"แล้วตัวเล็กรักพี่ไหม?"เทเซียสถามกลับ ซินเอียงคอเล็กน้อย ใช้แก้มถูกเบาๆบนฝ่ามือหนานุ่ม
"ไม่อ่ะ"ซินตอบแล้วยิ้มบางๆ ทำเอาเทเซียสชะงักกึกทันที "ไม่รักพี่หรอก พี่ชอบบังคับผม"ซินพูดออกมาอีกอย่างไม่จริงจัง
"โห่! รักพี่เถอะนะ พี่ขาดความรักนะเนี่ย ต้องมาโหยหาความรักจากตัวเล็ก"เทเซียสพูดออกมาแล้วทำสีหน้าออดอ้อน
"ค้าบ~"ซินตอบรับเสียงหวานแล้วยิ้มออกมา "ไปนั่งดีๆไหม ผมเมื่อยแล้ว"ซินพูด เทเซียสพยักหน้ารับก่อนที่จะเป็ฝ่ายจับมือซินแล้วเดินออกไป
"อืม...รอยแดงก็เริ่มอ่อนลงแล้วนะ"เทเซียสพูดบอกในขณะที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์กันอยู่
"แต่ไปเรียนพรุ่งนี้แล้วนี่ครับ ผมว่ารอยไม่น่าหายทัน"ซินพูด "พี่มีพวกคอนซีลเลอร์ หรือรองพื้น แป้งตลับอะไรพวกนี้ไหม?"
"ของแม่พี่น่าจะมีอยู่มั้ง"เทเซียสตอบ "ตื่นเช้ามาเดี๋ยวก็หายหมดแหละเชื่อพี่สิ"เทเซียสพูดออกมาอีก มือก็ลูบเบาๆบนต้นคอของซิน
"พี่ก็พูดได้สิ รอยพวกนี้ไม่ได้อยู่บนคอพี่สักหน่อย"ซินพูดแล้วปัดมือเทเซียสออก ก่อนจะกอดอกทำหน้ามุ่ยใส่
"อ่ะๆ ทำคืนก็ได้นะพี่ไม่ว่า เกิดรอยมันไม่หายจริงๆพี่จะได้มีเป็เพื่อนไง"เทเซียสพูดออกมาแล้วยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน
"มันน่าภูมิใจหรอครับ?"ซินถามกลับ
"เอ้า!พี่จริงจริงนะเนี่ย"เทเซียสตอบกลับ "อยากจะลองหน่อยไหมล่ะ? จะทิ้งรอยไว้เยอะแค่ไหนก็ตามใจ"เทเซียสพูดพร้อมกับขยับคอเสื้อตัวเองลงอีก
ซินมองนิ่งๆก่อนที่สายตาจะเริ่มลนลานเล็กน้อย ในสมองคิดอยู่ว่าควรจะทำอย่างไรดี ยอมรับเลยว่าอยากทำ แต่อีกใจก็ไม่อยากทำ
"พี่เป็ถึงเดือนคณะเลยนะ...อยู่ๆมีรอยที่คอแบบนี้มันจะดูไม่ดี"ซินพูด เพราะเขายังห่วงภาพลักษณ์ของเทเซียสด้วย
"นี่ชีวิตพี่นะ พี่จะให้ใครทำอะไรกับร่างกายพี่ก็ได้ คนอื่นจะมองยังไงพี่ก็ไม่สนหรอก คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตพี่ว่าต้องทำอย่างนั้นอย่างนี้ สิ่งนี้ทำได้สิ่งนี้ห้ามทำ"เทเซียสตอบกลับ
"เพราะตอนนี้คนเดียวที่พี่เชื่อฟังที่สุดคือตัวเล็กของพี่นี่แหละ พี่ไม่สนใครทั้งนั้น จะว่าอะไรพี่ก็ไม่สน บอกได้คำเดิมว่าพี่สนตัวเล็กแค่คนเดียว"เทเซียสพูดออกมาอีก ซินหน้าขึ้นสีระเรื่อทันที "แล้วจะทำไหม? พี่รออยู่นะ"เทเซียสพูดพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมา
"อะ...อื้ม"ซินตอบรับในลำคอด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย ก่อนจะขยับไปนั่งคร่อมตักเทเซียสไว้โดยหันหน้าเข้าหาเขา
ซินวางมือไว้บนไหล่ของเทเซียสเพื่อประคองตนเองไว้ เทเซียสจับเอวคนบนตักไว้กันตก ซินค่อยๆใช้นิ้วลูบเบาๆบนต้นคอก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหาซอกคอ
เขาค่อยๆดูดเม้มเบาๆบนต้นคอของเทเซียสด้วยท่าทางเงอะงะเล็กน้อย เขาค่อยๆดูดมาเรื่อยๆจนถึงซอกคอด้านหน้า เทเซียสค่อยๆพิงพนักโซฟาแล้วเงยหน้าเอาศีรษะหนุนบนพนักโซฟาไว้
"อื๊มม~"เทเซียสหลุดครางเบาๆออกมาในลำคอและพยายามที่จะกดอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ก่อน เมื่อซินเริ่มรู้สึกถึงอาการของเทเซียสที่เปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เขารีบเงยหน้าขึ้นมาทันที
"ผะ...ผมขอโทษ!"ซินรีบพูดออกมาด้วยความใ เทเซียสเริ่มหายใจรุนแรงเล็กน้อย เขาค่อยๆมองซินแล้วส่งยิ้มให้
"ไม่ต้องขอโทษหรอก"เทเซียสพูดแล้วโน้มใบหน้าเข้าหาซิน ก่อนที่จะจูบเบาๆบนริมฝีปากแล้วผละออก
"อื้ม"ซินตอบรับในลำคอแล้วเม้มปากเล็กน้อย หลบสายตาของคนตรงหน้าด้วยความเขินอายและใบหน้าแดงก่ำ
"พอใจแล้วใช่ไหม?จะทำเพิ่มก็ได้นะไม่ว่า"เทเซียสถามแล้วยกยิ้มเ้าเล่ห์ขึ้นมา
"พอใจแล้วครับ"ซินตอบกลับเบาๆด้วยความเขิน เทเซียสแอบหัวเราะเบาๆอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นอาการของคนตรงหน้า
"ทำตัวเหมือนเด็กเลยนะเราอ่ะ"เทเซียสพูดแล้วลูบศีรษะเขาเบาๆ "น่ารักดี"
"ก็เด็กพี่ไง"ซินตอบกลับด้วยสีหน้าใสซื่อที่แสนจะตัดกับคำพูดของเขา เทเซียสถึงกับแสยะยิ้มร้ายออกมาทันทีพร้อมกับสายตาที่ดูเ้าเล่ห์เหมือนคิดอะไรอยู่
"หื้มม...ก็จริงอย่างที่พูด...ถ้าอย่างนั้น..."เทเซียสพูดค้างไว้แล้วทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย "พี่ก็จะกินตอนไหนก็ได้สินะ"
ไม่พูดปล่าว...มือหนาล้วงเข้าใต้เสื้อของคนบนตัก ซินรีบจับมือเขาไว้ทันทีก่อนจะขมวดคิ้วทำหน้ามุ่ยใส่
"ผมไม่อยากจะพูดแบบนี้หรอกนะครับ เพราะนี่บ้านพี่...ถ้าพี่จะเ้าเล่ห์ขนาดนี้...ระหว่างนอนในห้องบนเตียงดีๆกับนอนโซฟานอกห้องพี่จะเลือกอะไรครับ?"ซินถามออกมาด้วยสีหน้าจริงจังเล็กน้อย
