Level up ไปกับระบบวิเศษ 【จบ】

        บรรยากาศเงียบลงอย่างไม่สามารถอธิบายได้

        เมื่อเห็นว่าซูฮ่าวมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกไป๋เหวินหลิงก็ชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาในทันที ตั้งแต่หูไปจนถึงลำคอ ลามไปถึงปลายเท้าก็กลายเป็นสีแดงทั้งหมด 

        เธอจ้องหน้าซูฮ่าว ทั้งเขินอายระคนโมโห “คุณกำลังคิดอะไรอยู่ที่ฉันมาเรียก คือให้ไปเล่นเกม VR ด้วยกัน”

        ซูฮ่าวมึนงง 

        เล่นเกม VR ?

        เอาเถอะ ดูเหมือนว่าเขาจะคิดมากไปเอง 

        “ขอโทษ ฉันเข้าใจผิดเล็กน้อย” ซูฮ่าวลูบจมูกของตัวเองอย่างเก้อกระดากก่อนจะพยักหน้าตอบว่า “ได้ ในเมื่อเธอนอนไม่หลับฉันก็จะยอมแลกชีวิตกับเธอเอง”

        “แลกชีวิตบ้าอะไรกัน คำพูดของคุณนั้นแย่มาก” ไป๋เหวินหลิงกลอกตามองบนก่อนจะกวักมือเรียกแล้วเดินออกไป

        ซูฮ่าวหัวเราะออกมาอย่างเขินอาย ก่อนจะเดินตามเธอเข้าไปในห้องโดยไม่พูดอะไรมาก 

        “อะ นี่คือแว่น VR คุณใส่ซะมันจะระบุตัวตนของผู้เล่นโดยอัตโนมัติและช่วยสร้างตัวละครให้กับคุณ” ไป๋เหวินหลิงส่งแว่นตาอันหนึ่งให้กับซูฮ่าว แล้วหยิบแว่นตาอีกอันมาใส่เอง 

        ซูฮ่าวรับแว่นตานั้นไปดู ก่อนจะพบว่าแว่นตาของเขาเข้าคู่กับไป๋เหวินหลิงเหมือนเป็นของคู่รัก 

        “เหม่ออะไรอยู่ รีบใส่เข้าไปสิ เกม VR เครื่องนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่วัยรุ่นซึ่งมันเป็นเกมต่อสู้ให้ผ่านด่าน ทั้งหมดจะมีหนึ่งร้อยด่าน ต้องมีผู้เล่นสองคนช่วยกันทะลวงด่าน” เมื่อเห็นซูฮ่าวไม่ขยับเขยื้อน ไป๋เหวินหลิงจึงพูดกระตุ้น

        “ฉันกับเพื่อนสนิทเล่นมาหลายด่านแล้ว แต่ก็แพ้กลางทางมาดูสิว่าวันนี้พวกเราจะเล่นไปได้กี่ด่าน”

        “ฉันไม่ค่อยได้เล่นเกมยิงปืน อีกเดี๋ยวฉันเล่นได้ห่วยเธออย่ามาโทษฉันนะ!” ซูฮ่าวหัวเราะขึ้นมาอย่างเก้อกระดาก พร้อมกับสวมแว่น VR 

        หลังจากเขาสร้างตัวละครในเกมเสร็จเรียบร้อยแล้วเขากับไป๋เหวินหลิงก็เข้ามาในโลกเกมเสมือนจริง

        เมืองที่หรูหราถูกรุกรานด้วยไวรัสชีวภาพ รอบด้านเต็มไปด้วยความวุ่นวายเรียกได้ว่าเป็นนรกบนดินเลยทีเดียว 

