วทัญญา ได้ขึ้นมาทำงานในตำแหน่งเลขานุการส่วนตัวของ อีธาน หนึ่งเดือนเข้าไปแล้ว ข่าวการโอนย้ายปรับตำแหน่งของ วทัญญา เป็เลขานุการ ก็ได้หลั่งไหลแพร่สะพัด ไปทั่วทั้งโรงแรม ทุกคนต่างก็ซุบซิบนินทาเื่ของเธอ ไม่เว้นแต่ละวันเลย บ้างคนก็เอาไปนินทาลับหลัง บางคนกล้าหน่อยก็นินทากันซึ่งๆ หน้า หรือบางคนพูดกระทบกระเทียบก็มี แต่ วทัญญา ก็ทำเป็ไม่สนใจ แต่ภายในใจก็มีคิดบ้าง แต่ก็ต้องสลัดความคิดนั้นทิ้งไป เพราะยังไงเธอก็จำต้องทำงานอยู่ตรงนี้
“ฮึ! ทีกับฉันละเล่นตัว แต่พอเห็นคนรวยๆ เข้าหน่อยก็ไปประเคนให้เขาทันที โดยไม่เกี่ยงงอนเลยนะ” พิศณุ เอ่ยบ่นพึมพำกับตัวเองอยู่ที่โต๊ะทำงาน
‘ในเมื่อไปเป็ของเล่นของคนรวยได้ ฉันก็จะทำให้เธอมาเป็ของเล่นของฉันได้เหมือนกัน วทัญญา คอยดู’ พิศณุ คิดหมายมาดอยู่ในใจ
“ฮัลโล! ญา นี้อรเองนะ พอดีทางส่วนรีเซฟชั่นของเราเขาจะจัดงานเลี้ยงส่งพี่การ ที่พี่เขาจะเกษียณอายุสิ้นเดือนนี้น่ะ พี่เขาก็เลยให้โทรมาชวนเธอไปงานเลี้ยงด้วยกันวันนี้ตอนเย็นน่ะ เธอไปนะ” อรษา กดโทรศัพท์ภายในโทรหา วทัญญา
“ได้สิ ฉันไม่พลาดอยู่แล้วล่ะ งานเลี้ยงส่งพี่การทั้งทีอ่ะ” วทัญญา ตอบรับ อรษา ไปโดยไม่ต้องคิด
“โอเค! แล้วตอนเย็นเจอกันหน้าโรงแรมนะ” อรษา บอกจุดรวมพล ที่นัดเจอกันเพื่อจะได้ไปงานเลี้ยงด้วยกันให้รับทราบ
“โอเค! แล้วเจอกันจ้ะ” วทัญญา กล่าวบอกเพื่อนแล้ววางสายไป
อีธาน ซึ่งได้ยินการสนทนาพูดคุยของสองสาวอยู่ก่อนแล้ว แต่ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเื่อะไร แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามขึ้นในทันทีทันใด จนกระทั้ง วทัญญา เข้ามาหาชายหนุ่มที่โต๊ะทำงาน แล้วยกแขนขึ้นกอดคอ อีธาน มองหน้าชายหนุ่มพร้อมกับทำหน้าออดอ้อนนิดๆ
“มีอะไรหรือ ทำอย่างนี้เหมือน้าอะไรหรือเปล่า ทูนหัว?” อีธาน หันมาหาคนตัวเล็ก หรี่ตามองพร้อมกับดึงร่างบางให้ขึ้นมานั่งซ้อนบนตักแกร่งของตน ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น ซึ่งโต๊ะทำงานที่อีธานจัดไว้ให้ ทวัญญา นั่งทำงาน เขาจัดให้นั่งอยู่ข้างในห้องทำงานเดียวกันกับเขา ไม่ให้ออกไปนั่งทำงานตรงหน้าห้อง ชายหนุ่มอ้างว่าตรงนั้นเป็ที่ของ ทอมสัน นั่งทำงาน
“เย็นนี้ส่วนรีเซฟชั่น เขาจะเลี้ยงส่งพี่การ ผู้จัดการโรงแรม พี่เค้าจะเกษียณอายุทำงานสิ้นเดือนนี้ ทางส่วนเขาก็เลยชวนญาไปงานเลี้ยงด้วย ญากะว่าตอนเย็นจะออกไปงานเลี้ยงพร้อมกับอรและเพื่อนในส่วนรีเซฟชั่นน่ะค่ะ” วทัญญา เอ่ยบอกแก่ชายหนุ่มที่สวมกอดเธออยู่
“งั้นผมไปด้วย” อีธาน บอกออกไปเพราะเป็ห่วงคนตัวเล็ก ไม่อยากให้ต้องกลับดึก และเป็ห่วงความปลอดภัยของเ้าหล่อนด้วย
