MELINDA : เกิดใหม่เป็นเจ้าหญิงแล้วใครมีปัญหา

8

งานประมูล

        บรรยากาศภายในงานประมูลก็ดูเหมือนงานรื่นเริงสังสรรค์ทั่วไปนี่แหละ แต่ดูแล้วไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่เลยแฮะ อาจจะเพราะพากันไปรอต้อนรับราชาจากอาณาจักรคาซที่เขตหนึ่งก็ได้ เอ๊ะหรือจะชื่ออาณาจักรแคซ ฉันเริ่มจะสับสนแล้วสิ ขนาดเรื่องชื่อของอาณาจักรยังลืมได้ แล้วเนื้อหาความรู้ในตำราจะไม่ลืมได้ไงกัน แต่ถ้างานคนน้อยแบบนี้งานประมูลดูท่าจะกร่อยอยู่นะ ตอนแรกก็อุตส่าห์คิดไว้ซะอลังการว่าจะมีการโชว์โน่นนี่นั่น ใช้เวทมนตร์เอย โชว์สนุกๆ ขบวนพาเหรด แต่คิดไปคิดมาแล้ว งานนี้เองก็ค่อนข้างเป็นทางการอยู่ จะมีโชว์ที่สนุกสนานเกินเหตุก็ไม่ได้สินะ

“ว่าแต่ นายเองก็มางานประมูลเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ไหนตอนแรกนายบอกว่าเป็นงานน่าเบื่อไง” ฉันถามดีแลนที่ตอนแรกนำทางฉันมาที่งานประมูล ทำไมตอนนี้มาเดินตามหลังของฉันซะแล้วละ

“ก็ฉันมีธุระที่ต้องทำที่นี่ไงละ”

“อย่างงั้นเหรอ” อยากจะถามว่าธุระอะไรอยู่หรอกนะ แต่ว่าแค่นี้ก็รู้สึกเกรงใจมากพอแล้วที่นำทางฉันมาที่นี่ และอีกอย่างตั้งแต่เข้ามาในงานประมูลแล้ว แววตาของดีแลนดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ นายไม่สบายรึเปล่านะ

“เธออยากจะ...”

“ถ้างั้นฉัน....” ดีแลนกับฉันพูดขึ้นมาพร้อมกัน

“นายพูดก่อนเถอะ”

“เปล่า ไม่มีอะไรแล้ว แล้วเธอมีเรื่องอะไรล่ะ” ดีแลนพูดกับฉันแต่ไม่สบตา รู้สึกนายขี้อายอยู่หน่อยๆ นะ

“ฉันจะบอกว่าถ้านายมีธุระ ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะ ขอบคุณมากที่นำทางฉันมาที่นี่ ไว้เราเจอกันใหม่นะ” ฉันบอกลาดีแลนพร้อมกับเดินดูของที่อยู่ในตู้กระจก ของเหล่านี้สินะที่จะนำมาจัดประมูล ว่าแต่ลืมขอที่อยู่ดีแลนเลย กะว่าถ้าจบงานอาจได้เป็นเพื่อนกันมากกว่านี้แท้ๆ แต่ไม่เป็นไรหรอกยังไงอนาคตเราต้องได้เจอกันแน่นอน

        เอ๊ะ! ตรงนั้นมีอาหารอยู่ด้วยนี่นา มุมนี้น่าจะเป็นเป้าหมายที่ดีที่สุดของฉันแล้ว เป็นงานเลี้ยงแบบค็อกเทลซะด้วยสิ ฉันชอบงานเลี้ยงแบบนี้มากที่สุดเลยละ ก็เพราะฉันจะได้ลิ้มลองอาหารหลายๆ แบบโดยที่ไม่รู้สึกอิ่มจนเกินไป ทุกอย่างที่อยู่บนชั้นวางเรียงรายสวยงามไปหมดเลย อันนี้ก็อยากได้ อันนั้นก็ดูท่าน่าจะอร่อย ฉันรีบกินทุกอย่างเท่าที่จะกินได้ ยังไงซะการมาครั้งนี้ก็ต้องเอาให้คุ้มที่สุด

        งานนี้จะเลิกประมาณหกโมงเย็น ตอนนี้พึ่งจะบ่ายโมงยังพอมีเวลาก่อนที่ท่านพ่อและท่านแม่จะกลับมาในช่วงค่ำ เพราะยังไงราชาของคาซก็ต้องมาพักที่ปราสาทของราชวงศ์เอร์โดมันอยู่แล้ว ด้วยเหตุผลนั้นฉันอาจต้องไปรอต้อนรับด้วยตัวเองด้วย ฉันอาจจะกลับก่อนงานเลิกดีมั้ยนะ แต่ยังไงก็อยากจะดูของชิ้นสุดท้าย ที่ทุกคนในงานต่างพากันพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าคือมาสเตอร์พีซของงานประมูลครั้งนี้ด้วยอยู่ดี ชิ้นอื่นๆ ก็มีจัดแสดงก่อนที่จะขึ้นประมูลอยู่แล้ว มีเพียงแค่ชิ้นสุดท้ายที่ฉันยังไม่เห็นว่าเป็นอะไร อยากจะรู้จังว่าเป็นอะไรกันนะ เอาเป็นว่าฉันเริ่มดูของไปทีละชิ้นละกัน งั้นเริ่มเดินวนจากทางซ้ายไปทางขวาดีกว่า ของที่จัดประมูลทุกชิ้นจะถูกเก็บไว้ในตู้กระจกที่เหมือนจะมีเวทมนตร์คุ้มกันอยู่ด้วย และยังมีคนคอยคุ้มกันแต่ละชิ้นอีก เป็นการรักษาความปลอดภัยให้กับของในงานสินะ

