เซียนกวีท่องโลกวรรณกรรม (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 47 :กวีที่ได้สลักป้ายโลหะ

ตกกลางคืน

บัณฑิตสำนักศึกษาผิงโจว ก็ได้หมดคาบเรียนในวันนี้แล้ว

มีบัณฑิตไม่น้อยที่ยังรวมตัว และพูดคุยกัน

“วันนี้คัดลอกกวีบทใหม่ของหลินอี้พลังพรสวรรค์ของข้าเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยเลย เฮ้อ จะมินับถือก็มิได้จริง ๆ ”

“กล่าวตามตรง ข้าอิจฉาหลี่เหวินโป๋อยู่เล็กน้อยคาดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นเด็กรับใช้ของหลินอี้ คาดว่าคงได้รับผลประโยชน์แล้ว ถึงกับขาดคาบการบรรยายของอาจารย์ในวันนี้...”

“มีอะไรให้น่าอิจฉากันข้ายอมรับว่าความสามารถทางบทกวีของหลินอี้นั้นเป็นของจริง แต่พวกเจ้าคงมิคิดว่า เขายังสามารถประพันธ์บทกวีกู่ก้องแดนพรสวรรค์ขึ้นมาได้อีกใช่ไหม”

“พอเจ้ากล่าวเยี่ยงนี้มันก็จริง... กวีทั้งสองบทของหลินอี้มีพลังพรสวรรค์สูงกว่าห้าถังขึ้นไปใช่ไหม หากเขายังสามารถประพันธ์บทกวีที่สามออกมาได้อีกคืนนี้ข้าจะกินหัวตัวเองแทนอาหารแน่”

“กล่าวตามจริง พรสวรรค์ของหลินอี้ยังขาดไปอีกเล็กน้อยข้าคาดว่าเขามิสามารถเป็นผู้รับชะตาขั้นแปดได้ อย่างไรนั่นก็อาจจะเพราะพลังห้าวหลานเจิ้งชี่ที่มิใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะมีได้...”

เหล่าบัณฑิตพูดคุยกันในขณะที่เดิน

มีคนเคารพหลินอี้ ก็ย่อมมีคนที่มองหลินอี้ในแง่ร้ายด้วยเช่นกัน

อย่างไรความเก่งกาจของหลินอี้ก็อยู่ที่ความสามารถทางบทกวี หาใช่คุณสมบัติด้านเส้นทางวรรณกรรมไม่

ความสามารถทางบทกวี

อย่างมากก็ทำให้การดูดซับพลังพรสวรรค์ของหลินอี้เร็วขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้นแต่หลินอี้ก็มิได้สามารถประพันธ์บทกวีขึ้นมาได้อย่างสบาย ๆ หรอกใช่ไหม

โรงครัวสำนักศึกษา

เหล่าบัณฑิตที่พูดคุยกันในระหว่างที่เดิน ก็มาถึงโรงครัวกันโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้นก็มีบัณฑิตบางคนตาเป็นประกาย เพราะมองเห็นหลี่เหวินโป๋ที่กำลังตักอาหาร

“นั่นมิใช่หลี่เหวินโป๋หรือไป... พวกเราเข้าไปถามเขากัน การเป็นเด็กรับใช้วันนี้เป็นเยี่ยงไรบ้าง”

“ไป”

เหล่าบัณฑิตต่างเดินเข้าไปทักทาย ด้วยใจที่อยากรู้อยากเห็น

“ท่านอาจารย์ ให้น่องไก่เพิ่มอีกสองน่องได้หรือไม่”

สองมือของหลี่เหวินโป๋ถือถาดอาหารไม้ไผ่ อยากจะให้อาจารย์ที่รับผิดชอบตักอาหารตักน่องไก่เพิ่มให้อีกสองน่อง

อาจารย์ท่านนี้ตาเหล่

เขามองหลี่เหวินโป๋ จากนั้นก็กล่าวด้วยคิ้วที่ขมวดนิ่ว “เจ้าคือหลี่เหวินโป๋ใช่ไหมมิใช่ว่าเจ้ามิทานเนื้อสัตว์หรอกหรือ”

หลี่เหวินโป๋กล่าวยิ้ม ๆ “ท่านอาจารย์ ศิษย์เอาไปให้ผู้อื่น มื้อเที่ยงวันนี้เขามิได้ทานข้าวหมกมุ่นอยู่กับตำรา ดังนั้นข้าจึงอยากนำไปให้เขามากกว่านี้เสียหน่อย...”

