ถังชวนะโตัวลอยราวกับถูกไฟดูดแล้วหันกลับไปอย่างรวดเร็ว
“ท่านอ๋องหม่อมฉันงามหรือไม่เพคะ”
ถังชวนหันหน้ากลับไปทันทีก็เห็นหญิงสาวผมยาวสยายสวมชุดสีกรมท่าเลี่ยมขอบทองยืนอยู่ตรงหน้าเขา มองเห็นหน้าตาของเธอไม่ชัดมีเพียงแค่มือขาวสวยข้างหนึ่งที่วางอยู่บนไหล่เขาขณะเอ่ยถามเสียงเบา
ถังชวนใกำลังจะถอยเท้าไปข้างหลังเพื่อหาทางหลบหนี แต่กลับฝืนหยุดเสียอย่างนั้น เขาฝืนข่มความกลัวในใจควบคุมร่างกายไม่ให้สั่นไหว แล้วกัดฟันหันถามออกไป “เธอเป็ใคร”
ผีสาวชุดดำยังคงถามว่า“ท่านอ๋อง หม่อมฉันงามหรือไม่เพคะ”
ถังชวนตวาดเสียงดัง“ผายลม เธอเป็ใครกันแน่ ทำไมถึงต้องทำร้ายครูโจวด้วย!”
“ท่านอ๋องหม่อมฉันงามหรือไม่เพคะ”
ผีสาวชุดดำยังตื๊อไม่เลิกราราวกับไม่ได้ยินคำพูดของถังชวน
ร่างของเธอค่อยๆเข้ามาใกล้เขา ดวงหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผมยาวสยายนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
“ท่านอ๋องหม่อมฉันงามหรือไม่เพคะ...”
ความรู้สึกหายใจไม่ออกตรงเข้ามากดทับเสียจนหัวใจของถังชวนเกือบจะหยุดเต้น
เขากัดฟันเอ่ย“ผมเธอบังหน้า ฉันจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเธอสวยหรือเปล่า”
ผีสาวชุดดำหัวเราะเบาๆครู่หนึ่งคล้ายกับก้อนกรวดตกลงไปในสระน้ำจนเกิดระลอกคลื่นเป็ระยะจากนั้นรอบด้านก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
ผีสาวชุดดำค่อยๆยกมือขึ้นเสยมุมหนึ่งของเส้นผมตนเองช้าๆ คล้ายกับแหวกม่านไข่มุกให้เปิดออกแล้วเอ่ยช้าๆ ว่า “ท่านอ๋อง หม่อมฉัน งาม หรือไม่...”
ในใจถังชวนทั้งอยากรู้อยากเห็นทั้งหวาดกลัว เขาอยากรู้ว่าผีสาวตนนี้หน้าตาเป็อย่างไรกันแน่ ถึงจะน่ากลัวเพียงใดก็คงไม่มีทางน่ากลัวเหมือนภาพเหตุการณ์ที่เขาเห็นในคืนนั้นหรอกใช่ไหม
ถังชวนมองผีสาวตรงหน้ายื่นดวงหน้าเข้ามาใกล้จมูกเขาขณะเสยผมขึ้นทีละนิ้วๆ ความอยากรู้ภายในใจเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับวัชพืช!
จะเป็อย่างไรนะ
หน้าตาจะเป็แบบไหน
ข้างหูมีเสียงอันน่าสะพรึงกลัวของผีสาวดังก้องถังชวนเบิกตากว้างจ้องดวงหน้าของผีสาว รอให้ผมยาวสยายนั้นถูกเสยขึ้น...
“อ๊าก!!!”
ถังชวนคำรามเสียงดังปานจะขาดใจอย่างน่าสลดใจยิ่งนัก!