        ฉันเริ่มไปดูของชิ้นแรกที่อยู่ในตู้กระจกละ เหมือนจะเป็นถุงมือหรือเปล่าน้า แต่ถุงมือที่จัดประมูลด้วยต้องไม่ใช่ถุงมือธรรมดาแน่ๆ เพราะแต่ละนิ้วเหมือนมีอัญมณีประดับอยู่ด้วย น่าจะเป็นถุงมือใส่เพื่อความสวยงามสินะ ชิ้นที่สองที่อยู่ตู้กระจกข้างๆ กันคือหนังสืออะไรสักอย่างที่ดูเหมือนจะเก่ามากๆ ฉันคิดว่าข้างในต้องบันทึกสิ่งที่สำคัญแน่นอนเลย ฉันก็เดินดูของในแต่ละตู้ไปเรื่อยๆ ทุกอย่างเป็นของที่น่าสะสมนะ แต่ถ้าสำหรับฉันในตอนนี้คงจะไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่ละมั้ง

“ทุกอย่างเรียบร้อยใช่ไมคะ”

“ใช่ค่ะ ฉันขอเตรียมเอกสารขั้นต่อไปเลยนะคะ”

        เสียงนี้มัน... ฉันมองตามน้ำเสียงที่ฉันพึ่งจะรู้จักเมื่อวานนี้เอง เธอคือคนที่ใช้เวทมิติได้ มางานประมูลเหมือนที่บอกเลยสินะ แต่จะว่าไปเหมือนเมื่อวานจะกระซิบกระซาบกันกับท่านแม่ด้วยนี่นา พวกเขาคุยเรื่องอะไรกัน จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับการประมูลนี้หรือเปล่า ฉันเองก็มีความรู้สึกสงสัยเต็มไปหมดเลย แต่ยังไงก็ตามตอนนี้ฉันควรจะหลบหน้าเธอดีกว่า เพราะถ้าโดนจับได้คงเป็นเรื่องใหญ่ทีหลังแล้วจะซวยเอาได้

“ทำอะไรของเธอนะ”

“กรี๊ด” ฉันตกใจสุดขีดเพราะนึกว่าโดนจับได้ ที่แท้ก็ดีแลนเองหรอกเหรอเนี่ย มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงฉันก็ตกใจหมดสิ

“เป็นอะไรของเธอเนี่ย”

“ไม่มีอะไรซะหน่อย แค่ตกใจที่จู่ๆ นายก็ทักฉันเข้ามานะ”

“ก็ฉันเห็นเธอหน้าซีดๆ เลยเข้ามาดูว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”

“ขอบใจนะ แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไร และก็สบายดีหายห่วงได้ค่ะ”

“เธอกำลังเดินดูของรอบๆ อยู่สินะ”

“ใช่แล้วละ พอดีฉันอาจกลับก่อนที่การประมูลจะจบ เลยมาดูให้หมดก่อนนะ แต่น่าเสียดายไม่ได้ดูของชิ้นสุดท้ายที่เห็นว่าเป็นของที่สุดยอดมากของงานครั้งนี้”

“จริงๆ มันก็ไม่ได้เป็นของที่สุดยอดขนาดนั้นหรอกนะ” ดีแลนพูดกับฉันแต่ตาของเขาดูเศร้าๆ นะ

“นายรู้เหรอว่ามันคืออะไร”

“ใช่ฉันรู้ ถ้าเธออยากจะดู ฉันพาเธอเข้าไปได้นะ” เอ๊! นี่ดีแลนเป็นใครกันเนี่ย ทำไมถึงสามารถเข้าไปดูของที่เป็นมาสเตอร์พีซที่สุดของงานนี้ได้กันละ

        ฉันจึงตอบตกลงไปตามที่ดีแลนบอก ดีแลนพาฉันเข้าไปทางด้านหลังที่ให้เฉพาะผู้เกี่ยวข้องเท่านั้นที่สามารถเข้ามาได้ ดีแลนพูดอะไรบางอย่างกับยามก่อนที่พวกเขาจะอนุญาตให้พวกเราเข้าไปข้างใน ข้างในห้องนี้ไม่มีอะไรเลยนอกจากสิ่งของกลางห้องที่เหมือนจะโดนผ้าคลุมปิดเอาไว้ ดีแลนพาฉันไปหยุดอยู่ที่สิ่งของชิ้นนั้น ทันทีที่ดีแลนเปิดผ้าออก ฉันก็โดนมนต์สะกดจากของชิ้นนั้นเข้าให้แล้วละ

