เมื่อผมหลงรักลูกสะใภ้

ความระทึกขวัญและปมหวาดผวาขวัญหนีดีฝ่อกัดกินกระดูกข้อนิ้วปูนชราของชาญและสะใภ้แก้มตลอดค่ำคืนพายุฝน ข้อความของยามโฉมที่เด้งสว่างบนหน้าจอมือถือของเอกประหนึ่งกระสุนปืนจ่อจ่อหัวกะโหลกคนบาป คลิปแบล็คเมล์ร่วมรักตรงมุมระเบียงเมื่อคืนถูกลอบส่งเข้าอีเมลของลูกชายเรียบร้อยแล้ว ชนวนระเบิดพินาศพังทลายสลายกลายเป็นหมดรูปถูกเปิดออกอย่างถาวรโดยพวกเราไม่มีปัญญาเข้าไปกู้ลบไฟล์ข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์คลาวด์ส่วนตัวของเอกได้เลย ชาญนอนเบิกตากว้างจ้องมองเพดานมืดสนิทในห้องนอนแขกชั้นล่างตลอดทั้งคืน เสียงฝนที่ตกลงมากระทบหลังคาสังกะสีข้างบ้านดั่งเสียงกลองศึกที่รัวตอกย้ำความผิดบาปที่ไม่มีวันไถ่ถอนได้ ร่างกายชราสั่นสะท้านด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ชาญลูบนิ้วก้อยซ้ายที่พันผ้าพันแผลเปื้อนเลือดขุ่น แผลจากการใช้ตะไบขูดขีดและเฉือนเนื้อยังระบมแปลบปลาบปานโดนค้อนปูนทุบทำลาย ทุกวินาทีที่ก้าวเดินผ่านไปคือการบีบรัดชะตากรรมเข้าสู่จุดจบ

เช้าวันถัดมา เมฆฝนยังคงทะมึนหนาปิดกั้นแสงสว่างปานจิตใจของชาญ ละอองไอน้ำลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบตัวบ้านเดี่ยวป้ายแดงที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ บ้านหลังใหม่ที่ควรจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสุขความอบอุ่น บัดนี้กลับให้ความรู้สึกหนาวเหน็บเฉกเช่นคุกคอนกรีตขังวิญญาณ เอกขับรถกระบะกลับเข้ามาในลานปูนบ้านเดี่ยวในช่วงเช้าตรู่ ชายหนุ่มก้าวเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม และคอยลอบสังเกตพฤติกรรมบิดาและภรรยาอย่างเงียบงัน เอกนั่งดื่มกาแฟดำเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะอาหารไม้สัก นิ้วเรียวยาวคอยเคาะและปัดเลื่อนหน้าจอมือถืออย่างสม่ำเสมอ ชาญที่ยืนจัดเครื่องมืออยู่มุมห้องมองดูภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทุกครั้งที่เอกกวาดสายตามองหน้าจอ ชาญรู้สึกเสมือนว่าเอกกำลังอ่านประวัติบาปและคลิปฉาวแบล็คเมล์ของพวกเราจากอีเมลอยู่แน่ๆ ชาญและแก้มต่างแสร้งทำตัวปกติจัดแจงอาหารเช้าและกวาดบ้านปัดฝุ่นกลบเกลื่อนรอยร้าว ชาญรู้ดีว่าหากเขายังปล่อยให้เลนส์กล้องจิ๋วคุณภาพสูงสปายคอยจับตาจ้องมองส่งฟีดตรงทุกความเคลื่อนไหวอยู่แบบนี้ ชะตากรรมของพวกเราคงสั้นลงทุกชั่วโมง ชาญตัดสินใจใช้วิชาช่างก่อสร้างปูนและช่างไฟฟ้าของตน แสร้งทบอ้างเรื่องระบบไฟฟ้าขัดข้องเพื่อลอบบิดเบือนมุมกล้องแอบถ่ายของลูกชาย

