เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ชุดสไตล์ตะวันตกเข้ารูปหน้าเปิดอกเป็นรูปตัววี เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนคู่มหึมา

        สายคาดคอสีดำรองเท้าและกระเป๋าหนังสีดำ ผมที่รวบขึ้นหมวกเบเร่ต์สีขาวขนาดเล็กดูคล้ายกับแอร์โฮสเตสของสายการบินยักษ์ใหญ่

        ทุกครั้งที่เห็นถังหว่านหยางเฉินมักจะลืมอายุของหญิงสาวผู้นี้และจะได้รับแต่ความรู้สึกสดชื่นสดใหม่ทุกครั้งที่ได้มองแน่นอนว่าการเผชิญหน้าครั้งแรกของทั้งสองทำให้หยางเฉินรู้สึกละอายเล็กน้อย

        "บังเอิญจริงๆ เลยนะคะคุณหยาง"ถังหว่านเจ้าของกิจการระดับไฮเอนด์ บนใบหน้าสวยได้รูปที่ประดับด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอแน่นอนลักษณะท่าทางการวางตัวของเธอนั้นไม่มีที่ติ

        หยางเฉินยิ้มอย่างอายๆ ครั้งก่อนเขามีโม่เชี่ยนนีมาด้วยจึงทำให้สามารถพูดคุยกันได้เป็นกันเองมากขึ้น

        "ผมไม่เคยคิด ว่าคุณจะมาถอนเงินที่ธนาคารด้วย"

        ถังหว่านยิ้มกล่าวว่า

        "คุณหยางใช้คำพูดแปลกมากเลยนะคะใครจะบอกเลขบัญชีธนาคารกับรหัสผ่านกับคนอื่นกัน?"

        "เอ่อ..."

        หยางเฉินถึงกับพูดไม่ออกเขาลืมไปเลยว่าบุคคลระดับนี้ไม่ต้องทำธุรกรรมทางการเงินด้วยตัวเอง

        แต่แน่นอนว่าหยางเฉินไม่ใช่เขาไม่มีเงินมากพอจะจ้างมาดูแลเรื่องเงินให้แน่นอนว่าเขาจึงต้องมาธนาคารด้วยตัวเอง

        เมื่อถังหว่านเห็นหยางเฉินนิ่งเงียบไป เธอก็ไม่อาจทำอย่างไรได้ ในความคิดของเธอหยางเฉินเป็นแค่ลูกคนรวยที่ทำตัวเสเพลไปวันๆ หยางเฉินจึงไม่มีค่าอะไรให้เธอต้องไปสนใจเธอเพียงยื่นมือออกไปแล้วกล่าวว่า

        "ไม่เจอกันนานนะคะ"

        หยางเฉินยื่นมือออกไปสัมผัสมืออันนุ่มนิ่มของเธอเขาไม่คิดเลยว่าหญิงสาวอายุ 28ผู้นี้จะมีลูกสาวเรียนมัธยมแล้ว

        แต่นั่นก็เป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนหยางเฉินถอนหายใจออกมาเงียบๆ สามีของถังหว่านช่างโชคดีจริงๆ ที่ได้เธอมาเป็นภรรยา

        และเมื่อคิดถึงเรื่องครอบครัวหยางเฉินก็นึกถึงถังถัง ที่ต้องอยู่อย่างว้าเหว่ในโรงเรียนมัธยม

        หลังจากทักทายกันเสร็จแล้วถังหว่านก็กลับไปนั่งที่อย่างเงียบงัน เธอไม่สนใจที่จะพูดคุยกับ "เพลย์บอย" ไปมากกว่านี้ และหยางเฉินเองก็ยังนิ่งเงียบไม่ได้มีท่าที่จะสนใจคุยกับเธอ

        ทั้งสองนั่งรอคิวกว่ายี่สิบนาทีก่อนจะมีเสียงเรียกคิวของหยางเฉินและถังหว่าน

        พวกเขาลุกเดินไปพร้อมกัน พร้อมยิ้มให้กันเล็กน้อยก่อนที่จะแยกกันไปในแต่ละเคาน์เตอร์

        "สวัสดีค่ะต้องการให้ทางเราช่วยอะไรดีคะ?"พนักงานสาวพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มสุภาพ

        หยางเฉินนำเช็คที่ยับยู่ยี่ออกจากกระเป๋าพร้อมส่งให้กับพนักงาน

        "ช่วยโอนเงินใส่บัญชีของผมด้วยครับ" หยางเฉินกล่าวพลางส่งบัตรเครดิตธนาคารของตัวเองให้พนักงาน