“นี่คือตุ๊กตาอย่างงั้นเหรอ” ฉันถามดีแลนในขณะที่ตาฉันยังจ้องไปที่ตุ๊กตาสี่ตัวที่อยู่ในตู้กระจก เป็นตุ๊กตาคล้ายกับตุ๊กตาที่ฉันเคยอยากได้เมื่ออยู่โลกเก่า แต่ถ้าเป็นของที่เอาไว้ปิดงานประมูล คงไม่ใช่ของที่ฉันจะสามารถเอามาได้ด้วยตัวเองสินะ

“อืม ใช่แล้ว เป็นตุ๊กตาที่คุณปู่ของฉันสร้างขึ้นมานะ” ดีแลนพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้าจัง ตุ๊กตาพวกนี้น่าจะมีส่วนที่ทำให้ดีแลนเศร้าหรือเปล่านะ

“ตุ๊กตาพวกนี้สวยมากเลยนะ อยากรู้จังว่าความพิเศษของมันคืออะไร”

“ตุ๊กตาเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นมาด้วยหินที่ขุดเจอจากซากโบราณสถานที่เชื่อว่าเป็นของอาณาจักรที่หายสาบสูญไปนานแล้ว” หินเหล่านี้น่าจะมาจากอาณาจักรอิสตันที่สาบสูญ และที่ตั้งของซากโบราณสถานปัจจุบันนี้คืออาณาจักรวากอม ฉันพอจะจำเรื่องอาณาจักรพวกนี้ได้ในตำราประวัติศาสตร์อยู่บ้างนะ

“แล้วหินพวกนี้มีความสำคัญยังไงเหรอ”

“ฉันไม่ค่อยรู้รายละเอียดที่แน่ชัดหรอกนะ แต่เห็นว่าพบหินและแบบแปลนตุ๊กตาอยู่ด้วยกันนะ ที่มูลค่าของมันสูงอาจเพราะทำมาจากของโบราณก็ได้” แววตาของดีแลนขณะที่พูดดูเศร้าจนฉันอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

“นายเป็นอะไรหรือเปล่า ดูเหมือนนายไม่ค่อยอยากจะเล่าเรื่องพวกนี้เท่าไหร่เลย”

“ก็นะ... ปู่ของฉันตายในขณะที่กำลังทำตุ๊กตาตัวที่ห้า และเพราะอย่างนั้นทุกครั้งที่ฉันเห็นตุ๊กตาพวกนี้จะทำให้ฉันคิดถึงคุณปู่นะ” สายตาของดีแลนเหมือนพยายามกลั้นน้ำตาไว้ตลอดเลย แต่ฉันรู้นะว่าเขาเองก็พยายามที่จะอดกลั้นเอาไว้อยู่ ตอนนี้ฉันพอจะเข้าใจแล้วละว่าทำไมดีแลนถึงดูเศร้าตั้งแต่ที่เดินเข้ามาในงาน สถานการณ์แบบนี้ฉันควรจะพูดอะไรออกไปดีนะ ตัวฉันเองที่โลกเดิมก็ไม่ค่อยรู้จักคนมากมาย ค่อนข้างจะเก็บตัวด้วยซ้ำ ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดีกับเหตุการณ์แบบนี้ หรือการไม่พูดอะไรจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดกันนะ... สุดท้ายฉันเลือกที่จะไม่พูดอะไรฉันทำได้เพียงยืนมองดีแลนที่ร้องไห้อยู่เงียบๆ ข้างตุ๊กตาเหล่านั้น

        ฉันโบกมือลาดีแลนที่มาส่งฉันข้างหน้าพร้อมกับแลกข้อมูลการติดต่อกับดีแลนเอาไว้ ฉันหวังว่าอีกไม่นานเราคงจะได้เจอกันอีกนะ ตอนนี้มีรถม้าประจำทางไปที่เขตเก้าพอดีด้วย การหลบหน้าผู้หญิงที่ใช้เวทมิติก็ดูจะผ่านไปด้วยดี แต่ทำไมกันนะ ฉันรู้สึกว่าจะมีอะไรที่น่ากลัวกำลังมาเยือนฉันซะแล้วสิ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตุ๊กตาที่ปู่ของดีแลนทำมีห้าตัวจริงนะครับ แต่อีกตัวยังไม่สมบูรณ์จริงไม่ได้เอามาโชว์ อาจจะอยู่ที่ดีแลนหรือเปล่านะ? ยังไงก็ฝากติดตามต่อไปด้วยนะครับ อีกไม่นานเมลินดาก็จะเข้าสอบแล้ว รอไม่ไหวแล้วละ