“ฟางฉิงเสวี่ยหรือมิใช่นางไปร่วมการสอบราชสำนักที่เมืองหลวงแล้วหรือ”

“มิใช่นาง แต่เป็นหลินอี้”

“ที่แท้ก็นำไปให้เขาถือว่าเจ้าทำหน้าที่เด็กรับใช้ได้ดีเลย ได้... ข้าให้เขาสี่ชิ้นเลย”

อาจารย์ตาเหล่หัวเราะ ใช้ช้อนไม้ตักน่องไก่ และวางลงบนถาดอาหารของหลี่เหวินโป๋

ตอนนี้หลินอี้ถือเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในสำนักศึกษา เรื่องที่ตีนภูเขาวันนั้นบทกวีกู่ก้องแดนพรสวรรค์ของเขา ทำให้บัณฑิตในสำนักศึกษาเคารพเขากันถ้วนหน้า

จนแม้แต่อาจารย์ของพวกเขา ก็ยังอับอายเช่นกัน

หลี่เหวินโป๋ชะงักชั่วครู่ และกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ท่านเพิ่งให้มาหนึ่งชิ้น...”

อาจารย์ตาเหล่มองถาดอาหารของหลี่เหวินโป๋ กะพริบตาปริบๆ และกล่าวด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

"พูดจาไร้สาระ เจ้าคงมิคิดว่าอาจารย์มองเห็นไม่ชัดจริง ๆ หรอกใช่ไหมนี่มันสี่ชิ้นชัด ๆ "

“มีหนึ่งชิ้นจริงๆ ”

“เจ้าเห็นอาจารย์ตาบอดหรือไร”

“มิใช่ มีเพียงหนึ่งชิ้นอย่างแท้จริง...”

หลี่เหวินโป๋ไม่ทราบว่าควรจะกล่าวอย่างไรดี เดิมทีอาจารย์ผู้นี้ถูกความโกรธของซูหลี่เหรินแห่งสำนักศึกษาจวินจี๋เข้าไปจนตาเหล่

มีคาบสอนน้อยอย่างมาก

จึงมาคอยตักอาหารให้กับบัณฑิตสำนักศึกษาอยู่ที่โรงครัว

แต่เพราะอาการตาเหล่ของอาจารย์ ยามที่อาการป่วยกำเริบขึ้นมาเป็นครั้งคราวก็จะส่งผลกระทบต่อการมองสิ่งของอย่างมาก และก่อเรื่องไม่พึงประสงค์มากมาย

คาดไม่ถึงว่าจะเกิดขึ้นอีกครั้งในวันนี้

“ไสหัวไปเสีย”

อาจารย์ตาเหล่ก็เดือดดาลมากเช่นกัน ขวางช้อนออกไป และไล่หลี่เหวินโป๋ไปให้พ้นหน้า

จะสนทำไมว่าได้หนึ่งหรือสี่

ท่าทางของหลี่เหวินโป๋ ทำเขาหงุดหงิดอย่างยิ่ง

“ขอรับ”

หลี่เหวินโป๋มิได้กล่าวอันใดต่อให้มากความ กังวลว่าจะทำให้อาจารย์เดือดดาลอีกคราวจึงปิดฝากล่องข้าว ก้มหน้าสลดและเตรียมจะเดินออกไป

