(จบ)เทพมารจอมราคะ กำเนิดใหม่พร้อมกับระบบพระพุทธองค์ไร้พ่าย

        ในห้วงสมาธิของคัมภีร์อรหันต์พุทธะมหาเจ้าธรรมจักรนิพพาน

        เทียนจุนตอนนี้กำลังนั่งพนมมือแน่นอยู่กลางห้วงมิติอันไร้สิ้นสุด

        ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยอักขระศักดิ์สิทธิ์มากมายล่องลอยอยู่กลางอากาศ เปล่งประกายเรืองรองราวกับมีชีวิต

        พวกมันค่อยๆเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าและแฝงไปด้วยพลังแห่งสัจธรรม

        เหนือขึ้นไปยังมีพระพุทธองค์นับร้อยประทับนั่งอยู่ในอากาศ ล้อมรอบร่างของเขาราวกับมหาสังฆาราม

        แสงสีทองที่เรืองรองออกมาจากองค์พระพุทธะเหล่านั้น เปรียบเสมือนแสงแห่งปัญญาที่ส่องสว่างไปทั่วทุกทิศ

        ขณะที่เสียงบทสวดอันแปลกประหลาดดังกึกก้องออกมาจากทุกทิศทุกทาง แทรกซึมเข้าสู่ห้วงจิตวิญญาณอันไร้รูปร่างของเขา

        เทียนจุนรู้สึกได้ถึงพลังอันลึกลับที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ขณะที่เสียงสวดนั้นดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ

        คำศัพท์ที่ชายหนุ่มไม่อาจเข้าใจได้ล้วนเป็นภาษาศักดิ์สิทธิ์ของพุทธะ บังเกิดเป็นคลื่นพลังแห่งธรรมจักรที่หมุนวนรอบตัวเขา

        สัจธรรมทั้งมวลคือจิต จิตคือสัจธรรม ทั้งหมดล้วนเป็นหนึ่งเดียว

        เสียงกระซิบอันศักดิ์สิทธิ์ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของเขา

        เทียนจุนเริ่มสัมผัสได้ถึงความลึกซึ้งของวิชาบ่มเพาะเซียนที่แข็งแกร่งที่สุด มันราวกับเป็นบันไดที่ทอดนำไปสู่ระดับที่สูงยิ่งกว่า

        ทว่าในขณะเดียวกัน ก็รู้ดีว่าสิ่งที่ได้รับรู้ตอนนี้เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น หนทางของเขายังคงห่างไกลจากพระพุทธองค์ที่แท้จริง

        【โฮสต์มาถูกทางแล้ว】

        เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆภายในจิตสำนึก มันไม่ได้มาจากพระพุทธองค์ แต่มาจากระบบที่อยู่ภายในตัวเขา

        ตลอดหลายวันมานี้ เทียนจุนเริ่มเข้าใจเส้นทางแห่งพุทธะมากยิ่งขึ้น

        แต่ละวันที่ผ่านพ้นไป จิตของเทียนจุนยิ่งสงบนิ่งดุจผืนน้ำ

        อารมณ์ของเขาถูกขัดเกลาให้เป็นไปตามธรรมชาติ ซึ่งมันก็ย่อมเป็นผลดีต่อทั้งระบบและตัวของเทียนจุนเอง

        ขณะเดียวกันที่โลกภายนอก ขณะที่เทียนจุนยังคงดำดิ่งสู่ห้วงแห่งปัญญา

        ปราณเซียนที่ไหลเข้ามาจากรอบบริเวณเริ่มสะท้อนกับเส้นชีพจรและตันเถียนบริเวณหัวใจ

        ปราณเซียนแห่งพุทธะค่อยๆหลอมรวมเข้าไปในเส้นชีพจร พวกมันแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์ที่สุด

        โคจรไปทั่วร่างกาย ทำซ้ำกัน หลายสิบ หลายร้อยครั้ง พลังแห่งพุทธะหลั่งไหลเข้าไปในกระดูกทุกชิ้น เสริมสร้างรากฐานให้มั่นคงแข็งแกร่ง

        ตูมมม!

        จนกระทั่งตันเถียนได้ระเบิดปราณเซียนออกมา

        ร่างของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย ขณะที่พลังอันมหาศาลถูกปลดปล่อยออกมา

        แรงกดดันที่เกิดขึ้นแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

        เหล่าสัตว์อสูรที่เคยหมอบกราบเมื่อครู่ ต่างพากันตัวสั่นก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต

        พลังแห่งพุทธะที่บริสุทธิ์เกินไปสำหรับพวกมัน ทำให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนของสัตว์อสูรไม่อาจต้านทานได้

        พวกมันทั้งหมดรู้ดีว่าหากยังคงอยู่ใกล้กับชายหนุ่มผู้นี้ เส้นทางเบื้องหน้าจะมีเพียงความตายเท่านั้นที่รออยู่

        “สำเร็จแล้ว..”

