กรี๊ด.......ช่วยด้วย?? ซือหย่งเจิ้ง รีบวิ่งรุด ไปหาต้นเสียงอย่างรวดเร็ว
“เกิดอะไรขึ้น”
“งะ..งู ข้าเห็นงูเขียวตัวใหญ่ มันใหญ่มากมันเลื้อยไปทางนั้น ทางซอกหินนั่น” นิศากรตอบด้วยเสียงสั่นเทา แทบฟังไม่ได้ศัพท์ ซือหย่งเจิ้ง มองหาสิ่งที่หญิงสาวกล่าวถึงจนทั่วก็ไม่ปรากฏสิ่งใด เล็ดลอดเข้ามาในคลองจักษุ
“ข้าไม่เห็นสิ่งใด”
“แต่ข้าเห็นจริงนะเ้าคะ ตัวมันใหญ่มาก ทั้งใหญ่ทั้งยาว ฮือ ฮือ”
“มันคงเลื้อยหนีไปแล้วกระมัง เ้าอย่ากลัวไปเลย อาบน้ำต่อเถิด ฮะ.....!!” เมื่อหันกลับมองมาด้านหลังชายหนุ่ม ถึงกับอึ้งค้าง เมื่อเจอหญิงสาวเ้าของเสียงกรีดร้องนั้น ผิวขาวผุดผ่องนั้นยิ่งนวลตาเข้าไปอีกเมื่อแสงจันทร์ต้องกระทบ ร่างงามสร่างชวนใจสั่นมีสภาพกึ่งเปลือยนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ริมแม่น้ำ มีเพียงผ้าผืนบางปกปิดหน้าอกและ่ล่างเพียงเล็กน้อย
“จะ..เ้า” ซือหย่งเจิงหาเสียงตนเองไม่เจอ
สวบ พรึ๊บ “กรี๊ด ด ด ดด”
หญิงสาวใสุดขีด ผวาเข้าไปกอดคนเป็แม่ทัพอย่างหาที่พึ่ง แต่อีกคนนั้นนิ่งตัวแข็งค้างไปแล้ว แต่อาการตัวสั่นงันงกด้วยความกลัวนั่นทำให้ซือหย่งเจิ้ง แข็งใจยกมือที่สั่นเทาของตัวเองลูบหลังคนร่างเปลือยอย่างปลอบประโลมพร้อมกับพยายามควบคุมลมหายใจเข้าออกของตนเองให้ลดอาการติดขัดให้ได้มากที่สุดทั้งลำคอแหบแห้ง เสียงที่พยามเปล่งออกมาแหบพล่า
“แค่เสียงนกเท่านั้น อย่ากลัวไปเลยเ้า” เธอสะอื้นไห้เงยหน้าขึ้นมองสบดวงตาอินทรีย์ของชายหนุ่ม มือหนาสาก ยกขึ้นปาดน้ำตาให้อย่างแ่เบา ราวกับมีแรงดึงดูดจากสายตาวาวใส ใบหน้าทั้งสองค่อยๆเคลื่อนเข้าหากันอย่างช้าๆ ทันที่ที่ริมฝีปาก ทั้งสองกำลังจะัั
“ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพขอรับ ท่าน ตื่นเถอะขอรับ”
“สายที่เราส่งไปสืบข่าวแจ้งว่า ทัพของจวิ๋นซิ่วหลาง ล่าถอยไปเกือบหมดแล้วขอรับ ยังก็แต่.... เอ่อ !ท่านไม่สบายหรือ ให้ข้าตามหมอหรือไม่”
“มะ ไม่ต้อง”
“แต่ท่านหน้าแดงนะขอรับ ข้าว่าตามหมอมาตรวจอาการสักหน่อยดีหรือไม่”
“ไม่ ข้าแค่เพลียเท่านั้นเอง เ้าออกไปก่อนเดี๋ยวข้าตามไป”
“ฝันรึ” ซือหย่งเจิ้ง แปลกใจกับความฝัน เหตุใดจึงฝันเห็นนางแถมยังฝันเห็นในสภาพเกือบเปลือยอีกต่างหาก รึเขาห่างหายจากสตรีมานาน หรือเป็เพราะว่ารูปร่างของหญิงสาวยั่วยวนเกินไป เหตุใดจึงฝันเื่น่าอายเช่นนี้ได้ เขาผู้ไม่เคยขาดแคลนสตรี แต่ก็ไม่ได้มีใจฝักใฝ่มัวเมาหลงใหลเรือนกายหรือความงามของสตรีใดกลับฝันหาสตรีที่พึ่งพบเจอแค่ไม่กี่วันอย่างน่าละอายยิ่ง