“จะบ้าเหรอค่ะ ถ้าคุณไปด้วยทุกคนก็จะเกร็งกันไปหมด และหมดสนุกกันพอดีนะสิ ญาไปกับเพื่อน อรก็ไป และญาก็ดูแลตัวเองได้สบายมาก” วทัญญา กล่าวคัดค้านขึ้นทันที และย้ำยืนยันให้ชายหนุ่มมั่นใจและหายห่วง ว่าเธอสามารถดูแลตัวเองได้
“งั้น เอาอย่างงี้ ญาไปงานเลี้ยงได้ แต่สี่ทุ่มครึ่งผมจะให้ ทอมสัน ไปรับกลับโอเคไหม?” อีธาน เอ่ยต่อรอง
“คุณอีธานค่ะ ญาไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะคะ ญาดูแลตัวเองได้” วทัญญา กล่าวบอกชายหนุ่มอย่างให้ชายหนุ่มเชื่อว่าเธอสามารถดูแล้วตัวเองได้จริงๆ
“ถ้าไม่ให้ ทอมสัน ไปรับตอนสี่ทุ่มครึ่ง งั้นผมก็จะไปกับญาด้วยก็แล้วกัน” อีธาน บอกอย่างไม่สนใจจะรับฟังคำทัดทานใดๆ ของคนตัวเล็กเอาเสียเลย
“เฮ่อ!.. ก็ได้ค่ะ ก็ได้ งั้นสี่ทุ่มครึ่งให้ คุณทอมสัน ไปรับญาที่ร้านที่จัดงานเลี้ยงก็ได้ค่ะ” วทัญญา ถอนหายใจออกมาดังๆ ก่อนจะเอ่ยยอมตามที่ อีธาน เสนอให้ อีธาน จึงยิ้มรับคำตอบนั้นอย่างพึงพอใจ
“ไหนล่ะรางวัลของผม?” อีธาน เอ่ยทวงถามรางวัลของตนกับ วทัญญา ทันที
“รางวัลอะไรคะ?” วทัญญา เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย
“ก็รางวัลที่ผมจะไม่ไปร่วมงานด้วย และรางวัลที่จะให้ ทอมสัน ไปรับญากลับบ้านยังไงล่ะครับ” อีธาน เอ่ยบอกหน้าตาเฉย
“บ้าเหรอ อย่างนี้ก็มีด้วยเหรอ?” วทัญญา อ้าปากหวอเพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มจะเอ่ยทวงขอรางวัลกับเื่แบบนี้ อีธาน มองหน้าคนตัวเล็กยิ้มกรุ่มกริ่ม พร้อมกับยื่นปากให้ วทัญญา จูบเพื่อให้รางวัลแก่ตน
“หากำไรได้ตลอดเวเลยนะคุณเนี้ย” วทัญญา หน้าแดงระเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พร้อมกับพูดว่ากล่าวคนตัวโตออกมาเบาๆ แต่ก็ยอมยื่นปากบางจิ้มลิ้มเข้าไปจูบปากชายหนุ่ม แต่พอจะถอนปากออกชายหนุ่มกลับใช้มือใหญ่ ยึดท้ายทอยคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ยอมให้ถอนจูบออก และสอดลิ้นร้อนอุ่นสากเข้าไปในโพรงปากเล็ก เพื่อหาความหวาน
ลิ้นร้อนอุ่นสากไล่ตวัด หยอกล้อ หลอกล้อ ไล่ต้อน ดูดดึงลิ้นเรียวเล็กอยู่เป็นาน จนคนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่ง เสียวซาบซ่าน สั่นสะท้าน อ่อนระทวย เคลิบเคลิ้มอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของชายหนุ่ม
“หวานมากเลย ผมอยากให้ถึงคืนนี้เร็วๆ จัง ทูนหัว” อีธาน เอ่ยขึ้นหลังจากถอนจูบออกจากปากบางจิ้มลิ้มแล้ว
“บ้าจังคุณเนี้ย หื่นไม่เลือกที่อีกแล้วนะ” วทัญญา ใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบลงไปยังหน้าอกแกร่งของชายหนุ่มหนึ่งที โทษฐานที่ทำให้เธอได้อาย
๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖๖
1K