        “ซูฮ่าวอีกเดี๋ยวตอนที่เกมเริ่มขึ้นจะมีสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์จำนวนมากปรากฏตัวขึ้นมานะสัตว์ประหลาดเหล่านี้จะมีความเร็วและรูปแบบการโจมตีแตกต่างกันแต่มีจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวก็คือ พวกมันปรากฏตัวมาจากสถานที่เดียวกันดังนั้นขอแค่พวกเราเล่นรูปแบบถอยหลังก็สามารถหลีกเลี่ยงไม่ให้โดนสัตว์ประหลาดเหล่านั้นล้อมได้แล้ว” เหมือนว่าไป๋เหวินหลิงจะคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างมากเธอจึงพูดอธิบายขึ้น 

        “สิบวินาทีหลังจากนี้ ระบบจะแจกจ่ายอาวุธให้แก่ผู้ท้าชิงทุกคนถ้าคนที่โชคดีก็จะสามารถได้รับอาวุธที่มีพลังทำลายล้างสูงอย่างปืนกระสุนผ่าหัวถ้าคนที่โชคดีมากก็จะได้ปืนไรเฟิลซุ่มยิง M82A1 ปืนนี้มีพลังโจมตีแข็งแกร่งมากสามารถฆ่าสัตว์ประหลาดได้ภายในนัดเดียว”

        “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว” ซูฮ่าวพยักหน้าตอบรับ 

        สิบวินาทีต่อมา ระบบก็ได้ส่งปืนมาให้แล้ว 

        “ซูฮ่าว คุณได้ปืนแบบไหน?” ไป๋เหวินหลิงหันหน้าไปมองแล้วก็ต้องมึนงงไปในทันที

        ในมือของซูฮ่าวมีปืนสีดำยาวทั้งยังติดอุปกรณ์มองเห็นในระยะไกลด้านล่างของปากกระบอกปืนมีขาตั้งตัว V 

        นั่นมันปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 ไม่ใช่หรือ?

        เธอจ้องหน้าซูฮ่าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา “มาเล่นครั้งแรกก็ได้ปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 เลยดวงคุณดีชะมัด” 

        “อาจจะเป็นเพราะว่าฉันเป็นผู้เล่นใหม่” ซูฮ่าวหัวเราะแต่ความจริงในใจเขาก็คิดว่าตัวเองนั้นโชคดี 

        เมื่อหลายวันก่อนตอนที่เขาจับรางวัลเขาจับได้แต้มโชคดียี่สิบแต้ม แม้จะรวมกับของเดิมแล้วมีแค่ยี่สิบเอ็ดแต้มก็ตามแต่เมื่อเปรียบเทียบกับคนที่มีดวงเรื่องโชคเป็นศูนย์ก็ถือว่าเทพีแห่งโชคชะตาได้เข้าข้างเขาแล้ว 

        ปืนอันสง่างามได้วางลงตรงหน้าของเขา ซูฮ่าวได้เรียนรู้วิธีใช้ปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 จากการแนะนำของเกมหลังจากได้เรียนรู้แล้วเขาก็ลองยิงไปที่รถคันหนึ่งที่อยู่ห่างไกลออกไป 

        “ตู้ม!”

        เสียงปืนคำรามดังลั่น ลูกกระสุนแหวกอากาศ คลื่นลมและพายุพัดผ่านฝุ่นฟุ้งคลุ้งกระจายไปทั่ว 

        “โครม!”

        ลูกกระสุนยิงโดนรถที่จอดอยู่ไม่ไกลจนระเบิดอย่างรุนแรงเศษซากกระจายไปทั่วทิศ 

        “พลังนี้มันเกินไปหรือเปล่า?” เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ดังนั้นซูฮ่าวก็อุทานขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

        หากเปลี่ยนเป็นโลกในความจริง นอกจากนักรบโบราณระดับปรมาจารย์ฮั่วจิ้งทุกคนล้วนตายเรียบเมื่อโดนปืนนัดนี้

        ไป๋เหวินหลิงถือ AK47 ในมือเธอชี้ไปที่รูด้านหน้าแล้วเตือนว่า “ซูฮ่าวอีกห้าวินาทีจะมีสัตว์ประหลาดปรากฏตัวออกมา ฉันจะไปโจมตีด้านหน้าส่วนคุณปกป้องฉันจากด้านหลัง”

