[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 54 กฎแห่งกลิ่นหอมที่แท้จริง

        นี่งานอดิเรกอะไรกันเนี่ย?

        เปลี่ยนที่ถ่ายรูปเหรอ?

        เจียงหนานชอบทำให้คนอื่นโกรธขนาดไหนกัน?

        ถังเชียนหย่ารู้สึกว่าเธอใช้ชีวิตอยู่ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของคนอื่นมาตลอดห้าวันนี้!

        อู๋เหลียงทักท้วง “พี่หนาน! ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราจะไม่ได้อันดับหนึ่งนะ!”

        เจียงหนานตอบกลับเขา “ไม่เป็นไร ฉันมีแผนอยู่ในใจแล้ว! ก็แค่หินวิญญาณเอง!”

        ช่องแชทสดถล่มอย่างสมบูรณ์!

        [คนอื่นต่อสู้กันแต่เขากลับถ่ายรูป? เมื่อไหร่ฉันจะเก่งได้เหมือนเขากันนะ?]

        [ทำไมฉันรู้สึกอยากจะตีเขาสักทีจังเลย?]

        [ฮ่า ๆ โคตรเจ๋งเลย! ท่าทางแบบนี้มันอะไรกัน?]

        [ไม่ล่าสัตว์อสูรวิญญาณแล้วเหรอ? กำลังอวดอยู่เหรอ? นี่จะกลายเป็นแพ้ภัยตัวเองหรือเปล่า?]

        ...

        จนถึงตอนนี้ ทุกคนเข้ามาในถ้ำวิญญาณเป็นวันที่ห้าแล้ว!

        และมาถึงเขตปลอดภัยที่ห้าซึ่งเป็นเขตสุดท้ายแล้ว!

        ถ้าเดินต่อไปข้างหน้าจะไม่มีเขตปลอดภัยอีกแล้ว!

        ทีมส่วนใหญ่เลือกที่จะใช้เขตปลอดภัยเป็นศูนย์กลาง ออกไปล่าสัตว์อสูรวิญญาณในตอนกลางวัน และกลับมาพักผ่อนในตอนกลางคืน!

        มีทีมเพียงไม่กี่ทีมที่เดินทางต่อไป ในกรณีนั้น ความปลอดภัยในตอนกลางคืนจะไม่สามารถรับประกันได้ และความเสี่ยงจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก!

        ในสองวันนี้ เจียงหนานได้เดินทางไปเกือบทุกที่ในบริเวณใกล้เคียงแล้ว!

        และเขาพอจะรู้อยู่บ้าง!

        วันนี้ทีมของเจียงหนานกลับมาที่ค่ายในเขตปลอดภัยเร็วกว่าทีมอื่นอีกครั้ง

        และเมื่อทีมอื่นเดินทางกลับมาถึงเขตปลอดภัยด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า…

        กลิ่นหอมที่น่าหิวโหยก็เต็มไปทั่วทั้งทุ่งกว้าง!

        เตาย่างขนาดใหญ่ตั้งอยู่ด้านหน้าเต็นท์ใหญ่แบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น!

        เนื้อเสียบไม้เรียงรายอยู่บนเตาและถูกย่างด้วยถ่านจนส่งเสียงดังฉู่ฉ่า!

        บนพื้นที่ว่างด้านข้างมีโต๊ะเล็ก ๆ เจ็ดแปดตัววางอยู่!

        พัดลมตัวใหญ่พัดอย่างบ้าคลั่ง ทำให้กลิ่นหอมแพร่กระจายไปทั่วค่าย!

        จากลำโพงขนาดใหญ่ เสียงของเจียงหนานดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

        “มา มา มา! เนื้อเสียบไม้ย่างรสเด็ดของเทียนฉือ!”

        “หอมมาก! เยี่ยมสุด ๆ!”

        “ซื้อเนื้อเสียบไม้ไหมครับ~”

        “แม่จ๋า! หนูอยากกินเนื้อเสียบไม้ย่าง!”

        “เอาสิ! กินเนื้อเสียบไม้ชิ้นใหญ่ ๆ กัน! สิบไม้พอไหม?”

