และแล้ววันที่ผมตื่นเต้นมากที่สุดของชีวิตอีกหนึ่งวันก็มาถึง วันที่เริ่มทำงานวันแรกครับ ด้วยความที่เกิดมาผมไม่เคยทำงานประจำเลย มากสุดก็แค่ทำงานพาสทามร้านไอสครีม ความตื่นเต้นจึงเพิ่มสูงขึ้นไปอีก แต่ทุกๆอย่างไม่เป็ไปตามที่ผมคิดไว้เลย การเริ่มงานวันแรกของผมเพียงแค่การปฐมนิเทศ คือการที่ฝ่ายบุคคลมาอธิบายข้อมูลเกี่ยวกับบริษัท เช่น พวกกฎระเบียบต่างๆ สวัสดิการ และอื่นๆ ส่วน่บ่ายก็จะเป็การอบรมความปลอดภัยในการทำงาน เพราะด้วยความที่เป็โรงงาน การทำงานของบางฝ่ายบางแผนกยังมีความเสี่ยงเื่อุบัติเหตุและโรคจากการทำงานอยู่บ้าง จึงต้องมีการอบรมตามกฎหมาย วันนี้มีผมมาเริ่มงานคนเดียว เหงามาก ฮ่าๆๆ
ส่วนวันที่สองของการทำงานเนื้อหาการทำงานก็เริ่มมากขึ้น ่เช้าพี่หัวหน้าพาเดินแนะนำตัวที่แผนกต่างๆครับ ว่าผมเป็น้องใหม่นะ ชื่อตูมตามนะครับ อยู่แผนกบุคคล ซึ่งส่วนใหญ่พี่ๆพนักงานจะค่อนข้างอายุเยอะ เพราะโรงงานสร้างมามากกว่า ยี่สิบปี ทั้งป้าทั้งลุงน่ารักกันทั้งนั้น ส่วน่บ่ายจะเป็การเข้าพบผู้บริหาร ซึ่งโดยตำแหน่งของผม ผมต้องหาคนเข้าทำงาน ให้มีความสามารถตรงตามความ้าของหัวหน้างาน ผู้บริหารบอกว่า ในส่วนของตำแหน่งที่จบปริญญาตรี ตอนนี้มีว่างอยู่จำนวนหกตำแหน่ง ผมจำเป็ต้องหาคนเข้ามาทำงานให้ตรงตามคุณสมบัติที่หัวหน้างานระบุไว้ ซึ่งผมมีระยะเวลาสี่เดือนใน่ทดลองงาน ถ้าผมทำงานนี้สำเร็จจึงจะถือว่าผมผ่านทดลองงาน ครับ ตามนั้นครับ
ครั้งนี้ผมได้อยู่โหมดของการทำงานจริงๆแล้ว โชคดีที่พี่หัวหน้าผมไม่ได้สนใจมากครับว่าผมจะทำงานโดยวิธีไหน ถ้าผมมีปัญหาหรือข้อสงสัยผมก็เข้าไปถามได้เลย โดยสรุป ตำแหน่งที่ขาดคือตามนี้ครับ หนึ่งวิศวกรสองอัตราแบ่งเป็ฝ่ายผลิตและฝ่ายซ่อมบำรุง สองตรวจสอบคุณภาพเบียร์หนึ่งอัตราคือทางด้านเคมี วิจัยและพัฒนาหนึ่งอัตรา เ้าหน้าที่ดูแลเื่การส่งออกสินค้าหนึ่งอัตรา และเ้าหน้าที่ความปลอดภัยวิชาชีพหนึ่งอัตรา ทำให้่นี้ผมยุ่งกับเื่งานมาก ไม่ค่อยมีเวลาคุยกับไอ้เ้าบ่าวเท่าไหร่
การทำงานในโรงงานจำเป็ต้องมีชุดยูนิฟอร์มครับ เพราะเกี่ยวเนื่องกับระบบมาตรฐานที่โรงงานทำ ส่วนชุดของผมจะเป็เสื้อช็อปสีเทาครับ เพราะทำงานในออฟฟิศจรึงใส่กางเกงยีนได้ ส่วนเื่ของการเดินทางมาทำงาน ผมนำรถของผมมาจอดไว้ในโรงงานครับ เพราะร่ม และความปลอดภัยค่อนข้างสูง ส่วนตัวผมจะใช้วิธีขึ้นรถรับส่งพนักงานมาทำงานครับ
แต่มันไม่เป็แบบที่คิด เพราะตอนเช้าผมชอบตื่นไม่ทัน ก็ลำบากไอ้เ้าบ่าวขับรถมาส่งหน้าโรงงานทุกวัน ตอนเย็นก็มารับ จนพี่ที่แผนกเริ่มแซวว่ามีตำรวจมารับมาส่งทุกวันเลยนะ ผมก็ได้แต่ตอบไปว่า พรุ่งนี้จะพยายามขึ้นรถรับส่งให้ทัน แต่วันนี้ เลิกงานไอ้เ้าบ่าวก็โทรมาอีกแล้ว
Azzzzzzz......