ทันใดนั้นเอง

บัณฑิตสำนักศึกษาสิบกว่าคนก็กรูกันเข้ามาล้อมรอบ จนขวางทางเดินของเขา

“ศิษย์พี่หลี่”

บัณฑิตร่างสูงผู้หนึ่งเป็นฝ่ายเอ่ยปาก “ท่านกำลังตักอาหารไปให้หลินอี้หรือจะก้มหน้าสลดไปทำไมกัน การได้เป็นเด็กรับใช้ของเขาเป็นเรื่องที่ดีมิใช่หรือ”

“ใช่ หากว่าปรนนิบัติหลินอี้ได้ดีไม่แน่เขาอาจจะมอบบทกวีกู่ก้องแดนพรสวรรค์สักหนึ่งบทให้ท่านก็เป็นได้”

“ช่างน่าอิจฉาเสียจริง”

บัณฑิตเหล่านั้นต่างกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเช่นกัน

ใบหน้าเต็มไปด้วยอารามขบขัน

หลี่เหวินโป๋คิ้วขมวดนิ่ว และเอ่ยเสียงเรียบว่า “กบก้นบ่อ”

เขาถือถาดอาหารเดินหลีกออกมา

กังวลว่าอาหารจะเย็น และทำให้หลินอี้กลืนลำบาก

เหล่าบัณฑิตต่างชะงักในพลัน ต่างก็ปรี่เข้าไปขวางทางหลี่เหวินโป๋ในทันที“อย่าเพิ่งไป ศิษย์พี่หลี่ ท่านกล่าวเยี่ยงนี้หมายความว่าอย่างไร”

“ศิษย์พี่หลี่ ทำไมจึงด่ากันเยี่ยงนี้พวกเราเพียงแค่อยากถามว่ารู้สึกอย่างไรกับการได้เป็นเด็กรับใช้”

“ใช่ ศิษย์พี่หลี่ท่านเปลี่ยนไป”

เหล่าบัณฑิตต่างพบว่าหลี่เหวินโป๋ได้เปลี่ยนไปจนแปลกตาขึ้นมาในพลัน ราวกับได้วาดเส้นแบ่งเขตกับพวกเขาแล้วอย่างไรอย่างนั้น

“มิได้มีอันใด หลีกทางเสียอย่าได้รบกวนเวลาของข้า อาหารจะเย็นแล้ว หลินอี้ได้ทานคงไม่ยินดี อย่าถือโทษว่าข้ามิเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต”

หลี่เหวินโป๋กล่าวเสียงเข้ม จากนั้นก็ดันกลุ่มคนออก และรีบสาวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว

เสียงของอาจารย์ตาเหล่ ทันใดนั้นก็เอ่ยเสียงดังขึ้นมาว่า “ที่เขาก้มหน้าสลดก็เพราะอาจารย์ให้น่องไก่เขาน้อยไปสามชิ้นคาดว่าเขาคงกังวลว่าหลินอี้จะทานไม่อิ่ม”

“？？？”

บัณฑิตทุกคนต่างก็มึนงงในพลัน

หลี่เหวินโป๋ยอมรับว่าตนเองเป็นเด็กรับใช้แล้วจริงหรือ

เขาคือศิษย์ลำดับที่สามแห่งสำนักศึกษาผิงโจว ต่อให้บทกวีของหลินอี้จะดีอย่างไร...แต่ก็ไม่เห็นว่าจะทำให้หลี่เหวินโป๋ผู้หยิ่งผยองยอมจำนนได้เช่นกัน

“ผิดแปลกไปแล้ว”

บัณฑิตบางคนขมวดคิ้วขึ้นมา

ทันใดนั้นเอง

“เร็ว เร็วเข้า ท่านคณบดีกำลังแขวนป้ายเหล็กอยู่ที่โถงใหญ่ของสำนักศึกษาได้ยินว่าเป็นบทกวีระดับกู่ก้องแดนพรสวรรค์ที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน เป็นงานต้นฉบับ”