        “พอค่ะ! ขอบคุณค่ะแม่! แม่ใจดีจัง!”

        ......

        ถังเชียนหย่ารู้สึกอายจนต้องปิดหน้า!

        เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องมาขายเนื้อเสียบไม้ในถ้ำวิญญาณ!

        แถมคำโฆษณานั่นก็น่าอายเกินไปแล้ว!

        ตลอดทั้งเรื่อง เจียงหนานเป็นคนคิดเองทั้งหมด แม้กระทั่งเสียงเด็กผู้หญิงก็ยังเลียนแบบได้เหมือนมาก!

        ......

        ทีมอื่น ๆ ต่างก็งุนงงไปตาม ๆ กัน!

        เกิดอะไรขึ้น?

        พวกเขากลับมาที่เขตปลอดภัย แต่ทำไมรู้สึกเหมือนมาถึงตลาดกลางคืนกันล่ะเนี่ย?

        เปิดร้านอาหารในถ้ำวิญญาณเหรอ?

        นายจริงจังเหรอ?

        สองวันนี้นายวุ่นวายอยู่กับเรื่องนี้สินะ?

        แต่ว่ามันหอมจริง ๆ นะเนี่ย!

        พวกเขากินบิสกิตกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาห้าหกวันแล้ว พอได้กลิ่นหอมปุ๊บ น้ำลายก็ไหลปั๊บ!

        ในตอนนั้น ใครคนหนึ่งก็ถามขึ้น “เนื้อเสียบไม้ขายยังไงเหรอ?”

        เจียงหนานโบกไม้โบกมือเป็นการใหญ่ “หินวิญญาณขั้นเหล็กนิลหนึ่งลูกต่อหนึ่งคน! และสามารถหยิบเนื้อเสียบไม้เท่าไหร่ก็ได้!”

        “ถ้าทีมสี่คนมาพร้อมกันจะมีส่วนลดด้วยนะ! แค่ขั้นเหล็กนิลสามลูกก็พอ!”

        ทีมอื่น ๆ ต่างขมวดคิ้ว

        แปลว่าหมายตาหินวิญญาณของพวกเราอยู่สินะ?

        ไม่แปลกใจที่ไม่ล่าสัตว์อสูรวิญญาณมาสองวันแล้ว!

        รอเวลานี้อยู่สินะ?

        ยังจะมาลอยหน้าอยู่อีก?

        นี่คือการชุบมือเปิบอย่างโจ่งแจ้งเลยไม่ใช่เหรอ?

        พวกเราต้องออกไปหาหินวิญญาณอย่างยากลำบาก…

        แต่นายกลับคิดจะฉวยเอาไปง่าย ๆ?

        ไม่มีทาง! ไม่มีทางซะหรอก!

        โอ้... 

        โอ้ เนื้อย่างนั่นช่างหอมจริง ๆ เลย!

        เวลากัดลงไปในปากจะมีรสชาติแบบไหนนะ?

        จะอร่อยขนาดไหนกันนะ!

        ใครบางคนเช็ดน้ำลายแล้วพูดว่า “ให้ตายสิ! ก็แค่สามลูกเอง! ให้ไปเลย! อย่างมากพรุ่งนี้ก็แค่ต้องใช้แรงมากขึ้นหน่อยเท่านั้น!”

        “เนื้อเสียบไม้! ไปกันเถอะ ลุยกันเลย!”

        ทีมที่ได้ผลงานดีจะต้องคิดอะไรอีก?

        พวกเขากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาตั้งห้าวันจนปากแห้งคอแห้งไปหมดแล้ว!

        ไม่นานนักทั้งแปดโต๊ะก็เต็มหมด!

        บางทีมที่ไม่มีที่นั่งก็นั่งกินกันบนพื้น!

        ทุกคนเหมือนหมาป่าหิวโซที่กัดกินเนื้อเสียบไม้อย่างตะกละตะกลาม!

        ทีมอื่นมองมาด้วยความอิจฉาตาร้อน!

        เจียงหนานที่เห็นว่าสถานการณ์เริ่มบีบคั้นขึ้นแล้วจึงโยนเมนูเด็ดออกมาเพิ่ม!

