ระบบล็อกอินสร้างอวตารในโลกอันเตอร์

    บทที่ 64 ดันเจี้ยนระดับ A

    บทที่ 64 

    ดันเจี้ยนระดับ A 

    วันที่ 12 กรกฎาคม 

     

    เวลา 10:00 น 

     

    ภพนั่งอยู่ภายในห้องพักของตนเอง หลังจากนั้นเขาก็เรียกอวาต้าของตนเองออกมา ตัวละครปรากฏขึ้นอยู่บริเวณด้านหน้าพร้อมกับบรูค

     

    “ นายท่านขอรับ.. ” บรูคก้มศีรษะของตนเอง 

     

    “ นายเตรียมพร้อมใช่แล้วหรือเปล่า ”

     

    “ เรียบร้อยแล้วขอรับค่าเตรียมพร้อมต่อสู้ทุกเมื่อตามที่นายท่านนั้นสั่งเอาไว้ ”

     

    “ แต่ว่าสถานการณ์แบบนี้มันจะมีดันเจี้ยนปรากฏขึ้นจริงๆอย่างนั้นหรือขอรับ” 

     

    “ ด้านนอกไม่สามารถสัมผัสได้ถึงมานาที่ผันผวน ”

     

    “ แถมบรรยากาศบริเวณรอบๆก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย บรรยากาศแบบนี้จะเกิดดันเจี้ยนขึ้นจริงๆอย่างนั้นหรือขอรับ ” ขุนพลมังกรเอ่ยถามด้วยความสงสัย 

     

    แน่นอนเงื่อนไขการเกิดดันเจี้ยนส่วนใหญ่ที่ผู้คนรู้มันจะมีอยู่ การเกิดดันเจี้ยนมันต้องเกิดการผันผวนทางนานาที่สูง 

     

    การแปรปรวนทางมานาภายในอากาศที่มันมากขึ้น และมันทำให้สภาพอากาศบริเวณรอบๆย่ำแย่ลง หลังจากนั้นลำดับต่อไปก็จะเป็นการปรากฏของดันเจี้ยน

     

    นี่คือการปรากฏของดันเจี้ยนธรรมดาทั่วไป ที่ผู้คนส่วนใหญ่รู้ ส่วนใหญ่แล้วรัฐบาลจะเฝ้ามองดูการปรากฏของดันเจี้ยน 

     

    พวกเขาจะสามารถตรวจจับได้จับมานาภายในอากาศที่เริ่มเปลี่ยนแปลง  หลังจากนั้นก็จะเริ่มสั่งให้ผู้คนที่อยู่ภายในบริเวณรอบๆอพยพออกไปจากสถานที่แห่งนั้น 

     

    นี่คือขั้นตอนการอพยพส่วนใหญ่ และก็ขั้นตอนการเตรียมการรับมือเกี่ยวกับดันเจี้ยนที่ปรากฏขึ้นมาด้านนอกหอคอย

     

    แต่ว่าคนภายในยุคสมัยนี้ยังไม่รู้ ว่ามันมีปรากฏการณ์ดันเจี้ยนที่ปรากฏขึ้นมาโดยที่ไม่มีการแปรปรวนทางมานา

     

    เหตุการณ์นั้นผู้คนภายในยุคสมัยของเขาจะเรียกขานมันว่าการลงทัณฑ์จkdขอคอย ไม่มีการเตรียมตัวไม่มีการอ้อนวอน ไม่มีการร้องขอ 

     

    ทุกอย่างเกิดขึ้นโดยที่ไม่มีมนุษย์ผู้ใดสามารถล่วงรู้ได้ นั่นคือภัยพิบัติของดันเจี้ยน เพราะแบบนั้นแม่สถานการณ์ที่สงบสุขเช่นนี้

     

    มันเองก็ไม่แปลกหรอกที่จะมีคนคิดว่ามันไม่น่าจะมีดันเจี้ยนปรากฏขึ้นมา ถ้าเป็นตัวของเขาเมื่อก่อนก็คงจะคิดแบบนั้น

