เสน่ห์เมียเก่า ตอนที่2
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์
สองพี่น้องใช้เวลาจัดการเคลียร์ข้าวของกันในบ้านกรชุดาแทบไม่ได้ออกไปไหนเลย ทำให้วาทิศร้อนใจเดินวนไปวนมาเหมือนหนูติดจั่น อุตส่าห์ให้ลูกน้องไปเฝ้าสังเกตการณ์แต่ก็ไม่มีอะไรคืบหน้าแผนที่คิดว่าจะไปดักพบเธอทำเป็บังเอิญเจอกันเลยพังไม่เป็ท่า
“พี่ก้องหาอะไรคะ?”
พัชรีผู้หญิงที่วาทิศพาไปงานด้วยในวันนั้นเดินเข้ามาถามหลังจากเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเขา
“เปล่า ไม่มีไร” ชายหนุ่มปฏิเสธ
“ไม่มีอะไรแน่นะคะ”
“ไม่มี”
“ไม่มีก็ไม่มีค่ะถ้าอย่างนั้นพี่ช่วยพาไปเที่ยวงานกาชาดของอำเภอหน่อยสิคะ”
เขาไม่ปฏิเสธคำขอ สายตามีประกายเจิดจ้าถึงแผนการดี ๆ ที่จะทำให้กรชุดาออกมาจากบ้านได้แล้ว
ชายหนุ่มบอกให้ลูกน้องคนหนึ่งของตนให้ไปหาเพื่อนเก่าของหญิงสาวแล้วจ้างหล่อนให้เป็คนชวนเธอออกมาเที่ยวงานด้วยกันให้ได้ ครั้นเมื่อถึงวันนั้น พัชรีดีใจใหญ่ที่จะได้มาัับรรยากาศงานกาชาดของต่างจังหวัดหล่อนตื่นเต้นวิ่งเข้าออกร่วมเล่นสนุกแทบจะทุกซุ้ม ฝ่ายวาทิศเองที่ยืนคอยอยู่ด้านนอกก็เฝ้าจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์มือถือของตนว่าเมื่อไหร่ทางนั้นจะส่งข้อความมาหา
“เสร็จแล้วล่ะ เราไปสอยดาวกันเถอะ”
อัญชันที่พอมาถึงในงานก็รีบวิ่งแจ้นมองหาห้องน้ำเพื่อแอบนัดแนะใครบางคนให้ไปพบกันตรงจุดสอยดาว
“ไม่ไปเล่นอย่างอื่นก่อนหรือเผื่อได้ของติดมือมาจะได้ไม่ต้องถือให้เกะกะ” กรชุดาออกความเห็น
“โอ๊ย! แก่แล้วจะไปเล่นสนุกอย่างเด็กๆ ได้ยังไง จุดมุ่งหมายของเราที่มาเที่ยวงานนี้คือการสอยรางวัลใหญ่ต่างหากล่ะ”
พูดจบก็รีบจูงมือเพื่อนไปยังที่นัดหมายสอดส่ายสายตาหาพ่อเลี้ยงวาทิศ พอเห็นเขาแล้วก็หันมาบอกกับเพื่อนว่า
“เดี๋ยวเราไปต่อแถวซื้อคูปองก่อนนะจะฝากด้วยมั้ย”
“เอามาสี่สิบละกัน”
“ทำไมเล่นน้อยจังเนี่ย” เบ้ปากทำเป็บ่น แต่เ้าหล่อนก็วิ่งออกไปเร็วจี๋เพื่อเปิดทางให้กับวาทิศที่ยืนลอบมองอยู่ห่างๆ ก่อนแล้ว
“มาเที่ยวเหมือนกันหรือ?”
