หลี่เซียงเซียงเป็ลูกสาวคนเดียวของท่านนายพลหลี่ เหลียงแห่งกองทัพบกจีนและหัวหน้าสมาพันธ์เพื่อผู้หญิงหยูเฉียวจินมีพี่ชายทั้งหมดสามคน คนแรกหลี่เฉิงจื่อ คนที่สองหลี่คังเหว่ยคนที่สามหลี่หยาง หลี่เซียงเซียงเป็ลูกสาวคนสุดท้องหรือลูกหลงของบ้านหลี่
พี่ชายคนแรกหลี่เฉิงจื่อแต่งงานแล้วหาเลี้ยงครอบครัวโดยการทำอาชีพค้าขายพี่ชายคนรองและพี่ชายคนที่สามยึดอุดมการณ์หนักแน่นเหมือนผู้เป็พ่อพากันตบเท้าเข้ารับราชการทหารจนถึงตอนนี้ยศตำแหน่งสุงเป็ถึงพันโทและพันตรีทั้งหมดแต่งงานมีครอบครัวแล้วเช่นกัน ทุกคนในครอบครัวของหลี่เซียงเซียงอาศัยอยู่ที่ปักกี่ง
ส่วนตัวของหลี่เซียงเซียงเองเรียกได้ว่าคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดนั่นก็หมายความว่าถ้าคนแทบทั้งประเทศหิวโหย ไม่มีแม่แต่เศษขนมปังมายาใส้แต่หล่อนก็จะได้กินไข่ต้มหนึ่งฟอง เพื่อนๆได้เงินไปเรียนหนังสือวันละหนึ่งหยวนหล่อนก็จะได้รับเงินสิบหยวน เพื่อนๆพากันเดินไปโรงเรียน หล่อนก็จะนั่งสวยเริดเชิดหยิ่งเป็คุณหนูผู้สูงส่งอยู่บนเบาะหนังแท้ของคาร์เรร่าอาร์เอส รถนำเข้าสุดหรูรุ่นใหม่ล่าสุดที่เพิ่งจะเปิดตัวไม่นานวันหยุดก็ขับรถออกไปเที่ยวแก่นเซี้ยวเปรี้ยวซ่ากับเหล่าเพื่อนฝูงวันว่างก็ไปออกงานสังคมเป็เพื่อนหัวหน้าสมาพันธ์เพื่อผู้หญิงผู้เป็แม่แม้ในขณะที่ยังเป็นักเรียนอยู่ในมัธยมศึกษาตอนปลายหล่อนได้เป็ถึงหัวหน้าชั้นเชียวนะถึงแม้ว่าจะได้ตำแหน่งมาเพราะขู่เพื่อนในห้องว่าจะไม่ให้นั่งรถไปเที่ยวด้วยก็เถอะ ถ้าเปรียบปารีส ฮิลตัน คือเซเลบของฝรั่งเศษแล้วละก็หลี่เซียงเซียงก็คือสาวสังคมสุดแสบ หนึ่งในเซเลบสาวสุดซ่าของปักกี่งดีๆนั่นเอง
ถ้าไม่นับพี่ชายคนโตออกมาทำการค้าขายเลี้ยงชีพบ้านของหลี่เซียงเซียงก็จะเป็บ้านของครอบครัวทหารอย่างแท้จริง และเพราะเป็ครอบครัวทหารทางบ้านจึงอยากจะให้ผูกพันเกี่ยวดองกับทหารด้วยกันยิ่งขึ้นไปอีกขั้นจึงจัดการหมั้นหมายหลี่เซียงเซียงกับลูกชายของเพื่อนในวงการทหารด้วยกันอย่างตระกูลหวัง หวังอี้เหอ ผู้พันหนุ่มอนาคตไกลที่หลงรักหลี่เซียงเซียงหัวปักหัวปำและก็คือชู้รักบันลือโลกที่จะก่อให้เกิดโศกนาฎกรรมที่ทำให้พราวตะวันต้องย้อนกลับมาขัดขวางไม่ให้มันเกิดขึ้นนั่นเอง
ก็ในเมื่อเส้นทางทุกอย่างถูกออกแบบมาอย่างรัดกุมและสมควรที่จะเดินให้ตรงตามครรลองของมัน แล้วพรหมลิขิตแบบใดกันหรือที่ทำให้สาวสังคมจ๋าอย่างหลี่เซียงเซียงถึงกับทำให้ชีวิตหักเหให้ต้องมาพบกับนายทหารหนุ่มรูปหล่ออย่างร้อยโทเฉินซีซวนทหารหนุ่มที่มีบุคลิกเคร่งขรึม เ็า จนถึงกับต้องยอมละทิ้งชีวิตสุดหรูหราประดุจเ้าหญิงมาอยู่ในพื้นที่ไกลปืนเที่ยงอย่างชนบทแห่งนี้ได้
