หลินหยูที่อยู่ใกล้ๆเป่ยเป่ยพูดขึ้น เธอแอบมองเฉินเฟยอยู่ ภายในดวงตาของเธอมีแสงประกายระยิบระยับอยู่ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเคารพ และ การเทิดทูน
เป่ยเป่ยเห็นแบบนั้นได้แต่แลบลิ้นออกมา
“สงสัยจะรักแรกพบซินะ”
“พูดอะไรนะ ไม่ใช่ซะหน่อย”
หลินหยูรีบพูดตอบกลับ ใบหน้าของเธอนั้นแดงเล็กน้อย เธอมั่นใจว่าเธอนั้นมีแค่ความรู้สึกที่เคารพต่อเฉินเฟยเท่านั้น
เป่ยเป่ยได้แต่ยักไหล่และไม่พูดอะไร เธอนั้นในตอนนี้มองไปที่ข้างหน้า เธอยังมีปัญหาชีวิตที่ต้องจัดการอีก
ซุนจาง และ ซุนเจียง ไม่ได้สนใจเื่อะไรมากมายเหมือนสองสาว พวกเขาเมื่อได้ยินที่เฉินเฟยบอก พวกเขาหลังจากที่ััมานาได้แล้ว พวกเขาก็เริ่มที่จะวิ่งออกไปเหมือนกับจางเป่าในทันที
หยูฮัวร์เองก็เหมือนกันเชื่อในสิ่งที่เฉินเฟยบอกให้ทำ เธอนั้นไม่สนใจอะไร เชื่อว่าเฉินเฟยนั้นให้ในสิ่งที่ดีที่สุด และเธอมั่นใจ เพราะเฉินเฟยตลอดมาให้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอเสมอ
เวลาผ่านไป ทั้งห้าคนก็วิ่งจนเสร็จ และ ล้มลงไปนอนกับพื้น พลังมานาที่อยู่ในตัวของพวกเขาถูกกระตุ้น แต่การกระตุ้นนั้นต่างจากของจางเป่า จางเป่านั้นมีพลังมานาในตัวเองนิดหน่อยั้แ่แรกอยู่แล้วทำให้ร่างกายปรับสภาพได้เร็วต่างจากคนอื่นที่เพิ่งจะได้รับมาร่างกายที่เคยได้รับมานาเป็ครั้งแรก ทำให้ปรับสภาพยากกว่าร่างกายของจางเป่า
เฉินเฟยเห็นสภาพของหยูฮัวร์ก็ช่วยไม่ได้ที่จะเดินไปใกล้ๆ ก่อนที่จะช่วยให้หยูฮัวร์ไหลเวียนพลังมานาภายในร่างกาย
หยูฮัวร์ออกเสียงครางออกมาเล็กน้อย เสียงครางเบาๆของเธอนั้นทำให้เฉินเฟยนั้นแทบกำเดาไหล
“เย็นไว้ๆ”
เฉินเฟยบอกกับตัวเอง ก่อนที่จะค่อยๆช่วยจนหยูฮัวร์นั้นสามารถไหลเวียนพลังมานาหนึ่งหน่วยของเธอ ให้ไปทั่วร่างกายได้สำเร็จ
เป่ยเป่ยที่ฟื้นสภาพขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเฉินเฟยเอาแต่ดูแลหยูฮัวร์ก็ได้แต่พูดขึ้นมา
“หึมๆ สองมาตรฐาน เฟยเฟย สองมาตรฐานเกินไปแล้ว ทำไมไม่ทำแบบนั้นให้กับเป่ยเป่ย และ หลินหยูมั้ง”
โลลิตัวป่วนเอาอีกแล้ว เธอนั้นพูดขึ้นมาทำให้หยูฮัวร์ที่พึ่งฟื้นจากอาการเหนื่อยล้าหน้าแดง เธอนั้นดูเหมือนจะรู้ว่าเฉินเฟยแอบช่วยเธอ เธอรู้สึกผิดแต่ก็รู้สึกดีใจ ที่เธอได้รับการปฏิบัติแตกต่างจากคนอื่นๆ แต่ถึงเธอจะดีใจ เธอก็รู้ว่าเธอไม่ควรที่จะเอาเปรียบผู้อื่นถึงแม้ว่าตัวเองจะเป็น้องของเฉินเฟยก็ตาม
เธอมองไปที่เฉินเฟย ก่อนที่จะพูดขึ้น
“พี่เฟย ทำไมพี่ไม่ไปช่วย เป่ยเป่ยกับหลินหยูละ ฮัวร์จากนี้ไปคิดว่าไม่เป็ไรแล้ว”