        “มาเลย! ทุกคนดูนี่สิ เบียร์แช่เย็น! กินเนื้อเสียบไม้กับเบียร์ ยิ่งดื่มยิ่งมีแรง!”

        “หินวิญญาณขั้นทองแดงหนึ่งลูก! ต่อเบียร์หนึ่งโหล!”

        หลายคนแสดงอาการตกใจ “โอ้โห ทำไมแพงขนาดนี้?”

        เจียงหนานกอดอก “นี่เบียร์แช่เย็นนะ! ยังจะบ่นว่าแพงอีกเหรอ? ในถ้ำวิญญาณเทียนฉือนี้นายจะหามันได้จากที่ไหนอีกล่ะ?”

        ตอนแรกก็ไม่มีใครกล้าซื้อ!

        แต่กับเนื้อย่างที่เค็มขนาดนี้ใครจะไปทนไหว?

        เค็มจัด เค็มมาก!

        เจียงหนานให้อู๋เหลียงย่างโดยโรยเกลือใส่เต็มที่!

        พวกเขาที่กระหายน้ำมาก ๆ และเห็นเบียร์ที่แช่จนเย็นจัดถึงขั้นมีน้ำค้างสีขาวเกาะอยู่ที่ขวด

        “ให้ตายสิ! เอามาให้ฉันหนึ่งโหลเลย!”

        “เจ้าของร้าน เนื้อเสียบไม้ของแกเค็มเกินไปแล้ว! ใส่เกลือให้น้อยลงหน่อยได้ไหม?”

        เจียงหนานส่ายหัว “ไม่ได้หรอก! ธุรกิจของฉันเป็นแบบนี้แหละ ถูกและดี!”

        “ใส่ให้เต็มที่! ทั้งพริกป่นและผงยี่หร่า ใส่ให้เยอะ ๆ เลย!”

        [แต้มความคับแค้นจากหลี่กวง 666 แต้ม!]

        [แต้มความคับแค้นจากหานเจียเสวียน 885 แต้ม!]

        [แต้มความคับแค้นจาก...]

        อู๋เหลียงยุ่งจนเหงื่อท่วมหัว ถังเชียนหย่าใส่ผ้ากันเปื้อนเล็ก ๆ และทำหน้าที่พนักงานเสิร์ฟ

        หินวิญญาณนั่นคือรายได้ที่ไหลมาเป็นกอบเป็นกำ!

        ก่อนหน้านี้ยังกังวลว่าจะไม่ได้ที่หนึ่งอยู่เลย!

        แต่ว่าตอนนี้!

        ใครจะทำอะไรก็ไม่มีประโยชน์ นี่เท่ากับว่าทีมที่อยู่เส้นทางตรงกลางต่างก็ทำงานให้กับเจียงหนาน!

        ชัดเจนว่ากำลังชุบมือเปิบ!

        แต่จะทำยังไงได้ล่ะ?

        ผู้คนที่หิวโหยมาห้าวัน ไม่มีทางต้านทานกลิ่นหอมของเนื้อย่างได้หรอก!

        ในตอนนี้ เจียงหนานเดินถือเนื้อย่างวนไปทั่วทั้งค่าย!

        “มา! พี่น้อง! จะลองชิมสักหน่อยไหม?”

        คนคนนั้นสีหน้าดำคร่ำและโกรธจนฟันคัน!

        [แต้มความคับแค้นจาก...]

        “โอ้! หอมจริง ๆ! กัดคำเดียวน้ำมันเนื้อก็ไหลเยิ้ม!”

        [แต้มความคับแค้นจาก...]

        เขาเดินวนไปวนมาครู่หนึ่งก็มาถึงฝั่งของหลี่เซียง!

        “ไปกินอะไรกันหน่อยไหม? ทีมของพวกนายเองก็ได้ของมาไม่น้อยนะ แค่สามลูกจะเป็นอะไรไปล่ะ?”

        หลี่เซียงหัวเราะเยาะ “ก็ไม่เลว! นายก็ไม่เลวนะ ทำไมไม่ให้พวกเราฟรี ๆ ซะเลยล่ะ?”

