมนต์ใหม่ปรากฏขึ้นอีกแม้แต่บรรทัดเดียว

พื้นอิฐเปียกใต้รองเท้าแตะเปลี่ยนกลับเป็นซีเมนต์แห้งในพริบตา

เสียงแตรรถดังแทรกเข้ามาก่อนภาพตรงหน้าจะชัดกลิ่นน้ำมันจากถนนปะปนกับกลิ่นซุปเผ็ดของร้านอาหารใกล้ปากตรอกแดดยามสายตกลงบนไหล่เสิ่นโม่จิ่นเต็ม ๆ จนดวงตาต้องหรี่ลง

ร่างกายของเธอรับการเปลี่ยนไม่ทัน

หัวเข่าทรุดวูบ ปลายดิ้วเหล็กกระแทกพื้นดังแกร๊กมือขวารีบกดด้ามไว้จึงประคองตัวไม่ให้ล้มหน้าคว่ำตามแรงส่ง

คนอีกหกคนถูกส่งกลับมาก่อนในระยะใกล้กัน

ป้าหรงเข่าทรุดลงข้างร่องระบายน้ำพอได้กลิ่นอาหารจากร้านตรงข้ามก็หันหน้าไปอาเจียนทันทีอวี้หลานนั่งลงกับพื้นทั้งที่ยังกอดเสี่ยวอันไว้เด็กชายซุกหน้าอยู่ตรงอกเธอและร้องออกมาเต็มเสียงเป็นครั้งแรก

เหอเจิ้งกับอาเฉิงปรากฏตรงกลางตรอกโดยมีหลินเยว่ค้างอยู่บนแขนคนหมดสติถูกแรงส่งกระตุกจนศีรษะหงาย

เหอเจิ้งรีบทรุดเข่ารับน้ำหนักส่วนอาเฉิงอ้าปากเรียกแต่ยังไม่มีเสียงหลุดออกมาแม้แต่คำเดียว

“ผู้รอดชีวิตออกมาแล้ว!”

เสียงตะโกนจากปากตรอกดังขึ้นพร้อมฝีเท้าหลายคู่

แถบกั้นสีแดงถูกยกออกชั่วคราว เจ้าหน้าที่ในชุดป้องกันวิ่งเข้ามาเป็นกลุ่มสองคนตรงไปหาหลินเยว่พร้อมเปลสนาม

อีกคนคุกเข่าข้างป้าหรงขณะที่เจ้าหน้าที่หญิงซึ่งถือเครื่องตรวจขนาดเท่าฝ่ามือเร่งฝีเท้ามาหาเสิ่นโม่จิ่น

“อย่าเพิ่งเดินค่ะ ขอเช็กชีพจรก่อน”

เจ้าหน้าที่จับข้อมือซ้ายของเธอเครื่องตรวจแตะลงบนผิวแล้วส่งเสียงเตือนติดกันสามครั้ง สีหน้าของคนถือเปลี่ยนทันที“พลังวิญญาณต่ำมาก ความดันกำลังตก เรียกเปลอีกตัว!”

เสิ่นโม่จิ่นมองคนซึ่งกำลังวิ่งไปหยิบเปลแล้วนึกถึงตอนออกจากดันเจี้ยนก่อนหน้านี้ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

'มาอีกแล้วสินะ'

“ฉันเดินได้” เธอบอก

“แต่ค่าบนเครื่อง...”

“ไหว”

เจ้าหน้าที่หญิงก้มมองดิ้วซึ่งกำลังรับน้ำหนักแทนขาข้างหนึ่งแล้วเงยกลับมามองใบหน้าซีดจางของเธอ เห็นชัดว่าไม่เชื่อคำพูดนั้นสักเท่าไร

แต่ยังไม่ทันเถียงเสียงจากวิทยุสื่อสารตรงไหล่ก็ดังขึ้น

“หน่วยตรวจเขต รายงานค่าหยินภายในตรอกยังไม่ลดย้ำ พื้นที่ดันเจี้ยนยังไม่สลาย ขอขยายแนวกั้นอีกยี่สิบเมตร”