[มึงอยู่ไหน]
“กูก็อยู่ออฟฟิศดิ”
[เออ กูรออยู่หน้าป้อม รปภ เสร็จงานแล้วลงมา]
ตื๊ด … ตื๊ด เออพูดเสร็จก็เริ่มวางสายไป
ผมดูนาฬิกา ตอนนี้ 17.00 พอดี ผมเลยเก็บกระเป๋า เพื่อเตรียมกลับที่พัก พอลงมาก็เห็นไอ้เ้าบ่าวแต่งตัวด้วยชุดข้าราชการตำรวจเต็มยศ ยืนคุยกับพี่ รปภ อยู่ เป็แบบนี้ทุกวัน จนคนที่เห็นเขาชินกันแล้วครับ แรกคนก็คิดว่า ตำรวจมารอดักจับใคร หรือมีคดีอะไรในโรงงานหรือเปล่า เพราะไอ้เ้าบ่าวก็พึ่งเลิกงานเหมือนกัน มันจึงขับรถมารับผมด้วยชุดเต็มยศแบบนั้น
“พี่ รปภ ครับ ผมกลับแล้วครับ” ผมพูดพร้อมยกมือไหว้
“กลับดีๆลูก ผู้หมวดเพื่อนหนูซื้อน้ำเต้าหู้มาฝากลุงอีกแล้ว” พี่ รปภ ตอบกลับด้วยท่าทางยิ้มแย้ม
“ไป ขึ้นรถ” ไอ้เ้าบ่าวพูดเสียงดังด้วยท่าทางเข้มขรึม ปกติของพวกตำรวจ
“มึงไม่ต้องทำท่าทางเหมือนจะมาจับกูเข้าคุกก็ได้” ผมตอบกลับไปพร้อมเดินมาขึ้นรถ มีไอ้เ้าบ่าวกอดคอผมเดิน
หลังจากที่ผมนั่งบนรถเรียบร้อยฝั่งคนซ้อน และไอ้เ้าบ่าวนั่งฝั่งคนขับ มันจึงพูดออกมา พร้อมกับการสตาทร์รถ
“ถ้าจะจับมึงเข้าคุก จะจับมึงด้วยข้อหาอะไรดีนะ ข้อหาขี้เหล้าก็ไม่มีด้วย ถ้ามึงไม่เมาจนทำให้คนอื่นเดือดร้อน”
“มึงนี่กวนตีนเนอะ ติดมาจากพวกไอ้วิทย์ไอ้บอลหรือไง”
“เสื้อช็อปมึง จะติดกระดุมให้ครบทุกเม็ดไม่ได้หรือไง” เสื้อผมปลดกระดุมออกเหลือแค่สองเม็ด เพราะเลิกงานแล้ว ทั้งเหนื่อยทั้งร้อน
“ก็เลิกงานแล้ว มึงจะจ้องกูทำไม”
“กูว่ามันดู … เออช่างมันเหอะ” อะไรของมันวะ ผมก็งง
…
“เออ กูเห็น่นี้มึงเครียดๆ มีปัญหาอะไรหรือป่าววะ” เปลี่ยนเื่เลยนะมึง
“กูเครียดเื่งานอะ พอดีมันมีตำแหน่งงานว่างหกตำแหน่ง กูต้องหาให้ได้ก่อนสี่เดือน ไม่งั้นกูไม่ผ่านโปรฯ”
“อื้ม”
“กูพยายามหาแล้วสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เรียกสัมภาษณ์จากเว็บหางานแล้วก็ใบสมัครจากหน้าโรงงานทุกวัน คุณสมบัติ ของผู้สมัครกับงานที่จะได้ทำมันไม่ตรงกันวะ”
“กูก็นึกว่า แค่หาใครก็ได้เข้ามาทำงาน”
“มันไม่ใช่ว่าใครก็ได้โว้ย คือมันต้องสเปคตรงกันทั้งสองฝ่าย ระหว่างคนทำงานและหัวหน้า ถ้าไม่งั้น รับมา เขาก็ทำงานให้บริษัท ไม่ได้อยู่ดี”