เฉินเฟยได้แต่ส่ายหัวและถอนหายใจ เขามองไปที่เป่ยเป่ยและหลินหยูที่ตอนนี้กำลังมีปัญหาเื่การฟื้นฟูพลังอยู่
“ช่วยไม่ได้แหะ ในเมื่อน้องสาวที่น่ารักของพี่ขอมาทั้งที”
เฉินเฟยยิ้มก่อนที่จะลุกขึ้นและตรงไปหาเป่ยเป่ยและหลินหยู ทั้งสองคนนี้มีหน้าตาที่สวยงามพอๆกับหยูฮัวร์ แต่แตกต่างกันที่ตรงรูปร่างและลักษณะนิสัย เป่ยเป่ย และ หยูฮัวร์สามารถจัดอยู่ในหมวดหมู่เดียวกันได้ แต่สำหรับหลินหยูถือว่าเป็อีกเื่หนึ่ง
เฉินเฟยเดินมาถึงยังจุดที่หลินหยูนั่งหายใจแรงอยู่ เขาก็ถึงกับหน้าแดงกำเดาแทบไหลออกมา
หลินหยูในตอนนี้อยู่ในชุดรัดรูป พร้อมกับเหงื่อของเธอ ทำให้เฉินเฟยนั้นสามารถมองเห็นได้ถึงรูปร่างที่โดดเด่นของเธอ
เฉินเฟยกำเดาแทบไหลได้แต่รีบทำใจให้สงบก่อนที่จะทำอะไรบางอย่าง
“หลินหยู จะว่าอะไรไหมถ้าฉันจะขอช่วยเธอไหลเวียนพลังชิที่อยู่ในตัว มันอาจจะดูไม่เหมาะเท่าไหร่”
เฉินเฟยพูดขึ้นก่อนที่จะมีอะไรเข้าใจผิด เพราะการที่เฉินเฟยช่วยไหลเวียนพลังให้มันไม่ได้ต่างจากการลูบไล้ไปทั่วทั้งตัวเท่าไหร่นัก
หลินหยูไม่รู้เื่นี้เพราะเฉินเฟยไม่อธิบายให้ชัดเจน เธอคิดว่ามันเป็แค่การไหลเวียนพลังลมปราณ เธอคิดว่ามันคงไม่เป็ไรและพยักหน้า
เฉินเฟยเมื่อได้รับคำตอบก็ลงมือทันที
ราวกับถูกลวนลามไปทั้งตัว หลินหยูถึงกับหน้าแดงและบิดตัวไปมา เฉินเฟยนั้นลงมือด้วยความรวดเร็วเป็อย่างมาก ทำให้การไหลเวียนเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้แต่ความรู้สึกเื้ั
หลินหยูที่รู้สึกถูกลวนลามไปทั้งตัวในตอนนี้ได้แต่เหม่อลอย เธอนั้นไม่สามารถที่จะตอบสนองอะไรได้ทั้งนั้นในตอนนี้
เป่ยเป่ยที่อยู่ข้างๆมองไปที่เธอด้วยความสงสัยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลินหยู เธอนั้นไม่เคยเห็นหลินหยูแสดงสีหน้าและใบหน้าแบบนั้นมาก่อน เธอพยายามที่จะถามแต่ทว่า
เฉินเฟยหลังจากที่ช่วยหลินหยูเสร็จแล้วก็ถึงตาเป่ยเป่ย โลลิตัวป่วน เขานั้นไม่ถามเธอสักคำ ทำการไหลเวียนมานาให้กับเธอทั้งๆที่เธอไม่ทันตั้งตัว
ดูเหมือนว่าเป่ยเป่ยจะมีภูมิคุ้มกันน้อยกว่าหลินหยู เธอนั้นเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรมาััทั้งตัวของเธอ เธอก็ครางออกมาเสียงดังลั่น
“อีย๊าาาา เฟยเฟย อย่ารุนแรงนักสิ”
เสียงของเธอนั้นดังไปทั่วทั้งสวนสาธารณะ เวลานี้เป็เวลาที่พระอาทิตย์เริ่มจะขึ้นแล้ว ผู้คนเริ่มมีให้เห็นในสวนสาธารณะ ทุกคนได้ยินที่เป่ยเป่ยร้องครางออกมา ก็หันไปหาเธอ พวกเขานั้นใเป็อย่างมาก พวกเขาเห็นว่าเฉินเฟยในตอนนี้กำลังจับไปที่ตัวของเป่ยเป่ย ที่มีร่างกายอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงๆ พวกเขาช่วยไม่ได้ที่จะะโขึ้นมา
“ตำรวจ!!!”