‘หาก ทหารยามไม่มาปลุกเข้าเสียก่อน เขาอาจจะ ฮึ ไม่ไม่’ ซือหย่งเจิ้งสะบัดหัว ไล่ความคิดเพ้อเจ้อของตัวเอง ก่อนลุกขึ้นจัดการตัวเองเพื่ออกไปฟังข่าวจากสายที่ตนเองส่งไปสืบข่าว เขาวางใจไม่ได้แม้เสี้ยววินาทีเดียว ฮ่องเต้แห่งเจียงหนานพระองค์นี้ สับปลับกลับกลอก มากเล่ห์นัก
แม่ทัพใหญ่ออกมานอกกระโจม ในตอนเช้าตรู่ เดินตรวจตรากองทหารและความเรียบร้อยของค่าย ตามปกติ ทหารทุกคนในค่ายเขาล้วนจดจำใบหน้าได้แทบทุกคน
“เงียบ…!!!!” ซือหย่งเจิ้ง สังเกตรอบบริเวณ ‘ทหารไปไหนกันหมด’ ทั้งค่ายคล้ายค่ายร้าง จะมีเหลือให้เห็นแค่ทหารที่มีเวรอยู่ยามรอบค่ายเท่านั้น ส่วนอื่นรอบค่ายดูเงียบเชียบไร้ผู้คน ร่างหนาของคนเป็แม่ทัพ ย่างก้าวเดินสำรวจความผิดปกติ แต่ยังไม่เอ่ยวาจาใด เขาคล้ายกับได้ยินเสียหัวเราะ ชอบใจของทหารหลายคน หนึ่งในเสียงนั้นเป็เสียงของหญิงสาวที่เขาพากลับมาจากในป่า
“ฮ่าฮ่าฮ่า ยอดเยี่ยม ข้าขออีกรอบแล้วกัน“
“ข้าด้วย”
“ฮ่าฮ่า ข้าก็ขออีกรอบเหมือนกัน เด็ดจริงๆ ข้าชอบ”
พร้อมกันนั้นเสียงเซ็งแซ่ ของเหล่าทหาร ดังขึ้นอย่างครึกครื้น พร้อมหัวเราะร่าอย่างชอบอกชอบใจ
ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก หวานใสของหญิงสาว
“นี่ นี่ พวกท่านตายอดตายยากมาจาก ไหนกันฮึ ขอกันคนละสองรอบสามรอบแบบนี้ข้าก็หมดแรงตายกันพอดี ฮิฮิฮิ นี่ ข้าจะหมดแรงอยู่แล้วนะ ขอข้าพักบ้างได้มั๊ย”
ซือหย่งเจิ้ง ตัวชาวาบ ใจเต้นกระตุกรัวแทบเด้งออกมาจากร่าง อึ้งแข็งค้างกับสิ่งที่ได้ยิน
“โธ่แม่นางพวกข้ายังไม่ได้เลย น่านะนะ ขอข้าก่อน”
“ช่างกล้านัก” แม่ทัพหนุ่ม กำข้อมือแน่นจนเกร็งเห็นเส้นปูดโปนขึ้นข้อมือ มิน่าเล่าเมื่อคราพบเจอที่ลำธาร เสื้อผ้าหลุดลุ่ยจนเกือบเปลือยต่อหน้าเขานางจึงไม่เหนียมอาย สะทกสะท้านสักนิด ที่แท้กลับมาล่อลวง ยั่วยวนเหล่าทหารของเขานี่เอง ช่างไร้ยางอายนัก หรือนี่จะเป็แผนทำให้เหล่าทหารของเขาลุ่มหลงจนเกิดช่องโหว่ของข้าศึกกัน
“โอ้ย....อ่า ข้าไม่ไหวแล้ว” สิ้นเสียงครางอย่างทรมานเงียบลง พร้อมกับเส้นความอดทนของเขาขาดผึงลงทันทีทั้งได้ยินเสียงรองแม่ทัพของเขา ร้องเสียงหลงเหมือนคนกำลังจะขาดใจดังแทรกขึ้นมา สองขาก้าวพรวดออกมากำแพงผืนผ้าที่กางกั้นไว้ คิ้วขมวดแน่นเป็ปม ดวงตาแดงก่ำโกรธกรุ่นไปด้วยไฟอารมณ์ รังสีสังหารแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
“พวกเ้า กล้าทำเื่เช่นนี้ได้อย่างไรกัน เป็ทหารไร้ซึ่งวินัย ที่ควรจะมี แม้แต่รองแม่ทัพซ้ายขวาของข้ายังกล้า มาทำเื่หน้าอายเช่นนี่ได้อย่างไร พะพวกเ้าอะ......”
