จักรพรรดิหมื่นเผ่าพันธุ์ ขอเกิดใหม่เพื่อขึ้นเป็นพระเจ้า

        เมื่อบานประตูไม้เก่าซึ่งผ่านการใช้งานมายาวนานถูกเปิดออกช้าๆ เสียงดังเอี๊ยดที่เล็ดลอดออกมาจากบานพับที่ขึ้นสนิม ไม่ได้ทำให้บรรยากาศดูแย่ลงแต่อย่างใด หากกลับเพิ่มความรู้สึกอบอุ่นและเรียบง่ายที่แสนคุ้นเคยให้กับชายหนุ่มผู้ยืนอยู่หน้าประตู

        ราวกับมันได้ต้อนรับเขากลับคืนสู่จุดเริ่มต้นที่แท้จริงของชีวิต

        ภายในนั้นปรากฏเงาร่างของหญิงสาวผู้หนึ่ง ผู้ที่ผ่านกาลเวลาและความเหนื่อยยากมานับสิบเจ็ดปี แต่ใบหน้าของนางยังคงสะท้อนความงดงามและอ่อนโยนไว้อย่างเด่นชัด ดวงตาอันอบอุ่นของนางเบิกกว้างด้วยความปีติทันทีที่เห็นลูกชายของตนยืนอยู่ตรงหน้า

        “เป็นยังไงบ้างลูกรักของแม่?”

        คำพูดของนางเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เปี่ยมไปด้วยความรักและความห่วงใยอย่างลึกซึ้ง

        “เจ้าได้ปลุกพลังเป็นผู้วิวัฒน์แล้วใช่ไหม แล้วผลลัพธ์…”

        ทว่าน้ำเสียงของนางกลับจางหายลงอย่างกะทันหัน เมื่อสายตาได้หยุดลงที่ร่างของชายอีกผู้หนึ่งซึ่งยืนเคียงข้างบุตรชายของตน ชายคนนี้ถืออะไรมาเต็มสองมือ นัยน์ตาคู่นั้นที่เคยอบอุ่นก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความระแวงและฉายแววสงสัยอย่างเห็นได้ชัด

        ขนตาของนางกระพริบถี่เล็กน้อย ขณะที่คำถามหลุดออกมาจากริมฝีปากด้วยความไม่แน่ใจ

        “คุณเป็นใคร.. ทำไมถึงมากับลูกชายของฉันได้?”

        เมื่อได้ยินคำถามนั้น ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีทองเปล่งประกายซึ่งเปล่งรัศมีสูงส่งก็ยืนสงบนิ่งอยู่ชั่วครู่ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังหญิงสาวเบื้องหน้า ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าท่วงท่าที่เรียบง่ายของนางนั้น แฝงไว้ด้วยเสน่ห์อันสง่างามและเปี่ยมด้วยศักดิ์ศรี

        แววตาของเขาฉายแววส่องประกาย ก่อนที่จะได้สติและรีบยกมือขวาแนบอก พร้อมก้มศีรษะเล็กน้อยอย่างมีมารยาท

        “กระผมคือผู้นำวิหารจอมเวทย์แห่งการลงทัณฑ์สาขาเมืองหยางหมิง มีนามว่าหนานกงหลงเจีย”

        คำแนะนำตัวของเขานั้นเรียบง่ายแต่ทรงพลัง เงียบงันเพียงเสี้ยวอึดใจ

        แต่กลับสร้างแรงกระเพื่อมอย่างมหาศาลในจิตใจของหญิงสาวผู้เป็นมารดา

        ใบหน้าของหลิวเหมยซีดเผือดลงในทันที ดวงตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเกินจะควบคุม

        “ทะ.. ท่านผู้นำแห่งวิหาร?!

        “ขะ.. ขออภัยด้วยค่ะที่ดิฉันได้แสดงกิริยาอันไร้มารยาทออกไปเช่นนี้”

        “ไม่ทราบว่าตัวตนระดับสูงเช่นท่านมีธุระอะไรถึงได้มาพร้อมกับลูกชายของดิฉัน..”

        น้ำเสียงของนางสั่นระริกขณะที่นางยอบกายลงเล็กน้อยด้วยความเกรงกลัวและเคารพอย่างถึงที่สุด

        มือทั้งสองข้างของนางสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาแสดงออกถึงความหวาดหวั่นที่ซุกซ่อนอยู่ภายในลึกสุดของหัวใจ

        เพราะนางมิอาจจินตนาการได้เลยว่าเหตุใดลูกชายของตนถึงได้มีความเกี่ยวข้องกับบุคคลระดับสูงเช่นนี้

        และในใจของนางก็เริ่มหวั่นไหว ด้วยความกลัวว่าบางทีลูกชายของตนอาจไปล่วงเกินหรือทำอะไรผิดพลาดโดยไม่รู้ตัว

        หากเป็นเช่นนั้นจริง ชะตาชีวิตของโอดินและตนเองอาจจบสิ้นลงในพริบตา

        ทว่าหนานกงหลงเจียเพียงแค่ยกมือทั้งสองขึ้นด้วยท่าทีสุภาพ พร้อมกับรอยยิ้มละมุนละไมเพื่อบรรเทาความตึงเครียดที่ปกคลุมอยู่รอบตัว

        เขาส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงใจอย่างไม่เสแสร้ง

        “มะ.. ไม่ใช่หรอกท่านหญิง โอดินมิได้ทำอะไรที่เสียมารยาทเลยสักนิด!”