"เซียงเซียง พวกเราคุยกันว่าจะไปร่วมกิจกรรมเพื่อชุมชนที่ทางโรงเรียนจัดขึ้นหละเธอก็ไปด้วยกันสิ" อี้เหยา
"ที่ไหนหรือ ไกลมั้ย ถ้าไกลและลำบากเราไม่ไป" เซียงเซียง
"ได้ยินมาว่าที่มณฑลซานซีนะส่วนเมืองไหนรอครูแจ้งมาอีกครั้งนะ เดียวถ้ารุ้เราจะมาบอกพวกเธออีกที" ฝูเซิง
"ซานซีหรือ ที่นั่นฉันได้ยินมาว่ามันไกลมากเลยนะแล้วจะไปกันยังไงหรือ" เซียงเซียง
"เราไปถามครูมาแล้ว จะมีรถทหารมารับส่งเราและระหว่างนั้นก็จะมีทหารจากในเมืองมาดูแลเราด้วยไปเถอะนะเซียงเซียง" อี้เหยา
"ไปเถอะ บ้านเธอเป็ทหารนะ พ่อเธอไม่ว่าหรอก" หลานหลาน
" ไม่ลำบากด้วย เราก็ลงชื่อไปแล้วก็ทำเล่นๆก็ได้นะ ถือว่าไปเที่ยวด้วยไง เรายังไม่เคยไปมณฑลอื่นกันเลยนะ"
"เราขอไปถามพ่อดูก่อนนะแล้วพรุ่งนี้จะมาบอกพวกเธอ" เซียงเซียง
หลังจากกลับบ้านไปออดอ้อนหว่านล้อมแกมบังคับจนอีกนิดก็จะลงไปนอนดิ้นกับพื้นบ้านอยู่แล้ว ในที่สุดท่านนายพลหลี่เหลียงผู้เป็พ่อก็พยักหน้าอนุญาตอย่างเสียไม่ได้ เนื่องจากงานนอกบ้านมีมากมายทั้งท่านนายพลหลี่และนางหลี่ จึงไม่ค่อยมีเวลาให้กับลูกสาวคนเล็กนักจึงปล่อยปละละเลยให้หลี่เซียงเซียงใช้ชีวิตในแบบที่เธอ้า
เช้าวันต่อมา ในห้องเรียน
"เซียงเซียง เป็ยังไงบ้างที่บ้านเธอให้ไปมั้ย" อี้เหยา
"เซียงเซียง ว่ายังไงอย่าเงียบสิ" หลานหลาน
"เราเป็ใคร อยากไปไหนใครจะห้ามเราได้"เซียงเซียง
"พวกเธอลงชื่อให้เราได้เลย ไปวันไหนบอกมาได้เลย"
วันเดินทาง หลี่เซียงเซียงและทุกคนที่ลงชื่อจะไปร่วมกิจกรรมพัฒนาเพื่อชุมชนตามที่ครูได้แจ้งไว้ ก็พากันมารวมตัวกันที่โรงเรียนเพื่อรอรถทหารมารับ
หมู่บ้านเสียเป่า เมืองไท่หยวนมณฑลซานซี
เมื่อรถทหารบรรทุกผู้โดยสารมาส่งจนถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัยแล้วก็เดินทางกลับทันทีจะกลับมารับอีกครั้งในอีกห้าวันให้หลังเมื่อจากภารกิจพัฒนาชุมชนสำเร็จตามเป้าหมายที่กำหนดไว้
"หมู่บ้านเสียเป่ายินดีต้อนรับทุกท่านและขอบคุณทุกท่านที่มาช่วยพัฒนาชุมชนนะครับ"ผู้นำชุมชน
"ยินดีคะท่านผู้นำนี่เป็กลุ่มนักเรียนที่มาช่วยทั้งหมดนะคะ" ครู
หลังจากได้รับมอบหมายแจกแจงงานจากผู้นำชุมชนแล้ว ก็เดินทางไปทำกิจกรรมต่อ และแน่นอนส่วนใหญ่แล้วกลุ่มที่ทำงานจริงๆไม่ใช่กลุ่มของหลี่เซียงเซียง
ณ ห้องพักที่ทางหมู่บ้านจัดให้
"พวกเธอเราได้ยินมาว่าคืนพรุ่งนี้ในตัวเมืองจะมีการจัดงานด้วยล่ะ"อี้เหยาลูกสาวฝ่ายประชาสัมพันธ์
