เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ร่างกายที่หนักกว่าปกติหลายเท่า!ที่กำลังรู้สึกว่าร่างกายหนักตอนนี้ไม่ได้มีเพียงกุนฮาเท่านั้น แต่ลูกน้องของกุนฮาต่างก็กำลังรู้สึกแบบเดียวกัน และเมื่อรู้สึกได้ไม่นานร่างกายของพวกกลุ่มโจรหมาป่านับสิบคนรอบตัวหยางเฉินก็หล่นลงไปที่พื้นเพราะน้ำหนักบนร่างกายที่มากขึ้นตุ๊บ!ตุ๊บ!!ตุ๊บ!!!ร่างที่ลอยอยู่หล่นลงพื้นไปตามๆ กัน ขนาดตัวของกุนฮาเองก็หล่นตามลูกน้องไป‘เป็นพวกมดปลวกที่น่ารำคาญจริงๆ’ หยางเฉินพรางคิดในระหว่างมองกลุ่มโจรหมาป่าด้านล่างที่หล่นลงไป ซึ่งสาเหตุที่กลุ่มโจรหมาป่ามีน้ำหนักเพิ่มขึ้นก็เพราะหยางเฉินได้ใช้วิชา [เพิ่มแรงโน้มถ่วง] วิชาที่ใช้เขาได้มาจากนิกายอวกาศที่อาศัยโดยปลีกตัวจากโลกในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้เมื่อชาติก่อน ทำให้ไม่เป็นที่รู้จักมากนักว่ามีมันอยู่ด้วยเหตุผลแบบนั้น พวกกลุ่มโจรหมาป่าที่หล่นลงไปต่างก็นอนแนบลงไปกับพื้นไม่สามารถลุกหรือขยับตัวไปไหนได้‘นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมข้าขยับตัวไม่ได้???’‘มันวิชาอะไรกันไม่เคยได้ยินวิชาแบบนี้มาก่อน???’‘มันเป็นใครกันแน่ถึงได้ใช้วิชาแบบนี้ได้???’พวกกลุ่มโจรหมาป่าต่างก็แปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกตน แต่ทว่า ตอนนี้ไม่สามารถพูดหรือขยับตัวได้เลยไม่มีใครเข้าใจเลยว่าทำไมร่างกายตัวเองถึงไหนักขึ้นได้แบบกระทันหันอย่างที่เป็นอยู่ทางหยางเฉินเมื่อเห็นว่าเป้าหมายนอนนิ่งแล้วก็เริ่มจัดการเรียงคนตามที่ได้คิดเอาไว้ นิ้วหยางเฉินชี้ไปที่พวกที่กำลังนอนแนบพื้นอยู่อีกครั้ง จากนั้นก็เขาก็เริ่มใช้นิ้วพิฆาตจัดการทีละคนตามลำดับพลังสูงไปมากโดยเหลือกุนฮาเอาไว้…….…..ผ่านไปได้ไม่นานกลุ่มโจรหมาป่าที่ยังรอดชีวิตอยู่ทั้งหมดก็จบชีวิตลงไป เหลือเพียงแต่กุนฮาที่โดนวิชาแรงโน้นถ่วงของหยางเฉินจับตัวเอาไว้อยู่และตอนนี้หยางเฉินก็กำลังยืนมองกุนฮาด้วยสีหน้าเย็นช้า และค่อยๆ คล้ายเวทย์แรงโน้มถ่วงออก“เจ้า-”“ขอยอมท่านทุกอย่างครับ ขอเพียงไว้ชีวิตเท่านั้น”หยางเฉินยังไม่ทันได้พูดจบกุนฮาที่โดนปลดวิชาออกก็ลุกขึ้น ใช้เข้าทั้งสองข้างแนบพื้น จากนั้นก็ก้มหัวลงให้กับหยางเฉินด้านหน้าแบบคนไร้ศักดิ์ศรี ‘ไม่คิดเลยว่าเราต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่ว่า