        เทียนจุนค่อยๆลืมตาขึ้นจากสมาธิ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายสีทองวูบวาบราวกับเทพเซียนที่ตื่นจากการจำศีล

        “หลอมกายาขั้นที่สิบ..”

        “ในที่สุดก็เข้าใกล้ระดับทะเลวิญญาณแล้ว!”

        เขาพูดพึมพำเบาๆก่อนจะหันไปมองไปยังกองไฟ

        ความเงียบสงบกลับคืนสู่ป่าดงพงไพร เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังก้องเบาๆขณะที่แสงจันทร์ยังคงสาดส่อง

        เมื่อเหลือบไปมองทางด้านข้าง เทียนจุนก็พบว่าหินปราณเซียนระดับต่ำที่นำออกมาใช้ในการฝึกบ่มเพาะ

        พวกมันสลายหายไปหลายสิบก้อน พลังที่อยู่ภายในมันถูกดูดซับเข้าไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเศษฝุ่นละอองที่ปลิวไปตามสายลม

        เขายกมือขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกำแน่นแล้วคลายออกอย่างช้าๆ

        “ใช้ทรัพยากรเยอะกว่าที่คิด.. แต่ไม่เป็นไร”

        ถึงตอนนี้การฝึกฝนของเขาจะต้องแลกมาด้วยหินปราณเซียนระดับต่ำจำนวนมาก แต่ผลลัพธ์ที่ได้รับกลับคุ้มค่าเป็นอย่างยิ่ง

        “งั้นทำให้รากฐานระดับขั้นนี้เสถียรมั่นคงก่อนละกัน!”

        ชายหนุ่มกล่าวกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะนั่งกลับลงไปในท่าเดิม

        พลังของเขายังคงปั่นป่วนอยู่ภายในร่าง จำเป็นต้องใช้เวลาอีกสักพักเพื่อทำให้มันกลมกลืนและคุ้นชินกับการเปลี่ยนแปลง

        เมื่อเห็นว่าท้องฟ้ายังไม่สว่าง เขาก็เริ่มขับเคลื่อนพลังของตนเองอีกครั้ง เพื่อให้ร่างกายคุ้นชินกับปราณเซียนแห่งพุทธะที่อยู่ภายใน

        ร่างของเขาถูกห้อมล้อมไปด้วยแสงสีทองจางๆ เสียงบทสวดแผ่วเบาเริ่มดังก้องขึ้นอีกครั้ง

        เวลาค่ำคืนนี้ เทียนจุนยังคงฝึกฝนต่อไป—เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเส้นทางแห่งพุทธะที่ยิ่งใหญ่ในอนาคต

        ในเช้าวันถัดมา เทียนจุนได้ตื่นขึ้นจากการฝึกฝนระดับพลัง

        แสงอาทิตย์แรกของวันค่อยๆทอแสงลอดผ่านแนวไม้สูง เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งผืนป่า

        บรรยากาศยามเช้าสดชื่น อากาศเย็นสบาย ลมหายใจของชายหนุ่มที่พ่นออกมา ผสมปะปนกับหมอกจางๆที่ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ

        เขาค่อยๆลืมตาขึ้น นัยน์ตายังคงเปล่งประกายสีทองอ่อนๆอยู่ชั่วขณะก่อนจะจางหายไป

        ร่างกายของเทียนจุนรู้สึกสดชื่นและเต็มไปด้วยพลัง หลังจากการบ่มเพาะพลังมาอย่างหนักหน่วงทั้งคืน

        เขายืดตัวออกเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนและจัดเก็บหินปราณเซียนที่เหลืออยู่ลงไปในแหวนกักเก็บมิติ

        จากนั้นจึงเดินไปยังสายน้ำลำธารที่อยู่ไม่ไกลจากที่พักเพื่อชำระร่างกาย

        เสียงน้ำไหลรินดังแว่วอยู่เบื้องหน้า เขาเดินตรงเข้าไปยังลำธาร

        สายน้ำใสกระจ่างสะท้อนแสงแดดยามเช้าเป็นประกายระยิบระยับ

        และถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นร่างกายที่แข็งแกร่งกำยำ

        ทุกกล้ามเนื้อที่เรียงตัวกันเป็นสัดส่วนสมบูรณ์แบบ ล้วนเกิดจากการบ่มเพาะและการขัดเกลาร่างกายตลอดหลายวันที่ผ่านมา

        จากร่างกายที่เคยผอมแห้งขาดสารอาหาร บัดนี้กลับเต็มไปด้วยพลัง

        ผิวกายของเขาดูเปล่งประกายด้วยพลังเซียนอันบริสุทธิ์

        เทียนจุนก้มมองเงาตัวเองบนผิวน้ำ ก่อนจะตักน้ำขึ้นมาสาดล้างใบหน้า ความเย็นของสายน้ำช่วยให้จิตใจแจ่มใสขึ้น

        ที่อีกฟากหนึ่งของลำธาร เจ้าม้าศึกสีดำที่เป็นพาหนะก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน มันเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มลงดื่มน้ำจากลำธาร เส้นขนสีดำสนิทของมันสะท้อนแสงแดดยามเช้า พลางกระพือจมูกเล็กน้อย ก่อนจะสบตากับเจ้านายของมัน

        เทียนจุนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขึ้น

        “เจ้าก็หิวกระหายน้ำเหมือนกันสินะ?”