"เอก... พ่อสังเกตว่ากล่องกระดุมไฟและหน้ากากสวิตช์ไฟฟ้าตรงโถงนั่งเล่นกับมุมทำงานชั้นล่างมันเริ่มมีเสียงสปาร์คดังเปรี๊ยะคล้ายไฟรั่วซึมนะลูก" ชาญเค่นเสียงคุยอ้างเหตุการณ์ขณะเอกนั่งก้มอ่านพิมพ์เขียวปูนบนโต๊ะ ชาญแสร้งทำเป็นถือไขควงวัดไฟและคีมตัดสายไฟในมือปืนเพื่อความสมจริง "เดี๋ยวพ่อจะเอาบันไดอลูมิเนียมและเครื่องมือสิ่วไขควงปีนขึ้นไปตรวจสอบและซ่อมแซมกล่องไฟเพดานให้เรียบร้อยนะเอก ทิ้งไว้นานๆ เดี๋ยวพายุฝนกระพือทำไฟช็อตคาบ้านเดี่ยวป้ายแดงเราจะยุ่งกันใหญ่ ปล่อยให้คนแก่มีอะไรทำแก้เบื่อเถอะ"

เอกเงยใบหน้านิ่งสงบสบตาพ่อผัวชราเขม็ง แววตาเรียวคมเยือกเย็นยะเยียบปานน้ำคอนกรีตเทหล่อสำเร็จ "อย่างนั้นหรือครับพ่อ... ขอบคุณมากครับที่ช่วยดูแลระบบไฟ แต่พ่อแก่แล้วปีนบันไดสูงระวังลื่นล้มคราวนะครับ สังขารคนเรามันไม่ได้แข็งแรงเหมือนเดิมตลอดเวลาหรอกครับ พลาดขึ้นมาโครงกระดูกหักปูนทับมันจะไม่คุ้มเอา"

"เออ... ไม่เป็นไรหรอกเอก พ่อช่างเก่าเรื่องปีนป่ายงานโครงสร้างถนัดอยู่แล้ว ระวังตัวดีอยู่แล้วลูก" ชาญตอบกลับปรับเสียงราบเรียบ พยายามไม่ให้น้ำเสียงสั่นไหว

ช่วงเวลาสายตรู่หลังมื้อเช้า เอกเดินเลี่ยงออกไปจัดแจงเครื่องมือช่างที่สวนหลังบ้าน ชาญสบโอกาสรีบกางบันไดอลูมิเนียมปีนขึ้นไปยืนสูงใกล้แนวเพดานปูนฉาบสำเร็จ สองมือชราสากกร้านถือไขควงวัดไฟทำทีเป็นแกะแง้มกล่องไฟเพดาน ทว่าสายตาอันเฉียบคมกลับคอยสืบหาเลนส์กล้องจิ๋วไร้สายที่ซ่อนอยู่ในช่องไฟ ชาญเอื้อมปลายนิ้วหนาปูนค่อยๆ กดขยับขยับเขยื้อนเลนส์กล้องจิ๋วไร้สายที่แฝงอยู่ขอบโคมไฟทำงาน ปัดขยับมุมกล้องให้หันเหหนีไปทางผนังกำแพงเปล่าปูนหยาบ ทีละมิลลิเมตรอย่างประณีตที่สุดเพื่อไม่ให้ภาพฟีดสปายสั่นไหวรุนแรงจนเอกสะดุดใจจับสังเกตได้ ชาญรู้ดีว่าเขาห้ามตัดไฟหรือปิดกล้องเด็ดขาดเพราะจะทำให้เครื่องเตือนสัญญาณ Wi-Fi ส่งสัญญาณแจ้งเตือนระบบตัดสัญญาณเข้ามือถือเอกทันที ชาญจึงทำเพียงบิดเบือนมุมมองให้เกิด "พื้นที่มุมอับสายตา" มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้เขากับแก้มมีที่หายใจหลบมุมสวาท

