“ซูเม่ย! รอเดี๋ยว!” ซูซ่างจิ่นเดินมาขวางทางฉินซูเม่ยไว้
“นายมีธุระอะไรกับฉัน” ฉินซูเม่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์ เธอกำลังอารมณ์ดีและคิดว่าเย็นนี้จะทำอะไรให้ไป๋จิ้งถิงทาน ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกับคนที่ไม่อยากเจอเสียก่อน
“ฉันได้ยินว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับไป๋จิ้งถิง มันคือเื่จริงใช่ไหม”
“ฉันจะแต่งงานกับใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย”
“ที่เธอแต่งงานเร็วขนาดนี้เพราะพ่อกับแม่เธอบังคับหรือว่าเธอ้าประชดฉัน”
ฉินซูเม่ยขมวดคิ้ว “ทำไมฉันต้องประชดนายด้วยล่ะ”
“เพราะเธออยากเอาคืนที่ฉันไปมีอะไรกับซิ่วหลานยังไงล่ะ ฉันบอกแล้วว่าทั้งหมดเป็เพราะฉันกำลังหาทางช่วยเธอ ถ้าซิ่วหลานท้อง เธอก็แค่แกล้งทำเป็คนท้อง รอจนซิ่วหลานคลอด ซิ่วหลานก็จะยกลูกมาให้เป็ลูกของเธอ คนอื่นก็จะไม่รู้ว่าเธอเป็หมัน และเราสองคนก็จะแต่งงานและอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม พอฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ฉันก็จะพาเธอกับลูกย้ายไปอยู่ที่ปักกิ่งด้วยกัน”
“นายคิดว่าฉันจะเชื่อคำโกหกของนายหรือไง” ฉินซูเม่ยยิ้มหยัน “นายกับซิ่วหลานไม่ได้เพิ่งมีอะไรกันหลังจากที่รู้ว่าฉันเป็หมัน แต่นายกับน้องสาวฉันมีอะไรกันั้แ่วันที่นายตั้งใจว่าจะนอนเฝ้าไข้ฉันที่โรงพยาบาลแล้วต่างหาก”
ซูซ่างจิ่นใเพราะไม่คิดว่าฉินซูเม่ยจะรู้ความจริง “วันนั้นเธอแกล้งหลับเหรอ”
“ฉันไม่ได้แกล้งหลับแค่ตอนที่นายเริ่มจูบกับซิ่วหลาน แต่ฉันตื่นั้แ่ตอนที่นายกับแม่ของนายคุยกันแล้ว”
“เธอ...เธอได้ยินทั้งหมดเลยเหรอ”
“ได้ยินสิ ได้ยินที่พวกนายวางแผนที่จะยึดที่ดินมรดกของฉัน และได้ยินที่พวกนายคิดว่าฉันเป็ตัวนำโชค ฉันได้ยินมันทั้งหมด”
ซูซ่างจิ่นจับมือฉินซูเม่ยมากุมไว้ “มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะซูเม่ย ถึงฉันกับแม่จะเคยคิดอย่างนั้น แต่ความรู้สึกของฉันที่มีต่อเธอมันคือเื่จริง ที่ฉันไม่ปฏิเสธงานหมั้นของเราเพราะฉันอยากแต่งงานกับเธอ ฉันรักเธอ”
“นายรักฉันอย่างนั้นเหรอ? ตลกชะมัด ถ้านายรักฉันแล้วนายจะหักหลังฉันเหรอ”
“เป็เพราะซิ่วหลานมายั่วฉัน ฉันเป็ผู้ชายนะซูเม่ย ฉันจะทนกับเื่นั้นได้ยังไง”