     

    แต่ว่าหลังจากผ่านโลกมามากมายเหตุการณ์ภายในอดีตที่เกิดขึ้น มันทำให้ตัวของเขานั้นรู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้ได้

     

    ในขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่ ไปหน้าของภพไปด้วยความสงบนิ่ง อยู่ๆบรรยากาศบริเวณรอบๆก็ได้เปลี่ยนไป

     

    บรูคที่เคยตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับเรื่องก่อนหน้านี้ สงสัยภายในใจของเขาก็หายไปอย่างไร้ล่องลอย

     

    ตาเบิกกว้างขึ้นสัมผัสภายในบรรยากาศนั้นเปลี่ยนไป ความหนาแน่นของมานาที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

     

    ลบมังกรที่มีประสาทสัมผัสเร็วกว่ามนุษย์ย่อมสามารถสัมผัสได้ถึงมานาภายในอากาศที่เปลี่ยนไปอยู่แล้ว

     

    ในตอนนี้แรงอาจจะกาดบริเวณรอบๆพุ่งสูงขึ้นเป็นอย่างมาก ภพกำลังนั่งอยู่แสดงใบหน้าที่เรียบเฉย

     

    ไม่ได้ตื่นตระหนกกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันบริเวณด้านนอก

     

    กรีดร้องของผู้คนภายในถนนเริ่มดังขึ้น ตื่นตระหนกเริ่มปรากฏขึ้นภายในตัวจังหวัด ท้องนภาอยู่ๆก็มีเมฆสีดำสนิทปรากฏขึ้นมาปกคลุมทั่วทั้งท้องนภาแห่งนี้เอาไว้ 

     

    ความหนาแน่นของมานาภายในบรรยากาศที่สูงขึ้น มันทำให้แม้แต่คนธรรมดาทั่วไปก็สามารถสัมผัสได้ถึงลางร้ายที่มันกำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

     

    ในตอนนี้แต่ความหวาดกลัวที่แทรกแซงเข้ามาภายในจิตใจของเหล่าผู้คน พวกเขานั้นพากันร้อนรนหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้ 

     

    สัญญาณเตือนภายในเมืองเริ่มดังขึ้น อพยพครั้งใหญ่ถูกป่าวประกาศออกมา สัญญาณเตือนระดับ A

     

    “ นี่มันอะไรกัน ” 

     

    “ สัญญาณเตือนจากรัฐบาลทำไมถึงพึ่งมาดังในตอนนี้ ”

     

    “ นั่นสิทำไมกันแถมยังเป็นสัญญาณเตือนระดับเอ ”

     

    “ มันไม่ใช่ว่าจะเกิดดันเจี้ยนขึ้นภายในสถานที่แห่งนี้หรอกนะ ”

     

    “ เจ้าบ้าเอ้ยฉันไม่อยากตายอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ รีบหนีเร็ว  ”

     

    “ หลบไป!! ” 

     

    “ หลีกทางหน่อย!! ”

     

    “ นี่เห็นเด็กหรือเปล่า ” ความวุ่นวายเข้ามาปกคลุมภายในเมืองแห่งนี้ในช่วงระยะเวลาเพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจที่มีการประกาศอพยพฉุกเฉินประกาศออกมา 

     

    ภพยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากบนห้องพักของตนเอง ตามองตรงลงมาด้านล่างเห็นผู้คนมากมายที่กำลังอลหม่านเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 

     

    “ ในขั้นขอรับถ้าเช่นนั้นให้ค่าเดินทางไปเลยดิบหรือไม่ขอรับ  ”

     

    “ ไม่ต้องหรอกไม่ต้องเดินทางไปไหนเพราะว่าที่ฉันเลือกโรงแรมนี้ ”

     

    “ เป็นเพราะว่าดันเจี้ยนมันจะปรากฏขึ้นตรงหน้าของพวกเรา ” ภพเดินกลับไปนั่งตรงที่นั่งของตนเอง 

     