หญิงสาวหันไปตามเสียงเรียกที่คุ้นหู พอเห็นว่าเป็ใครที่ทักเธอก็ถึงกับยืนนิ่งตะลึงค้างอาการเหมือนกับเห็นผีของหล่อนทำให้ชายหนุ่มใจเสียไปเล็กน้อยแต่ก็ยังยิ้มสู้ใส่
“ไม่รู้ว่าเกดจะมาเที่ยวงานด้วย ถ้ารู้พี่จะได้ไปรับ”
กรชุดาหันหน้าหนีเหมือนเห็นของโสโครก ทำเสียงไม่สบอารมณ์ในลำคอรู้สึกไม่สนุกกับการเที่ยวงานแล้วเมื่อมาเจอเ้ากรรมนายเวรตัวเป็ ๆ เข้า แลเห็นสายตาของคนที่รู้จักหล่อนกับเขามองมาอย่างสนใจพลางกระซิบกระซาบแก่กันก็เืขึ้นหน้าอีกหนสุดจะเบื่อจะทนกับการตกเป็ขี้ปากชาวบ้านให้คนเขาเม้าส์มอยไปทั้งตำบลอีกว่า ถ่านไฟเก่ามาลุกโหมกระพือในงานกาชาดของฤดูหนาวปีนี้
หญิงสาวทำท่าจะเดินหนีห่าง แต่มือใหญ่ของเขากลับถือวิสาสะมาจับแขนหล่อนรั้งไว้เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาวาวโลดอย่างกับมีไฟลุกโชนอยู่ในนั้นไม่ทันเอ่ยคำตำหนิใดออกไปพัชรีก็วิ่งเข้ามาขัดคอพอดี ช่างเป็นรกจริง ๆ เลย
เชื่อสิ ว่าเหตุการณ์เพียงเท่านี้แต่คนช่างพูดทั้งหลายจะนำไปขยายความต่อแบบใส่ไข่พิเศษให้เื่ราวเกินจริงกว่าที่เห็นเธอจึงใช้จังหวะเผลอที่วาทิศกำลังอธิบายว่าใครเป็ใครรีบสะบัดแขนหลุดแล้วเดินหนีออกจากงานไปจากนั้นก็โทรตามอัญชันให้ไปส่งตนยังที่บ้าน
ระหว่างทางที่นั่งด้วยกันมา กรชุดาเงียบขรึมตลอดทาง ไม่พูดไม่จาอะไรสักคำทำให้เพื่อนของหล่อนอดใจแป้วไปด้วยไม่ได้
“ท่าทางยายเกดจะโกรธมากจนเข้าหน้าไม่ติดนี่คงไปหาที่บ้านไม่ได้อีกแล้วล่ะค่ะฉันว่าคงช่วยพ่อเลี้ยงไม่ได้แล้วต้องขอโทษด้วยนะคะ”
วาทิศกดสายทิ้งอย่างหัวเสีย เขายังไม่ได้ทำอะไรเธอเลย แค่พูดด้วยสองประโยคแต่ทำเหมือนว่าตนเคยไปฆ่าคนในครอบครัวของหล่อนตายอย่างนั้นแหละ
ชายหนุ่มกระแทกตัวนั่งบนโซฟาเท้าคางคิด แล้วก็เหมือนจะนึกถึงเื่สำคัญบางอย่างออก
‘จะเอาอะไรอีก! คุณก็ได้ไปทั้งตำแหน่งคุณนายของไร่ปภาวินทั้งตัวผม และทะเบียนตีตรายังไม่พออีกหรือยังจะหวังให้ผมมีคุณคนเดียวไม่โลภไปหน่อยหรือไง’
ในตอนนั้นวาทิศไม่รู้ว่ากรชุดาเริ่มตั้งครรภ์แล้วจึงพูดจาด่าทอรุนแรงออกไปเธอคงกลัวเขาคิดว่าหล่อนใช้ลูกมาเป็เครื่องมือ หรือไม่ก็เกิดความไม่แน่ใจว่าตนจะรู้สึกยินดีกับข่าวนี้ด้วยหรือเปล่าจึงไม่เอ่ยปากบอกปกปิดเป็ความลับไว้ แต่ผู้หญิงคนที่ตนกำลังลุ่มหลงอยู่ในขณะนั้นดันรู้เข้าจึงแกล้งทำให้กรชุดาแท้งลูก
เมื่อเห็นเืสด ๆ ไหลออกมาจากส่วนล่างเลอะเต็มหน้าขา พ่อเลี้ยงหนุ่มใช็อกทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนนิ่งมองอยู่อย่างนั้นด้วยสติที่ไม่รู้ตัวแต่อาการนั้นกลับทำให้หญิงสาวเข้าใจผิดว่าเขาเฉยเมยไม่ยินดียินร้ายต่อการาเ็ของหล่อนคนในบ้านจึงรีบช่วยกันนำตัวเธอส่งโรงพยาบาล และเขาก็ได้รู้จากปากป้าอรคนรับใช้เก่าแก่ว่ากรชุดากำลังตั้งครรภ์อยู่
ชายหนุ่มมัวแต่สับสนอยู่กับความรู้สึกของตนว่าคิดอย่างไรกับหล่อนกันแน่และคิดอย่างไรกับการมีลูกโดยไม่รู้ตัวเลยลืมที่จะไปเยี่ยมเยียน แต่พอเขาไปถึงที่โรงพยาบาลหญิงสาวก็ได้ให้คนในครอบครัวมารับออกไปแล้วผ่านไปอีกสองวันก็ได้มีตัวแทนทนายของกรชุดามาจัดการยื่นเื่ขอหย่ากับเขา