เจ้าหน้าที่สองคนด้านหลังนำเสาโลหะปักลงบนพื้นเครื่องสแกนเหนือเสาส่องลำแสงสีแดงเข้าไปตามแนวอาคาร ตัวเลขบนจอกะพริบรัว ๆก่อนเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์เตือน

“ปิดทางเข้าทั้งสองฝั่ง” หัวหน้าหน่วยสั่ง“ห้ามประชาชนผ่านจนกว่าทีมกำจัดจะมาถึง เขตนี้อาจดึงผู้เล่นเข้าไปซ้ำได้ทุกเมื่อ”

เสิ่นโม่จิ่นเหลือบมองตรอกซึ่งเพิ่งคายพวกเธอออกมา

ร้านค้าที่หายไปกลับมาตั้งอยู่ครบป้ายซ่อมรองเท้าแขวนเอียงเหมือนเดิม โคมกระดาษเก่าดับสนิทไม่มีประตูแดงหรือกำแพงอิฐยาวผิดระยะเหลือให้เห็น

ทว่าตรงด้านในสุดมีคราบสีเทาเส้นหนึ่งไหลย้อนขึ้นผนังก่อนถูกลำแสงจากเครื่องตรวจจับได้แล้วหายไปหลังมุมอาคาร

ดันเจี้ยนยังอยู่

ของในย่ามดำกระทบกันเบา ๆ ตอนเธอขยับไหล่อิฐครึ่งก้อนซึ่งเอาออกมาจากผียังอยู่ด้านใน ไม่มีใครเห็นตอนเธอเก็บและต่อให้เปิดดู ก็คงไม่มีใครรู้ว่าก้อนปูนซึ่งมีเส้นสีแดงอยู่ข้างในเกี่ยวข้องกับตรอกนี้อย่างไร

สำหรับเสิ่นโม่จิ่น มันยังเป็นเพียงของที่ผีหวงมากชิ้นหนึ่ง

“ผู้เล่นคนนี้พูดไม่ได้!”เหอเจิ้งตะโกนเรียกหน่วยแพทย์

อาเฉิงกำคอของตัวเองแล้วส่ายหน้าเจ้าหน้าที่ชายยื่นคำถามให้ตอบผ่านจอ เขาพยายามพิมพ์ชื่อแต่ช่องข้อความกลายเป็นสีเทาเหมือนตอนอยู่ในดันเจี้ยน ปลายนิ้วจึงเปลี่ยนไปกดคำว่า‘ไม่มีเสียง’ แทน

อีกด้านหนึ่ง หลินเยว่ถูกวางบนเปลเจ้าหน้าที่ตรวจรูม่านตาแล้วติดเครื่องวัดชีพจรตรงปลายนิ้วถังออกซิเจนขนาดเล็กถูกนำมาวางข้างศีรษะ ก่อนคนทั้งกลุ่มจะยกเปลออกไปทางปากตรอก

เสี่ยวอันยังเกาะอวี้หลานไม่ปล่อยป้าหรงรับน้ำจากเจ้าหน้าที่แต่ยกขึ้นดื่มไม่ได้เพราะมือสั่นเหอเจิ้งยืนอยู่ระหว่างคนเจ็บกับเสิ่นโม่จิ่นริมฝีปากขยับเหมือนมีคำถามหลายคำติดอยู่

สุดท้ายเขาพูดเพียง “ขอบคุณ”

เสิ่นโม่จิ่นปรายตามอง“รอดแล้วก็ดูคนของมึงก่อน”

เหอเจิ้งนิ่งไปครู่หนึ่งจากนั้นพยักหน้าและหันกลับไปช่วยเจ้าหน้าที่ประคองป้าหรง

หน้าต่างสีน้ำเงินปรากฏขึ้นกลางสายตาในจังหวะนั้น

บานแรกยังไม่ทันหยุดนิ่งบานที่สองกับสามก็ซ้อนตามขึ้นมา ทั้งข้อความรางวัล สถานะผู้เล่น และการแจ้งเตือนของขวัญเบียดกันจนบังหน้าเจ้าหน้าที่หญิงเกือบครึ่งหนึ่ง

“คุณได้ยินฉันไหมคะ” เจ้าหน้าที่ถาม

“อืม”

“มีอาการหูอื้อ เห็นภาพซ้อน หรือ...”