จากนั้น ชาญก้าวเดินย้ายบันไดมาที่แจกันเซรามิกโถงนั่งเล่น ชาญขยับจัดแต่งกิ่งไม้ปลอม แสร้งทำทีเป็นปัดกวาดฝุ่นปูนละเอียด แต่แอบลอบใช้นิ้วโป้งกดเบี่ยงหัวกล้องขนาดเท่าเหรียญสลึงให้หันหัวทิ่มลงพื้นหินอ่อน บิดเบือนพิกัดโซฟานั่งเล่นหลุดรอดจากมุมจับจ้อง ชาญพรูลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดฝุ่นปูนรู้สึกใจเต้นแรงกระแทกอกระบมปอดเกร็งลุ้นระทึกขีดสุดปานกบดตัวหลบเงายามคุกคาม ชาญลอบส่งสายตาชี้โบ๊ชี้เบ๊ให้แก้มที่ยืนปัดกวาดพื้นอยู่ใกล้ๆ ได้รับทราบว่าตอนนี้มุมอับสายตาได้รับการบิดเบือนขยายวงกว้างออกไปแล้ว แก้มลอบพยักหน้ารับสั่นระรัว ใบหน้าหวานซีดขาวเซียวซาตินเปียกชื้นเหงื่อกาย

ทว่า... ในวินาทีรอยต่อที่ชาญกำลังปีนยืนอยู่บนบันไดอลูมิเนียมขยับไขควงสลักกล่องเพดานโคมไฟอยู่นั้นเอง!

กึก... กึก... กึก!

เสียงฝีเท้าเนิบนาบแต่หนักแน่นมั่นคงของเอก เดินสืบเท้าเร็วรี่ก้าวเข้ามาหยุดยืนนิ่งสงบเงียบงันอยู่ตรงตีนบันไดอลูมิเนียม แผ่นหลังสูงใหญ่และไหล่กว้างของลูกชายเงยขึ้นมาจ้องเขม็งมองชาญที่คาอยู่กลางอากาศ แววตาเรียวคมดำสนิทคู่นั้นเยือกเย็น ไร้ริ้วรอยประกายของความจริงใจ ดุจพญามัจจุราชสวมสลักประหารชะตาคนบาป ชาญหยุดมือทันควัน เหงื่อกาฬไหลพรากตามขมับเหี่ยวย่น

"พ่อครับ..." เอกเอ่ยเรียกน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ราบเรียบ ทว่าบีบคั้นประสาทหูสะท้านปอดจนชาญสะดุ้งชะงักไขควงในมือ "ระบบกล่องกระดุมไฟเพดานตรงนี้ เมื่อวานตอนผมติดตั้งอุปกรณ์ความปลอดภัย มันยังใช้งานได้เป็นปรกติเรียบร้อยดีทุกอย่างเลยนี่ครับ... ทำไมวันนี้พ่อถึงต้องรีบปีนขึ้นมาแกะขยับตรวจสอบและซ่อมแซมมันแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ล่ะครับ? หรือว่า... มีบางอย่างขัดหูขัดตาพ่ออยู่แถวนี้เหรอครับพ่อชรา? พ่อรู้ไหมครับว่ากล้องวงจรปิดรุ่นใหม่พวกนี้มันมีระบบแจ้งเตือนอัจฉริยะในคลาวด์ ถ้ามีอะไรบดบังหรือมุมกล้องเปลี่ยนไปกะทันหัน มันจะส่งสัญญาณเตือนและบันทึกภาพมือของคนที่ไปจับต้องมันไว้ทันที... ไม่มีอะไรเล็ดลอดไปได้หรอกครับพ่อ"

ชาญสะอึกเบรกอารมณ์เกร็ง ฝืนใจปั้นยิ้มตอบแห้งเหี่ยว "เออ... พ่อเห็นฝุ่นมันเกาะหนาเตลิดเลนส์น่ะเอก คิดว่ากล้องมันจะถ่ายภาพไม่ชัด และหน้ากากครอบไฟมันหลวมหลวม พ่อก็เลยขยับขันเกลียวเหล็กให้แน่นหนาปรกติ ไม่มีอะไรหรอกลูก"

เอกจ้องสบตาชาญนิ่งงันยาวนานจนอากาศในห้องแทบหยุดไหลเวียน ชายหนุ่มอมยิ้มบางราบเรียบอย่างเยือกเย็นกระซิบคำตอบ:

