ผมมีระบบเจ้าเมือง

บทที่ 140  

ผนึกหัวใจ

หลี่มู่ฟาน มองไปที่ท่าทางจริงจังของนาง และหวังเมิ่งอวี่ที่หลับตาแกล้งทำเป็นหลับ ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมา

“องค์หญิง ข้าเป็นคนที่จักรวรรดิประกาศว่าล่มสลายแล้ว ข้าจะแต่งงานกับท่านได้อย่างไรพะยะค่ะ?”

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะกลับไปบอกเสด็จพ่อว่า ข้าจะให้เจ้ากลับมาครองดินแดนอีกครั้ง…”

 หลี่มู่ฟาน ยิ้มและส่ายหัว “พอได้แล้วยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคิดจะแต่งงาน รอให้เจ้าโตกว่านี้ค่อยว่ากัน!”

หลังจากพูดจบ หลี่มู่ฟาน ก็โบกมือเบาๆโยน ฉินเสวี่ย ลงบนเตียงอย่างแม่นยำ

“เจ้า..ฮึ่ม!”

 ฉินเสวี่ย พ่นลมหายใจออกจากจมูกเบาๆแล้วหันหน้าไปทางอื่นโดยไม่สนใจเขาอีก

แต่ในผ้าห่ม นางก้มมองหน้าอกเล็กๆของตัวเอง ถอนหายใจเบาๆพึมพำเสียงเบาว่า “เจ้าโรคจิต สักวันข้าจะให้เจ้าต้องตะลึง!”

เนื่องจาก ฉินเสวี่ย ฟื้นแล้ว แผนการบางอย่างของ     หลี่มู่ฟาน ก็เริ่มขึ้น ทั้ง 3 คนอาศัยอยู่ในถ้ำอีกไม่กี่วัน สองสาวดูเหมือนอารมณ์ดีและสภาพร่างกายของ ฉินเสวี่ย ก็ฟื้นตัวได้ดี

หลายวันมานี้ หลี่มู่ฟาน ออกไปล่าสัตว์อสูรหิมะอย่างบ้าคลั่งทุกวันออกไปตั้งแต่เช้าและกลับมาในตอนดึก

ในคืนวันนี้หัวใจของ หลี่มู่ฟาน เต้นระรัว เขาได้เข้าสู่ระบบโลกเกมแล้วเมื่อเขากลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้กลับมาคนเดียว

ม้าตัวสูงสีขาวราวกับหิมะกลับมาพร้อมกับเขา บนหน้าผากมีเขาที่แหลมคม ถ้าไม่ใช่ยูนิคอร์นแล้วมันจะคืออะไรได้?

ภายใต้สภาพแวดล้อมที่พิเศษเช่นนี้ ด้วยความแข็งแกร่งของสองสาว  หลี่มู่ฟาน จึงกัดฟันและใช้เงิน 80,000 เหรียญทองเพื่อนำยูนิคอร์นออกมา

สัตว์อสูรตัวนี้แตกต่างจากลูกสัตว์อสูรอย่าง ต้าเสวี่ย      ยูนิคอร์นตัวนี้เป็นวัยเจริญพันธุ์ ความแข็งแกร่งของมันอยู่ในระดับ 8  ของท่านหลอมรวมร่างกายซึ่งน่าหวาดหวั่น

เมื่อทั้งสองสาวเห็นมันในครั้งแรกพวกนางตกใจมาก เนื่องจากมันเป็นสัตว์อสูรที่หายากมาก แต่ไม่นานพวกนางก็ถูกดึงดูดด้วยยูนิคอร์นที่งดงามและอ่อนโยน  ฉินเสวี่ย รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง นางขี่มันอยู่ในถ้ำตลอดทั้งวัน

 หวังเมิ่งอวี่ ตั้งชื่อสัตว์อสูรตัวนี้ว่า “หงส์ขาว” ทุกครั้งที่นางเห็นสัตว์อสูรตัวนี้ แม้ว่านางจะมีความสุขแต่ลึกลงไปในดวงตาของนางยังคงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

นางเฉลียวฉลาดมาก ด้วยการมีอยู่ของหงส์ขาวนี้      หลี่มู่ฟาน ย่อมไม่อยู่ที่นี่นานนัก..

แน่นอนว่าอีก 2 วันต่อมา เมื่อ หลี่มู่ฟาน เห็นว่า ฉินเสวี่ย หายดีแล้วเขาก็หยิบชุดเกราะออกมา 2 ชุดและมอบให้กับพวกนาง

 หวังเมิ่งอวี่ ถามว่า “ฝ่าบาท พวกเราจะไปที่ไหนกัน?”

 หลี่มู่ฟาน พยักหน้าและกล่าวว่า “หากยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไปก็ไม่มีทางที่จะออกไปจากดินแดนแห่งนี้ได้ พวกเราควรรีบหาทางออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ก่อนที่จะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น”

 หวังเมิ่งอวี่ เข้าใจเหตุผลนี้ดี ท่ามกลางพายุหิมะ นางหันกลับไปมองถ้ำที่กำลังจะถูกพายุหิมะปกคลุมอีกครั้ง นางถอนใจเบาๆ…

ไม่รู้ว่าทุ่งน้ำแข็งแห่งนี้ใหญ่โตเพียงใด  หลี่มู่ฟาน วิ่งขึ้นวิ่งลงบนหิมะด้วยความรวดเร็ว ส่วนยูนิคอร์นพา 2 สาวก้าวไปข้างหน้ารวดเร็ว กว่า  หลี่มู่ฟาน อยู่หลายส่วน

พริบตาเดียวทั้งสามคนก็หายลับไปจากสายตา

ไม่รู้ว่าพวกเขาเดินทางไปไกลแค่ไหน มีสัตว์อสูรหิมะจำนวนมากที่พบตลอดทางแต่พวกมันก็ถูก หลี่มู่ฟาน จัดการ

ในความมืดของค่ำคืนหนึ่ง สองสาวนอนอยู่บนเตียงหายใจเข้าลึกๆในขณะที่ หลี่มู่ฟาน กำลังนั่งขัดสมาธิเพื่อฝึกฝน ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็พลันเต้นแรงและลืมตาขึ้น

แสงสีชมพูลอยอยู่ข้างกายของเขาเบาๆหลังจากนั้นไม่นานก็หายไป

“ผนึกหัวใจ?”

“หรือว่าลั่วสุ่ยหานจะเกิดเรื่องขึ้น..”