“กินข้าวหน้าอายอย่างไร หรือท่านแม่ทัพ” หมินเหวินเปา ถามกลับพลางส่งน้ำดื่มให้กับจินเหอลี่ ที่กำลังอ้าปาก พะงาบพะงาบ
“เร็วเข้าอาเปา อ่าอ่า ข้าไม่ไหวแล้ว ส่งน้ำมาเร็ว เผ็ด เผ็ดจนแสบร้อนไปหมดแล้ว” จินเหอลี่ที่ตอนนี้หน้าแดงหูแดงพร้อมริมฝีปากที่บวมเป่ง พ่นลมหายใจรัว เต้นเร่าๆ เร่งให้สหายของตนส่งน้ำมาอีก
“อะ อืม นี่พวกเ้า กินข้าวกันอยู่หรือ” ซือหย่งเจิ้ง ที่แทบจะหาเสียงของตนเองไม่เจอ ถามเสียงเบาหวิว นึกอายตัวเองจนแทบอยากเดินหนีไปให้พ้น ทั้งสายตาของเหล่าทหารที่มองมายังตนเองอย่างใปนหวาดกลัว ระคนสงสัยในโทสะของผู้เป็นาย สายตาทุกคนล้วนเป็คำถามเดียวกัน
‘แค่กินข้าว ทำไมต้องโมโห ’
เมื่อเหลือบมองหาโฉมสะคราญ เ้าของร่างยั่วยวนในชุดบุรุษนั้นกำลังปรุงอาหารอย่างคล่องแคล่ว กรอบหน้าหวานปรากฏเม็ดเหงื่อขึ้นเต็มตามไรผมสีน้ำตาล ทว่าใบหน้านั้นยังประดับรอยยิ้มอยู่เสมอ
“ใช่ ท่านคิดว่าพวกเราทำสิ่งใดอยู่หรือ แค่กินข้าวท่านไม่น่าโมโหขนาดนี้” เป็เสียงของซุนจิ้นผิง เอ่ยถาม เพราะเขาเองก็มึนกับโทสะของ ซือหย่งเจิ้งที่ขึ้น ลงเหมือนสตรีมีระดู
“ท่านแม่ทัพเ้าคะ ท่านจะกินข้าวเลยมั๊ย ข้าจะตักให้ วันนี้มีผัดผัก แล้วก็ต้มยำปลา ใส่มดแดงด้วยเ้าค่ะ” เสียงหวานช่วยชีวิตได้ทันท่วงทีในสถานการณ์ชวนอึดอัด
“ได้ เอ๋? อะไรคือต้มยำปลาใส่มดแดง มดกินได้ด้วยหรือเ้า”
“กินได้ขอรับท่านแม่ทัพ ตอนแรกข้าใมากที่นางจะเอามด มาใส่ในน้ำแกง ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านลองชิมดู” เสียงพ่อครัวใหญ่ประจำโรงครัวของกองทัพดังขึ้น ทั้งยังกุลีกุจอ รับเอาชามข้าวจากนิศากรกร มาจัดแจงให้ ปากก็เล่าเื่ความเป็มาของอาหารจานเด็ดให้ผู้เป็นายได้รับรู้
“นางมาช่วยข้าทำครัวั้แ่เช้ามืด เถียงกับข้าตั้งนานสองนานบอกว่าจะทำอาหารรสแสบ ให้ลองชิม”
“แซ่บ ต่างหากเล่าพี่จาง แซ่บ เ้าค่ะ ไม่ใช่แสบ”นิศากร รีบแย้งขึ้น น้ำเสียงแง่งอน
“อะ แซ่บ ได้ แซ่บก็แซ่บ ฮ่าฮ่า แต่พอชิมแล้วกลับอร่อยเหลือเชื่อ รสชาติดีใช้ได้ ขอรับ ท่านแม่ทัพชิมดู”
“อืม อร่อยรสชาติดี น้ำแกงออกรสเผ็ด เปรี้ยว ลื่นคอดี” ซือหย่งเจิ้ง เอ่ยชม