"โถ่...อย่าใจร้ายกับพี่เลย"เทเซียสพูดพร้อมกับตีหน้าเศร้าใส่แล้วกอดเขาไว้ "พี่ก็ตัวแค่นี้ ทำอะไรตัวเล็กไม่ได้อยู่แล้ว"
"แหม!!ตัวแค่นี้!!พูดมาได้นะครับว่าตัวแค่นี้!"ซินพูดออกมาอย่างหมั่นไส้
"จริงๆนะ"
"แล้วถ้ารอยผมหายแล้วล่ะ..."จู่ๆซินถามเื่นี้ขึ้นมา เทเซียสเงยมองทันที
"ทำไม?"เทเซียสถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
"ก็...ถ้ารอยผมหายล่ะ...รอยพี่มันยังอยู่หนิ ภาพลักษณ์พี่มันจะดูไม่ดี"ซินยังคงที่จะกังวลในเื่นี้อยู่เหมือนเดิม
"พี่ไม่ได้จะห่วงภาพลักษณ์อะไรขนาดนั้น ถ้าภาพลักษณ์มันทำให้พี่เป็ทุกข์พี่ก็ไม่สนใจหรอก"เทเซียสตอบกลับ "พี่ก็บอกอยู่ว่าพี่สนและเชื่อฟังตัวเล็กคนเดียว"
"ถ้าผมสั่งอะไรพี่ก็จะเชื่อฟังใช่ไหมครับ?"ซินถาม เทเซียสจึงพยักหน้ารับ ซินถึงกับยกยิ้มขึ้นมาทันที ทำเอาเทเซียสไปต่อไม่เป็เพราะไม่รู้ว่าซินคิดอะไรอยู่กันแน่
"งั้นผมขอสั่งให้พี่ห่วงภาพลักษณ์ตัวเอง"ซินพูดสั่งด้วยสีหน้าจริงจัง
"เื่นี้ขอไม่ทำตาม"เทเซียสพูดค้าน ซินมองด้วยสีหน้าบึ้งตึงทันที
"แล้วมีการมาพูดว่าเชื่อฟังผมคนเดียว เื่แค่นี้ทำให้หน่อยไม่ได้หรอ?"ซินถามด้วยสีหน้าออดอ้อน เทเซียสถึงกับใจเต้นแรงทันทีเมื่อได้เห็นสีหน้าออดอ้อนของเขา
"ข้อนี้พี่ขอเป็การยกเว้นไม่ได้หรอ? ถ้าเื่อื่นพี่ทำตามได้"เทเซียสพูดขอออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
"ผมแค่ไม่อยากทำให้ชื่อเสียงพี่เสื่อมเสียเฉยๆ ตอนนี้คนชอบพี่เยอะแยะ พี่ทั้งหล่อทั้งเก่ง แค่มาคบกับผมที่เป็เพศเดียวกับพี่ก็คงแปลกมากพอแล้ว"ซินพูด สายตามองมือที่จับกับมือเทเซียสเล่น
"พี่ไม่ได้อยากมีชื่อเสียงั้แ่แรกอยู่แล้ว พี่เลยไม่ได้ห่วงขนาดนั้น"เทเซียสตอบ มืออีกข้างของเขายกขึ้นบีบแก้มซินเล่นเบาๆ
"ผมอิจฉาพี่นะ มีชีวิตดีๆอยู่สบายๆ สามารถทำอะไรเองได้หลายๆอย่าง แถมมีคนชอบเยอะแยะ"ซินพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
"พี่อิจฉาตัวเล็กมากกว่า ได้ใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบ"เทเซียสพูดกลับพร้อมกับยิ้มขึ้นมา "ั้แ่เป็เดือนของคณะพี่ไม่ได้ััถึงความสงบอีกเลย"
"แต่ก็ดีออก คนชอบพี่เยอะแยะไป มีแต่คนคอยซัพพอร์ต"ซินเถียงกลับ "ผมรู้สึกอายแทนพี่เลยที่มาคบคนจืดๆอย่างผม"
"เดี๋ยวก็ไม่จืดแล้ว เชื่อพี่สิ"
5K
