จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

เฟิงหลงไม่ได้ออกจากถ้ำลาวาทันที เขานั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางความร้อนระอุอีกสิบชั่วยามเต็มเพื่อปรับสมดุลและทำความคุ้นเคยกับ "เพลิงอสูรพิฆาต" ที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นชีพจรอสูรของเขา มันคือพลังที่อันตรายและทรงพลังอย่างยิ่งยวด การควบคุมที่ผิดพลาดเพียงน้อยนิดอาจหมายถึงการทำลายล้างทั้งตนเองและทุกสิ่งรอบกาย

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความป่าเถื่อนในดวงตาของเขาก็ได้สงบลงโดยสมบูรณ์ ถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นและลึกล้ำที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าเดิม เขาลุกขึ้นยืนและเริ่มเดินทางกลับไปยังถ้ำหลังม่านน้ำตก... กลับไปหาบิดาของเขา

การเดินทางกลับนั้นเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เขาใช้ "หลอมเงา" เคลื่อนที่ไปตามซอกหลืบของโขดหินและเงามืดของป่าทึบ จิตสัมผัสของเขาแผ่ขยายออกไปกว้างไกล คอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหว สัญชาตญาณของเขาถูกต้อง... เขาตรวจจับกลุ่มศิษย์สายในกลุ่มหนึ่งที่กำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่างอยู่บริเวณชายขอบของหุบเขาเพลิงอัคคี แม้จะอยู่ไกลออกไป แต่เขาก็จำกลิ่นอายของหนึ่งในนั้นได้... มันคือลูกน้องคนสนิทของ

เหลยเฉียน

'พวกมันยังไม่ยอมแพ้สินะ...' เฟิงหลงคิดในใจด้วยแววตาที่เย็นเยียบ 'ดี... ยิ่งพวกเจ้าตามหาข้ามากเท่าไหร่... ความผิดหวังของพวกเจ้าก็จะยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น'

เขาหลบหลีกพวกมันไปได้อย่างง่ายดายราวกับวิญญาณ และในที่สุด... เขาก็กลับมาถึงที่พักพิงที่ปลอดภัยของเขา

เมื่อเขาก้าวผ่านม่านน้ำตกเข้าไป เขาก็พบว่า เฟิงเจิ้น กำลังนั่งรอเขาอยู่ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล แต่เมื่อเห็นว่าบุตรชายของตนเองปลอดภัยดีและในมือของเขาคือไข่มุกสีแดงทองที่ส่องประกายแสงร้อนแรง... ความกังวลทั้งหมดก็แปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงและความปีติยินดีอย่างสุดซึ้ง

"หลงเอ๋อร์! เจ้า...เจ้าทำได้!"

"ขอรับท่านพ่อ" เฟิงหลงยิ้มจางๆ "ข้าได้มันมาแล้ว... และตอนนี้... ถึงเวลาที่จะขจัดไอ้พิษสารเลวนี่ให้สิ้นซาก"

เขาไม่ได้รอช้า เขาประคองบิดาให้นั่งลงในจุดที่แห้งและสะอาดที่สุด ก่อนจะนั่งลงเผชิญหน้ากับท่าน

"ท่านพ่อ... กระบวนการต่อไปนี้อาจจะเจ็บปวด... แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... โปรดรักษาจิตใจของท่านให้มั่นคงและเชื่อใจข้า"

เฟิงเจิ้นพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เขามองดวงตาที่มุ่งมั่นของบุตรชายและรู้สึกถึงความเชื่อใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เฟิงหลงวาง "ไข่มุกแก่นสุริยัน" ลงบนฝ่ามือของบิดา "ท่านไม่ต้องกลืนมันลงไป... เพียงแค่โคจรพลังลมปราณของท่านอย่างช้าๆ... ที่เหลือ... ข้าจะจัดการเอง"

เขาวางฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนฝ่ามือของบิดาที่กำลังประคองไข่มุกแก่นสุริยันไว้ และหลับตาลง...

"หทัยอสูรสงบ..."

จิตใจของเขาสงบนิ่งราวกับผืนน้ำที่ไร้ซึ่งแรงลม... เขาไม่ได้ใช้ "ห้วงวิญญาณอสูรบรรพกาล" เพื่อดูดกลืนพลังอย่างบ้าคลั่ง... แต่เขาใช้มันในฐานะ "สื่อกลาง"...

เขาค่อยๆ ชักนำพลังงานธาตุไฟอันบริสุทธิ์และร้อนแรงจากไข่มุกแก่นสุริยันออกมาทีละน้อย... อย่างเชื่องช้าและควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ... และในขณะเดียวกัน... เขาก็ปลดปล่อย "เพลิงอสูรพิฆาต" ของตนเองออกมา...

เปลวไฟสีดำที่มีแกนกลางเป็นสีทองอร่ามได้ห่อหุ้มพลังงานธาตุไฟนั้นไว้... มันไม่ได้ทำลาย... แต่กลับ "กลั่นกรอง" และ "ชี้นำ" พลังงานที่ป่าเถื่อนนั้นให้สงบนิ่งลง!

"ท่านพ่อ... เริ่มได้!"

