ข้ามาทำฟาร์มในโลกเซียน

เจ้าตัวเล็กที่นอนหลับอย่างสบายมาทั้งคืนจะรู้ถึงความชอกช้ำใจของบิดาตนเองได้อย่างไรกัน วันต่อมาเขาลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ พบว่าเฉินเหมียวเหมี่ยวออกไปทำงานแล้ว จึงได้ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้าล้างตาเอง

การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าแต่กลับเป็นระเบียบ เมื่อเฉินเหมียวเหมี่ยวกลับมา ก็พบว่าเจ้าตัวเล็กกำลังสวมรองเท้าด้วยตัวเองอยู่

“เหมียวเหมี่ยว!” เขาจึงรีบใส่รองเท้าให้เรียบร้อย พลางก้าวขาสั้น ๆ ไปหาเฉินเหมียวเหมี่ยว “เหมียวเหมี่ยว อรุณสวัสดิ์!”

เฉินเหมียวเหมี่ยวอุ้มเขาขึ้นมาหอม ก่อนจะเอ่ย “ตัวเล็ก อรุณสวัสดิ์ พวกหมูน้อย วัวน้อยยังหลับอยู่ ยังไม่ต้องให้อาหาร เช่นนั้นเจ้ากินมื้อเช้าแล้วขึ้นเขาไปกับข้าดีหรือไม่?” 

เฉินเหมียวเหมี่ยวต้องไปตัดไม้มาทำคอกวัวและเล้าไก่ จะทิ้งเจ้าตัวเล็กไว้ที่บ้านคนเดียวนางเองก็ไม่วางใจ 

“ดีขอรับ!”

เจ้าตัวเล็กจะปฏิเสธเฉินเหมียวเหมี่ยวได้อย่างไร ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟเขาก็จะไปกับนาง

อีกอย่าง หากเขาไม่ไป ใครจะปกป้องเหมียวเหมี่ยวกัน?

“เช่นนั้นเจ้าไปกินข้าวก่อน”

“ขอรับ!”

มื้อเช้าวันนี้เป็นไข่พระอาทิตย์และก๋วยเตี๋ยวราดหน้า พร้อมกับมีน้ำเต้าหู้หวาน ๆ อีกหนึ่งชาม

ไข่พระอาทิตย์ทอดออกมาจนมีสีเหลืองกรอบ ก๋วยเตี๋ยวราดหน้าหอมฉุย น้ำเต้าหู้หวานก็ยิ่งอร่อย แม้เด็กน้อยอยากจะดื่มด่ำกับอาหารให้เต็มที่ แต่เห็นได้ชัดว่าเขายังถือตะเกียบไม่ถนัด ดังนั้นเมื่อเฉินเหมียวเหมี่ยวกินเสร็จแล้ว จึงเป็นฝ่ายป้อนอาหารให้เด็กน้อยเอง

“ขอบคุณเหมียวเหมี่ยว”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พร้อมใบหน้าแดงเรื่อ แอบมองเฉินเหมียวเหมี่ยวเป็นระยะ และหัวเราะออกมาเหมือนลูกแมวน้อยอย่างไรอย่างนั้น

เฉินเหมียวเหมี่ยวก็หัวเราะในใจเช่นกัน รู้สึกว่าวันนี้จู่ ๆ ก็มีพลังขึ้นมา

เมื่อทั้งคู่กินอิ่มแล้ว เฉินเหมียวเหมี่ยวก็นำเครื่องมือใส่เข้าไปในถุงเฉียนคุน ก่อนจะจูงเจ้าตัวเล็กขึ้นเขาไป

นกน้อยส่งเสียงร้อง พระอาทิตย์ในฤดูใบไม้ร่วงส่องแสงเจิดจ้า แสงตะวันสาดส่องลงมายังต้นไม้ทั่วทั้งภูเขาจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

เฉินเหมียวเหมี่ยวใช้ความรู้ที่มีอยู่อย่างจำกัดของนางทำความเข้าใจพันธุ์ไม้ต่าง ๆ เหมือนจะมีต้นผีผา ต้นพุทรา ต้นส้ม ลูกพลับ ต้นเกาลัด ต้นซานจาป่า...

