นาเอะ เด็กหนุ่มผู้มีความฝันอันยิ่งใหญ่ จะเป็มาสเตอร์แห่งผู้ปัดเป่าิญญาให้จงได้
วันนี้เป็วันที่นาเอะอายุครบสิบขวบพอดี และวันนี้ก็เป็วันที่นาเอะจะได้เลือกคู่หูของเค้า แต่ละหว่างทางที่จะไปที่บ้านของ
ปรมาจารย์ โอกิโดะ ก็ได้พบกับิญญาของคุณลุงเข้า
นาเอะ : โอ๊ตต โอจี้ซัง ทำไมถึงได้ยืนอยู่ตรงนี้ละ เด็วรถชนนะ ดูเหมือนโอจี้ซังจะมีปัญหานะ ตามผมมานี่เด็วผม
จะช่วยเอง
นาเอะ ได้จูงมือ โอจี้ซัง มานั่งที่ป้ายรถเมล์ที่อยู่ตรงข้ามกับบ้านหลังใหญ่ ซึ่งอยู่คนละฟากของถนน และเมื่อทั้ง
คู่มานั่งที่ป้ายรถเมล์ โอจี้ซังจึงถามขึ้นว่า
(โอจิซัง แปลว่า ลุง)
โอจี้ซัง : เอ๋..... เ้าเห็นข้าด้วยอย่างั้นเหรออออ
นาเอะ : เห็นสิ ผมเป็ผู้ปัดเป่าิญญา แต่หากิญญาดวงนั้นดูไม่มีพิษมีภัย ผมก็อยากตะคุยด้วยเผื่อว่าพวกเขาจะจาก
โลกใบนี้ไปได้ด้วยตนเอง
ทันใดนั้น ได้มีกลุ่มโอบะซังหันมา
(โอบะซัง แปลว่า ป้า)
โอบะซัง หมายเลขหนึ่ง : เอ๋..... ดูเ้าเด็กนั้นสิเธอ มันนั่งคุยคนเดียวด้วยแหละเธอ
โอบะซัง หมายเลขสอง : เอ๋..... เ้าเด็กนั้นต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ เธอ
โอบะซัง หมายเลขสาม : เอ๋..... บะ บะ บ้าน่า... หรือว่าเด็กนั้นจะคุยกับพ่อปู่
โอบะซัง ทั้งหมดสาม : ละ ละ หรือว่า เด็กนั้นจะเป็ร่างทรง...
ทันใดนั้น โอบะซังทั้งสาม ได้พุ่งเข้าหา นาเอะ พร้อมพูดพร้อมกันว่า "พ่อปู่จ้าได้โปรด ขอสามตัวตรงด้วยเทิดดดด"
นาเอะ ได้เผลอพูดคำว่า เอ๋..... ออกมาด้วยความใ และหลังจากตั้งสติจากการจู่โจมของโอบ้าซังได้
นาเอะ จึงพูดเบา ๆ ออกไปว่า ศูนย์ ศูนย์ เจ็ด เนื่องจากเห็น ทะเบียนรถที่ผ่านไปพอดี และรถเมล์ก็มาถึงโอบะซังทั้ง
สาม จึงขึ้นรถเมล์ไป และ โอจิ้ซังได้สะกิดไหล่ของนาเอะเบา ๆ แล้วพูดออกมาว่า "เอ็งจะฟังหรือป่าวเนี่ย" นาเอะ พยัก
หน้าแล้วตอบกลับไปว่า "ครับ ๆ"
โอจี้ซัง : "ข้ามีนามว่า โทรุ
ข้าเกิดมาในครอบครัวที่ฐานะไม่สู้ดีนัก แต่ก็อาศัยอยู่ในครอบครัวที่อบอุ่น หลังจากข้าอายุได้ 11 ปี พ่อ แม่
พ่อ แม่ ของข้าก็ได้จากไปจากอุบัติเหตุ ข้าไม่มีแม้แต่ญาติ หลังจากนั้นข้าจึงเริ่มทำงานเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง
ข้าหวังว่าวันนึงข้าจะได้มีโอกาสสร้างครอบครัวที่อบอุ่น เมื่อข้าอายุได้ 27 ปี ข้า ก็ได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนึง
ซึ่งเป็คนมีฐานะสูงกว่าข้าพอสมควร ด้านครอบครัวของฝ่ายหญิงไม่ถูกใจตัวข้าเท่าไหร่นัก แต่ข้าก็อดทน
อยู่มาได้ราว ๆ 1 ปี จนภรรยาของข้านั้นได้ตั้งท้อง ครอบครัวฝ่ายหญิงยิ่งมีความไม่พอใจมากขึ้น หลังจากนั้นไม่
นานนักข้าก็ถูกใส่ร้ายว่ามีผู้หญิงอื่นจนภรรยาของข้าเข้าใจผิด และหลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย
ข้าพยายามอย่างมาก ข้าก็มิอาจเจอหน้าอดีตภรรยาของข้าได้ ข้าทำได้เพียงยืนอยู่หน้าทางเข้าบ้านและมอง
เข้าไป ซึ่งข้ามักจะทำอย่างนี้ทุก ๆ ปี เนื่องจากบ้านข้ากับบ้านของอดีตถรรยาข้านั้นค่อนข้างอยู่ห่างกันพอ