“พอเถอะซ่างจิ่น ต่อให้นายจะหาเหตุผลอะไรมาอ้าง ฉันก็จะไม่กลับไปหานายแล้ว ส่วนที่นายบอกว่ารักฉัน นายก็แค่รักตัวเองและนายแค่หวังที่ดินของฉันเท่านั้นล่ะ”
“ไม่นะ ฉันรักเธอจริงๆ” ซูซ่างจิ่นพูดอย่างไม่ยอมแพ้
“ต่อให้นายรักฉันจริง แต่ฉันไม่เคยรักนาย ฉันรักไป๋จิ้งถิง ฉันอยากใช้ชีวิตร่วมกับเขา” ฉินซูเม่ยไม่อยากพูดกับซูซ่างจิ่นต่อแล้ว เธอรู้สึกว่ามันเสียเวลาที่ต้องมาอธิบายกับคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ “ถ้าไม่มีอะไรแล้วนายก็หลีกทางให้ฉันเถอะ ฉันจะกลับบ้านไปเตรียมอาหารให้คนรักของฉัน”
ซูซ่างจิ่นรู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยรู้สึกอะไรกับฉินซูเม่ย แต่พอเขาได้ถอนหมั้นและรู้ว่าเธอกำลังจะแต่งงาน ทำไมเขาต้องรู้สึกเสียใจและกลัวกับการสูญเสีย
“ซูเม่ย เธอไม่แต่งกับไป๋จิ้งถิงได้ไหม”
“ไม่ได้” ฉินซูเม่ยเริ่มรำคาญ เธอไม่มีอะไรจะพูดกับซูซ่างจิ่นแล้วจริงๆ แต่ในเมื่อใช้ไม้แข็งแล้วอีกฝ่ายไม่ยอมไป เธอจำเป็ต้องใช้ไม้อ่อน “ซ่างจิ่น ตอนนี้เราถอนหมั้นกันแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่เราจะต้องมาเจอกันอีก นายเคยบอกฉันเองไม่ใช่เหรอว่าผู้ชายในครอบครัวของนายจะมีสัมพันธ์และจะอยู่กินกับผู้หญิงคนเดียวไปตลอดชีวิต ตอนนี้นายกับซิ่วหลานคบกันไปถึงขั้นนั้นแล้ว นายก็ต้องรับผิดชอบเธอสิ”
“แต่ฉันไม่ได้รักซิ่วหลาน”
“ถึงไม่รักแต่นายก็ต้องรับผิดชอบเธอ”
“ซูเม่ย ฉัน...” ซูซ่างจิ่นอยากบอกว่าเขาจะไม่แต่งงานกับฉินซิ่วหลานแล้ว ขอแค่ฉินซูเม่ยรอเขา เขาจะกลับไปจัดการเื่ต่างๆ ให้เรียบร้อย จากนั้นเขาจะกลับมาแต่งงานกับเธอ แต่เขาพูดไม่ออก เพราะฉินซิ่วหลานก็ถูกเขาทำลายความบริสุทธิ์ไปแล้วจริงๆ
“นายไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะ ยังไงเื่ของเราก็เป็ไปไม่ได้”
ซูซ่างจิ่นยอมหลีกทาง เขาคว้าจักรยานแล้วปั่นออกไปโดยไม่พูดอะไร ฉินซูเม่ยถอนหายใจก่อนที่จะเดินกลับบ้านเพื่อไปทำอาหารเย็น ไป๋จิ้งถิงที่ยืนฟังอยู่มุมหนึ่งก็ยิ้มกว้าง เพราะเขาไม่คิดว่าฉินซูเม่ยจะบอกรักเขา ส่วนฉินซิ่วหลานที่ได้ยินคำพูดของคู่หมั้นก็ได้แต่น้ำตาไหล แม้จะรู้ว่าการที่เธอได้ตัวเขามาเป็เพราะเธอวางยาเขา แต่เมื่อได้ยินเขาไปบอกรักผู้หญิงคนอื่น และผู้หญิงคนนั้นยังเป็พี่สาวที่เธอดูถูกมาตลอด เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจ แต่แทนที่เธอจะโกรธคนรัก ฉินซิ่วหลานกลับโกรธและอิจฉาพี่สาวของตัวเองมากกว่าเดิม
