ย้อนเวลารัก: ภรรยาสุดแกร่งแห่งยุค 80

บทที่ 37 ฉู่เจียงหรงซ้อมหลูต้าจ้วง

เช้าตรู่ ถังซีเหมียนตื่นขึ้นมาก็เห็นคนมากมายอยู่ในบ้าน ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความเขินอาย 

"ขอโทษค่ะ ฉันตื่นสาย เลยไม่ทันได้คุยกับพวกคุณ!"

"ไม่เป็นไรหรอก! พวกเด็ก ๆ อย่างพวกเธอก็ชอบนอนกันทั้งนั้น นอนเยอะ ๆ ก็ดีแล้ว!" คนพูดคือ คุณยายฮวา หญิงชราจับมือน่าน่าพลางยิ้ม "พวกเราคิดว่า วันนี้พวกเธอจะไปกันแล้วก็เลยมาส่ง! พวกเรามีรถ 3 ล้อ 2 คัน หลังจากส่งพวกเธอแล้วพวกเราค่อยกลับ!"

"ใช่แล้ว เหมียนเหมียน พอไปถึงที่นั่นแล้วก็ถามข้อมูลให้ดี ๆ นะ เงินที่ควรใช้ก็ใช้ไปเถอะ!" ภรรยาผู้ใหญ่บ้านส่งหมั่นโถวที่นึ่งเองมาให้ "อยู่ข้างนอกก็กินให้อิ่มนะ!"

"พี่ เอาอันนี้ไปสิ!" หลินซงยื่นร่มให้ "ผมได้ยินว่าที่เมืองหลวงทุกอย่างแพงมาก!"

"ขอบคุณนะ!" ไม่เพียงแค่ถังซีเหมียนเท่านั้น แม้แต่สวี่กว่างเฟินที่อยู่ในหมู่บ้านนี้มานานก็ยังรู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาไหล

คราวนี้รถโดยสารมีคนเยอะ แต่ถังซีเหมียนเป็นลูกค้าประจำ พอทุกคนได้ยินว่า เด็กร่างกายอ่อนแอก็รีบสละที่นั่งให้

ฉู่เจียงหรงกล่าวขอบคุณทุกคน

แม้รถจะโคลงเคลงและมีกลิ่นที่ไม่ค่อยดี แต่น่าน่าไม่รู้สึกแย่ น้าบอกว่า ถ้าการผ่าตัดครั้งนี้จะสำเร็จ กินยา พักฟื้นให้ดี ต่อไปอาจจะวิ่งเล่นได้อย่างอิสระ!

สวี่กว่างเฟินไม่เคยเดินทางไกลขนาดนี้มาก่อนในชีวิต หลังจากที่ทั้งครอบครัวแบกสัมภาระออกมา เธอก็เหมือนแมลงวันไร้หัว มือก็จับลูกสาวและน้องสะใภ้ไว้ตลอด แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัวว่า ถังซีเหมียนได้กลายเป็นคนสำคัญไปแล้ว

"น่าน่าใช่ไหม"

เสียงแปลกหูดังขึ้น ถังซีเหมียนเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง ก่อนสายตาจะแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน 

คนที่พูดจะเป็นใครไปได้นอกจากหลูต้าจ้วง!

ข้าง ๆ หลูต้าจ้วงมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย หล่อนแต่งตัวค่อนข้างโป๊ ทาปากแดงฉานราวกับเพิ่งกินเด็กตายแล้วไม่ได้เช็ดปาก!

ฉู่เจียงหรงคิดว่า ตัวเองลืมคนผู้นี้ไปแล้ว แต่พอได้ยินเสียงคุ้นหูก็อดสั่นสะท้านไม่ได้

ตอนแรกเธอคิดว่า ตัวเองจะเสียใจ แต่ทั้งใบหน้าและหัวใจกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด มีเพียงความรู้สึกโกรธและรังเกียจ

รวมถึงความทรงจำที่เขาเคยลงมือกับเธอด้วย

น่าน่าไม่พูดอะไร

"แม่สอนเธอยังไงกัน เจอพ่อแล้วทำไมไม่พูดอะไรเลย!" หลูต้าจ้วงพูดพลางมองไปที่ถังซีเหมียน

ยังไม่ทันได้พูดอะไร ฉู่เจียงชวนก็ลุกขึ้นยืนแล้วตบหลังหัวของหลูต้าจ้วงไปหนึ่งที

เพียะ!

เสียงดังฟังชัด!