    หลังจากสิ้นสุดคำพูดของเขาไม่นาน บริเวณมันเริ่มปรากฏช่องว่างมิติขึ้นมา มานาจำนวนมหาศาลถูกปลดปล่อยออกมาจากภายในช่องว่างมิติที่ปรากฏขึ้น

     

    มันทำให้สิ่งก่อสร้างบริเวณรอบๆได้รับความเสียหายจากแรงกดดันมานาจำนวนมหาศาล หลังจากนั้นไม่นานนะประตูมิติขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นอยู่ใจกลางเมือง

     

    “ อะไรกันนั่นมันดันเจี้ยนจริงๆด้วย ”

     

    “ ดันเจี้ยนปรากฏออกมาแล้ว ”

     

    เมื่อเห็นรูปร่างของดันเจี้ยนที่ปรากฏขึ้นบนท้องนภา มันก็ยิ่งทำให้ผู้คนมากมายยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นไปอีก

     

    เอ็กซ์และบรูครีบพุ่งกระโจนเข้าไปภายในประตูดันเจี้ยนอย่างรวดเร็ว ภพรู้ดีที่สุดว่าหลังจากที่ดันเจี้ยนปรากฏขึ้นมา

     

    ถ้าเกิดว่าไม่รีบเข้าไปแล้วก็รัฐบาลคงจะทำการปิดกั้นดังเช่นนี้เอาไว้และก็ป่าวประกาศเลือกผู้ฮันเตอร์จำนวนมากเข้ามาอย่างแน่นอน

     

    เพราะแบบนั้นจึงฉวยโอกาสในตอนที่ตนเองอยู่ใกล้รีบพุ่งเข้าไปเพื่อที่จะได้ลงมือพิชิตดันเจี้ยนนี้ก่อนเลย 

     

    เอ็กซ์และบรูคผ่านประตูมิติเข้ามาภายในดันเจี้ยน บรรยากาศรอบๆเต็มไปด้วยไอความร้อนระอุที่ปกคลุมพื้นที่แห่งนี้เอาไว้

     

    ท้องนภาสีแดงฉาน พื้นที่ที่เหมือนกับภูเขาไฟขนาดใหญ่ สถานที่แห่งนี้มีไอความร้อนจำนวนมากแผดพุ่งออกมาจากปากปล่องภูเขาไฟ ปกคลุมพื้นที่บริเวณรอบๆเอาไว้ทั้งภูเขา

     

    [ ยินดีต้อนรับสู่ดันเจี้ยนระดับ A ]

     

    [ ดันเจี้ยนพิเศษรังวิหคเพลิง ] 

     

    สถานที่แห่งนี้แหละมันคือดันเจี้ยนที่เขานั้นต้องการจะเดินทางมา ทุกอย่างยังไม่เปลี่ยนแปลงไปดันเจี้ยนแห่งนี้ปรากฏออกมาตามบันทึกที่เขานั้นเคยอ่าน 

     

    ดันเจี้ยนรับที่เป็นดันเจี้ยนรับระดับ a ชื่อของมันคือรังวิหคเพลิง สถานที่แห่งนี้ถือว่าเป็นดันเจี้ยนระดับ a ที่มีระดับความหนาแน่นมานาที่อยู่ในระดับสูงสุด 

     

    เรียกได้ว่าถ้ามีความหนาแน่นมาหนามากกว่านี้อีกเพียงนิดเดียวก็คงจะถูกตีความว่าเป็นดันเจี้ยนระดับ S ได้เลย 

     

    เอ็กซ์หลังจากที่เข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ดึงดาบของตนเองออกมา “ เอาล่ะเตรียมพร้อม ”

     

    “ ไปลุยกันเถอะเราต้องพิชิตดันเจี้ยนนี้ให้ได้ก่อนที่เจ้าพวกที่จะมาแย่งสมบัติไปจะมาถึง ”

     

    “ ขอรับนายท่าน ” บรูคตอบรับอย่างรวดเร็ว

     

    หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินหน้าเพื่อที่จะพิชิตดันเจี้ยนแห่งนี้

     

    จบบท