“แล้วปัญหาของมึงอยู่ตรงไหนล่ะ”
“นั่นอะดิ กูว่าประกาศมันยังไม่ถึงกลุ่มเป้าหมายที่ชัดเจนวะ ... เออใช่ กูต้องทำประกาศให้ถึงกลุ่มเป้าหมายใหม่ แล้วเราก็แค่รอเฉยๆ ถ้าเขาคิดว่าเขาทำได้ เดี๋ยวเขาก็มาสมัครเองแหละ"
“เออ มึงต้องขอบใจกูด้วยนะ กูว่ามึงอยู่ไม่ได้หรอก ถ้าไม่มีกู
“หราาาาา ขอบใจวะเพื่อน ว่าแต่วันนี้มึงซื้ออะไรมากินวะ”
“ผัดไทย คนละห่อ พอแล้ว”
“เออดี แล้วนมวัวแดงกูล่ะ”
“วันนี้ไม่มี ถ้ามึงหิว มึงก็กินนมกูได้นะ” ไอ้เ้าบ่าวตอบผมด้วยท่าทางกวนตีนอีกแล้ว
“สัด นมมึงนมช็อกโกแลต กูไม่กินหรอก”
“งั้นกูขอกินนมชมพูของมึงแล้วกัน”
“ไอ้เหี้ยยยยยยยย!!”
ด้วยคำพูดของไอ้เ้าบ่าวเมื่อวาน ผมจึงปรับวิธีคิดใหม่ แทนที่ผมจะตามหาคนที่เหมาะสมกับตำแหน่งงานว่าง ผมใช้วิธีประกาศให้คนที่เหมาะสมเข้ามาสมัครจะได้กว่า มึงจึงทำป้ายรับสมัครงานขึ้นมาใหม่ และสร้างเฟสบุ๊คของบริษัทเพื่อประกาศรับสมัครไปเลย ผมใช้วิธีเปิดเป็งาน open house แจ้งว่าเปิดบริษัท เขียนใบสมัครพร้อมสัมภาษณ์แค่วันเดียว นัดหัวหน้างานทั้งหกตำแหน่งมานั่งสัมภาษณ์ ดูดิ๊ว่ามันจะสำเร็จไหมงานนี้
ผลตอบรับเกินคาดครับ เฟสบุ๊คป้ายรับสมัครงานของผม มีคนไลค์คนแชร์จำนวนเหยียบหมื่น อาจจะเป็เพราะบริษัทที่ผมทำงานค่อนข้างมีชื่อเสียงและเป็่สำเร็จการศึกษาของน้องๆพอดี
มาถึงวันงาน open house ก็เป็ไปตามที่ผมหวังไว้ มีผู้มาสมัครจำนวนมากกว่าหนึ่งร้อยคน หัวหน้าผมยิ้มไม่หุบเลย และผลสัมภาษณ์ก็ออกมา ได้พนักงานใหม่จำนวนหกคน ทั้งหมดเป็นักศึกษาจบใหม่หมดเลย และอยู่หอในหมดเลย ก็ไอ้หอที่ผมเจอผีนั่นแหละ สนุกแล้วพวกมึง คราวนี้
ผมแอบสังเกตว่า เ้าหน้าที่ความปลอดภัยที่สอบได้เข้ามาเป็รุ่นน้องมหาวิทยาลัยเดียวกับผม เป็เดือนคณะสาธารณะสุขด้วย เคยทำกิจกรรมด้วยกันตอนประกวดเดือนรุ่นมัน หน้าตามันจะเหมือนชาวอู๋ฮั้นหน่อยๆ คราวนี้ก็มีเพื่อนแล้ว ไม่เหงาแล้วครับ
หลังจากที่ทำงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จ ความสบายใจก็กลับมาสู่หัวใจผมอีกครั้ง พรุ่งนี้วันศุกร์พอดี มีกิจกรรมที่ผมวางแผนว่าจะทำไว้แล้วแหละ
...วันพฤหัสบดี...