"ปิดตาสุนัขของนายซะ ถ้ามองอีกทีฉันจะควักลูกตานายออก!" สายตาของเขาดุดันราวกับหมาป่า

หลูต้าจ้วงหมดอารมณ์ในทันที ได้แต่หุบปากเงียบอย่างว่าง่าย

ฉู่เจียงชวนคนนี้เป็นคนที่โหดเหี้ยม ถ้าโมโหขึ้นมาอาจจะฆ่าคนตายได้จริง ๆ !

"แม่สอนหนูไว้ว่า ไม่ให้ไปกับคนแปลกหน้า แล้วไม่ให้คุยกับคนแปลกหน้า" 

น่าน่าพูดด้วยสีหน้าไร้เดียงสา "แม่คุณไม่ได้สอนเหรอ"

"ฉันเป็นพ่อของเธอนะ!" หลูต้าจ้วงทนไม่ได้ที่เห็นลูกที่เคยขี้กลัวและว่านอนสอนง่ายกลายเป็นคนที่กล้าแบบนี้

เขาเป็นพ่อของเธอ! แต่เธอกล้าพูดกับเขาแบบนี้!

"คุณไม่ต้องการแม่ก็เท่ากับไม่ใช่พ่อของน่าน่า" น่าน่าพูดอย่างชัดเจน

สวี่กว่างเฟินอดขำไม่ได้

หลูต้าจ้วงรู้สึกเสียหน้ายิ่งกว่าเดิม "ฉู่เจียงหรง เธอสอนลูกแบบนี้เหรอ"

หญิงปากแดงหันหน้ามามอง เมื่อเห็นหน้าฉู่เจียงหรงชัด ๆ ก็รู้สึกประหลาดใจ แล้วพูดว่า 

"เธอก็คือ ฉู่เจียงหรงนี่เอง พี่ฉู่ ช่างบังเอิญจริง ๆ ที่ได้เจอกันที่นี่!"

"ใช่แล้ว สงสัยตอนออกจากบ้านฉันไม่ได้ดูฤกษ์ยามเลย!" ฉู่เจียงหรงพยักหน้าพลางกล่าว

ทุกคนหัวเราะกันเบา ๆ

พวกเขาสองคนคงจะหย่ากันแล้วสินะ

ก็ดีเหมือนกัน ดูผู้ชายคนนั้นก็ไม่เหมือนคนดีอะไร โดนคนอื่นต่อยยังไม่กล้าพูดอะไร ปกติคงไม่ได้ทำอะไรดี ๆ แน่! 

"แหวะ..."

ขณะที่ทุกคนกำลังซุบซิบกันเบา ๆ เสียงอาเจียนก็ดังขึ้นตัดบทสนทนาทั้งหมด

หญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งพิงหน้าต่างอาเจียน ใบหน้าซีดขาว มีเหงื่อผุดซึมที่ขมับ

"เธอเมารถหรือเปล่า"

"เธอควรจะนั่งด้านหน้านะ!"

"คงจะไม่ชินกับการนั่งรถน่ะ"

"ใครจะไปรู้ล่ะ..."

ผู้คนพากันซุบซิบนินทาไม่หยุด มีคนยื่นพัดให้เธอ เพื่อใช้พัดระบายความร้อน

ถังซีเหมียนล้วงในห่อของตัวเอง ยังมีลูกอมส้มที่เตรียมไว้ให้นาน่าอยู่ห่อเล็ก ๆ จึงหยิบออกมาสองสามเม็ดยื่นให้ 

"น้องสาว เอาไปกินสิ จะได้รู้สึกดีขึ้น!"

เด็กสาวมองมาด้วยสายตาขอบคุณ "ขอบคุณพี่สาวมากค่ะ!"

ดูท่าทางอายุแค่ 17- 18 แต่เพราะการแต่งตัวทำตัวให้ดูโตกว่าวัย

รถเดินทางมาได้ครึ่งทาง เด็กสาวก็ลงรถไป ก่อนจากไปได้ยัดแอปเปิลลูกใหญ่ให้ถังซีเหมียน

แอปเปิลแดงลูกใหญ่เกือบเท่าหัวของนาน่าเลย!

"เอ๋"

"ขอบคุณค่ะ พี่สาว!"

เด็กสาวโบกมือให้จากล่างรถพร้อมกับรวบผมยาวที่ถูกลมพัดปลิวและยิ้มอย่างเขินอายน่ามอง

ถังซีเหมียนอุ้มแอปเปิลไว้ในมือ เตรียมจะรอให้รถนิ่งแล้วค่อยเก็บใส่กระเป๋า

"ต้าจวง ฉันอยากกินแอปเปิล..."

