เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

​"เจ้าพร้อมแล้วใช่ไหม ช่วยทำให้ข้าสนุกนานๆ นะ อย่าเพิ่งรีบตายซะล่ะ ฮ่าๆ" เซียงเหลียงยังคงดูน่ากลัว ดังคนเสียสติ ยิ่งเขาได้หยิบกระบี่สีดำสนิทขึ้นมาไว้ในมือ ยิ่งเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้

"ท่านลุง...ท่านธาตุไฟเข้าแทรกงั้นหรือ" เฟยฮุ่ยเคยฟังบิดาเล่าว่า หากมุ่งฝึกเพราะต้องการรุดหน้าแต่เพียงอย่างเดียว จะมีแต่ความโลภต้องการพลัง อาจทำให้จิตวิปลาสได้ หรือไม่ก็กลายเป็นคนคุ้มดีคุ้มร้าย

"นี่คือกระบี่เหล็กดำ ตีจากเหล็กที่ได้จากหินดาวตก เปรียบดังอาวุธเทพเจ้าแห่งสงคราม อันมาจากสวรรค์เพื่อให้ข้าเลย...รับมือ นังหนู ฮ่าๆ" สิ้นเสียงคำรามเซียนกระบี่ก็เข้าถึงระยะที่จะแทงเฟยฮุ่ยได้แล้ว ทั้งที่อยู่ห่างเกือบสิบเก้า เฟยฮุ่ยใจหายวาบ แต่ยังปัดปลายกระบี่ออกจากหน้าอกไปได้ หากอยู่ใกล้กว่านี้สักสามสี่ก้าว หัวใจของนางคงติดอยู่ที่ปลายกระบี่ดำนั่นไปแล้ว

"ท่านลุง! ท่านลงมือหนักไปแล้ว ข้าคงออมมือให้มิได้" แม้พูดเช่นนั้น แต่เฟยฮุ่ยได้เพียงปัดป้อง ไม่มีทีท่าว่าจะโจมตีกลับไปได้เลย  รู้แต่ว่าชักเริ่มกลัวความรุนแรงและรวดเร็วที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ 

เพียงไม่นานเฟยฮุ่ยตั้งรับไปเกือบห้าสิบเพลง ปราณกระบี่ของผู้ที่ได้ฉายาว่าเซียนกระบี่ ทำให้แขนของนางเริ่มล้า  ทั้งที่ยังไม่มีโอกาสใช้กระบวนท่า มังกรไร้ลักษณ์ เลยสักครั้ง  แต่กำลังภายในของนางก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว จากการตั้งรับเพียงอย่างเดียว

"ไม่ไหวแล้วค่ะ ท่านพ่อ ข้าควรทำเช่นไร" เฟยฮุ่ย แม้อยากใช้กระบวนท่าไม้ตาย แต่ก็ยังไม่มีโอกาสที่จะทำได้ เพราะถูกจู่โจมอย่างหนัก 

"ฮ่าๆ ฮ่าๆ เก่งมากนังหนู มีฝีมือเท่าไหร่เจ้างัดออกมาให้หมด ข้ายังใช้กำลังแค่ครึ่งเดียวเองนะ"เซียนกระบี่เซียงเหลียง ฝีมือน่ากลัวสมฉายา เริ่มต้อนเฟยฮุ่ยไปเรื่อยๆ

"ไม่! ข้าจะไม่ยอมตายที่นี่" เฟยฮุ่ยเลิกปัดป้องกับใช้กระบวนท่าไม้ตายเข้าแลก

"มังกรไร้ลักษณ์..ย้ากกก" เฟยฮุ่ยเริ่มบ้าดีเดือดขึ้นมาบ้าง นางสวนกลับแบบลืมตาย อานุภาพกระบวนท่าของสองยอดยุทธ แผ่ปราณกระบี่จนไม้เล็กใหญ่โดยรอบนั้นถึงกับหักโค่นลง