“เ้าบ่าว พรุ่งนี้ไม่ต้องไปรับกูนะ กูว่าจะเลยไปหาเพื่อน ในกรุงเทพฯ” ผมบอกกับคุณตำรวจระหว่างกินข้าว
“เพื่อนไหนวะ”
“เพื่อนสมัยมัธยม มึงไม่รู้จักหรอก” ผมรีบตอบ พยายามทำท่าทางไม่ให้มีพิรุธ
“ไอ้ตูมตาม มึงมีพิรุธ บอกกูมาดีๆ มึงจะไปไหน”
“กูจะไปกินเลี้ยงกับพี่ที่แผนก มึงไม่ได้กินข้าวกับกูสักวันไม่เป็ไรมั้ง” ผมโกหกมันเป็ครั้งที่สอง
“เออ มึงก็ดูแลตัวเองดีๆ แล้วกัน”
“เออ ไอ้ตำรวจจอมจุ้น มึงรีบๆกินข้าวไปเลย”
เย็นวันศุกร์หลังเลิกงาน ผมรีบไปที่รถแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ให้อยู่ในชุดทำงาน พอดีที่มหาวิทยาลัยระแวกโรงงานผม มีการชุมนุมเสนอข้อเรียกร้องเกี่ยวกับเื่การเมือง ในฐานะนักเรียนการเมืองอย่างผม ผมก็ต้องไปสนับสนุนความคิดที่ตรงกับความคิดของตัวเอง แต่ผมก็ยังไม่ลืมที่จะฟังเหตุผลและเคารพความคิดของคนอื่นนะครับ
ก่อนเข้างานผมแวะซื้อน้ำ ลูกอม ยาดม ยาหม่อง อุปกรณ์ทำแผลเบื้องต้น และถุงดำใส่กระเป๋าเป้ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินและเมื่อมีการชุมนุมเสร็จ ผมคิดว่าจะช่วยเก็บขยะ ที่อาจจะมีคนทิ้งไว้ระหว่างชุมนุมด้วย ที่ชุมนเป็สนามหญ้าหน้าตึกเรียนของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ก่อนเข้างานมีการตรวจสอบอาวุธ เป็การป้องกันไม่ให้เกิดความรุนแรง ผมก็ให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่
ผมเดินไปหาที่ว่างๆแถวหน้าเวที แถบๆด้านหลัง ใช้กระดาษหนังสือพิมพ์ที่เตรียมมาปู เพื่อนั่งฟังแกนนำผู้ชุมนุมที่ผลัดกันขึ้นมาปราศรัย บางครั้งก็มีวงดนตรีมาเล่นเพลงให้ฟังคลายเครียดเล็กน้อย มีเสียงปรมมือและส่งเสียงเชียร์เป็ระยะจากผู้ชุมนุมรวมถึงผมด้วย
ระหว่างที่แกนนำท่านหนึงซึ่งเป็นักศึกษาหญิงกำลังปราศรัยอยู่นั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้นในระยะประชิด ปั้ง !!!!!
