บทที่ 1 ผู้พิทักษ์ทะเลทราย
“สำนักข่าวจีนรายงานว่า ในวันที่ 10 หลังจากการหายตัวไปของผู้พิทักษ์ทะเลทรายที่รับผิดชอบในพื้นที่ปกครอง 044 ของจีน ตำรวจได้พบศพแล้ว”
“ตามรายงานกล่าวว่านี่คือเ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบในเขตพื้นที่ 044 คนที่เจ็ดที่ได้เสียชีวิตอย่างลึกลับ”
“พื้นที่ปกครอง 044 เกิดอุบัติเหตุขึ้นอยู่บ่อยครั้ง ชื่อ ‘ทะเลทรายแห่งความตาย’ นี้คู่ควรกับมันอย่างแท้จริง!”
ปี๊ด!
เฉียวซู่ปิดวิทยุในรถด้วยสีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ เขามองไปยังดินแดนรกร้างตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
“คนหนุ่มอย่างนายดูไม่รักชีวิตดีนะ” ชายที่ขับรถอยู่ข้าง ๆ มองเฉียวซู่ด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ
“ถ้าไม่ใช่เพราะนายสมัครเข้ามาในเขตพื้นที่ปกครอง 044 นี่ละก็ เบื้องบนคงละทิ้งพื้นที่แห่งนี้ไปแล้ว” ชายคนนั้นพูดอย่างกังวลใจ
“เ้าหน้าที่รับผิดชอบที่มาประจำการทั้งเจ็ดคนเสียชีวิตติดต่อกันที่นี่ แม้แต่ทีมขนส่งของเราก็ไม่อยากรับภารกิจในที่แห่งนี้เลยด้วยซ้ำ”
เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าทีม เฉียวซู่ก็หัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงขมขื่น
คุณคิดว่าผมเองก็อยากไปที่นั่นหรือไง?
ผมเองก็หมดหนทางเช่นกัน
เขาจมดิ่งลงไปในห้วงความคิดของตน ภาพแสงสว่างปรากฏขึ้นในความคิดของเขา
[ระบบผู้พิทักษ์ทะเลทราย]
[ภารกิจหลัก เข้าร่วมองค์กรผู้พิทักษ์ทะเลทราย และสมัครไปยังเขตพื้นที่ปกครอง 044]
[รางวัลภารกิจ บันทึกระบบนี้อย่างถาวร]
ข่าวดี คุณทะลุมิติมาแล้ว!
ข่าวร้าย ยังไม่ได้ดัชนีทองคำ*[1]!
เนื่องจากผลกระทบจากภาวะโลกร้อน ความสามารถในการผลิตของดินในพื้นที่ขนาดใหญ่จึงลดลง ผืนดินแปรสภาพเป็ทะเลทราย จนกลายเป็ปัญหาร้ายแรงเข้าให้
เพื่อแก้ไขปัญหาผืนดินแปรสภาพเป็ทะเลทราย ทางการจีนได้จัดตั้งหน่วยงานป้องกัน และควบคุมการแปรสภาพเป็ทะเลทรายของผืนดิน รวมถึงคัดเลือกบุคลากรผู้จัดการควบคุมทะเลทรายจำนวนมากมาเข้าร่วม
เรียกสั้น ๆ ว่า ผู้พิทักษ์ทะเลทราย
วิชาเอกที่เฉียวซู่เรียนที่มหาวิทยาลัยนั้นมีความน่าสนใจเป็อย่างมาก มันมีชื่อว่าการอนุรักษ์ดิน น้ำ และการป้องกันการแปรสภาพทะเลทราย
เห็นได้ชัดว่าวิชาเอกนี้ไม่ได้รับความนิยมในชาติก่อน แต่ในโลกคู่ขนานนี้ มันเป็หนึ่งในสาขาวิชาที่มีคุณค่า และอนาคตรุ่งโรจน์มากที่สุด
ด้วยเหตุนี้ เฉียวซู่จึงกลายเป็สมาชิกของทีมผู้พิทักษ์ทะเลทรายไปโดยปริยาย
“พวกเราถึงแล้ว” หัวหน้าทีมเหยียบเบรก รถประจำทีมก็ค่อย ๆ หยุดลง
เฉียวซู่ตกตะลึง เขามองดูภาพเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นละอองทรายสีเหลือง รับรู้ถึงความร้อนที่แผดเผารอบกายตน หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อน
นี่คือที่ที่ตัวเขาต้องทำงานเป็เวลาหนึ่งปีหลังจากนี้อย่างนั้นเหรอ?