ถังชวนพลันถอยหลังมาภาพตรงหน้าพร่ามัวร่างผีสาวรวมถึงชุดสีดำชุดนี้กลายเป็แอ่งน้ำบนพื้นราวกับสูญเสียการค้ำยันจากนั้นก็ซึมหายไปในพื้นหินในเสี้ยวพริบตา
ตอนที่ถังชวนกำลังหอบหายใจตัวสั่นกลับได้ยินเสียงม้านั่งถูกเตะคว่ำดังตึง
เขาหันหน้ากลับไปก็เห็นร่างสะโอดสะองถูกแขวนอยู่บนคานบ้าน ร่างนั้นกระตุกและบิดไปมาอย่างรุนแรงรองเท้าลายปักสีแดงสดแสบตาคู่หนึ่งใต้ชุดกระโปรงสีดำสั่นเป็ระยะ...
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไรแล้วร่างที่แขวนอยู่บนคานห้องถึงได้ค่อยๆ นิ่งไป มีครั้งคราวที่กระตุกเบาๆ
ถังชวนทำใจกล้าเข้าไปดูใกล้ๆอยากดูให้รู้ว่าเกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่
รองเท้าปักลายที่อยู่กลางอากาศคู่นี้ส่ายไปมาเล็กน้อยตามการแกว่งของร่างกายบนรองเท้าคล้ายจะมีลวดลายอยู่บ้าง ถังชวนเขยิบเข้าไปใกล้ อยากเห็นว่าเป็ลายอะไรกันแน่
เขายื่นหน้าเข้าไปมองรองเท้าคู่นั้นอย่างละเอียดแต่พลันรู้สึกว่าด้านในคอคันยุบยิบ
เมื่อถังชวนเงยหน้าก็รู้สึกเย็นะเืไปทั้งร่าง!
เขาเห็นมือเรียวขาวเนียนนุ่มข้างหนึ่งโผล่ออกมาจากชุดกระโปรงสีดำแตะลงบนบ่าของเขาเบาๆ จากนั้นศีรษะหนึ่งก็ค่อยๆ โผล่ออกมาจากในกระโปรง และยังคงมีผมยาวสยายกับเสียงที่ตามหลอกหลอนเช่นเคย
“ท่านอ๋องหม่อมฉันงามหรือไม่เพคะ”
ถังชวนโหยหวนแล้วหันหลังคิดจะวิ่งหนี!
เขาคิดจะก้าวขากลับค้นพบว่าร่างไม่ขยับเลยสักนิดเดียว จึงหันหน้ากลับไปมองก็เห็นศีรษะที่โคลงเคลงไปมานั้นยืดมาตรงหน้าเขา ราวกับลูกบอลหนังที่มีพืชน้ำปกคลุมซึ่งโผล่ขึ้นมาจากในน้ำพลางถามเรียบๆ ว่า “ท่านอ๋อง หม่อมฉัน งาม หรือไม่...”
มือที่แตะบนตัวถังชวนข้างนั้นค่อยๆยืดยาวออกมาเหมือนกับรากไม้ นิ้วมือของเธอแทงเข้าไปในร่างของถังชวนจากนั้นนิ้วที่เรียวยาวก็กลายเป็เส้นใยจำนวนนับไม่ถ้วนแผ่ขยายไปทั่วหลอดเื หยั่งรากลึกในร่างเขา
ถังชวนมองเห็นหลอดเืที่เต้นตุบๆอย่างรุนแรงอยู่ใต้ิั กระแสคลื่นนี้ค่อยๆ คืบคลานไปตามทรวงอกมุ่งหน้าไปสู่ลำคอ
“แย่แล้ว! ฉันต้องตายอยู่ที่นี่แน่ๆ !”
ถังชวนรู้สึกหวาดกลัว!
คิดไม่ถึงเลยว่าไม่กี่วันก่อนหน้านี้มีคนตายเพราะฉันสามคนวันนี้จะถึงตาฉันแล้ว!
นี่คือสิ่งที่เรียกว่ากรรมตามทันสินะ รวดเร็วจริงๆ !