“เยี่ยนฟาง คุณบอกเหตุผลผมมาก่อนว่าทำไมคุณถึงบอกเลิกผม” ต้วนจงซานฉุดแขนลี่เยี่ยนฟางไว้เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินหนี
“คุณต้วน กรุณาปล่อยแขนฉันด้วย” ลี่เยี่ยนฟางบอก
“คุณต้วนอย่างนั้นเหรอ” ต้วนจงซานไม่ยอมปล่อย เขากลับบีบแขนเธอแรงขึ้น “ถ้าคุณไม่มีเหตุผลดีๆ มาให้ผม ผมก็จะไม่ปล่อย”
“ฉันก็แค่ไม่อยากคบกับคุณต่อแล้ว มันต้องมีเหตุผลอะไรมาพูดอีกเหรอ”
“แต่เราตกลงกันไว้แล้วว่าเราจะแต่งงานกัน พอไปถึงปักกิ่ง ผมก็จะไปสู่ขอคุณกับคุณพ่อคุณแม่ของคุณ แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงมาบอกเลิกผม หรือว่าคุณมีผู้ชายคนใหม่ มันเป็ใคร? คุณบอกผมมา”
“ฉันไม่มีใครทั้งนั้น”
“ผมไม่เชื่อ!”
“คุณจะเชื่อคำพูดของฉันหรือเปล่าก็เป็เื่ของคุณ แต่ถ้าคุณถามฉันว่าฉันมีผู้ชายคนใหม่ คุณลองกลับไปดูที่คุณก่อนดีไหมว่าคุณคบใครลับหลังฉันอยู่หรือเปล่า”
ต้วนจงซานอึ้งไปพักหนึ่งก่อนที่จะรีบกลบเกลื่อน “ผมไม่มีใครทั้งนั้น ผมมีแค่คุณคนเดียว เยี่ยนฟาง...มีใครมาพูดให้เราสองคนเข้าใจผิดกันหรือเปล่า คุณอย่าไปฟังคำพูดของคนอื่นสิครับ คุณต้องเชื่อผมนะ”
“ฉันไม่ได้เชื่อคำพูดคนอื่น เพราะฉันเห็นมันกับตาตัวเอง อีกอย่างผู้หญิงของคุณก็เพิ่งมาบอกฉันว่าคุณกับเธอกำลังคบกันอยู่” ลี่เยี่ยนฟางแกะมือต้วนจงซานออกได้ในที่สุด “ยุวชนเหอคนนั้นไม่ใช่คนรักของคุณเหรอ”
ต้วนจงซานนึกไปถึงเหอเจียวเจียวที่เขาเพิ่งรู้จักกับเธอไม่กี่วัน แต่เขากับเธอก็มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้วจริงๆ แม้เขาจะชื่นชอบความเผ็ดร้อนของเหอเจียวเจียว แต่เขาก็ไม่คิดจะทิ้งลี่เยี่ยนฟาง เพราะกับเหอเจียวเจียว เขาก็แค่เล่นกับเธอแก้เบื่อเท่านั้น “หล่อนจะเป็คนรักของผมได้ยังไง เพราะคนที่ผมรักมีแค่คุณคนเดียว เยี่ยนฟาง...คุณอย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของเธอเลยนะครับ”
“พอเถอะคุณต้วน มันไม่ใช่แค่คำพูดของเหอเจียวเจียวหรอกที่ฉันขอเลิกกับคุณ เพราะฉันรู้เื่ที่คุณไปเป็แขกประจำที่สโมสรนั่นต่างหาก ฉันบอกตามตรงนะว่าฉันรู้สึกขยะแขยงเมื่อคิดว่าฉันจะต้องใช้ผู้ชายร่วมกับผู้หญิงคนอื่น”