"อั่ก!.." เฟยฮุ่ยที่ปราณกระบี่แรงน้อยกว่าถูกตีกลับจนบอบช้ำภายใน

"ชิ นังหนู ร้ายนักนะ" เซียนกระบี่ถูกมังกรไร้ลักษณ์ที่เขาป้องกันได้ไม่หมดเรียกแผลเล็กๆ ที่ใบหน้า

"อ๊าาา เจ้าทำข้ามีแผล เจ้าเก่งๆ ข้าจะขยี้เจ้า" เซียนกระบี่ ในตอนนี้ไม่เหมือนชายชราแล้ว เขาเหมือนปีศาจที่มาจากขุมนรกก็ไม่ปาน

"เฟยฮุ่ยยย เจ้าลุกขึ้นสิ" หานเทียนเสียงกับศิษย์สำนักคุ้มภัยเฟยหลงมาถึงที่ประลองพบเห็น เฟยฮุ่ยนั่งคุกเข่ากำลังบ้วนเลือดเสียออกจากปาก นางกำลังเร่งโคจรลมปราณเพิ่มกำลังภายในขึ้นใหม่หลังจากที่หมดไปกับการใช้มังกรไร้ลักษณ์เมื่อสักครู่

"รับๆ ไปซะ" เซียนกระบี่เคลื่อนที่ไวดุจปีศาจตัว ฟันกระบี่ใส่ร่างเฟยฮุ่ย นางยกกระบี่ขึ้นบังแต่ปราณกระบี่ยังกระแทกใส่นาง ร่างบางๆ ปลิว ราวใบไม้ลอยไปติดกับต้นไม้ใหญ่ทางด้านหลัง ร่างเฟยฮุ่ยสะบักสะบอม นอนคว่ำหน้าไม่ไหวติง

"อืม..ใช้ได้ๆ ข้าใช้พลังเกินครึ่งมาหน่อยหนึ่งแล้ว วรยุทธข้ามีเก้าขั้น ตอนนี้ข้าว่าจะใช้ขั้นที่หกเลยดีกว่า ถ้าเจ้ารับมือมิได้ก็ลาพรรคพวกเจ้าไปปรโลกได้เลย" เซียนกระบี่มิคิดถึงชีวิตผู้ใดแล้ว คิดแต่จะลองใช้วิทยายุทธที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

"ลุกขึ้นมาสักทีสิ นังหนู ลุกมาเล่นกับข้าสิ หรือจะยอมตายที่นี่"เซียนกระบี่ ทำเหมือนแมวหยอกหนู ให้เวลาเฟยฮุ่ยเดินลมปราณเพื่อฟื้นฟูกำลัง

"มังกรทะยานขั้นที่ห้า กระบวนท่ามังกรคลุ้มคลั่ง" เฟยฮุ่ยลุกขึ้นมาเร่งโคจรลมปราณเร่งกำลังภายในถึงขั้นสูงสุดที่นางบรรลุ กำลังลมปราณซึ่งนางโคจรเข้าสู่ขั้นที่ห้านี้ ทำให้บรรยากาศโดยรอบหมุนวนราวกับจะเกิดลมพายุ นางวาดกระบี่ลงไว้ข้างลำตัว และมิได้ตั้งกระบวนท่ารุกหรือรับแต่อย่างใด

เซียนกระบี่นั้น แม้เห็นว่านางมิได้ตั้งรับด้วยกระบวนท่าใดเลย แต่กลับมองไม่เห็นช่องโหว่ที่จะเข้าโจมตีนางได้

"อืม...แปลกดีๆ สงสัยข้าต้องเปลี่ยนมาใช้ขั้นที่เจ็ดโจมตีเจ้าดูล่ะ" เฒ่าเซียนกระบี่โคจรลมปราณ เพิ่มกำลังภายในขึ้นไปอีกขั้น

ทั้งคู่ต่างจ้องประสาน เพื่องชิงจังหวะเข้าจู่โจม ลมพัดพลิ้วยอดไม้กิ่งใบปลิวว่อนด้วยแรงที่เกิดจากการเดินลมปราณขั้นสูงของทั้งคู่

มี E Book จ้ะ

https://www.mebmarket.com/ebook-187974-

​