วาทิศลุกเดินอย่างไร้เรี่ยวแรงกลับเข้าไปในห้องทำงานเปิดตู้เซฟหยิบซองเอกสารที่มีใบหย่าขึ้นมาดู พร้อมกับสร้อยทองของหมั้น อัลบั้มภาพในงานแต่งออกมาย้อนความหลังด้วยความเ็ปรวดร้าว
น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินอย่างอดสู เขามันโง่นัก ทั้งโง่ ทั้งชั่วทั้งสารเลว ร่างใหญ่สั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น นึกเกลียดตัวเองหนักหนาที่เคยทำร้ายทั้งลูกทั้งเมียตัวเองได้ลงคอสาดเหล้าเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่านั่งคิดคำนึงถึงภรรยาที่น่ารักและแสนดี
หญิงสาวจะตื่นแต่เช้าเข้าครัวเพื่อจัดเตรียมอาหารให้ แม้ที่บ้านจะมีคนรับใช้อยู่หลายคนแต่เธอก็ยังอยากจะทำให้เขาระหว่างที่ออกไปทำงาน หล่อนก็จะจัดการดูแลความเรียบร้อยในบ้านอย่างไม่มีขาดตกบกพร่องไม่เหมือนผู้หญิงหลายคนที่เขาเคยคิดจะเอามาแทนที่กรชุดา พวกเธอเ่าั้ไม่ได้สนใจไยดีกับเื่ละเอียดพวกนี้เนื่องจากว่าไม่ได้รักเขาด้วยใจจริงหลงเพียงแต่รูปกายภายนอกกับทรัพย์สินเงินทองและความสะดวกสบายเพียงเท่านั้นเอง ในที่สุดชายหนุ่มก็ได้รู้แล้วว่าตำแหน่งคุณนายไร่ปภาวินไม่ใช่ใครที่ไหนจะเป็ได้ต้องเป็กรชุดาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เหมาะสม ทว่าจะทำอย่างไรถึงจะทำให้หญิงสาวใจอ่อนและหายโกรธเคืองเขาได้เสียที
“เกด...เกด พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว”
ชายหนุ่มก้มหน้าคร่ำครวญด้วยความชอกช้ำระกำทรวง กรรมตามสนองคนเ้าชู้มักมากอย่างเขาแล้วหลังจากเคยทำให้ภรรยาเสียใจร้องไห้เป็ประจำคราวนี้ถึงทีตนต้องเป็ฝ่ายเ็ปหัวใจเองบ้าง
“กลับมานะ ได้โปรด กลับมาหาพี่...”
ร่างใหญ่ซวนเซล้มลง ศีรษะฟาดเข้ากับขอบโต๊ะบวกกับฤทธิ์สุราทำให้เขาสลบไปในทันทีพร้อมกับเืที่ไหลซึมออกมา
พัชรีเข้ามาเจอพอดีจึงรีบตามคนมาช่วยและพาชายหนุ่มไปส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดหญิงสาวคอยเฝ้าอยู่อย่างนั้นเพราะวาทิศไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีกเหลือแต่ตนที่เป็ลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ในตอนที่เธอรับพระราชทานปริญญาบัตร เขาก็ได้ไปร่วมแสดงความยินดีแล้วชักชวนให้มาพักผ่อนพร้อมกับดูงานในไร่นี้ด้วยกัน
แต่พัชรีคิดแล้วว่าอยากจะไปเรียนต่อที่เมืองนอก จึงได้เดินเข้าไปในห้องทำงานเพื่อบอกถึงการตัดสินใจและก็ได้เจอเขานอนฟุบสลบอยู่ตรงนั้นโชคยังดีที่อุบัติเหตุครั้งนี้วาทิศไม่ได้เป็อะไรมาก เพราะไม่อย่างนั้นเื่ยุ่งๆ คงจะเกิดขึ้นกับไร่ปภาวินอย่างแน่นอนเลย
“เกด เกด อย่าทิ้งพี่ไป พี่รักเกด...”
พัชรีลุกขึ้นไปจับกุมมือไว้ด้วยความเป็ห่วง ฟังจับใจความถ้อยคำที่ชายหนุ่มละเมอออกมาตอนไม่ได้สติแล้วให้นึกสงสัยในใจว่าผู้หญิงคนนั้นเป็ใคร?
868