่เวลาแห่งความเป็ความตายร่างอยู่กลางพื้นที่รกร้างอันมืดมิดไร้ขอบเขต ไร้ที่พึ่งพิงตอนที่สภาพจิตใจกำลังตกต่ำ ก็มีเสียงะเืฟ้าสะท้านดินดังขึ้นกะทันหัน “เ้าโง่!!”
กูเตริโอ!
ถังชวนตะลึงเขามองไปรอบๆ แต่ทำอย่างไรก็ไม่เห็นเงาร่างกูเตริโอเลยค้นหาในสมองก็ไม่มีแม้แต่เงา ในตอนที่กระแสคลื่นเคลื่อนที่ไปถึงลำคอถังชวนพลันนึกถึงลักยิ้มน่ามองของโจวฉวินและนึกถึงผีสาวชุดดำที่เธอแบกไว้บนหลังตนนั้น
“ไม่ได้! ฉันยังไม่ได้ช่วยครูโจวเลย ฉันจะตายแบบนี้ไม่ได้!!”
ถังชวนกัดลิ้นความเ็ปทำให้เขาสงบในทันที
เขารู้สึกเหมือนมีงูพิษจำนวนนับไม่ถ้วนพยายามมุดและชอนไชเข้าไปในศีรษะทำให้เขาบ้าคลั่งและเสียสติ!
ถังชวนพลันนึกถึงเวทมรณาบทหนึ่งที่จำได้อย่างเลือนรางเวทที่กูเตริโอเคยร่าย
เขาค่อยๆท่องประโยคที่อยู่ในส่วนลึกของความทรงจำ “ดวงิญญาผู้วายชนม์ จงฟังคำสั่งของข้าร่างกายที่เน่าเปื่อย รอคอยการสั่งการจากข้า สิ่งมีชีวิตทั้งมวลจงสาดเืเนื้อลงบนผืนแผ่นดิน ถวายดวงจิตให้กับเทพแห่งความตายและสยบให้ข้าผู้เป็นาย!”
ทันใดนั้นร่างของถังชวนพลันมีเปลวเพลิงทมิฬรุนแรงลุกโชนขึ้นมาชั้นหนึ่ง เปลวเพลิงนี้ลุกไหม้คุโชน และพลุ่งพล่าน
ถังชวนไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิใดๆแต่กลับรู้สึกเ็ปไปทั่วร่าง!
ความเ็ปนี้คล้ายกับจะแผดเผาเส้นประสาททั่วทั้งร่างเขาในทันทีทั้งยังเหมือนกับการใช้ตะไบตัดร่างเขาไปมา
ตอนนี้หากมีกระจกบานหนึ่งถังชวนสามารถมองเห็นดวงิญญากรีดร้องโหยหวนจำนวนนับไม่ถ้วนที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงทมิฬที่กำลังเผาไหม้บนร่างของตนเองกลุ่มนี้ได้อย่างชัดเจน
ดวงิญญาเหล่านี้พุ่งไปตามเส้นใยที่ผีสาวชุดดำแทงเข้าสู่ร่างกายเขาพร้อมกับแผดเผาและกัดกินไปตลอดทาง
ผีสาวชุดดำพลันกรีดร้องเสียงแหลมเศร้ารันทดออกมาทั่วร่างก็มีเปลวเพลิงทมิฬลุกโชนครู่หนึ่ง ร่างที่แขวนอยู่บนคานห้องนั้นบิดไปมาและดิ้นรนอย่างรุนแรง!