ผมรู้สึกได้ถึงความไม่ปลอดภัย ผมรีบลุกขึ้นและวิ่งพยายามหาที่หลบเพื่อให้ตัวเองปลอดภัย จากเหตุการณ์ผมเดาว่ามีผู้ไม่หวังดีเข้ามาก่อความไม่สงบภายในงานครับ
ความวุ้นวายจึงเกิดขึ้น ผมเผลอวิ่งผ่าความวุ้นวายเข้ามาในตึกเรียนที่อยู่ข้างๆสนามหญ้า และมันก็ไม่ค่อยมีคนด้วย ผมนึกขึ้นได้ว่าคิดผิด ที่วิ่งมาทางนี้ แทนที่จะไปรวมกับคนอื่นๆอีกฝั่งหนึ่ง
แต่นึกได้ก็สายเกินไป มีชายร่างใหญ่สามคนเดินตามผมมาพร้อมถือไม้อันใหญ่มาในมือด้วย ผมพยายามมองหาปืนจากทั้งสามคน แต่ยังถือว่าโชคช่วยนิดนึง เพราะจากที่สังเกตทั้งสามคนนี้ไม่มีใครมีปืนเลย ผมรวบรวมความกล้า และกำลังจะวิ่งเข้าไปสู้กับมันแต่แล้วก็มีใครสักคนมาจับข้อมือผมไว้
“มาทางนี้” เสียงไอ้ตำรวจเพื่อนผม
“มึงมาได้ไง” ผมรีบถามกลับ
“มึงเงียบแล้วทำตามกู” ดุกูอีกแล้ว
ไอ้ตำรวจไม่ได้ใส่เครื่องแบบมานะครับ มาในเสื้อคอกลม กางเกงยืน รองเท้าผ้าใบเลย แถมยังใส่หมวกทรงบักเก็ตเพื่อปิดทรงผมตัวเองไว้ด้วย มันพาผมอ้อมไปอีกทาง ที่คิดว่าพวกนั้นจะไม่ตามมา แต่มันคิดผิด พอออกมาจากมุมบันไดก็เจอสามคนเดิม ครั้งนี้เจอต่อหน้าเลย
“พวกมึงสองตัวจะไปไหนกัน” หนึ่งในชายร่างใหญ่สามคนเอ่ยขึ้นมา
“มึงจัดการไอ้คนนี้” ไอ้ตำรวจชี้ไปทางคนที่ตัวเล็กและดูอ่อนแอที่สุด “ส่วนอีกสองคนกูจัดการเอง”
ผมพยักหน้าให้มันและโฟกัสไปที่มือด้านขวาที่มันถือไม้มาด้วย จากนั้น ... รออะไร บวกสิครับ
ผมะโถีบไปที่มือของไอ้ชายฉกรรจ์คนนั้น จนไม้ร่วงจากมือ แต่แลกกับการโดนสวนกลับด้วยหมัดจากมืออีกข้างของมัน ผมใช้มือกำหมัดแล้วสวนมันกลับไปอีกรอบ ด้วยความที่เป็มือด้านที่ผมถนัด มันจึงนิ่งไปพักหนึ่ง จากนั้นผมกับมันก็ฟาดกันอีกหลายทีครับ การเริ่มที่ดีมีชัยไปกว่าครึ่ง ผมค่อนข้างได้เปรียบ อาจจะเป็เพราะมันตัวเล็กที่สุดด้วย ไอ้ชายคนนั้นลงไปกองกับพื้น ส่วนผมถึงจะได้เปรียบก็แทบยืนไม่ไหวเหมือนกัน
ผมหันไปมองไอ้ตำรวจที่ผิดกับผมเพราะมันกำลังเสียเปรียบจากการโดนรุม ผมรีบหยิมไม้ของไอ้ผู้ชายอีกคนที่ผมะโถีบมันเมื่อกี้เข้าไปฟาดใส่ผู้ชายที่กำลังจะทำร้ายเพื่อนผม แต่ก็ไม่มีผลอะไรมากเพราะไอ้ตำรวจโดนชายอีกคนต่อยเข้าไปเต็มๆที่ท้อง จนทำให้มันลงไปนอนกองกับพื้น หมวกที่มันใส่มาก็กระเด็นไปอีกทาง เสื้อหลุดลุ่ย เผยให้เห็นกระบอกปืนที่มันพกเหน็มเอวมาด้วย