สมควร แต่หลังจากนั้นไม่นานนักข้าก็ป่วยและตายในที่สุด ข้าไม่อาจพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้าได้ แต่
ข้ามีลูกสาวที่น่ารัก ลูกสาวข้าชื่อ เอริ ข้าแอบมองอยู่ห่าง ๆ และข้าอยากจะขอโทษลูกของข้าสักครั้งใน
ฐานะพ่อที่ไม่อาจมอบความอบอุ่นให้เด็กคนนั้นได้ และกว่าจะถึงวันนั้นข้าคงไม่อาจจากโลกนี้ไปได้
อย่างสงบ โชคชะตาช่างเล่นตลก แม้ข้าจะพยายามมากเพียงใด ข้าก็ไม่อาจสร้างความพอใจให้กับครอบ
ครัวของอดีตภรรยาข้าได้ ข้าทำงานอย่างหนักแต่ก็ไม่อาจสร้างรายได้ ได้เท่ากับคนที่มีการศึกษาสูง ๆ แม้
สักครึ่งนึงข้าก็ไม่อาจทำได้ ข้าเคยถูกต่อว่า ว่าข้าเป็คนี้เีจึงไม่มีวันที่จะประสบความสำเร็จหรือร่ำ
รวยได้ พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่รู้ว่าข้าเป็คนอย่างไร พวกเขายังไม่แม้จะเข้าใจความลำบาคของคนแบบข้า
เลยแม้แต่น้อย ฮ่า ๆ ๆ ข้าคงบ้าไปแล้วที่ข้าขำกับโชคชะตาที่เล่นตลกกับชีวิตข้าแบบนี้"
"อุแง" นาเอะ น้ำตาไหลพร้อมกับทำเสียงแปลก ๆ ออกมา หลังจากนั้นนาเอะได้เช็ดน้ำตาออก แล้วพูดต่อว่า
"ชีวิตโอจี้ซัง ช่างน่าเศร้าจริง ๆ คนเราไม่แม้แต่จะสามารถเลือกเกิดได้ หากได้เกิดในครอบครัวที่ร่ำรวย อยู่บน
กองเงินกองทอง ชีวิตที่เต็มไปด้วยโอกาส การที่คนเราขยันแล้วจะประสบความสำเร็จก็คงจะไม่แปลก หลาย ๆ
คนที่ประสบความสำเร็จ มักจะบอกว่าหากเขาทำได้คนอื่นก็ควรจะทำได้ ช่างเป็คำพูดที่ตลก แต่ก็เป็คำพูด
ตลกที่ผมขำไม่ออก กลับกันหากเกิดในครอบครัวที่ฐานะต่ำต้อยไม่เพียงแต่เป็เื่นากมากที่จะสามารถเข้า
ถึงโอกาสเ่าั้ได้ ยังต้องโดนกดขี่จากคำพูดคนเ่าั้อีก เด็วผมจะขอโทษลูกของลุงให้เองนะครับ ยักโซะ
คุโยะ (ผมสัญญา)" และ นาเอะ ได้ถามต่อว่า "โอจี้ซังมีอะไรจะสั่งเสียอีกไหมครับ" โอจี้ซึงได้ส่ายหัว ทันใด
นั้นยาเอะตวัดมือไปที่คอของิญญา โอจี้ซัง ิญญาของโอจี้ซังได้หายไปในทันที แล้ว นาเอะได้กดกริ่งหน้า
บ้านของอดีตภรรยาของ โนรุ โอจี้ซัง ทันใดนั้นมีเด็กที่อายุพอ ๆ กับ นาเอะ เดินออกมา นาเอะพูดออกไปว่า
"โอจี้ซัง โนรุ ได้ฝากผมมาขอโทษในฐานะพ่อที่ไม่ได้ดูแลลูก ดูเหมือนโอจี้ซัง โนรุ จะเป็ห่วงคุณมาก ๆ เลยนะ
ครับ" ทันใดนั้น สีหน้าของเด็กคนนั้นเปลี่ยนไปทันทีดูงุนงงและใเล็กน้อย แล้วพูดออกมาว่า "เอ๋.... ชั้นไม่รู้
จักโอจี้ซังที่ชื่อ โนรุ นะคะ พอดีเ้าของบ้านเค้าเพิ่งขายบ้านหลังนี้เมื่อปีก่อน ชั้นเพิ่งจะย้ายเข้ามาได้ไม่ถึงปี ถ้า
เป็เ้าของบ้านคนเก่าน่าจะย้ายไปอยู่ที่ชนบทนะคะ เห็นบอกว่าอยากลืมเื่ราวที่ทำให้เสียใจ และอยากเริ่ม
ชีวิตใหม่ รู้สึกว่าเ้าของบ้านหลังนี้จะเป็แม่ลูก คู่นึง" ทันใดนั้นนาเอะได้เปล่งเสียงออกมาอย่างดัง
"เอ๋..... ขอโทษครับ แต่ยังไงก็ขอบคุณมาก" และเพื่อที่จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับโอจี้ซัง นาเอะจึงจำ
เป็จะต้องออกเดินทางเพื่อตามหาแม่ลูกคู่นั้น "เอ๋..... ี้เีจัง"
จบ... ตอนที่หนึ่ง และอาจจะไม่มีตอนสอง เอ๋.....
17K