“ผู้หญิงพวกนั้นมันก็เป็แค่ของเล่น ผมไม่คิดจะจริงจังด้วยหรอก คุณสบายใจได้เลยนะเยี่ยนฟาง ผมจะไม่ให้พวกหล่อนมารบกวนคุณแน่”
“พี่จงซาน พี่มาทำอะไรอยู่ตรงนี้เหรอคะ อ้าว...คุณหมอลี่ก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ” เหอเจียวเจียวเดินเข้ามาถาม วันนี้เธอแอบตามฉินซูเม่ยเข้าเมืองและเห็นว่าฉินซูเม่ยมาที่โรงพยาบาล เธอคิดว่าเธออาจจะรู้ความลับอะไรบางอย่างของฉินซูเม่ยอีกแล้ว แต่ไม่คิดว่าเธอจะมาเห็นต้วนจงซานยืนคุยอยู่กับคุณหมอลี่ เธอเริ่มกังวลแล้วว่าคุณหมอลี่จะไม่เชื่อว่าเธอเป็คนรักของต้วนจงซาน
“ยุวชนเหอ คุณมาก็ดีแล้ว รบกวนพาคนรักของคุณกลับไปที อย่าให้เขามารบกวนเวลางานของฉัน”
“ไม่ใช่นะเยี่ยนฟาง เหอเจียวเจียวไม่ใช่...” ต้วนจงซานลังเล ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้าตอบว่าเหอเจียวเจียวไม่ใช่คนรักของเขา แต่มีเ้าหน้าที่โรงพยาบาลหลายคนกำลังเดินมาทางนี้
“ฉันต้องขอโทษคุณหมอลี่ด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันจะพาพี่เขากลับบ้านตอนนี้เลยค่ะ” เหอเจียวเจียวรีบรับคำ ทั้งยังแอบโล่งใจที่คุณหมอลี่ยอมหลีกทางให้เธอ
ฉินซูเม่ยกับไป๋จิ้งถิงที่ล่อให้เหอเจียวเจียวมาที่โรงพยาบาล เมื่อเห็นว่าแผนของพวกเขาสำเร็จแล้ว ทั้งคู่จึงแกล้งเดินไปทักเหอเจียวเจียวอย่างสนิทสนม “เจียวเจียว เธอก็มาหาหมอเหมือนกันเหรอ แล้วผู้ชายคนนี้เป็ใคร ใช่คนรักที่เธอเคยเล่าให้เราฟังหรือเปล่า”
เหอเจียวเจียวไม่รู้ว่าที่ตนเองตามฉินซูเม่ยกับไป๋จิ้งถิงมาที่โรงพยาบาลเป็แผนของคนทั้งคู่ อีกทั้งเธอก็ไม่อยากให้ฉินซูเม่ยรู้ว่าเธอแอบตามพวกเขามา เธอจึงรีบรับคำ “คุณต้วนจงซานเป็คนรักของฉัน เขาเป็ผู้จัดการอยู่ที่ร้านสหกรณ์ประจำอำเภอของเรา”
เ้าหน้าที่โรงพยาบาลที่เดินมาได้ยินเข้าพอดี พวกเขาต่างก็ทำหน้าสงสัย ไม่ใช่ว่าคุณหมอลี่ของพวกเขาคบหาอยู่กับผู้ชายคนนี้หรือ แต่ด้วยความฉลาด ทุกคนก็เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าได้ทันที ในเมื่อผู้ชายคนนี้คิดจะจับปลาสองมือ พวกเขาต้องช่วยคุณหมอลี่
“คุณหมอลี่ ผู้ชายคนนี้เองเหรอคะที่มาตามจีบคุณ” พยาบาลคนหนึ่งพูดขึ้น “ฉันก็สงสัยมาตั้งนานแล้วว่าทำไมคุณหมอถึงปฏิเสธไม่ยอมพบเขา ที่แท้คุณหมอก็รู้ว่าเขามีคนรักอยู่แล้วนี่เอง”