“เห้ยปืน เห้ยตำรวจนี่หว่า พวกเราไปก่อน” ผู้ชายคนที่ต่อยไอ้ตำรวจเมื่อกี้ะโขึ้นมา พร้อมกับวิ่งหนีไป พวกมันอีกสองคนก็วิ่งตามไป
ผมรีบวิ่งเข้าไปดูเพื่อนผม “เจ็บมากไหมมึง” ผมถามด้วยความเป็ห่วง
“ก็ยังไม่ตาย”
“มึงมีปืน ทำไมมึงไม่ใช้ั้แ่แรกวะ”
“ปืนกูไม่ได้ใส่ลูกไว้ แล้วถ้ากูยิงออกไป เดี๋ยวก็มีคนคิดว่ากูมาก่อความวุ่นวายอีก”
“แล้วปืนมึงช่วยอะไรได้บ้างวะ”
“ก็ช่วยให้มันเพ่นหนีไปเมื่อกี้ไง”
“เออ มึงต้องลำบาก แล้วยังเจ็บตัวเพราะกูอีก”
“แล้วไง สุดท้ายตำรวจจอมจุ้นอย่างกู ก็ต้องตามมาช่วยผู้ชุมนุมตัวแสบอย่างมึง”
“เออกูขอโทษ กลับไปเดี๋ยวกูทำแผลให้” ผมพูดพร้อมกับพยุงให้ไอ้เ้าบ่าวลุกขึ้นมันไม่ได้ตอบอะไร
…
“แล้วรถมึงอะ จอดอยู่ไหน”
“กูไม่ได้เอารถมา ขึ้นแท็กซี่ตามรถมึงมาเนี่ย”
“เออดี จะได้กลับไปกับกูเลย”
เหตุการณ์เริ่มสงบลง ผมพยุงตัวเพื่อนผมกลับมาที่รถ แล้วรีบขับกลับที่พัก พอถึงที่พักผมจัดแจงพามันมานั่งที่โซฟา แล้วถอดเสื้อผ้าไอ้เ้าบ่าวเหลือแต่บล็อกเซอร์ เพื่อเช็ดตัวและทำแผล
“เจ็บมากไหมมึง” ผมถามอีกครั้งด้วยความเป็ห่วง
“กูชินแล้ว แค่นี้เอง เดี๋ยวก็หาย”
“เก่งจังนะมึง”
“ไอ้ตาม ครั้งหน้าถ้ามึงจะไปไหน ไปทำอะไรที่มันเสี่ยงๆแบบนี้ มึงบอกกูดิวะ กูไม่เคยคิดจะห้ามมึงเลยนะ ถ้าบอกกูตรงๆ ก็จะได้ตามไปดูแล” ไอ้ตำรวจพูดดูท่าทางจริงจัง พร้อมจ้องหน้าผมไปด้วย
“เออ ทำแผลเสร็จแล้ว เดี๋ยวกูไปเอายาแก้ปวดให้นะ”
ผมรีบหลบสายตาแล้วเดินไปเอายาพร้อมกับน้ำดื่มมา เผื่อทั้งตัวเองและไอ้เ้าบ่าว ผมนั่งข้างๆมัน แล้วยื่นยาแก้ปวดกับน้ำดื่มให้กับมัน
“พรุ่งนี้ ต้องพามึงไปหาหมอป่าววะ” ผมถามมันอีกรอบ
“ไม่ต้อง แค่มีมึงคอยดูแล กูก็ดีใจแล้ว” แหม ตอบดึงดราม่าเลยนะมึง
… แต่ผมก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมันไป
“ไอ้ตูมตาม กูมีเื่จะขอ” มันพูดพร้อมเอาหัวซบมาที่ไหล่ของผม
“อะไรวะ”
“ถ้าครบเดือนแล้ว มึงอย่าพึ่งย้ายออกไปได้ป่าววะ มึงอยู่กับกูก่อน”
“อย่าบอกนะว่ามึงกลัวผี”
“เออ กูกลัว ...” เปลี่ยนจากการซบไหล่ผมเป็จ้องตาผมแทน
“มึงดูแลกูดีอย่างกับเมียกูขนาดนี้ กูยังไม่ทิ้งมึงก็ได้”
“มึงสัญญาแล้วนะ”
“กูไม่ได้สัญญา ก็กูแค่ยังไม่ออกไปไหน คอยดูแลมึงที่มึงเจ็บตัวเพราะกูไง”
“เออ นั่นแหละ สรุปคือมึงยังอยู่กับกู”
“มึงไม่จำเป็ต้องทำท่าทางดีใจขนาดนั้นก็ได้”
327