        หลังจากที่จัดการธุระของตนเองเสร็จเรียบร้อย เขาก็แต่งกายใหม่ให้เรียบร้อย ก่อนจะกลับไปยังจุดที่พักเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง

        เมื่อทุกอย่างพร้อม เทียนจุนก็กระโดดขึ้นหลังม้าศึกสีดำ พลิกบังเหียนเล็กน้อยก่อนจะกระตุ้นมันให้เริ่มออกวิ่ง

        เสียงกีบม้ากระทบพื้นดินดังขึ้น ม้าศึกทะยานออกไปด้วยความเร็ว

        แหวกสายลมผ่านป่าไม้อันกว้างใหญ่ ทิวทัศน์รอบด้านเคลื่อนผ่านสายตาไปอย่างรวดเร็ว

        ต้นไม้สูงเสียดฟ้าสลับกับเนินเขาและทุ่งหญ้า ลมเย็นพัดผ่านเสื้อคลุมของเขา ขณะที่เส้นผมปลิวไหวตามแรงลม

        หลังจากนั้น เวลาก็ผ่านไปกว่าสิบวัน การเดินทางของไท่ซวนเทียนจุนดำเนินไปอย่างสะดวกและไม่มีสิ่งใดมาขวางกั้น

        และไม่นานนัก เทียนจุนก็เริ่มค่อยๆผ่อนความเร็วของม้าลงเมื่อเริ่มเข้าใกล้ขอบเขตเมืองใหญ่

        เพราะตอนนี้ เมืองมังกรได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

        “เมืองมังกร..”

        เสียงเอ่ยของเขาดังออกมาเบาๆ ขณะที่ดวงตาก็หรี่ลงเมื่อจ้องมองไปอาณาเขตที่ห่างไกล

        เบื้องหน้าของเขาตอนนี้คือ เมืองที่ตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม มันมีขนาดใหญ่กว้างใหญ่ไพศาล

        กำแพงเมืองที่สูงตระหง่านทอดยาวสุดสายตา ขณะที่ด้านหลังของเมืองนั้น มีเทือกเขาขนาดมหึมาสูงตระหง่าน ทอดยาวออกไปประหนึ่งเป็นสันหลังของมังกรโบราณ สายหมอกบางๆลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดเขา ทำให้สถานที่แห่งนี้แลดูราวกับเมืองในตำนาน

        และบนเทือกเขาแห่งนั้นทั้งหมด คือที่ตั้งของหนึ่งในสี่สำนักใหญ่แห่งแคว้นกวางโจ่ว สำนักมังกร

        “สุดท้ายข้าก็มาถึงที่นี่จนได้!”

        ชายหนุ่มกล่าวกับตัวเองในใจ

        เมืองมังกรไม่ได้เป็นเพียงแค่เมืองธรรมดา แต่มันเป็นศูนย์รวมของผู้ฝึกตนจากทั่วทุกสารทิศ

        เป็นหนึ่งในเมืองสำคัญของแคว้นกวางโจ่วที่ผู้ฝึกตนทุกคนใฝ่ฝันจะมาถึง

        บนเส้นทางที่ทอดเข้าสู่เมือง เทียนจุนเริ่มสังเกตเห็นขบวนของเหล่าผู้ฝึกตนมากมาย

        แต่ละคนต่างแต่งกายแตกต่างกันไป บางคนสวมชุดของสำนักใหญ่ บางคนแต่งตัวเรียบง่ายราวกับเป็นนักเดินทางผู้โดดเดี่ยว

        ทว่าทุกคนล้วนมีพลังปราณเซียนที่ไม่ธรรมดา บางคนก็มีอายุหน่อยและแข็งแกร่งระดับถึงขั้นทะเลวิญญาณ

        “ผู้บำเพ็ญเพียรจากทั่วทุกสารทิศ... ต่างมุ่งหน้าสู่เมืองมังกร!”

        ขณะที่พูด ชายหนุ่มก็มองดูผู้คนที่เดินขบวนเข้าสู่เมือง

        ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนวัยเยาว์หรือยอดฝีมือจากสำนักต่างๆ

        ทุกคนล้วนมุ่งหน้ามาที่นี่ ราวกับว่าเมืองแห่งนี้เป็นจุดหมายปลายทางของพวกเขา

        “น่าสนใจจริงๆ คิดถึงบรรยากาศแบบนี้จังเลยแฮะ”

        เทียนจุนกระตุ้นม้าให้เดินช้าลง ขณะที่เริ่มเข้าใกล้ประตูเมือง

        ม่านหมอกแห่งความลี้ลับและบททดสอบแห่งโชคชะตากำลังรออยู่เบื้องหน้า

        และเส้นทางของเขาในเมืองมังกรก็เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น