เฟิงเจิ้นโคจรพลังตามที่บุตรชายบอก พลังงานธาตุไฟที่ถูกควบคุมโดยเพลิงอสูรพิฆาตได้ไหลเข้าสู่เส้นชีพจรของเขาอย่างนุ่มนวล! มันไม่รุนแรงและบ้าคลั่งเหมือนครั้งก่อน... แต่มันกลับอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต!

พลังงานสายใหม่นี้ไหลเวียนไปทั่วร่างของเฟิงเจิ้น... เข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุด... ที่ซึ่ง "พิษสลายปราณ" ได้ฝังรากลึกอยู่!

ทันทีที่สัมผัสได้ถึงพลังงานธาตุไฟอันบริสุทธิ์... พิษร้ายที่เปรียบเสมือนเงาแห่งความมืดก็พลันอาละวาดขึ้นมา! มันพยายามจะต่อต้านและกัดกินพลังงานนั้น!

"อดทนไว้!" เฟิงหลงคำรามในใจ เขาเพิ่มการควบคุม "เพลิงอสูรพิฆาต" ให้รุนแรงยิ่งขึ้น!

เปลวไฟสีดำได้แปรเปลี่ยนเป็นดั่งกองทัพอสูรที่บุกเข้าทำลายล้างกองทัพแห่งความมืด! มัน "เผาผลาญ" และ "กลืนกิน" พิษร้ายนั้นอย่างโหดเหี้ยม!

"อ๊ากกก!" เฟิงเจิ้นกัดฟันแน่น! เขารู้สึกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดภายในร่างกาย! ความเจ็บปวดนั้นแสนสาหัส... แต่ในความเจ็บปวดนั้น... เขาก็รู้สึกได้ถึงความหวัง!

เวลาผ่านไปราวกับชั่วนิรันดร์... เหงื่อของเฟิงหลงไหลท่วมร่างจนเปียกโชก... การควบคุมพลังที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้กินพลังสมาธิของเขาไปอย่างมหาศาล...

ในที่สุด...

ไอสีดำสายสุดท้ายของพิษสลายปราณ... ก็ถูกเพลิงอสูรพิฆาตเผาผลาญจนมอดไหม้ไปอย่างสิ้นเชิง!

แต่กระบวนการยังไม่จบ! พลังงานที่เหลืออยู่ของไข่มุกแก่นสุริยันได้เริ่ม "ชุบชีวิต" ร่างกายของเฟิงเจิ้นอย่างแท้จริง! มันซ่อมแซมและหล่อหลอมเส้นชีพจรของเขาขึ้นมาใหม่จนแข็งแกร่งและกว้างกว่าเดิมนับเท่าตัว! มันขับไล่สิ่งสกปรกในร่างกายออกมาจนหมดสิ้น!

ครืน! ครืน!

ไอพลังที่บริสุทธิ์และแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนระเบิดออกจากร่างของเฟิงเจิ้น! ระดับพลังระดับราชันย์ขั้นที่หนึ่งของเขาไม่ได้เพียงแค่กลับคืนมา... แต่มันยังมั่นคงและหนาแน่นยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า! และยังคงมีแนวโน้มที่จะทะยานสูงขึ้นไปอีก!

เฟิงหลงค่อยๆ ถอนมือออกมาและทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความอ่อนเพลีย แต่บนใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข

เฟิงเจิ้นลืมตาขึ้นช้าๆ... เขามองดูฝ่ามือของตนเองที่บัดนี้กลับมาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง... เขารู้สึกถึงร่างกายที่เบาสบายและแข็งแกร่งราวกับได้ย้อนกลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้ง... หยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งและภาคภูมิใจไหลออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

เขารีบเข้าไปประคองร่างของเฟิงหลงไว้ "หลงเอ๋อร์... เจ้า...เจ้าทำได้แล้ว"

"ขอรับท่านพ่อ..." เฟิงหลงยิ้มอย่างอ่อนแรง "...ในที่สุด... ท่านก็ปลอดภัยแล้ว"

สองพ่อลูกกอดกันอย่างเงียบๆ... มันคือแสงอรุณแห่งการฟื้นคืนที่แท้จริง...

หลังจากที่ได้พักผ่อนและฟื้นคืนพลังแล้ว เฟิงหลงก็มองไปยังไข่มุกแก่นสุริยัน... พลังงานของมันลดลงไปเกือบครึ่ง... แต่พลังงานที่เหลืออยู่ก็ยังคงมหาศาล

เขาหันไปมองบิดาของตนเอง... และในที่สุด... เขาก็ได้ตัดสินใจ

"ท่านพ่อ... ท่านอยู่ในขั้นราชันย์แล้ว... แต่ข้ายังคงอยู่แค่ขั้นปราณปฐพี... หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล... ข้าต้องการพลัง... พลังที่จะปกป้องท่าน... และพลังที่จะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่าง"

ดวงตาของเขาทอประกายแสงที่มุ่งมั่นและอำมหิต

"ถึงเวลาแล้ว... ที่ข้าจะต้องปิดด่านฝึกตนอย่างจริงจัง"