        “ในทางกลับกัน.. โอดินต่างหากที่พวกเราทั้งวิหารจะต้องให้เกียรติและแสดงความเคารพ”

        “เพราะลูกชายของท่านหญิงผู้นี้ได้ปลุกอาณาจักรต้นกำเนิดเทพธิดาจักรพรรดิสิบปีก แถมยังมีศักยภาพมากถึงระดับเทพเจ้า!”

        ตัวของเขาเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวเบื้องหน้าซึมซับความจริงอันเหลือเชื่อ

        ก่อนจะเน้นถ้อยคำสุดท้ายออกมาช้าๆ ชัดเจนและหนักแน่นดุจการตัดสินของทวยเทพ

        “ใช่ ท่านหญิงฟังไม่ผิดหรอก ระดับเทพเจ้า! เป็นสุดยอดผู้มีพรสวรรค์แห่งยุคสมัยศักดิ์สิทธิ์นี้อย่างแท้จริง!”

        “เขาจะกลายเป็นผู้วิวัฒน์ที่แข็งแกร่งและทรงพลังได้อย่างแน่นอน!”

        เมื่อประโยคดังกล่าวได้กระทบหูหญิงสาวผู้มีนามว่าหลิวเหมย นางก็ถึงกับยืนตัวแข็งค้าง

        ใบหน้าแสดงความตื่นตะลึงอย่างถึงที่สุด ริมฝีปากอ้าค้างคล้ายจะกล่าวสิ่งใดแต่กลับไร้เสียง

        ดวงตาสีดำขลับเบิกกว้างพร้อมหยาดน้ำตาที่เอ่อคลออย่างควบคุมไม่อยู่ ร่างกายทั้งร่างสั่นสะท้านจนขาทั้งสองแทบไร้เรี่ยวแรงต้องพิงกรอบประตูไว้เพื่อพยุงตนเอง ก่อนที่น้ำเสียงที่แผ่วเบาจะกระซิบลอดออกมาจากลำคออย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

        “ศะ.. ศักยภาพระดับเทพเจ้า?! เทพธิดาจักรพรรดิสิบปีก?! นะ.. นี่มันเรื่องจริงหรือความฝันกันแน่!!”

        นัยน์ตาของนางจับจ้องไปยังลูกชายของตน ราวกับต้องการคำตอบที่แน่ชัดจากเจ้าของชะตากรรมผู้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เด็กชายผู้เคยป่วยไข้ อ่อนแอ และต้องถูกคนรังแกมาตลอดสิบเจ็ดปี เด็กชายที่เติบโตมาท่ามกลางความเหน็บหนาวและการกดขี่จากผู้คนรอบข้าง

        บัดนี้กลับถูกประกาศว่าเป็นผู้ถือครองอาณาจักรต้นกำเนิดศักยภาพระดับเทพเจ้าที่กระทั่งวิหารอันยิ่งใหญ่ยังต้องสยบ

        โอดินก้าวไปข้างหน้าเพียงหนึ่งก้าวก่อนจะโน้มกายลงช้าๆ พลางกล่าวออกมาด้วยท่าทางอ่อนโยนและแฝงความหนักแน่น

        “ใช่ครับ.. ท่านแม่ไม่ได้ฝันไป มันคือเรื่องจริงทั้งหมด ผมวิวัฒน์แล้ว และผมจะไม่ปล่อยให้ท่านแม่ต้องลำบากอีกต่อไป”

        “ไม่ว่าจะเป็นบ้านหลังนี้หรือชีวิตที่ท่านแม่ต้องอดทนมาตลอด ผมจะเปลี่ยนมันทั้งหมดด้วยมือของผมเอง!”

        และในขณะนั้นเอง หยดน้ำตาของหลิวเหมยก็ไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน

        นางไม่ได้เอ่ยคำใดเพิ่มเติม มีเพียงอ้อมแขนของแม่ที่โอบกอดบุตรชายอย่างแนบแน่น

        โดยไม่สนใจว่าข้างกายนั้นจะมีผู้นำวิหารผู้ยิ่งใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้นหรือไม่

        เพราะในเวลานั้น โลกทั้งใบของนางมีเพียงชายหนุ่มตรงหน้าผู้เป็นดวงใจของชีวิต และเสียงสะท้อนในหัวใจของหญิงสาวที่กล่าวเพียงแค่

        “ขอบคุณ.. ขอบคุณที่เจ้ากลับมาอย่างแข็งแกร่ง ลูกรักของแม่!”