        “รับทราบ!” ซูฮ่าวยกปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 ขึ้นมาจากนั้นเมื่อพบตำแหน่งที่ดี เขาก็คุกเข่าเล็งปืนอยู่ตรงนั้น 

        ห้าวินาทีต่อมาสัตว์ประหลาดระลอกแรกก็ปรากฏตัวขึ้นมา 

        เนื่องจากนี่เป็นเพียงด่านแรก ดังนั้นสัตว์ประหลาดจึงไม่ค่อยเยอะแต่พวกมันต่างแยกเขี้ยวกางกรงเล็บ น้ำลายไหลยืดน่ารังเกียจถ้าเป็นมือใหม่ที่ใจปลาซิว เกรงว่าจะต้องตกใจจนสูญเสียความสามารถในการต่อสู้แน่นอน 

        “ปังๆ ๆ !” เพราะว่าไป๋เหวินหลิงเล่นมาหลายครั้งแล้วบนใบหน้าของเธอจึงไม่มีความหวาดกลัว หลังจากบรรจุลูกกระสุนแล้วเธอก็ยิงออกมาอย่างใจเย็น 

        เธอยิงติดต่อกันออกมาสามนัด และยิงโดนสัตว์ประหลาดเหล่านั้นอย่างแม่นยำ 

        ส่วนซูฮ่าว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยิงปืน หลังจากที่เขายิงไปสองนัดแต่กลับยิงไม่โดนเลย และมีหลายครั้งที่เขาเกือบถูกสัตว์ประหลาดโจมตีอีกทั้งยังรอดมาได้เพราะความช่วยเหลือของไป๋เหวินหลิง

        “ซูฮ่าว ใกล้ขนาดนี้คุณยิงไม่โดนได้อย่างไร ห่วยมาก!”

        ซูฮ่าวเขินอายมาก “ฉันเพิ่งเล่นครั้งแรกก็เลยไม่มีประสบการณ์ ขอโทษด้วย ขอฉันทำความคุ้นเคยก่อน”

        “เร็วหน่อยนะ มันจะมาอีกระลอกแล้ว ยิงให้แม่นหน่อย!”

        “ได้ ฉันจะพยายาม” ซูฮ่าวทำใจให้สงบและยิงออกมาอีกครั้ง 

        แต่ว่ามันก็ล้มเหลวอีกครั้ง 

        “โอ๊ย ทำไมยิงพลาดอีกแล้วล่ะ จริงๆ เลย คุณเดินหน้ามาหน่อย ให้ตายเถอะดูท่าทางยักแย่ยักยันของคุณสิ ในหลุมยังมีพื้นที่เหลืออีกตั้งเยอะพวกมันไม่ออกมาเร็วขนาดนั้นหรอก”

        “เอ่อ… เราหยุดก่อนได้ไหม? ฉันอยากทำความคุ้นเคยก่อนแล้วค่อยเริ่มใหม่”

        “ไม่ได้ เริ่มแล้วหยุดไม่ได้” ไป๋เหวินหลิงจ้องซูฮ่าวตาเขม็งแล้วชี้ไปยังที่สูง “พวกเราเปลี่ยนที่กันเถอะคุณอยู่ข้างบน ฉันอยู่ข้างล่าง อยู่ในระนาบเดียวกัน แบบนี้จะเล็งได้ไม่พลาด”

        “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว”

        “เร็วหน่อย คุณช้าเกินไปแล้ว”

        “ได้ๆ ๆ ฉันรีบแล้ว คุณอย่าเพิ่งใจร้อน”

        ………………..