        พนักงานสาวยิ้มเล็กน้อยและหยิบเช็คขึ้นมาตรวจสอบ แต่แล้วเธอก็อ้าปากกว้าง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความงุนงง

        "คุณครับ ได้หรือยัง?" หยางเฉินพยายามเร่งพนักงานเพราะเขายังอยากกลับไปเล่นเกมที่บริษัทต่อ

        พนักงานสาวถอนหายใจออกฝืนยิ้มพร้อมกล่าวว่า

        "คุณคะ กรุณาเบาเสียงลงหน่อยกลัวคนอื่นไม่ได้ยินหรือไงคะ?... คุณไม่ทราบหรือไงคะว่าหากต้องการขึ้นเช็คมากกว่าสองหมื่นหยวนจะต้องแจ้งล่วงหน้า? หากจำนวนเงินนั้นมากกว่าหนึ่งแสนหยวนจะต้องให้ผู้จัดการธนาคารเป็นคนดำเนินการและหากจำนวนเงินมากถึงหนึ่งล้าน จะต้องไปที่จุดบริการลูกค้าระดับวีไอพี และยังคงต้องแจ้งล่วงหน้าด้วยโดยผู้อำนวยการธนาควรจะเป็นคนจัดการให้คุณ และจะต้องทำการตรวจสอบอย่างละเอียด"

        หยางเฉินกล่าวอย่างไม่พอใจว่า"ทำไมขั้นตอนมันยุ่งยากนักละครับเช็คนี้เป็นของจริง และเงินนี้ก็เป็นของผมจริงๆ?”

        "แต่นี่เป็นกฎ..." พนักงานสาวพูดขึ้นอย่างอายๆ

        "กฎถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์มันย่อมสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ลูกค้าคือพระเจ้าคุณไม่สามารถเปลี่ยนแปลงกฎเพื่อลูกค้าเลยหรือ?" หยางเฉินไม่พอใจอย่างมากธนาคารนี้ทำให้เงินของเขาต้องมีปัญหา เขาจะทนต่อไปได้อย่างไร? "ผมบอกคุณไว้ตอนนี้เลยผมต้องการให้คุณนำเงินเข้าบัญชีผมเดี๋ยวนี้ ส่วนปัญหาที่จะตามมาผมจะปั๊มลายนิ้วมือใส่กระดาษไว้ให้ เป็นอย่างไร?"

        พนักงานสาวอยากจะร้องไห้ชายคนนี้มีสิทธิอะไร?จำนวนเงินตั้งหนึ่งล้าน แม้แต่ธนาคารก็ยังไม่ให้ตรวจสอบ หนำซ้ำยังมาตะโกนโหวกเหวกโวยวาย และถึงกับจะใช้วิธีโบราณโดยการปั๊มรอยนิ้วมือ!?

        “คุณคะฉันแค่พนักงานตำแหน่งเล็กๆ ไม่มีอำนาจพอจะทำเรื่องที่คุณขอมาได้หรอกค่ะเรื่องนี้มันมากเกินหน้าที่ของฉัน"

        "คุณก็แค่ใช้นิ้วจิ้มแป้นพิมพ์ไม่กี่ตัวจากเราก็จะมีความสุขด้วยกันทั้งคู่ อ้า!" หยางเฉินยังคงแนะนำอย่างห้าวหาญ

        พนักงานสาวยังไม่ต้องการถูกไล่ออกในตอนนี้ดังนั้นเธอถึงส่ายหน้าหัวชนฝา

        หยางเฉินรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

        "พ่อครับเงินหนึ่งล้านที่พ่อให้ผมมากลับไม่ใช่ของผมเสียแล้ว!?"

        เสียงของหยางเฉินดังอย่างมากไม่เพียงแต่ถังหว่านที่นั่งอยู่ในเคาน์เตอร์ถัดไป แต่ลูกค้าคนอื่นๆ รวมถึงพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่หน้าประตูเองก็ได้ยินเช่นกัน!

        มีคนต้องการปล้นธนาคารกลางวันแสกๆ? ทุกคนต่างซุบซิบกันขึ้นมาทันที

        ถังหว่านรู้สึกตกใจ ชายคนนี้แม้จะดูไม่ค่อยดีในสายตาเธอแต่เธอก็ไม่คิดว่าเขาจะเป็นอาชญากรที่คิดจะปล้นเงินธนาคาร!

        ไม่นานนัก พนักงานรักษาความปลอดภัยที่สวมเครื่องแบบสีเขียวก็เดินมาที่หยางเฉินทันที ในมือของเขามีกระบองอยู่ สายตาพวกเขามองมาที่หยางเฉินอย่างเคร่งขรึม

        "คุณครับอย่าสร้างความวุ่นวายที่นี่เลย ไม่เช่นนั้นผมจะเรียกตำรวจมาลากคอคุณ!"

        หยางเฉินไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ สองมือของเขายกขึ้นก่ายหน้าผากอย่างจนปัญญา

        พนักงานสาวเห็นท่าไม่ดีก็รีบอธิบายขึ้นทันทีว่า

        "เดี๋ยวก่อนค่ะคุณผู้ชายท่านนี้ไม่ได้จะมาปล้นธนาควรเขาแค่ต้องการขึ้นเช็คโดยไม่ผ่านขั้นตอนเท่านั้น!"

        ถังหว่านลอบถอนหายใจออกมาเงียบๆไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าโม่เชี่ยนนีและหลี่จิงจิง จะชอบผู้ชายพรรค์นี้ไปได้อย่างไร แค่กฎพื้นฐานยังไม่เข้าใจซ้ำยังตะโกนโหวกเหวกอย่างกับคนไร้การศึกษาเมื่อเหตุการณ์กลายเป็นเช่นนี้เธอจึงเดินเข้าไปไปหาหยางเฉินพร้อมกับแนะนำว่า

        "คุณหยางคะฉันแนะนำให้คุณไปยังโซนวีไอพี ที่นั่นทั้งเงียบสงบเหมาะแก่การทำธุรกรรมเป็นอย่างมาก"

        หยางเฉินเห็นสาวสวยเช่นถังหว่านเดินเข้ามาไกล่เกลี่ยเขาก็อารมณ์เย็นขึ้นมาบ้าง

        "ก็ได้ครับ"

        พนักงานสาวรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันทีเธอยิ้มให้ถังหว่าน และยกโทรศัพท์โทรหาผู้จัดการธนาคารเพื่อรายงานสถานการณ์ในทันที

        พนักงานรักษาความปลอดภัยเข้าใจแล้วว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดเขาจึงมองหยางเฉินอย่างระมัดระวัง และเดินกลับไปประจำตำแหน่งที่ประตูตามเดิม

        แต่ทันใดเสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังขึ้นจากหน้าประตู!

        ทุกคนในธนาคารต่างมองไปยังต้นตอของเสียงโดยพร้อมเพรียง

        ชายเจ็ดถึงแปดคนสวมหมวกคลุมทั้งใบหน้า และสวมชุดหนังปรากฏตัวขึ้นคล้ายพายุทอร์นาโดสีดำหอบหนึ่ง!

        "บรึ้ม..."

        เสียงระเบิดถังขึ้นที่หน้าประตูเศษฝุ่นและเศษกระจกบินว่อนไปทั่วบริเวณ!

        พนักงานรักษาความปลอดภัยที่กำลังเดินไปที่ประตูไม่ทันได้ตอบสนองอะไรกระสุนปืนก็พวยพุ่งใส่ร่างของเขาลงไปกองกับพื้น พร้อมเลือดที่ไหลนองออกมา!

        กระสุนปืนยังคงไม่หยุดแค่นั้น มันกระหน่ำใส่ผนังกระเบื้อง โต๊ะสำนักงาน รวมไปถึงต้นบอนไซในล็อบบี้ธนาคารทันที

        พนักงานทั้งหมด รวมไปถึงลูกค้าในธนาคารเมื่อเห็นว่ามีพนักงานรักษาความปลอดภัยถูกยิงดับคาที่ไปคนหนึ่งแล้วนั้น ทุกคนก็สามารถเข้าใจได้ในทันทีว่า ปืนของคนร้ายไม่ใช่ของปลอมที่เอาไว้ขู่แน่นอน

        "กรี๊ด!!!..."

        "ช่วยด้วย!!!"

        เสียงตะโกนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องผู้คนต่างหลบหนีกันอลหม่าน ทั้งหลบลงใต้เก้าอี้และซ่อนตัวอยู่หลังประตูด้วยร่างกายสั่นสะท้าน

        แม้ถังหว่านจะเป็นคนใจเย็นอยู่เสมอแต่เธอก็ยังคงเป็นผู้หญิงปกติธรรมดา เมื่อเห็นโจรและเสียงปืนจริงๆ เธอก็รีบหาที่พึ่งและสุดท้ายก็ไปหลบอยู่ข้างหลังหยางเฉินในที่สุด

        หยางเฉินรู้สึกไม่พอใจมากยิ่งขึ้นไปอีกเขามาที่นี่เพื่อขึ้นเงิน แต่กลับโดนปฏิเสธจากสาวน้อยไม่รู้ความจนทำให้ต้องเสียเวลาไปมาก และเวลานี้ยังจะมีคนต้องการจะปล้นเงินของเขาไปอีก!?