        เจียงหนานยักไหล่ “ฟรีเหรอ? เด็กน้อย นายคิดว่ามันเป็นดินหรือไง!”

        หลี่เซียงหรี่ตา “อย่าได้ใจไปหน่อยเลย! ถ้านายยังทำแบบนี้ต่อไป ทางโรงเรียนจะต้องมาหานายแน่!”

        เจียงหนานยักไหล่ “มาหาฉันเหรอ? ฉันทำผิดกฎเหรอ? ฉันแค่ตอบสนองความต้องการเท่านั้น! พวกเขาให้หินวิญญาณกับฉันด้วยความสมัครใจ!”

        หลิวอู่เฉวียนชี้ไปที่จมูกของเจียงหนานก่อนจะเอ่ยปากด่า

        “ฉันหลิวอู่เฉวียน ต่อให้อดตาย! ถูกฆ่าตายข้างนอก! หรือตกลงไปจากที่นี่! ก็จะไม่กินของนายแม้แต่คำเดียว!”

        หลี่เซียงและหลิงเฟิงต่างชูนิ้วโป้งให้หลิวอู่เฉวียน! เยี่ยมเลยเพื่อน! กล้าหาญมาก!

        เจียงหนานยักไหล่ “ไม่กินก็ไม่กินสิ!”

        เขาพูดพลางหันหลังและตะโกนเสริม “โปรโมชั่นจำกัดเวลา ใครก็ตามที่มาใช้บริการที่นี่ จะได้รับบริการอาบน้ำฟรีหนึ่งครั้ง!”

        เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลี่มู่เหยียนก็เริ่มนั่งไม่ติด!

        อาบน้ำได้เหรอ?

        ห้าวันมานี้ ตัวเธอเหม็นไปหมดแล้ว!

        ตั้งแต่วันแรกก็เปื้อนโคลนไปทั้งตัว!

        สำหรับผู้หญิงแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก!

        “ยังไง? พวกเราไปกินอะไรกันหน่อยไหม? หินวิญญาณขั้นเหล็กนิลสามลูก พวกเราจ่ายไหวอยู่แล้ว!”

        หลี่เซียงขมวดคิ้ว “แบบนี้ไม่เท่ากับปล่อยให้เจียงหนานได้เปรียบหรอกเหรอ? หินวิญญาณของเขาจะยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ นะ!”

        หลิงเฟิงพูดเบา ๆ “ถึงพวกเราจะไม่ให้ พวกเขาก็ยังคงเป็นอันดับหนึ่งอยู่ดีนั่นแหละ…”

        หลี่เซียงเงียบไป

        แบบนี้มันน่าหงุดหงิดจริง ๆ แต่หลี่เซียงก็ไม่ยอมลดตัวลงให้!

        “ถ้าจะไปก็ไปเองเลย!”

        หลี่มู่เหยียนไม่สนใจอะไรมากนักและหยิบเอาหินวิญญาณไปสามลูก!

        หลิงเฟิงและหลิวอู่เฉวียนมองหน้ากัน

        นี่...เงินก็จ่ายไปแล้ว ถ้าไม่กินก็เท่ากับเสียเปรียบเจียงหนานน่ะสิ?

        หึ ๆ! คอยดูนะ ฉันจะกินให้นายหมดตัวไปเลย!

        สุดท้าย สองพี่น้องหลิวอู่เฉวียนและหลิงเฟิงก็นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นและกัดกินเนื้อย่างทีละคำ!

        “โอ้ หอมจริง ๆ! ให้ตายสิ!”

        “ทำไมมันถึงได้หอมขนาดนี้กันนะ!”

        “เนื้อย่างนี่หอมจริง ๆ! พวกเรามากินเพิ่มกันเถอะ!”

        เจียงหนานกะพริบตาปริบ ๆ

        เขาจะถือว่าสิ่งที่หลิวอู่เฉวียนพูดเมื่อสักครู่เป็นแค่การผายลมก็แล้วกัน!

        สุดท้ายทุกสิ่งก็หนีไม่พ้นกฎแห่งกลิ่นหอมที่แท้จริง!