        เจิ้งชุนหลานกำลังยกสลัดผลไม้มาให้ไป๋เหวินหลิงเธอชะงักฝีเท้าแล้วยืนอยู่ด้านนอกประตู หลังจากได้ยินเสียงที่อยู่ภายในห้องแล้วใบหน้าของเธอก็แดงก่ำขึ้นมา 

        เธอลังเลอยู่คู่หนึ่ง มือที่กำลังจะเคาะประตูก็หดลงก่อนจะยกสลัดผลไม้เดินลงไปด้านล่าง 

        เธอเป็นแม่บ้านมาหลายปี ดังนั้นจึงเข้าใจเรื่องเหล่านี้เป็นอย่างดีเรื่องบางอย่างไม่ควรไปรบกวนกลางคัน ไม่อย่างนั้นล่ะก็ จะทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเก้อเขินกันได้ 

        แต่เธอไม่รู้เลยว่า ด้านหลังประตูบานนั้นคือไป๋เหวินหลิงกับซูฮ่าวที่กำลังเล่นเกม VR ด้วยกันเท่านั้น

        ภายในโลกเสมือนจริง หลังจากผ่านไปหลายครั้งในที่สุดซูฮ่าวก็จับหลักในการยิงปืนได้แล้ว

        เขาถือปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 แล้วเคลื่อนที่บนพื้นหญ้า 

        ความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากปากกระบอกปืนสีดำขลับ

        ตอนนี้พวกเขาอยู่ด่านที่ 10 สัตว์ประหลาดไททันก็ปรากฏตัวออกมาแล้ว 

        มันสามารถควบคุมสัตว์ประหลาดตัวอื่นได้ ถ้าไม่ฆ่ามันให้ตายสัตว์ประหลาดเหล่านี้จะไม่มีวันหมดไป 

        ซูฮ่าวเล็งผ่านลำกล้อง หากมองในครั้งแรกจะเห็นว่าไททันถูกสัตว์ประหลาดปกป้องให้อยู่ด้านหลังร่างกายของมันใหญ่โตราวกับยักษ์

        เขากวาดสายตามองผ่านไป๋เหวินหลิงและพบว่าเธอเล็งไปที่เหล่าสัตว์ประหลาดอย่างต่อเนื่อง แต่ว่ามันไม่มีประโยชน์ หลังจากที่สัตว์ประหลาดตายไปแล้วมันก็เกิดขึ้นมาใหม่อย่างต่อเนื่อง

        นอกจากจะฆ่าไททัน ไม่อย่างนั้นสัตว์ประหลาดเหล่านี้ไม่มีทางหมดไป 

        “โอเค หลังจากที่ฉันทำความคุ้นเคยแล้ว ฉันจะมอบปืนนัดแรกให้เธอ” ซูฮ่าวหรี่ตาลง สีหน้าจริงจัง ดวงตาคมกริบราวกับมีด 

        ในเสี้ยววินาที เขาเล็ง เหนี่ยวไก และยิงออกไปอย่างไม่ลังเล 

        “ปัง!”

        เสียงกึกก้องกัมปนาทราวกับอสูรยักษ์ร้องคำราม 

        ลูกกระสุนนำพาลมพายุที่รุนแรงทำให้เกิดกระแสลมพัดตามไป 

        แรงสะท้อนกลับที่รุนแรงทำให้ซูฮ่าวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง 

        แต่ตัวของซูฮ่าวกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อยเหมือนกับใต้ฝ่าเท้าของเขาได้ฝังรากลึกเอาไว้แล้ว เมื่อเขาจับปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 ก็มั่นคงเหมือนกับเหล็กกล้า 

        หากเป็นคนอื่นนั้น หลังจากที่ยิงปืนออกไป ด้วยแรงสะท้อนกลับของปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 จะต้องทำให้เขากระเด็นไปด้านหลังอย่างแน่นอนหากในกรณีที่รุนแรงกว่านั้นอาจจะทำให้ข้อมือและกระดูกหักได้

        แต่ซูฮ่าวนั้นไม่เหมือนกันเขาอยู่ในระดับเซียนเทียนขั้นกลาง ร่างกายดูเหมือนอ่อนแอ แต่ความจริงแล้วแข็งแกร่งกว่าคนอื่นร้อยเท่าเลยทีเดียว 

        ต่อให้จะยิงด้วยแขนข้างเดียวแรงสะท้อนกลับนี้ก็ไม่สามารถทำให้เขาถอยหลังไปได้

        “อึก!”