“เห็นระบบ”

คำตอบทำให้อีกฝ่ายหยุดถามชั่วคราวทุกวันนี้ผู้เล่นพูดกับหน้าต่างส่วนตัวซึ่งคนอื่นมองไม่เห็นบ่อยๆเจ้าหน้าที่จึงเพียงถอยไปครึ่งก้าวแล้วรอ

เสิ่นโม่จิ่นเลือกเปิดหน้าสรุปรางวัลก่อน

ผู้รอดชีวิตแต่ละคนได้รับรางวัลผ่านดันเจี้ยน:กระดาษวิญญาณ 100 ใบ

ตัวเลขรางวัลกะพริบหนึ่งครั้งแล้วเลื่อนขึ้นด้านบนบรรทัดใหม่ปรากฏตามมาเฉพาะหน้าจอของเธอ

ผู้เล่นเสิ่นโม่จิ่นได้รับ MVP

รางวัล MVP: กระดาษวิญญาณ200 ใบ

ไอเทมรางวัล: เศษอิฐผีบังตา 1 ชิ้น

เสิ่นโม่จิ่นมองชื่อไอเทมนานกว่าเงินรางวัลเล็กน้อยพอแตะข้อความ รายละเอียดสั้น ๆ ก็เปิดออกใต้บรรทัด

เศษอิฐผีบังตา

คุณสมบัติ:ใช้ตรวจสอบว่าเส้นทางตรงหน้าเป็นของจริงหรือภาพลวง

จำนวนครั้งที่ใช้ได้:1 ครั้ง

มันเป็นคนละชิ้นกับอิฐดำในย่ามอย่างชัดเจนรางวัลจากระบบมีภาพเป็นเศษอิฐสีเทาขนาดสองนิ้ว ขอบด้านหนึ่งสลักรูปดวงตาปิดส่วนก้อนที่เธอขโมยมาใหญ่กว่าฝ่ามือและยังมีเส้นสีแดงเต้นอยู่ข้างใน

'อันหนึ่งเอาไว้ดูทางอีกอันยังไม่รู้ว่าเอาไว้ทำเหี้ยอะไร'

เธอปิดคำอธิบายไอเทมเก็บเรื่องก้อนดำไว้ตรวจตอนอยู่คนเดียว แล้วเลื่อนไปยังหน้าต่างถัดไป

ผู้เล่นต้องการตั้งฉายาที่ปรากฏในหน้าจัดอันดับหรือไม่

ฉายาตั้งได้หนึ่งครั้ง หากต้องการเปลี่ยนต้องใช้ไอเทมจากร้านค้าวิญญาณ

ด้านล่างมีช่องว่างหนึ่งช่อง ชื่อเดิม‘เสิ่นโม่จิ่น’ แสดงอยู่เหนือกรอบในฐานะตัวตนผู้เล่น

เธอมองชื่อนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

ร่างกาย บัตรประชาชนและบัญชีธนาคารยังต้องใช้ชื่อของเจ้าของร่างเพราะการมีเอกสารในโลกนี้ช่วยประหยัดปัญหาได้มาก

แต่ในดันเจี้ยน คนที่อ่านกฎ ลากเงากลับและดึงอิฐผีออกมาคือแม่มณี

ไม่ใช่เด็กผู้หญิงซึ่งทุกคนจำภาพว่าผลักเพื่อน

'ชื่อมึงกูใช้ดำรงชีวิต ส่วนชื่อในเกมกูเลือกเอง'

ปลายนิ้วแตะลงในช่องฉายา เธอพิมพ์ช้า ๆด้วยมือซึ่งยังสั่นเล็กน้อย

อย่ามายุ่งกับกู ถ้ามึงไม่แน่จริง

ข้อความยาวจนเกือบเต็มกรอบ ระบบตรวจอยู่สองวินาทีก่อนหน้าต่างยืนยันจะเด้งขึ้นมา

ยืนยันฉายาผู้เล่น: อย่ามายุ่งกับกูถ้ามึงไม่แน่จริง

เสิ่นโม่จิ่นกดตกลงโดยไม่แก้แม้แต่คำเดียว

หน้าต่างโปรไฟล์กะพริบชื่อเดิมหายออกจากส่วนที่ใช้แสดงต่อสาธารณะ ฉายาใหม่เลื่อนขึ้นไปแทน พร้อมข้อมูลสั้นๆ อีกสามบรรทัด