“รสเปรี้ยวมาจากมดแดงขอรับท่านแม่ทัพ”
“มดแดงหรือ อืม ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่ามดตัวเล็ก เล็กพวกนี้กินได้รสชาติดีเสียด้วย ตัวเล็กเล็กแต่มีรสเปรี้ยวนัก” ซือหย่งเจิ้งกล่าวชมด้วยความรู้สึกพอใจ
พ่อครัวจางมองถ้วยข้าวและบรรดาอาหารในสำรับของนายตนเองที่พร่องไปกว่าครึ่งด้วยเวลาอันรวดเร็ว แล้วยกยิ้มด้วยความพอใจที่แม่ทัพของเขาช่างเจริญอาหารนัก รู้สึกคิดไม่ผิดที่ยอมลองอาหารสูตรใหม่ของนาง พลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้ามืด เขาและนางทุ่มเถียงกันอย่างเอาเป็เอาตาย
“ไม่ได้ เ้าจะเอา มดพวกนั้นมาใส่น้ำแกงได้ยังงัย นี่เ้าทำอาหารเป็จริงรึเปล่า หรือแค่มาก่อความวุ่นวายในโรงครัวของข้า”
“กินได้สิเ้าคะ อร่อยด้วยรถชาติ ออกเปรี้ยวนำ ท่านเชื่อใจข้าเถอะนะ มันใช้แทนกันได้จริงๆ”
“ไม่ได้ ไม่ได้ เ้าออกให้พ้นโรงครัวข้าเดี๋ยวนี้ เ้าจะมาทำให้อาหารข้าเสียหาย”
“ท่านพ่อครัวจาง ท่าน อย่าพึ่งไล่ข้าเลยนะ เ้าคะ”
ระหว่างสองคนยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาท่ามกลางสายตาของทหารที่มามุงดูหญิงงามที่ท่านแม่ทัพพามา เมื่อหลายวันก่อนอย่างสนใจ ด้วยเพราะหญิงสาวผิวกายขาวผุดผ่องนวลตา เปล่งประกายดุจไข่มุก ทั้งเรือนผมสีน้ำตาลแปลกตาไม่เหมือนสตรีใดที่เคยพบ ทำให้ทหารบางคนถึงกับตาลอย อยู่นั้นไม่นานซุนจิ้นผิงจึงมาพบเข้าจึงห้ามาย่อยๆ ระหว่างสาวงาม กับพ่อครัวเอกของกองทัพได้ เขาเสนอ ให้นางลองแบ่ง น้ำแกงออกมาเล็กน้อยแล้ว จึงนำมดของหญิงสาวมาปรุงที่แล้วให้พ่อครัวลองชิมนั้นแหละ ศึก สูตรอาหารของสองภพจึงเป็อันยุติลงได้ พร้อมๆกับทหารมากมายที่ล้อมหน้าล้อมหลังเข้ามาทานอาหารตา และอาหารปากจาก แม่ครัวสาวคนใหม่
พ่อครัวใหญ่ของค่ายตักข้าวและน้ำแกงใส่ชามเพิ่มให้ผู้เป็นาย แล้วหันไปส่งยิ้มให้นิศากร ฝ่ายหญิงสาวก็ยิ้มหวานตอบ รอยยิ้มนั้นแสดงถึงความภูมิอกภูมิใจของตนเองยิ่งนักที่อาหารที่ตนเองทำนั้น ถูกปากถูกใจคนทั้งกองทัพ
3K
![[จบ] เกิดใหม่ครานี้เพื่อกลับมาแก้แค้น](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718092922_52866837.webp)