        หลังจากกระสุนถูกยิงออกไปทันใดนั้นมันก็ยิงทะลุเข้าไปที่กะโหลกของไททัน ก่อนจะระเบิดเสียงดัง 

        เลือดสีม่วงไหลออกมาอย่างท่วมท้น 

        ไททันร่างยักษ์ล้มลงพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงและไร้ลมหายใจ 

        สัตว์ประหลาดที่อยู่รอบกายไป๋เหวินหลิงก็จางหายไปในทันที เพราะผู้ควบคุมตายไปแล้ว

        “สุดยอดมาก!” ไป๋เหวินหลิงชะงักไปเล็กน้อย เธอหันมามองซูฮ่าวที่อยู่ด้านบนแล้วตบมือให้ “ซูฮ่าว ต้องอย่างนี้สิรักษามาตรฐานเอาไว้นะ”

        “ไม่มีปัญหา!” ซูฮ่าวยิ้มบางๆสีหน้าของเขากลับมาราบเรียบอีกครั้ง 

        เพราะว่ามีลูกกระสุนไม่จำกัด ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นจะต้องมาใส่ลูกกระสุนแค่เพียงเหนี่ยวไกก็พอแล้ว 

        ในด่านที่ 11 มีไททันสองตัวที่เดินมาในทิศทางต่างกัน 

        ซูฮ่าวเองก็ไม่รอช้า เขาขยับปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 เล็กน้อย

        “ตู้ม!”

        เสียงกึกก้องกัมปนาทดังขึ้นมาอีกครั้งไททันหนึ่งในนั้นถูกระเบิดศีรษะไปแล้ว

        จากนั้นซูฮ่าวก็เปลี่ยนทิศทางของปืน ก่อนจะยิงอีกครั้งเพื่อสังหารไททันอีกตัวที่เหลือ

        ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาที ไททันทั้งสองตัวก็ถูกระเบิดศีรษะไปแล้ว 

        ปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 ในมือของซูฮ่าวกลายเป็นอาวุธสังหารที่มีพลังไม่สิ้นสุด 

        ในด่านต่อไปนั้น เขาใช้สายตาที่เหนือกว่าคนทั่วไป ยิ่งยิงปืนมากเท่าไรเขาก็ยิ่งคุ้นเคยกับปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 มากขึ้นเท่านั้น 

        เพียงแค่ไม่กี่อึดใจไททันก็ถูกกำจัดไปเหมือนเกี่ยวข้าว พวกมันถูกทำลายล้างจนไม่สามารถแสดงพลังได้อีก 

        ไป๋เหวินหลิงที่ยืนอยู่ด้านล่างไม่จำเป็นจะต้องทำอะไรด้วยซ้ำ 

        สายลมพัดเบาๆ เธอสะบัดผมของตัวเอง แล้วเงยหน้ามองด้านบน 

        สิ่งที่สะท้อนในดวงตาของเธอคือ ซูฮ่าวที่มีสีหน้าเคร่งขรึมท่าทางตั้งใจจริงจัง สายตาเฉียบคม ทั่วทั้งร่างแผ่ออร่าที่น่าหวาดกลัวออกมา ซึ่งแตกต่างจากวันปกติธรรมดาโดยสิ้นเชิง 

        โดยเฉพาะตอนที่เขายกปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์ M82A1 ขึ้นมาเล็งความเยือกเย็นแฝงด้วยจิตสังหาร ทำให้เขาดูเผด็จการเป็นพิเศษ 

        ในตอนนั้นเธอก็รู้สึกว่าความหล่อเหลาของซูฮ่าวสูงขึ้นอีกระดับแล้ว!