ถ้ามีชีวิตรอดต่อให้ทำอะไรก็ต้องทำ’สำหรับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ต่างจากโลกนั้น การก้มหัวหรือยอมรับความพ่ายแพ้มันก็เหมือนความอับอาย ยิ่งกุนฮาผู้เป็นถึงกลุ่มโจรที่เคยมีสมาชิกกว่า 500 คน เรื่องการก้มหัวให้ศัตรูจึงเป็นเรื่องที่เขาไม่ชอบใจเอามากๆ แต่ทว่า เวลานี้สิ่งที่กุนฮาคิดคือมีชีวิตรอดเท่านั้นจึงทำให้เขาทำได้ทุกอย่างเพื่อมีชีวิต“เข้าใจแล้ว”“เอ่ะ?!?!?!” สีหน้ากุนฮาเต็มไปด้วยความงุนงง “นะ นี่ท่านจะปล่อยข้าไปเหรอครับ???”หยางเฉินไม่ได้ตอบอะไรได้แต่มองหน้ากุนฮาด้วยสีหน้าเย็นชา ตัวกุนฮาเมื่อไม่ได้รับการตอบกลับและยังสงสัยกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ก็ได้รีบลุกขึ้นแบบไม่สนอะไร และเตรียมวิ่งหนีหยางเฉินอย่างสุดชีวิต“เดี๋ยวก่อน!”เสียงหยางเฉินเรียกกุนฮาที่จะวิ่งเอาไว้“ครับ”“ข้าให้ไปได้ แต่เจ้าเองก็ต้องทำงานให้ข้าเหมือนกัน”“คะ ครับ เชิญท่านสั่งมาได้เลย”กุนฮารีบตอบตกลงกับหยางเฉินทันทีพร้อมกับความโล่งใจที่เหมือนยกภูเขาออกจากอก ที่เขาโล่งใจก็เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่หยางเฉินจะไว้ชีวิตแล้วปล่อยให้หนีแบบง่ายๆ เพราะงั้นการโดนบอกให้ทำงานให้กุนฮาจึงดีใจอย่างมาก เพราะตัวของเขารู้ดีว่าถ้ายังมีประโยชน์ก็คงไม่โดนฆ่าทิ้งง่ายๆ“เจ้ารู้ทางไปเมืองจินใช่ไหม?”“ครับ”“ดี ถ้างั้นก็ไปพบนักสู้หรือทหาร บอกให้พวกนั้นไปบอกเจ้าเมืองว่าข้าต้องการนักสู้สองคนไม่ต้องพลังมากก็ได้”ในตอนนี้หยางเฉินก็เริ่มสังเกตถึงความผิดพลาดของตนที่ออกมาจากเมืองจินคนเดียวจึงได้สั่งกุนฮาออกไป ‘ให้ตายเถอะ ลืมคิดเรื่องเก็บแกนวิญญาณไปเลย ถ้าฆ่าไปแล้วต้องมาตามเก็บเรียงคนแบบนั้นต่อให้เป็นตัวเราคงใช้เวลาหลายชั่วโมงแน่ เหอะๆ ฆ่า 5 นาที เก็บแกนวิญญาณ 5 ชั่วโมง แบบนั้นก็ไม่ไหว’ใช่แล้ว!สาเหตุที่หยางเฉินต้องการคนจากเมืองจินสองคนก็เพื่อมาเก็บแกนวิญญาณให้ อย่างที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้ เพียงแค่ค่ายโจรหมาป่าแค่ค่ายเดียวเขาก็ต้องเจอศพจำนวนมากขนาดนี้ ถ้าให้ฆ่าเองเก็บเองคงไม่ทันเวลาที่นิกายโลหิตทองคำมาถึงเมืองจินก่อนแน่ เพราะค่ายโจรที่หยางเฉินต้องไปจัดการยังเหลืออีก 49 ค่าย ไม่ว่าจะคิดยังไงการฆ่าและเก็บเองก็คงกินเวลาไปเกือบเดือน เพราะแบบนี้หยางเฉินเลยยังไว้ชีวิตของกุนฮาเอาไว้ไม่ฆ่าทิ้งแบบคนอื่นๆ“คือว่า…”กุนฮาเอ่ยเสียงอ่อนๆ เหมือนคนกำลังหนักใจหยางเฉินเมื่อได้ยินจากที่กำลังมองศพรอบตัวอยู่ก็หันไปทันที“อะไรอีก รออะไรทำไมไม่ไป!”