“บ้านด้านหน้านั่นคือสำนักงานใหญ่ของเขตพื้นที่ 044” หัวหน้าทีมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดพลางตบบ่าของเฉียวซู่
เฉียวซู่มองไปข้างหน้า ร่างกายของเขาแข็งค้างไปชั่วครู่ ความกระตือรือร้นก่อนหน้านี้ดับมอดไปเกือบครึ่ง
นี่คือศูนย์ควบคุมประจำเขตนี้?
นี่ถ้าไม่รู้ก็คงคิดว่าเป็กระท่อมในเพลง ‘กระท่อมวินาศเพราะลมสารท’ นะเนี่ย!
ผนังอิฐผุพัง โครงสร้างคานบ้านที่ทำจากไม้ และกระเบื้องบนหลังคาที่หายไปครึ่งส่วน...
ถ้ามองดูดี ๆ ก็ยังสามารถมองเห็นร่องรอยของะุหลายรูบนผิวกำแพงนั่น
แม้ว่าเขาจะรู้สึกรังเกียจในใจอยู่บ้าง แต่เฉียวซู่ก็ไม่ได้คิดจะถอยหนี เดิมทีเขามาที่นี่ก็ไม่ได้มาเพื่อหาความสุขสำราญอยู่แล้ว
“หัวหน้า แล้วเพื่อนร่วมงานของผมล่ะ?” เฉียวซู่ถามอย่างคาดหวัง
“เพื่อนร่วมงานอะไร?” หัวหน้าทีมมองเฉียวซู่ด้วยความประหลาดใจ “ที่นี่ถูกทิ้งร้างมาตั้งนานแล้ว คนเขาก็หนีออกไปกันหมดแล้วละ ทีมขนส่งยังต้องใช้ทางอ้อมเลย”
พูดจบ หัวหน้าทีมยังตบไหล่เฉียวซู่พลางพูดติดตลก “พ่อหนุ่มผู้มีอนาคตสดใส เพิ่งเข้ามาทำงานวันแรกก็กลายเป็หัวหน้าเขตพื้นที่ปกครองทันทีเลย”
มุมปากของเฉียวซู่กระตุกเล็กน้อย
พื้นที่เขตปกครอง 044 ใหญ่ขนาดนี้ กลับมีเขาที่เฝ้าประจำการอยู่แค่คนเดียว?
หัวหน้าทีมถอนหายใจราวกับว่าเขาไม่สามารถอดกลั้นมันไว้ได้ กล่าวเตือนว่า “ฟังให้ดีล่ะพ่อหนุ่ม”
“พวกเราจะส่งพัสดุให้นายเดือนละครั้ง นายก็ซ่อนตัวอยู่ที่… เอ่อ… ศูนย์ควบคุมนี่ ทนอยู่ไปจนครบระยะเวลาปฏิบัติการหนึ่งปี จากนั้นก็ยื่นหนังสือออกไปให้เร็วที่สุดซะ”
“ที่นี่แม้แต่คนยังอยู่ไม่ได้ ต้นไม้ก็ยิ่งปลูกไม่รอด”
“เขตปกครองนี้น่ะ ไร้ความหวังอย่างแท้จริง”
หัวหน้าทีมส่ายหัว เขาให้ผู้ใต้บังคับบัญชานำกระเป๋าเดินทางของเฉียวซู่เข้ามาวางในศูนย์
หัวหน้าทีมทิ้งรถออฟโรดหนึ่งคัน และน้ำมันเบนซินในปริมาณที่เพียงพอให้กับเฉียวซู่
อาหารและน้ำที่จำเป็ต่อการอยู่รอดของคนหนึ่งคนในเวลาหนึ่งเดือน ทั้งยังมีพวกสิ่งของยังชีพที่จำเป็อื่น ๆ
สุดท้าย หัวหน้าทีมยังมอบบูตหนึ่งคู่ และปืนลูกซองหนึ่งกระบอกให้เฉียวซู่
“เกือบจะลืมสิ่งสำคัญนี่ไปแล้วสิ รักษามันไว้ให้ดี ๆ ล่ะ”
เฉียวซู่ถามอย่างสงสัย “นี่คือ?”