มิน่าล่ะ แม่ทัพเนี่ยถึงบอกว่าที่นี่เต็มไปด้วยไอวิญญาณ เป็นฮวงจุ้ยที่หาได้ยาก ดูแค่ของที่ขึ้นตามธรรมชาติเหล่านี้ นางสามารถทำปิงถังหูลู่ ลูกพลับแห้ง ต้านเกาเกาลัด พุทราแห้ง และอีกมากมาย ให้เจ้าตัวเล็กกินได้เหลือเฟือแล้ว

“มา!” เฉินเหมียวเหมี่ยวแขวนถุงเฉียนคุนเอาไว้ที่คอของเจ้าตัวเล็ก ก่อนจะสวมถุงมือเล็ก ๆ คู่หนึ่งให้เขา พลางชี้ไปที่เกาลัดป่าที่ร่วงอยู่บนพื้นแล้วเอ่ยขึ้น “ถุงเฉียนคุนนี้มีช่องเก็บของด้านใน สามารถใส่ของลงไปได้ ภารกิจของเจ้าวันนี้ก็คือ ตามเก็บเกาลัดป่าบนพื้นใส่ถุงเฉียนคุนตามหลังข้า ทำได้หรือไม่ แต่ต้องระวังอย่าให้เปลือกเกาลัดทิ่มมือได้นะ”

“ได้ขอรับ!”

“ดีมาก!” เฉินเหมียวเหมี่ยวตบที่ไหล่ของเด็กน้อยเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ของว่างวันนี้ของเราต้องพึ่งตัวเล็กแล้วนะ”

“อื้ม!”

เมื่อมองเจ้าตัวเล็กที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ เฉินเหมียวเหมี่ยวก็รู้สึกมีพลังงานขึ้นมา นางหยิบขวานขึ้นมาก่อนจะเลือกต้นไม้ที่มีขนาดพอเหมาะเพื่อตัดมัน

เดิมคิดว่าจะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด แต่คาดไม่ถึงว่าขวานที่นิกายดาวเหนือมอบให้จะทรงพลังเช่นนี้ นางฟันไปสิบกว่าครั้งก็สามารถโค่นต้นไม้ใหญ่ที่มีขนาดเท่ากับหนึ่งคนโอบลงได้แล้ว!

เฉินเหมียวเหมี่ยวจึงดีใจอย่างมาก หันไปเอ่ยกับเจ้าตัวเล็ก “เป็นเช่นไร ข้าร้ายกาจหรือไม่!”

เจ้าตัวเล็กพยักหน้าให้ด้วยท่าทางแข็งขัน ปากก็เอ่ยออกมา “ร้ายกาจ” แต่ในใจกลับรู้สึกสงสารจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว

ฮือฮือฮือ เหมียวเหมี่ยวอ่อนแอจังเลย แค่ตัดต้นไม้ธรรมดาต้นหนึ่งยังใช้เวลาตั้งนาน ข้าอยากช่วยเหมียวเหมี่ยว

หลังจากตัดต้นไม้ไปได้หกต้น เฉินเหมียวเหมี่ยวก็เหนื่อยจนรู้สึกหอบ จึงนั่งลงบนพื้นโดยไม่สนภาพลักษณ์ใด ๆ แม้แต่น้อย ขณะที่กำลังเตรียมนำผลงานใส่ลงในถุงเฉียนคุน ก็พบว่าช่องว่างในถุงเฉียนคุนไม่เพียงพอเสียแล้ว!

“???”

แบบนี้จะน่าอายเกินไปแล้วกระมัง?

เจ้าตัวเล็กเห็นท่าทางผิดหวังของเฉินเหมียวเหมี่ยว จึงรีบเอ่ยถาม “เหมียวเหมี่ยว เป็นอะไรหรือ?”

เฉินเหมียวเหมี่ยวเอ่ยด้วยรอยยิ้มแห้ง ๆ “ถุงเฉียนคุนนี้เล็กเกินไป ใส่ต้นไม้ที่เราตัดวันนี้ไม่พอ ดูท่าเราคงต้องใช้วิธีอื่นขนพวกมันกลับไปที่เรือนแล้ว”

ขณะที่เฉินเหมียวเหมี่ยวกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าควรจะไปเชิญคนจากตำบลซาเจียวมาช่วยดีหรือไม่นั้น จู่ ๆ เจ้าตัวเล็กก็ชี้ไปที่ไข่มุกบนคอของเฉินเหมียวเหมี่ยว “เหมียวเหมี่ยว ในเมื่อที่ว่างไม่พอ เช่นนั้นเหตุใดไม่เปิดใช้มันล่ะขอรับ?”