ฉายาผู้เล่น: อย่ามายุ่งกับกูถ้ามึงไม่แน่จริง

แรงก์ผู้เล่น: ไร้แรงก์

MVP สะสม: 1 ครั้ง

อันดับประเทศปัจจุบัน: 578,977

สถานะ: ไม่อยู่ใน 100 อันดับแรกของรอบจัดอันดับปัจจุบัน

ไม่มีรางวัลพิเศษสำหรับอันดับนั้นและชื่อของเธอไม่เข้าใกล้รายชื่อหนึ่งร้อยอันดับแรกในประเทศแม้แต่นิดหน้าต่างเพียงบันทึกข้อมูลแล้วพับกลับไปอยู่ตรงมุมสายตา

ก็ดีถ้าระบบตะโกนฉายาเต็มประโยคให้คนทั้งประเทศฟัง เธอคงปิดมันทิ้งก่อนอ่านจบ

หน้าต่างชั้นสุดท้ายยังค้างอยู่

สัญลักษณ์ไข่สีเขียวคล้ำเรียงเต็มแถบด้านบนบางฟองมีรอยแตก บางฟองมีแมลงวันวาดวนอยู่ข้างเปลือกภาพเหล่านั้นดูไม่มีส่วนใดคล้ายรางวัล

“.........”

สรุปของขวัญจากการถ่ายทอดสด

ของขวัญจากผู้ชม: ไข่เน่า 1,286 ฟอง

มูลค่ารวม: กระดาษวิญญาณ 1,286 ใบ

หักค่าระบบสตรีม: 70%

ยอดสุทธิ: กระดาษวิญญาณ 385 ใบ

เสิ่นโม่จิ่นกะพริบตาปริบ ๆ

หนึ่งฟองเท่ากับกระดาษวิญญาณหนึ่งใบระบบหักไปเกือบหมดแล้วยังเหลือมากกว่ารางวัล MVP เธอลากสายตากลับไปอ่านจำนวนไข่อีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้เห็นตัวเลขเกินมา

หนึ่งพันสองร้อยแปดสิบหกฟอง

คนข้างนอกคงขว้างของพวกนี้ใส่หน้าจอจนมือชาโดยไม่รู้ว่าทุกครั้งที่กดด่า เงินส่วนหนึ่งกำลังไหลเข้ากระเป๋าคนซึ่งตัวเองเกลียด

'โอ้ ถูกเกลียดก็ไม่ได้แย่นี่หว่า'

มุมปากของเธอแทบไม่ขยับแต่ความคิดก่อนหน้าซึ่งอยากรีบปิดหน้าต่างเปลี่ยนไปทันทีเสิ่นโม่จิ่นแตะรับยอดโดยไม่ลังเล

กระดาษวิญญาณที่ได้รับจากดันเจี้ยนครั้งนี้: 685ใบ

ตัวเลขรวมจากรางวัลผ่านด่าน รางวัล MVP และของขวัญหลังหักระบบถูกโอนเข้าบัญชีผู้เล่นพร้อมกัน

หน้าต่างระบบดับลงทีละบานเหลือเพียงภาพตรอกจริงกับเจ้าหน้าที่ซึ่งยังวิ่งผ่านไปมา

เสิ่นโม่จิ่นมองจุดว่างตรงหน้า พยักหน้าแล้วพูดกับมันด้วยน้ำเสียงจริงจังพอๆ กับตอนต่อรองราคาของ

“ด่ากูอีกก็ได้นะ กูไม่ถือ”

เจ้าหน้าที่หญิงซึ่งยืนรออยู่ข้างกันเงียบไปหนึ่งจังหวะ“คุณพูดกับระบบหรือคะ”

“อือ”

“ระบบตอบอะไรไหม”

“ให้เงิน”

อีกฝ่ายมองเธอเหมือนอยากถามต่อแต่สุดท้ายเลือกก้มลงบันทึกค่าจากเครื่องตรวจแทน

เหอเจิ้งซึ่งเพิ่งส่งป้าหรงให้หน่วยแพทย์เดินกลับมาเขาหยุดห่างออกไปสองก้าว “คุณเสิ่น เรื่องสิ่งที่คุณใช้ในนั้น...”