บัณฑิตคนหนึ่งวิ่งมาหยุดยืนหน้าโรงครัวด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ และตะโกนไปทางกลุ่มบัณฑิต

“บทกวีกู่ก้องแดนพรสวรรค์แบบต้นฉบับหรือทั้งยังได้แขวนที่โถงใหญ่หรือ มีความเป็นไปได้ที่กวีบทนี้จะโดดเด่นยิ่งกว่ากวีที่ได้สลักจารึกของหลินอี้”

“เยี่ยงนั้นจะทานข้าวต่อทำไมไป ไปดูกัน”

เหล่าบัณฑิตต่างก็ไม่ทานข้าวแล้วเช่นกัน ต่างพากันวิ่งไปทางโถงใหญ่ของสำนักศึกษาแต่ละคนต่างก็มีท่าทางตื่นเต้นยินดี

สำนักศึกษาผิงโจวของพวกเขา มีความเสียใจครั้งใหญ่ด้วยกันถึงสองครั้ง

และเป็นความเจ็บปวดภายในใจของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งด้วยเช่นกัน

จนทำให้ผู้อาวุโสสูญเสียจิตวิญญาณไป หลบลี้ออกไปจากสำนักศึกษาในยามค่ำคืนที่พายุฝนฟ้าคลั่งและมิได้พบเจอกับเขาอีกเลย

สองความเสียใจครั้งใหญ่ก็คือ ไม่มีบทกวีที่ได้สลักจารึกบนศิลาจารึก และบทกวีที่ได้สลักป้ายโลหะที่โถงใหญ่ของสำนักศึกษา

คาดไม่ถึง

ระยะเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่วัน ความเสียใจครั้งใหญ่ของสำนักศึกษาผิงโจวก็ได้รับการชดเชยแล้ว

 หลินอี้คู่ควรกับคำขอบคุณ

แต่ความสำคัญของกวีที่ได้สลักป้ายโลหะนี้ กลับสำคัญยิ่งกว่ากวีที่ได้สลักจารึกหลายเท่าเพราะ...

มันจะต้องถูกประพันธ์ขึ้นจริงโดยสมบัติวรรณกรรมชั้นพิภพ

และต้องเป็นบทกวีระดับกู่ก้องแดนที่มีระดับพลังพรสวรรค์สูงแปดถังขึ้นไป

ในขณะเดียวกัน บทกวีนั้นจะต้องมีประโยชน์ในการปลุกสติเหล่าบัณฑิตอีกด้วย

เงื่อนไขใหญ่ทั้งสามข้อ จะข้ามไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว

และกวีที่ได้สลักจารึก จะอยู่ที่ศิลาจารึกบริเวณประตูทางเข้าของสำนักศึกษาแต่กวีที่ได้สลักป้ายโลหะนั้น จะแขวนอยู่ในโถงใหญ่ของสำนักศึกษา

บัณฑิตทั่วทั้งสำนักศึกษา แค่เพียงเงยหน้าก็จะเห็น ในยามนั้นก็จะได้รับการปลุกสติจากบทกวีนั้นซึ่งมีความหมายอย่างมาก

“มิทราบว่าเป็นผู้อาวุโสท่านใดที่มอบกวีที่ได้สลักป้ายโลหะให้กับท่านคณบดีและนี่คือบทกวีที่ถูกประพันธ์จริงด้วยสมบัติวรรณกรรมชั้นพิภพ โอกาสของพวกเรามาแล้ว”

“หากภายภาคหน้าผู้อาวุโสผู้มอบบทกวีนี้มาเยือนสำนักศึกษาพวกเราจะต้องคุกเข่าสามคราว โขกศีรษะคำนับเขาเก้าครั้ง”

“มิผิด รีบไปดูเร็วเข้า...”                                        

ใบหน้าของบัณฑิตทุกคนต่างแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น สำหรับพวกเขาแล้วนี่คือโอกาสครั้งใหญ่ที่ดีไม่น้อยไปกว่ากันเลย