หากถามว่าภายในโลกนี้เผ่าใดที่รู้เรื่องสมบัติมากที่สุด คงไม่มีเผ่าใดอยู่เหนือเผ่ามังกรอีกแล้ว

เจ้าตัวเล็กเป็นถึงนายน้อยของเกาะมังกรเวหา ต่อให้ไม่มีความสามารถอื่น แต่ความรู้เรื่องสมบัตินั้นถือว่าไม่เป็นรองใคร นี่เป็นพรสวรรค์อันยอดเยี่ยมที่มีมาตั้งแต่กำเนิด!

เขาจึงสามารถดูออกว่า ไข่มุกเม็ดเล็ก ๆ ที่คอของเฉินเหมียวเหมี่ยวเป็นสุดยอดสมบัติที่ใช้เก็บของได้!

“เปิดใช้?” เฉินเหมียวเหมี่ยวลูบไข่มุกเม็ดเล็ก ๆ นั้นด้วยความตกใจ “เจ้าหมายถึงหยดเลือดเพื่อแสดงความเป็นนายอย่างนั้นหรือ?”

ไม่ใช่ว่าเฉินเหมียวเหมี่ยวไม่เคยคิดจะหยดเลือดเพื่อให้ไข่มุกนี้รับนางเป็นนาย แต่นางไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียร พลังจิตวิญญาณก็ด้อยกว่าผู้บำเพ็ญเพียรมาก การจะทำพันธสัญญากับอาวุธวิญญาณต้องใช้พลังจิตวิญญาณมาสนับสนุน การที่คนธรรมดาจะทำพันธสัญญากับอาวุธวิญญาณชิ้นหนึ่งได้จึงมีข้อจำกัด

อย่างเช่นตอนนั้นที่นางสามารถทำพันธสัญญากับชุดมังกรขาวได้ นั่นเพราะมีม่อเสวียนหมิงอยู่ข้างกาย หลังจากม่อเสวียนหมิงจากไปแล้วเฉินเหมียวเหมี่ยวก็คิดจะทำพันธสัญญากับถุงเฉียนคุนที่อยู่ในมือของเจ้าตัวเล็ก แต่มันกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ 

แม้แต่ถุงเฉียนคุนธรรมดานางยังไม่สามารถทำพันธสัญญาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาวุธเวทเก็บของที่สูงส่งอย่างไข่มุกเม็ดนี้

“ไม่ใช่นะขอรับ” เจ้าตัวเล็กก้าวสั้น ๆ วิ่งเข้ามาหยุดข้างกายของเฉินเหมียวเหมี่ยว มือทั้งสองข้างจับข้อมือของนางเอาไว้ ก่อนจะชี้ไปยังลายเปลวไฟบนข้อมือของนาง “ไข่มุกเม็ดนี้เดิมเป็นอาวุธเวทของท่านอยู่แล้ว ท่านไม่ต้องทำพันธสัญญา เพียงใช้สิ่งนี้เปิดใช้มันก็พอขอรับ”

เฉินเหมียวเหมี่ยวเอ่ยด้วยความสงสัย “เรื่องเช่นนี้เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน?” แม้แต่ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมยังไม่มีเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

เจ้าตัวเล็กยึดอกขึ้น ก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทางภาคภูมิใจ “นี่เป็นพรสวรรค์ของตัวเล็ก ไม่ว่าจะเป็นสมบัติ ค่ายกล เคล็ดวิชา หลักการอะไร ตัวเล็กล้วนสามารถมองออกได้ พวกท่านปู่ ท่านย่า ต่างก็บอกว่า พรสวรรค์นี้ของตัวเล็กหาได้ยากยิ่งนัก!”

หากไม่ใช่เช่นนั้น เจ้าตัวเล็กก็คงไม่สามารถข้ามมหาสมุทรแห่งสายฟ้า และทัณฑ์โกลาหลมาหาเฉินเหมียวเหมี่ยวได้หรอก!