"งานอะไร" เซียงเซียง
"ได้ยินว่าเป็งานประจำปีนะเกี่ยวกับการประกวดฤดูผลไม้ประจำภาคชุมชนอะไรสักอย่างเราไม่แน่ใจแต่สวยงามมาก" อี้เหยา
"เธอรู้ได้ยังไง" เซียงเซียง
"ก็เมื่อตอนที่เราออกไปธุระส่วนตัวตอนบ่ายเราได้ยินผู้นำชุมชนคุยกับเลขาพอดี" อี้เหยา
"ไปกันมั้ยพวกเธอเราจองโรงแรมที่นั่นกันคืนนึงก็ได้ เช้ามาพวกเราก็รีบกลับ" อี้เหยา
"จะดีหรือ เราต้องขอครูก่อนมั้ย แล้วเราจะไปยังไงล่ะ" หลานหลาน
"มีรถเข้าเมืองอยู่นะ ถ้าพวกเธอตกลงเราจะไปถามมาให้" อี้เหยา
"เธอไปถามมาก่อน ไม่ต้องถามครูนะ ครูไม่ให้ไปหรอกเราจะไปกันเอง" เซียงเซียง
ด้วยแผนการฉลาดอันแยบยล ในที่สุดกลุ่มเพื่อนๆของหลี่เซียงเซียงก็มาถึงตัวเมืองไท่หยวน หลังจากจองห้องพักในโรงแรมกันเรียบร้อยแล้วก็พากันเที่ยวชมการประกวดผลไม้ของแต่ละหมู่บ้านด้วยความสนุกสนานและกลับมานั่งผ่อนคลายกันที่ร้านอาหารแห่งนึง
อีกด้านนึงของร้านอาหาร
ร้อยโทเฉินซีซวนที่เพิ่งจบภารกิจในฐานะหัวหน้าหน่วยรบพิเศษของกองทัพและอยู่ระหว่างการพักผ่อนที่บ้านเกิดในคืนนี้ได้นัดเจอกับเพื่อนเก่าสมัยยังเรียนหนังสือที่อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันมาเที่ยวงานด้วยเหมือนกันและตอนนี้ก็กำลังกินอาหารคละเคล้ากินเหล้าตามประสาชายหนุ่ม โดยไม่รู้ตัวเลยว่าแก้วที่กระดกเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่ามียากระตุ้นอารมณ์ผสมอยู่ด้วย
ทางด้านของหลี่เซียงเซียงเองในระหว่างกินอาหารที่ถูกเพื่อนๆชักชวนให้ลองกินเหล้าด้วยกันจนแทบจะประคองตัวกันไม่ไหวจึงพากันกลับโรงแรมด้วยสติที่เหลืออยู่น้อยนิดของแต่ละคน ในระหว่างคืนนั้นหลี่เซียงเซียงก็อยากเข้าห้องน้ำและจะชวนเพื่อนไปด้วยแต่ด้วยความเมาทุกคนจึงสลบเหมือด เธอจึงเดินออกจากห้องด้วยเองความเมา
"ห้องอะไรนะ 69 หรือ 96"หลี่เซียงเซียง
"ห้องนี้แหละ!!"
“อืมมมมมม”
ทางด้านร้อยโทหนุ่มที่ยากระตุ้นอารมณ์กำลังออกฤทธิ์เต็มที่แทบไม่มีสติหลงเหลือแล้ว เมื่อหลี่เซียงเซียงเข้ามานอนข้างๆ เค้าจึงพลิกตัวคร่อมทับทันทีพร้อมทาบริมฝีปากรุกรานลงไปอย่างรวดเร็วฝ่ามือหนาเลื่อนลงไปเคล้นคลึงหน้าอกอวบอิ่มนุ่มใหญ่ที่ต่อต้านน้อยๆใต้ร่างจนเมื่อคนใต้ร่างหยุดขัดขืนก็ค่อยเลื่อนริมฝีปากลงมาด้านล่างพร้อมกับปลดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็วจนแทบจะเป็การกระชาก
“อืมมมมมม”
“อย่าา อืมมม อาา”
“ผมไม่ไหวแล้วว อืมมมม”
กว่ายากระตุ้นจะหมดฤทธิ์หลี่เซียงเซียงก็แทบสลบกลางอากาศจนใกล้เช้าทั้งสองก็เพลียจึงนอนกอดกันแล้วหลับไป
288