ภายในห้องพลันมีเสียงดนตรีดังแสบแก้วหูอย่างน่าประหลาดดังขึ้นมาครู่หนึ่งเสียงกลอง ฆ้องวงใหญ่ ฉาบ ซอจิงหู[1]ซอสามสาย สั่วน่า[2]ดังผสมปนเปกันวุ่นวายไปหมดเหมือนกับแอ่งน้ำวนที่หมุนวนเร็วขึ้นเรื่อยๆจังหวะก็ยิ่งเร่งเร็วขึ้นจนรวมกันเป็เสียงอึกทึกครึกโครมบีบคั้นพุ่งเข้าใส่ถังชวนพร้อมกับเสียงขับร้องงิ้วที่ยังคงได้ยินอย่างเลือนราง
เซี่ยงอวี่(ฌ้อปาอ๋อง) “สนมรัก! นับั้แ่ที่ข้ายกทัพจับศึกมาไม่มีศึกใดที่ไม่ชนะ ทั้งยังแข็งแกร่งเกรียงไกร วันนี้ได้รับความอัปยศ(เอ่ยถึงความอัปยศที่หันซิ่นได้รับ) ใช้กลยุทธ์ดักซุ่มโจมตีศัตรูรอบด้านขังข้าไว้ในหุบเขาที่ไกเซี่ย เสบียงอาหารหมดสิ้น ทั้งยังขาดกำลังทหารสนับสนุนแม้ว่าจะทะลวงวงล้อมออกมาได้ แต่เหล่าทหารที่นำมาก็เตลิดหายไปหมดในภายภาคหน้าข้าจะมีหน้าไปพบคนในครอบครัวและญาติพี่น้องได้อย่างไร ์!ในมุมมองของข้า วันนี้คงเป็วันที่ข้ากับเ้าต้องแยกจากกันแล้ว”
เหล่าทหาร“ฆ่า…ฆ่า…ฆ่า!!”
เสียงนี้ยิ่งขับร้องก็ยิ่งเต็มไปด้วยความเ็ประหว่างนั้นยังมีเสียงโหยหวนของผีสาวชุดดำผสมปนเปด้วย
ถังชวนที่ฟังอยู่ก็คล้ายกับมีเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงใบหูเจ็บเสียจนต้องกัดฟันแทบแตกละเอียด ทวารทั้งเจ็ดถูกบีบจนเืค่อยๆ รินไหลออกมาทว่าตัวเขากลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด
เมื่อถังชวนเกือบจะทนไม่ไหวแล้วผีสาวตนนั้นก็พลันส่งเสียงร้องโหยหวนที่แหลมและเศร้ารันทดออกมา ร่างพลันะเิ ดัง“ตูม” กลายเป็ควันท่ามกลางเปลวเพลิงทมิฬ แล้วลอยหายไป…
เงียบทั้งหมดพลันเงียบงัน!
ท่วงทำนองที่บีบคั้นผู้คนราวกับสระน้ำวนหายไปแล้วเสียงโหยหวนที่แหลมและเศร้ารันทดดั่งใบมีดหมื่นเล่มแทงทะลุหัวใจหายไปแล้ว รอบๆห้องมีเพียงความว่างเปล่า โต๊ะแปดเซียนตั้งอย่างมั่นคงกระทั่งเก้าอี้แกะสลักจากไม้แดงที่ถูกผีสาวชุดดำเตะล้มก็ตั้งอยู่อย่างเรียบร้อยคล้ายกับทุกสิ่งเมื่อครู่นี้เป็เพียงแค่ความฝัน
เพียงแต่แม้ว่าชุดดำจะถูกเผาจนหมดสิ้นแต่กลับมีรองเท้าคู่หนึ่งร่วงลงมาจากกลางอากาศ
รองเท้าคู่นี้สีแดงสดราวกับชาดปลิดปลิวเหมือนใบเมเปิ้ลสีแดงที่ร่วงหล่นลงบนพื้นดัง “แปะ” ดั่งเสียงทอดถอนใจ
ข้างหูถังชวนมีเสียงล่องลอยมาจากที่ไกลๆดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ท่านอ๋อง! หม่อมฉันสวยไหม…”