เฉินเหมียวเหมี่ยวได้สัมผัสกับความน่ารังเกียจ และความชั่วร้ายของโลกนี้มากับตัวเอง นางพลันจินตนาการไปถึงการชิงดีชิงเด่นทั้งต่อหน้าและลับหลัง การหลอกลวงซึ่งกันและกันของตระกูลใหญ่ จึงทำให้เด็กตัวเล็ก ๆ เช่นนี้หลงทางอยู่ข้างนอก ไม่มีใครตามหา ทันใดนั้นก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ จึงรีบเอ่ยขึ้น “ตัวเล็ก เจ้ารับปากข้าก่อน ว่าต่อไปเรื่องพรสวรรค์ของเจ้า ห้ามบอกให้ใครรู้ส่งเดชอีก เข้าใจหรือไม่?”

เจ้าตัวเล็กยิ้มออกมาอย่างเขินอาย ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อน “ตัวเล็กทราบดี ตัวเล็กไม่พูดส่งเดชแน่นอน ที่บอกเรื่องนี้แก่เหมียวเหมี่ยว เพราะท่านไม่ใช่คนอื่น แต่ท่านคือเหมียวเหมี่ยวของข้านี่นา”

เฉินเหมียวเหมี่ยวถูกความน่ารักเล่นงานเข้าอีกครั้ง นางกุมหัวใจของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะหอมแก้มเจ้าตัวเล็กจนแทบช้ำ!

โอ๊ย เหตุใดนางจึงเป็นเช่นนี้เนี่ย!

น่าหงุดหงิดจริง ๆ ถูกความน่ารักของเจ้าตัวเล็กเล่นงานอีกแล้ว!

“เหมียวเหมี่ยวรีบลองดูเร็วเข้า มันต้องเยี่ยมมากแน่ ๆ ข้าสัมผัสได้!”

สายตาของเจ้าตัวเล็กจับจ้องไปที่ไข่มุกบนคอของเฉินเหมียวเหมี่ยวพร้อมกับเอ่ยเร่ง หากตอนนี้เขามีหางละก็ คงแกว่งไปมาไม่หยุดเป็นแน่

“ได้ ๆ”

เฉินเหมียวเหมี่ยวส่งยิ้มให้ พร้อมกับลูบผมที่แข็งราวกับเหล็กของเจ้าตัวเล็ก ก่อนจะถอดไข่มุกออกและใช้มันแตะไปที่ลายเปลวไฟเบา ๆ 

ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ทั้งสองดวงตาเบิกโพลง!

ทันใดนั้นบรรยากาศก็เริ่มอึดอัด

เฉินเหมียวเหมี่ยวจึงกระแอมออกมาเบา ๆ “เอ่อ...ไม่เป็นไร บางครั้งคนเราก็มองผิดได้ เป็นเรื่องธรรมดา”

เจ้าตัวเล็กมุ่ยปาก “เป็นไปไม่ได้นี่นา...”

เอ่ยจบเขาก็ยื่นมืออวบ ๆ ขาว ๆ ออกไป เพื่อจะลูบลายเปลวไฟนั่น 

ในตอนนั้นเอง มีนิมิตประหลาดเกิดขึ้น!

จู่ ๆ มีเปลวไฟลุกโชนขึ้นจากข้อมือของเฉินเหมียวเหมี่ยว ก่อนจะมีเสียงดัง ตูม และดูดกลืนทั้งสองคนเข้าไป!

ม่อเสวียนหมิงก้าวข้ามความว่างเปล่า แปลงกายเป็นลำแสงเหาะเข้ามาทันที ทว่าฝ่ามือของเขานอกจากเปลวไฟแล้ว ก็ไม่สามารถคว้าสิ่งใดเอาไว้ได้อีก

ไม่ว่าจะเป็นเฉินเหมียวเหมี่ยวหรือว่าเจ้าตัวเล็ก ทั้งสองพลันกลายเป็นเถ้าธุลี ลอยกระทบปลายนิ้วของเขาอย่างช้า ๆ และล่องลอยอยู่ในสายลม...

พริบตานั้น ฟ้าดินพลันทรุดตัวลง ก่อนที่สายฟ้าจะฟาดฟันลงมา