月火 เยว่หัว แม่ครัวจิ๋วแสบสะท้านภพ(Book2 On going...)

        “แต่เร้าต้องปิดตัวไปอย่างนี้จนถึงเมื่อไหร่กันเจ้าค่ะ เพราะจริงๆ แล้วลำพังกำลังของพวกเราในตอนนี้ก็ไม่เห็นจำเป็นที่จะต้องปิดตัวตนแบบนี้เลย”

        .

        .

        .

        ตลอดคืนที่ผ่านมาเยว่หัวก็ยังคงทบทวนสิ่งที่ “พี่เผิง” ของนางกล่าว...

        มันก็จริงอยู่ที่พวกนางไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่จะต้องปกปิดตัวตนเอาไว้เลยถ้าหากเทียบในแง่ของความแข็งแกร่ง ลำพังผู้คนในดินแดนแถบนี้ทั้งหมดนางก็ไม่คิดว่าจะมีใครที่สามารถต่อกรกับพี่เผิงของนางได้แม้แต่คนเดียว

        แต่ถึงอย่างนั้นถึงจะมีความแข็งแกร่งที่มากล้นแบบนี้ แต่ในความทรงจำของนางนั้นไม่ว่าจะเป็นที่ใดในโลก ตราบเท่าที่มีผลประโยชน์อยู่ก็ย่อมต้องมี ‘สักคนหนึ่ง’ ที่จะมองเห็นมันและใช้สติปัญญาและอำนาจของตนเองเพื่อกอบโกยให้ได้มากที่สุด แม้ว่าสุดท้ายแล้วปลายทางของพลัง อำนาจ และความร่ำรวย ทั้งหมดล้วนแล้วแต่นำไปสู่ความว่างเปล่าเสมอ

        และโดยมากแล้วแม้คนโลภเพียงหยิบมือที่มีปัญญา ก็สามารถนำพาความล่มจมมาสู่ทั้งประเทศก็ยังได้เลยด้วยซ้ำ! 

        หรือต่อให้ไม่มีเรื่องนั้นเข้ามาเกี่ยวข้องแต่อย่างไรที่นี่ก็เป็นเพียงแค่ที่เดียวที่เป็นเมื่องที่สามารถควบคุมสภาวะอากาศได้ตามใจเพราะมีอำนาจของซวนซานจุน หากผู้คนที่ยากลำบากหรือแม้แต่คนทั่วไปที่ได้เห็นหรือได้ยินเข้าล่ะก็ มันจะวุ่นวายแค่ไหนกัน ยิ่งถ้าหากเป็นเมืองหนึ่งที่เคยตายไปแล้วแต่กลับฟื้นคืนชีวิตขึ้นมาอีกครั้งแล้วด้วย...

        ความวุ่นวายคงไหลบ่าเข้ามาอย่างไม่ขาดสายเลยละ!

        ส่วนเหตุผลที่นางรอให้พ้นหน้าหนาวไปก่อนนั้น ก็เป็นเพราะคำกล่าวของซือหม่อจื่อที่บอกว่าจะกลับมาพร้อมกับประชากรนับหมื่นในอีกไม่กี่วัน

        เมื่อถึงตอนนั้นมาถึงต่อให้จะมีผู้คนมากมายหลั่งไหลเข้ามาไม่ว่าจะด้วยผลผลิตทางการเกษตรมากมาย ที่กำลังให้ผลผลิตทั้งในระยะสั้นและระยะยาว หรือแม้แต่ดินแดนที่การเป็นพื้นที่กว้างมากมายที่เหมาะแก่การอยู่อาศัยตั้งถิ่นฐาน

        หากมีคนมากพอก็จะสามารถควบคุมดูแลผู้คนได้อย่างทั่วถึง เพื่อป้องกันการมาถึงของกลุ่มอำนาจที่จะเข้ามาสร้างความวุ่นวายในดินแดนนี้

        แม้ว่าวันนั้นอาจจะต้องลงมือ ‘ฆ่า’ ก็ตามที

        “คุณหนูขอรับ”

        “จางซิว? มีอะไรหรือ ทำไมมาแต่เช้าเชียว” ในขณะที่เยว่หัวกำลังนั่งแกร่วมองไปยังไร่มันที่กำลังออกดอกเต็มไปหมด ก็ได้เห็นใครคนหนึ่งที่กำลังเดินมาแต่ไกล

        “มี ‘คนนอก’ ต้องการเข้ามาพูดคุยกับคุณหนูเกี่ยวกับการนำมันฝรั่งและมันหวานออกไปขายนอกหุบเขาขอรับ” 

        “หืม...แล้วท่านหัวหน้าว่าอย่างไรหรือ”

        “ท่านพ่อกล่าวว่าให้ความเห็นของคุณหนูเป็นหลักขอรับ หากคุณหนูอนุญาตก็ได้ไม่อนุญาตก็ได้ขอรับเพราะอย่างไรตอนนี้ผู้คนในหมู่บ้านก็ไม่เดือดร้อนอะไรแล้ว”

        “ก็แล้วแต่ทุกคนแล้วกัน หรือไม่ก็เรียกทุกคนมาพูดคุยอีกทีก็ได้แล้วค่อยว่ากันอีกที” เยว่หัวก็ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไร เพียงแต่หากมีการขายออกไปจริงก็คงต้องกำหนดเรื่องปริมาณและราคาในการขายอีกทีหนึ่ง เพราะแม้นางจะไม่สนใจอะไรก็ตามที่ออกมาจากตู้เย็นเท่าไหร่นอกจากรสชาติของมัน แต่ว่าไม่ว่าใครก็ตามที่ได้กินต่างก็มีผลที่มากในด้านต่างๆ แล้วแต่ว่าสิ่งนั้นเป็นอะไร...

        โดยเฉพาะมันหวานกับมันฝรั่งที่เหมือนว่ามันจะให้ผลคล้ายกับยาเพิ่มเลือดในเกมและพ่วงมาด้วยความสามารถในการทำให้ผู้ที่ดื่มกินมันเข้ามีมีร่างกายที่ ‘บริสุทธิ์’ ขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เอื้อต่อการฝึกฝนวรยุทธ์หรือแม้แต่ขัดเกลาสติปัญญาได้ง่ายขึ้น หรือถ้าใช้คำที่เข้าใจง่ายก็คงเป็นทำให้คนที่กินเข้าไปเรียนรู้สิ่งต่างๆ ได้เร็วขึ้น หนุ่มขึ้น ฉลาดขึ้นและอื่นๆ อีกมากมายจนแทบจะเป็นยาวิเศษระดับกลางค่อนไปสูงเลยด้วยซ้ำ หากเป็นสิ่งที่นางเอาออกมาจากตู้เย็นโดยตรง

        ซึ่งแม้ว่าผลของมันที่ปลูกใหม่ภายหลังจะได้ผลน้อยกว่ามากแต่มันก็ดีกว่ายาวิเศษระดับต่ำๆ ทั่วๆไป ที่ซื้อขายกันในราคาสูงที่โลกภายนอก

        “ว่าแค่คนนอกที่ว่านั่นใครกัน?”

        ..........................................