“ทางข้ารู้จักทางครับ แต่ว่า ถ้าให้ข้าไปคนเดียวตอนนี้ที่เป็นช่วงเวลากลางข้าคิดว่าข้าอาจจะไปไม่ถึงเมืองจินก็ได้ครับ” ระหว่างที่กุนฮาพูดหยางเฉินก็ยังคงทำตาแข็งใส่ “…สะ ส่วนเหตุผลก็เพราะเมื่อตกกลางคืนป่าแห่งนี้สัตว์อสูรระดับสูงจะออกมาหากิน เพราะบะ-”“เจ้าจะโดนสัตว์อสูรฆ่าหรือข้าฆ่า”กุนฮาสะดุ้งทันทีแล้วก้มหัวให้หับหยางเฉิน“ครับ! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”กุนฮารีบวิ่งทันทีหลังตอบหยางเฉินไป ในระหว่างกำลังวิ่งออกมาจากหยางเฉินกุนฮาก็เกิดความคิดขึ้นมาได้ ‘จริงสิ! ใช้โอกาสนี้หนีไปสะก็จบ แต่เดียวก่อน! พลังของมันระดับนั้นต่อให้หนีไปถ้าโดนเจอต้องโดนฆ่าแน่นอน อืม….’เวลานี้ความคิดของกุนฮาแตกออกเป็นสองทาง 1 หนี 2 ทำตามสั่ง ซึ่งถ้าหนีถ้าโดนหยางเฉินเจอตัวอีกครั้งกุนฮาก็เข้าใจดีว่าตัวเองต้องโดนอะไร อีกอย่าง ตอนนี้กุนฮาก็ไม่เหลืออะไรแล้วเพราะคนในกลุ่มโดนจัดการไปหมดต่อให้ไปที่นิกายโลหิตทองคำก็คงโดนไล่ออกมา หรือไม่ก็โดนฆ่าเลยด้วยซ้ำแต่ทว่าการเดินทางจากค่ายไปเมืองจินก็เป็นเส้นทางอันตรายมากเพราะกุนฮาเป็นคนเลือกจุดตั้งค่ายเพื่อป้องกันการโจมตีจากเมืองจินด้วยตัวเอง ทำให้เขารู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีเส้นทางปลอดภัยแน่นอนถ้าจะเดินทางไปที่เมืองจินในเวลากลางคืนเช่นนี้…….…..ผ่านไปสักพักกุนฮาก็ตัดสินใจเลือกได้“เฮ้อ~ ช่วยไม่ได้ยังไงหนีไปก็ใช้ว่าจะรอด ตอนนี้คงทำตามคำสั่งของมันก่อนแล้วค่อยไปคิดหาทางไปต่อที่เมืองจินก็แล้วกัน”ทางด้านหยางเฉินที่มองกุนฮาอยู่‘ดีมากไปแบบนั้นแหละ’ หยางเฉินแสยะยิ้มด้วยสีหน้าชอบใจหลังจากเห็นกุนฮาตรงไปที่เมืองจินตามคำสั่ง ‘ขอให้การเดินทางครั้งสุดท้ายเป็นการเดินทางที่สนุกละ เจ้าขยะ! …คิดว่าข้าคนนี้จะปล่อยคนแกไปหรือไง หึหึ!’

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 182 วิชาประหลาด

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 182 วิชาประหลาด

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้