"ถังซีเหมียน เอาแอปเปิลของเธอให้ฉันหน่อย ฉันจะให้ 1 หยวน!" 

หลูต้าจ้วงพูดด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติ ราวกับว่า เงิน 1 หยวนนั้นมีค่ามากมาย

ถังซีเหมียนยิ้มเยาะ

ฉู่เจียงชวนจับมือของถังซีเหมียนแล้วพูดว่า "1 หยวนไม่ขาย ขายลูกละ 80"

"80 นี่นายคิดจะปล้นกันหรือไง!" หลูต้าจ้วงตาเหลือก

ฉู่เจียงชวนมองกลับไปอย่างเรื่อยเฉื่อย "ไม่อยากกินก็ไปให้พ้น"

หลูต้าจ้วงรู้ดีว่า อีกฝ่ายไม่อยากให้เขากิน เขาหันหลังกลับพลางบ่นพึมพำ "ไม่เคยเจอคนขี้งกแบบพวกเธอมาก่อนเลย แค่แอปเปิลลูกเดียวเองนะ"

ฉู่เจียงหรงหัวเราะเยาะ "ผู้ชายที่มีความสามารถต้องหาเงินเอง ไม่มีความสามารถถึงต้องมาขอทาน!"

"ฉู่เจียงหรง ฉันให้หน้าเธอมากเกินไปแล้วใช่ไหม!" 

หลายครั้งที่ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาเสียหน้า ผู้หญิงคนนี้อยากโดนตบหรือไง!

หลูต้าจ้วงยังคงคิดว่า ฉู่เจียงหรงยังเป็นเด็กน่าสงสารที่เขาจะรังแกยังไงก็ได้เหมือนเมื่อก่อน

ฉู่เจียงชวนขมวดคิ้ว แต่เมื่อถูกถังซีเหมียนมองมา เขาก็ไม่ได้ขยับ

บางแผลในใจ พี่สาวต้องจัดการด้วยตัวเองเท่านั้น!

พวกเขาหลายคนอยู่ตรงนี้ จะปล่อยให้พี่สาวถูกรังแกได้ยังไง 

เจียงหรงลุกขึ้นยืน

ทุกคนเห็นว่า สถานการณ์ไม่ค่อยดี พากันพยายามลดตัวตนลงพร้อมกับเกลี้ยกล่อม 

"อย่าทะเลาะกันเลย อย่าทะเลาะกัน!"

พนักงานขายตั๋วก็เข้ามาห้าม "พอเถอะ ๆ ทุกคนต่างก็เดินทางไกล ไม่ต้องทะเลาะกันนะ!"

"ฉันว่า นายต้องโดนสั่งสอนแล้วละ! นายยังจะมาเถียงฉันอีก!" 

หลูต้าจ้วงพูดพลางมองฉู่เจียงชวน เมื่อเห็นเขาไม่สนใจ จึงกล้ามากขึ้นในทันที

"คุณห้ามตีแม่ของฉัน!" น่าน่าปกป้องเจียงหรง

หลูต้าจ้วงอยู่ห่างจากเธอแค่ที่นั่งเดียว ยื่นมือผลักเด็กจนเซ "ไปให้พ้น!"

เพียะ!

ฉู่เจียงหรงยื่นมือสั่นเทาไปตบเขา 1 ที

ไม่มีใครสามารถรังแกลูกของเธอได้!

หลังจากตบไปแล้ว แม้ลมหายใจของเธอยังติดขัด แต่มือกลับไม่สั่นอีกต่อไป

"แกกล้าตบฉัน... โอ๊ย!"

เพียะ! เพียะ! เพียะ!

ฉู่เจียงหรงเหมือนคนบ้า ตบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งชก ทั้งเตะ ทั้งกระชาก ทั้งดึง!

"นี่แน่ะ กล้ารังแกลูกฉัน!"

"นี่แน่ะ กล้ารังแกฉัน!"

"ตีฉันสิ! ตีฉันอีกสิ! อ๊าาา!"

เธอตะโกนก้อง ระบายความคับแค้น และความเจ็บปวดในอดีตทั้งหมดลงบนใบหน้าของหลูต้าจ้วงที่มีรอยข่วนเต็มไปหมด 

หลูต้าจ้วงนึกถึงภรรยาของตัวเอง เขาย่อตัวลงกอดหัวไว้ ปกป้องใบหน้าไม่กล้าขยับเขยื้อน