"ครับ... แต่พ่ออย่าขยับหรือแตะต้องระบบกล้องพวกนี้อีกเลยนะครับ ระบบแจ้งเตือนอินเตอร์เน็ตบ้านมันเซนซิทีฟมาก ถ้าสัญญาณฟีดล่มหรือมุมกล้องมันเฉไปทิศทางอื่นแม้แต่น้อย เมลแจ้งเตือนมันจะเด้งเข้าไปที่ออฟฟิศผมทันที... ปล่อยให้มันจับจ้องอยู่มุมเดิมนั่นแหละครับ ปลอดภัยที่สุดแล้ว"

พูดจบเอกก็หันหลังเดินสืบเท้าพ้นโถงล่างไป ชาญขยับไต่บันไดลงมาช้าๆ สองมือสั่นระริกแทบถือไขควงไม่อยู่ พอเอกเดินพ้นไปหน้าบ้าน แก้มรีบก้าวสืบเท้าเข้ามาหาชาญด้วยสีหน้าซีดเผือดกระซิบกระซาบเสียงสั่นเครือสะท้านอก:

"พ่อคะ! เอกเขารู้ทันแผนการเราแล้วใช่ไหมคะ? คำเตือนเรื่องเมลเด้งเตือนระบบกล้องและคลาวด์นั่น... มันคือการขู่เตือนว่าเขาคอยมอนิเตอร์เราตลอดเวลา แก้มสู้ไม่ไหวแล้วค่ะพ่อชาญ ถ้าเขาส่งคลิประเบียงให้ญาติพี่น้องและฟ้องหย่าแฉ แก้มจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนคะ?"

ชาญรีบดึงมือบางสั่นเทาของสะใภ้เข้ามากุมแน่น บีบกระชับส่งพลังให้หล่อนพลางกระซิบตอบข้างหูแผ่วเบา:

"ชี้... แก้ม อย่าพูดเสียงดังไปลูก กล้องพวกนี้อาจมีไมโครโฟนดูดเสียงความละเอียดสูงแฝงอยู่ด้วย ถ้าเราลนลานแสดงพิรุธ เอกมันจะยิ่งได้ใจ ตอนนี้เราทำอะไรกล้องไม่ได้แล้ว พ่อถึงต้องยอมเฉือนข้อนิ้วก้อยตัวเองเพื่อทำลายรอยตำหนิแหวนหยกวันพรุ่งนี้ไงล่ะลูก ชาญผ่านโลกก่อสร้างมาครึ่งชีวิต เอกมันเป็นคนละเอียดรอบคอบแบบวิศวกรโครงสร้าง มันจะไม่ยอมตัดสินใจลงมือทุบตึกจนกว่าเสาเข็มหลักฐานจะแน่นหนาร้อยเปอร์เซ็นต์ พรุ่งนี้บ่ายคือการทดสอบประจันหน้า พ่อจะรับหน้าเองลูก"

แก้มพยักหน้าสั่นเครือลอบพรูลมหายใจชื้นเหงื่ออกมา ทั้งสองลอบสบตากันเงียบๆ ท่ามกลางความจริงที่ว่า บัดนี้กบดมุมอับได้รับการเฝ้าระวังตอกย้ำ บีบกระชับเส้นทางหนีบาปชู้ของพวกเราจนเกือบสิ้นซากสลัดหนีไม่พ้นวิกฤตชะตากรรมพินาศของพวกเราคามือลูกชายตนเอง ชาญได้แต่ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกเพ่งมองดูพายุฝนระลอกใหม่ที่ตั้งเค้าขุ่นมัวปานสะพานบาปที่กำลังร้าวชำรุดล่มสลายลงคาที่ ชาญลูบแก้มกุมขมับคิดหาหนทางรอดของสะใภ้ในวันพรุ่งนี้ ทุกวินาทีที่ก้าวเดินผ่านไปในบ้านเดี่ยวหลังนี้ บัดนี้เต็มไปด้วยหลุมพรางความแค้นที่แสนกดดันและเยือกเย็นจนถึงกระดูกกระดิกตัวไม่ได้เลยจริงๆ! ความตึงเครียดหนักหน่วงนี้พร้อมบดขยี้ลมหายใจของคนบาปให้มอดไหม้ลงอย่างโหดเหี้ยมที่สุด!