“อย่าเสือก”

คำสองคำตัดบทก่อนคำถามจะตั้งเสร็จ

เหอเจิ้งปิดปากทันที เขามองย่ามดำตรงไหล่เธอแล้วเลื่อนสายตาไปยังดิ้วเหล็กแทน “งั้นอย่างน้อยให้เจ้าหน้าที่พาไปตรวจเถอะคุณแทบยืนไม่อยู่”

“จะกลับคอนโด”

“ในสภาพนี้?”

เสิ่นโม่จิ่นใช้ดิ้วดันตัวให้ยืนตรงกว่าเดิมผลคือหน้ามืดจนภาพตรงขอบตาพร่าลงครู่หนึ่งเธอรอให้อาการผ่านไปแล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแผนที่

ตำแหน่งคอนโดอยู่ห่างออกไปไม่กี่ช่วงตึก

“อืม”

เหอเจิ้งฟังคำตอบแล้วเหมือนหมดเรื่องจะเถียงเขาถอนหายใจ ก่อนถอยเปิดทางให้ แต่ยังยกมือชี้หน่วยแพทย์ซึ่งจอดรถอยู่ริมถนน“ถ้าจะล้มก็เรียกก่อน อย่าฝืนเดินหายไปเฉย ๆ”

เธอไม่ได้รับปาก

เจ้าหน้าที่หญิงติดแผ่นตรวจชั่วคราวไว้ตรงข้อมือเสิ่นโม่จิ่นแล้วส่งแบบยืนยันปฏิเสธการขึ้นรถพยาบาลมาให้

เธอกดลายนิ้วมือลงบนหน้าจอ รับบัตรประชาชนคืนและขยับย่ามดำขึ้นบนไหล่

ของด้านในชนผ้าเบา ๆ

เสิ่นโม่จิ่นตบย่ามหนึ่งครั้ง “อยู่เงียบ ๆเดี๋ยวค่อยดู”

ก้อนอิฐดำไม่ส่งเสียงตอบ

เธอกดดิ้วให้ยาวพอใช้แตะพื้นช่วยพยุงแล้วเดินออกจากแนวกั้นด้วยจังหวะช้ากว่าปกติ

รถบนถนนยังติดเป็นแถวยาวร้านอาหารซึ่งถูกสั่งปิดชั่วคราวกำลังยกหม้อกลับเข้าไปด้านในส่วนป้ายเตือนเขตวิญญาณหน้าแยกยังเปิดไฟสีแดงกะพริบ

คอนโดของเสิ่นโม่จิ่นอยู่เลยตึกสีขาวตรงหัวมุมไปไม่ไกล

เธอเดินไปทางนั้นโดยไม่หันกลับมามองตรอกอีก

*****

อีกสถานที่หนึ่ง—ลู่เฉินหยวน

หน้าจอสตรีมตรงหน้าดับเป็นสีดำทันทีหลังข้อความเคลียร์ดันเจี้ยนหายไปลู่เฉินหยวนวางมือบนโต๊ะรอให้ภาพซึ่งเพิ่งดูจบเลือนออกจากความทรงจำเหมือนสตรีมดันเจี้ยนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับเขา

หนึ่งนาทีผ่านไป เขายังจำคำว่า“มองมันให้น้อยหน่อย” ได้ครบทุกพยางค์ จำวิธีที่เธอไม่โจมตีร่างผีแต่เลือกดึงอิฐดำและจำเงาซึ่งเริ่มไหลออกจากปลายเท้าก่อนแทรกหายไปตามรอยกำแพงได้ชัดเจน

แม้หน้าจอตรงหน้าจะไม่เหลือภาพหน้าชัดๆให้ย้อนดูอีกแล้วก็ตาม

ลู่เฉินหยวนจ้องเงาสะท้อนของตัวเองบนจอสีดำโดยไม่ลืมสิ่งที่เสิ่นโม่จิ่นทำแม้แต่จังหวะเดียว