“ธงชาติ” หัวหน้าทีมมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที “ในที่บ้า ๆ นี่ มีเพียงสิ่งนี้และปืนเท่านั้นที่จะคุ้มครองนายได้”
“หวังว่านายจะไม่เจอพวกนักล่าเถื่อนสมควรตายนั่นก็แล้วกัน”
สีหน้าของหัวหน้าทีมดูแปลก ๆ ราวกับเป็แขกที่มาร่วมรำลึกในงานศพอย่างไรอย่างนั้น ทั้งดูเห็นใจ และดูเฉยชา
เขตพื้นที่ 044 หรือที่เรียกกันว่าสุสานของผู้พิทักษ์ทะเลทราย เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าทีมไม่คิดว่าเฉียวซู่จะสามารถอยู่รอดปลอดภัยจากที่นี่ไปได้
ฟิ่วว ฟิ่วว ฟิ่ววว
ราวกับว่ามาเพื่อตอบรับคำกล่าวเตือนของหัวหน้า ทะเลทรายในฤดูใบไม้ผลิที่สดใสเมื่อครู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงหวีดหวิวของสายลมโหมพัดมา
หัวหน้าทีมหน้าเปลี่ยนสีโดยพลัน “ลมมาแล้ว พวกเราต้องรีบออกจากที่นี่ด่วนเลย ถ้าเจอพายุทรายเข้าละก็ลำบากแน่”
หัวหน้าทีมและสมาชิกทีมขนส่งก้าวขาอย่างเร่งรีบไปยังขบวนรถ ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็พลันหยุดเท้า
“ขอบคุณสำหรับความทุ่มเท ผู้พิทักษ์ทะเลทราย”
หัวหน้าทีมและสมาชิกที่อยู่ด้านหลังต่างโค้งทำความเคารพต่อเฉียวซู่
เฉียวซู่ตื่นตระหนก รีบร้อนโค้งกลับ
ในเวลานั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์อยู่ในพื้นที่ควบคุมทะเลทราย 044 ภารกิจเสร็จสมบูรณ์ ระบบผู้พิทักษ์ทะเลทรายได้รับการบันทึก และเปิดใช้งานอย่างถาวร]
[ระบบผู้พิทักษ์ทะเลทรายพร้อมให้บริการคุณ]
[โฮสต์ : เฉียวซู่]
[ระดับ : ผู้พิทักษ์ทะเลทรายฝึกหัด]
[สถานะ : ผู้อำนวยการเขตควบคุมพื้นที่ 044]
[กรีนพอยต์ปัจจุบัน : 0 แต้ม]
หลังขบวนรถหายไปจากระยะการมองเห็น เฉียวซู่ก็รีบทำการศึกษาระบบที่เพิ่งเปิดใช้งานนั่นทันที
กรีนพอยต์เป็ทรัพยากรหลักของระบบผู้พิทักษ์ทะเลทราย สามารถใช้มันแลกซื้อเครื่องมืออุปกรณ์ ลุ้นรางวัล หรือปลดล็อกฟังก์ชันต่าง ๆ ของระบบ
ปลูกพืชในทะเลทรายเพื่อสร้างแถบที่สามารถควบคุมได้ ปกป้อง และสร้างถิ่นฐานให้สัตว์ในทะเลทราย ประกาศแิของผู้พิทักษ์ทะเลทราย...