“สวยบ้าสวยบออะไร!!”ถังชวนพลันตะคอก
โจวฉวินเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่งและกำลังจะขึ้นรถ แต่กลับได้ยินเสียงคำรามด้วยความโมโหของถังชวนจึงใสะดุ้งแล้วรีบหันหน้ากลับไปมอง ก็เห็นว่ามือสองข้างของถังชวนกำแน่นยืนถลึงตาโมโหอยู่ด้านหลังเธอไม่ไกล
เดิมโจวฉวินจะพาถังชวนไปหาหมอแต่ถังชวนกลับใจลอยตลอดทางเหมือนซอมบี้ ตนเองพูดอะไรไปก็เกรงว่าเขาจะจำไม่ได้ทั้งนั้น จึงวางเื่นี้ไว้ก่อนแล้วยัดเงินหลายร้อยหยวนใส่กระเป๋ากางเกงเขาในตอนที่เขายังเหม่ออยู่ แม้จะไม่มากแต่ก็คือธนบัตรใบใหญ่ทั้งหมดบนร่างเธอแล้ว
แต่ตอนนี้เธอเห็นถังชวนพลันคล้ายกับได้สติกลับคืนมาจึงรีบเอ่ยขอโทษคนขับรถ แล้วหันกลับมาเอ่ยกับถังชวนด้วยความสงสัยว่า “เสี่ยวชวนจื่อ เธอเป็อะไรกันแน่”
ภาพตรงหน้าถังชวนพลันเปลี่ยนไปดวงหน้าสวยของโจวฉวินส่ายไปมาตรงหน้า เขาขยี้ตาแล้วมองให้ละเอียดผีสาวด้านหลังโจวฉวินนั้นหายไปแล้วจริงๆ !
ถังชวนปีติยินดีเร่งฝีเท้าพุ่งไปตรงหน้าโจวฉวิน แล้วพิจารณามองเธอขึ้นๆ ลงๆ อย่างละเอียด “ครูโจว ครู ครูไม่เป็อะไรแล้วครูไม่เป็อะไรจริงๆ ใช่ไหมครับ”
โจวฉวินหัวเราะออกมาตบศีรษะถังชวนเบาๆ พลางเอ่ยว่า “พูดไร้สาระอะไรน่ะ ครูว่าเธอต่างหากที่มีปัญหา ประหลาดจริงๆ ! โอเคครูจะกลับแล้ว ยังมีเื่อะไรอีกไหม”
ถังชวนจ้องโจวฉวินก็ไม่เห็นศีรษะอันน่าสะพรึงกลัวที่ด้านหลังเธอแล้ว!เื่น่าเขย่าขวัญทั้งหมดที่ประสบเมื่อครู่เหมือนเป็แค่ฝันตื่นหนึ่ง
โจวฉวินไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้พยายามเพื่อเธอสุดความสามารถเธอรู้แค่ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ามองเธอด้วยท่าทางซื่อบื้อคล้ายกับจะประทับเธอไว้ในดวงตา
แสงอาทิตย์แสบตาส่องลงบนร่างเขาทำให้ดวงหน้าซูบตอบของเขาสะท้อนความเป็ชายชาตรีอันแข็งแกร่งและหยิ่งผยอง
ถังชวนมองโจวฉวินอยู่เนิ่นนานแล้วก็ยิ้มออกมา “ครูโจว ดีจริงๆที่ได้พบกับครูอีกครั้ง!!”
โจวฉวินมองเด็กหนุ่มตรงหน้ามองดวงหน้าที่ยังเยาว์วัย คิ้วราวกับกระบี่ ดวงตาที่เหมือนกับดวงดาราก็ไม่รู้ว่าทำไมในใจถึงได้คล้ายกับสายพิณที่ถูกดีดสมองหวนนึกถึงคำพูดของแม่เฒ่าหวงโดยไม่รู้ตัว ‘ล้วนเป็คนโดดเด่นที่หาได้ยากเพียงแต่น่าเสียดายที่เสี่ยวชวนจื่อเกิดช้าไปหน่อย…’
เฮอะๆบางที หากเขาเกิดเร็วกว่านี้อีกสักหลายปี ฉันคงจะตามจีบเขาสุดชีวิต?
ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมาก็ถูกโจวฉวินปัดทิ้งไป
ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย!เขาเป็นักเรียน ฉันเป็คุณครู และฉันอายุมากกว่าเขาเจ็ดปีเลยนะ!!
โจวฉวินยิ้มเล็กน้อยพลางลูบศีรษะถังชวน “เด็กโง่ รู้จักแต่พูดจาไร้สาระกลับไปเถอะ พรุ่งนี้ไปเข้าเรียนให้ตรงเวลานะ!”
“ครับ!!” ถังชวนไม่รู้สิ่งที่โจวฉวินคิดอยู่ในใจ แต่เขายิ้มเจิดจ้ามากเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงอาทิตย์บนฟ้าเสียอีก!
แต่ในตอนที่โจวฉวินหันหลังกลับไปรอยยิ้มของถังชวนก็แข็งค้าง หัวใจหนักอึ้งจมลงไปจนถึงก้นบึ้งราวกับถูกคนฟาดกระบองใส่ศีรษะอย่างแรง!
เมื่อโจวฉวินหันหลังไปเขาก็เห็นศีรษะผีครึ่งหนึ่งที่ท้ายทอยของเธอ มิน่าถึงมองจากด้านหน้าไม่เห็นเห็นได้ชัดว่าผีตนนี้แทรกซึมเข้าไปในร่างกายของโจวฉวินเรียบร้อยแล้วด้านนอกที่มีผมยาวสยายปกคลุมนั้นสามารถมองเห็นร่องรอยการเคลื่อนไหวช้าๆ ด้านในได้!
ส่วนแผ่นหลังของโจวฉวินก็ถูกขุดเป็หลุมใหญ่หลุมหนึ่งทั้งอย่างนั้นร่างของผีสาวทั้งร่างเข้าไปด้านในหมดแล้ว มีเพียงแค่มือสองข้างที่เกาะขอบหลุมและชายเสื้อสีดำส่วนหนึ่งกับรองเท้าปักลายสีแดงแสบตาคู่นั้นที่เหลืออยู่ด้านนอก!!
ถังชวนสั่นเทิ้มไปทั้งร่างริมฝีปากสั่นระริก อ้าปากคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำคอเหมือนถูกคนบีบเอาไว้แหบแห้งจนพูดไม่ออก ทำได้แค่เพียงเบิกตากว้างมองโจวฉวินขึ้นรถแล้วยิ้มแย้มโบกมือลาเขา จากนั้นก็หายลับไปท่ามกลางการสัญจรของรถรา
“ครูโจว!!!” ถังชวนเห็นรถแท็กซี่ที่โจวฉวินนั่งขับไกลออกไปก็พลันวิ่งตามไปหลายก้าวพร้อมกับะโเสียงดังออกมาจากทรวงอกด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดเขายืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น น้ำตารินไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ปากก็ท่องพึมพำว่า “ผมไม่มีทางปล่อยให้ครูเป็อะไรไปแน่! ไม่เด็ดขาด!!”
ข้างหูเขาคล้ายกับมีเสียงล่องลอยมาจากที่ไกลๆ“ท่านอ๋อง! หม่อมฉันสวยไหม….”
แม้ว่าแสงอาทิตย์บนท้องฟ้าจะสว่างเจิดจ้าแต่ถังชวนกลับรู้สึกเหมือนตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็ง่ที่หนาวที่สุดของฤดูหนาว เย็นเยียบเสียดแทงกระดูก!!
[1] ซอจิงหูเป็ซอพื้นบ้านที่ใช้บรรเลงประกอบงิ้วปักกิ่งมักนิยมบรรเลงคู่กับซอจิงเอ้อร์หูที่มีเสียงต่ำลงไปเป็คู่แปดเพื่อประสมเสียงให้มีความกลมกลืน
[2] สั่วน่าเป็เครื่องดนตรีทางตอนเหนือของจีน มีลักษณะคล้ายแตร
171