ลี่เยี่ยนฟางหันไปยิ้มให้พยาบาลอย่างเข้าใจ ทุกคนกำลังช่วยเธออยู่ “เป็แค่เื่เข้าใจผิดกันเท่านั้นค่ะ คุณต้วนไม่ได้มาตามจีบฉันหรอก พวกคุณอย่าพูดออกไปเชียวนะคะ เดี๋ยวคุณต้วนจะถูกมองว่าเป็อันธพาล เ้าหน้าที่จะมาเอาผิดเขาได้”
ต้วนจงซานเข้าใจคำพูดของลี่เยี่ยนฟางในทันที ไม่ใช่ว่าเธอช่วยเขา แต่เธอกำลังขู่เขาอยู่ต่างหาก ถ้าเขาไม่ยอมรับว่าเป็คนรักของเหอเจียวเจียว เขาจะถูกเธอแจ้งข้อหาอันธพาลและล่อลวงหญิงสาว เขาอาจจะต้องติดคุก “ขอโทษที่ผมมารบกวนคุณนะครับคุณหมอลี่”
ต้วนจงซานพาเหอเจียวเจียวเดินออกไปจากตรงนั้นโดยไม่พูดอะไรอีก ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นก็แยกย้ายไปเช่นกัน
“พวกเธอสองคนมาได้ยังไง” ลี่เยี่ยนฟางถาม
“ฉันเป็คนล่อให้เหอเจียวเจียวมาที่โรงพยาบาลเองค่ะ ฉันอยากให้เธอมารู้ว่าพี่เป็คนรักของต้วนจงซาน ด้วยนิสัยของเหอเจียวเจียว ฉันเชื่อว่าหล่อนต้องกลับไปอาละวาดกับต้วนจงซานแน่ แต่ไม่คิดว่าเขาจะมาหาพี่ที่นี่พอดี เื่มันก็เลยง่ายขึ้นน่ะค่ะ”
“เหอเจียวเจียวรู้อยู่แล้วว่าฉันเป็คนรักของต้วนจงซาน เพราะเมื่อวานเธอเป็คนมาขอพบฉันเอง แต่ที่พวกเธอล่อให้เหอเจียวเจียวมาวันนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะก่อนหน้านั้นฉันบอกเลิกเขาไป และเขาก็ไม่ยอมเลิกกับฉันท่าเดียว พอเห็นว่าเหอเจียวเจียวมา เื่มันก็เลยง่ายขึ้น ยังไงฉันก็ขอบใจพวกเธอสองคนมากนะ”
“ถ้างั้นพี่ต้องเปลี่ยนคำขอบใจเป็ของขวัญชิ้นโตแล้วล่ะค่ะ”
ลี่เยี่ยนฟางยิ้ม “พวกเธอกำหนดวันแต่งงานกันได้แล้วเหรอ”
“พรุ่งนี้เช้าผมจะจัดงานเลี้ยงที่หมู่บ้านครับ แต่ถ้าพี่ไม่สะดวกก็มาร่วมกินเลี้ยงตอนบ่ายได้ ผมจองร้านอาหารของรัฐไว้แล้วครับ ตั้งใจว่าจะเลี้ยงสหายที่ทำงานอยู่ในอำเภอ”
ลี่เยี่ยนฟางตอบรับคำเชิญว่าจะไปงานเลี้ยงที่ร้านอาหารของรัฐ เพราะ่เช้าเธอยังมีตรวจคนไข้ คงไปร่วมงานที่หมู่บ้านไม่ได้ เมื่อเสร็จธุระ ฉินซูเม่ยกับไป๋จิ้งถิงจึงขอตัวกลับ
ส่วนเหอเจียวเจียวเวลานี้ก็ได้กลายเป็กระสอบทรายให้ต้วนจงซานระบายอารมณ์ไปเรียบร้อยแล้ว และต้วนจงซานยังบอกอีกว่าในเมื่อเหอเจียวเจียวอยากเป็ภรรยาของเขานัก เขาก็จะให้เธอได้เป็ และเขาก็จะไม่มีวันปล่อยเธอไป
114