เพียงแค่เฉียวซู่ทำสิ่งที่เป็ประโยชน์ต่อการควบคุมทะเลทราย เขาก็สามารถได้รับกรีนพอยต์
เฉียวซู่มองไปรอบ ๆ ด้วยความมึนงง
ม้วนทรายสีเหลืองปะปนไปตามอากาศกับพื้นที่ว่างรกร้างไร้ผู้คน
ที่แบบนี้ไม่ว่าจะปลูกพืชอะไรก็ปลูกไม่รอดหรอก แม้แต่แอมโมเดนดรอน หรือกระบองเพชรที่เติบโตได้ง่ายที่สุดก็ตาม
แบบนี้เฉียวซู่ที่ตอนนี้้ากรีนพอยต์ก็มีเพียงหนทางเดียวเท่านั้นที่จะทำได้
“ระบบ เปิดการถ่ายทอดสด!”
ทันใดนั้น โดรนทรงกลมขนาดเล็กที่ดูเป็เทคโนโลยีล้ำสมัยก็ปรากฏขึ้น มันลอยอยู่เหนือศรีษะของเฉียวซู่
[ติ๊ง! กำลังเปิดฟังก์ชันถ่ายทอดสด]
[กำลังสแกนหาแหล่งสัญญาณ…]
[เริ่มการถ่ายทอดสด ขอความกรุณาโฮสต์เปลี่ยนชื่อห้องถ่ายทอดสด]
เฉียวซู่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ให้ชื่อว่า ‘รายงานผู้พิทักษ์ทะเลทราย ประจำการเดี่ยว ณ ทะเลทรายแห่งความตาย วันที่หนึ่ง”
หน้าจอเสมือนโปร่งใสปรากฏขึ้นต่อหน้าเฉียวซู่ มันแสดงภาพห้องถ่ายทอดสด และหน้าต่างคอมเมนต์
[ทะเลทรายแห่งความตาย นั่นเขตการปกครอง 044 ไม่ใช่เหรอ? ถ่ายทอดสดที่นี่จริงเหรอเนี่ย?]
[แม่เ้าโว้ย ก่อนหน้านี้ก็เคยเห็นพวกไม่รักตัวกลัวตายไลฟ์สดที่แถบอาร์กติกมาก่อน ตอนนี้ยังได้เห็นการถ่ายทอดสดในทะเลทรายแห่งความตายอีก!]
[กดติดตามไปก่อน บางทีอีกสองวันเ้าของไลฟ์นี่อาจจะได้ออกข่าวภาคค่ำ…]
[พอนับเ้าของไลฟ์นี่ไปแล้ว นี่ก็เป็คนที่แปดแล้วมั้ง เขตการปกครองนี้ค่อนข้างน่ากลัวอยู่นะ]
เมื่อเห็นว่าเพิ่งเริ่มเปิดการถ่ายทอดสดก็มีผู้ชมพลุกพล่านเข้ามาชมกันใหญ่ เฉียวซู่ก็พูดขึ้นในทันที
“สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อเฉียวซู่ เป็ผู้พิทักษ์ทะเลทรายฝึกหัด”
“อย่างที่ทุกคนเห็น พื้นที่เขตปกครอง 044 เป็เขตทะเลทรายไร้ผู้คนอาศัยที่มีชื่อฉาวโฉ่ และผมเป็ผู้พิทักษ์ทะเลทรายเพียงหนึ่งเดียวของที่นี่”
“่ระหว่างวัน ที่นี่มีอุณหภูมิสูงสุดถึง 45 องศาเซลเซียส คงไม่ต้องพูดถึงมนุษย์หรอก แม้แต่สัตว์สักตัวก็ไม่พบเห็น”
เพียงกล้องหมุน ภาพทะเลทรายสีเหลืองอ้างว้างก็สะท้อนสู่สายตาของเหล่าผู้ชม
คลื่นความร้อนที่ระเหยขึ้นมาดูเสมือนจับต้องได้จริงทำให้ภาพที่มีความคมชัดสูงนั้นบิดเบี้ยว
ปัง!
ทันใดนั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบของท้องทะเลทรายให้หายไป
เฉียวซู่หันขวับมองไปยังทิศทางของเสียงปืน
[1] ดัชนีทองคำ เป็คำสแลงของจีน สื่อถึงระบบโกงที่ตัวเอกในนิยายมักได้มาเวลาทะลุมิติ