ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

        “สกุลกู้เขียนกลอนคู่เอาไว้ตั้งหลายคู่ ไฉนจึงหยิบมาเพียงแค่นี้เหตุใดตอนนั้นพวกเราถึงรับแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้เช่นเจ้าเข้าสกุลมานะ!”หวางซื่อด่าทอพร้อมกับบิดหูหลี่ซื่อ หลี่ซื่อซึ่งต้องความเย็นจากอากาศนอกบ้านมาจนหูแข็งพอถูกบิดเช่นนี้นางรู้สึกเจ็บจนน้ำตาเล็ด

        เวลานั้นเจียงซื่อซึ่งอยู่ด้านข้างก็คอยเติมเชื้อไฟไม่หยุด “เจ้าสี่เหตุใดถึงไม่รู้จักสั่งสอนภรรยาของเจ้าบ้าง พวกเราดีกับนางถึงเพียงนี้แต่ปีใหม่นางกลับร้องไห้ จะร้องไห้ให้ใครดูกัน!”

        จบประโยคนี้ หยวนเหล่าซื่อพลันลุกมากระชากผมภรรยาแล้วลากเข้าไปในห้องไม่นานหลังจากนั้นเสียงร้องไห้ของหลี่ซื่อก็ดังลอดออกมา

         ผู้เฒ่าหยวนใช้แท่งยาสูบเคาะกับโต๊ะ เอ่ยว่า “กลอนคู่ไม่พอติดเช่นนี้จะทำอย่างไร”

        “ท่านปู่ ทั้งหมดต้องโทษข้าเข้าไปในอำเภอเมื่อครั้งที่แล้วข้าลืมขอให้พี่เหวินไฉเขียนกลอนคู่ให้สักหลายๆคู่ไปเสียสนิท ยามนั้นข้ามัวแต่คิดจะขอเงินจากเขาเพื่อซื้อสุราให้ท่านและซื้อผ้ากับฝ้ายให้ท่านย่า…”เจ้าใหญ่แสร้งทำเป็นเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

        “เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า การเรียนของเหวินไฉนั้นสำคัญที่สุด ไหนเลยที่เขาจะมีเวลามาเขียนกลอนคู่”หวางซื่อตัดบทหลานสาว ก่อนจะเบนสายตาไปยังจางซื่อ “สะใภ้สาม เจ้าไปเอากลอนคู่จากบ้านสกุลกู้มาเพิ่มอีก”

        จางซื่อตัวแข็งค้างไปในพลัน ผลักตัวบุตรชายออกไป“ให้ต้าเป่าพาเสียวเป่าไปดีกว่า พวกเขายังเด็ก วิ่งไว หยิบมาได้สองคู่ก็ค่อยวิ่งกลับมาทางนั้นไม่ทันเห็นแน่นอน หากข้าไปไม่แน่ว่าจะหยิบมาได้”

        “ได้ เช่นนั้นก็ให้ต้าเป่าพาเสียวเป่าไป” ผู้เฒ่าหยวนกล่าวตัดบท

        ด้วยเหตุนี้หยวนต้าเป่ากับหยวนเสียวเป่าจึงรีบออกจากบ้านไปทำตามที่จางซื่อสั่งพอไปถึงบ้านสกุลกู้ เด็กทั้งสองก็เดินไปที่ตะกร้า หยิบกลอนคู่มาได้ก็ให้รีบวิ่งออกไปหมายจะกลับบ้านทว่าเจินเจินกลับเห็นเข้าเสียก่อน จึงรีบวิ่งตามไปโดยมีเอ้อร์หลาง ซานหลาง และซื่อหลางสกุลกู้กับเด็กคนอื่นในหมู่บ้านวิ่งตามไปติดๆ

        หยวนต้าเป่ากับหยวนเสียวเป่าเพิ่งจะวิ่งมาได้ไม่ไกลหยวนต้าเป่าก็ถูกเจินเจินกระโดดถีบจนล้มไปกองกับพื้น และแย่งกลอนคู่กลับไป นางฉีกกลอนคู่ที่แย่งกลับมาได้จนขาดเป็นสองส่วนด้วยความโมโหยิ่งนางจึงชกเข้าที่ใบหน้าของหยวนต้าเป่าอย่างแรง

        แม้หยวนต้าเป่าจะรับจ้างทำงานทั่วไปอยู่ในตำบล ต้องทำงานหนักทุกวัน จึงมีเรี่ยวแรงเยอะกว่าคนทั่วไปทว่าก็ไม่อาจสู้แรงของเจินเจินได้อยู่ดี หยวนเสียวเป่าที่อยู่ด้านข้างเห็นภาพนั้นก็ตกใจอย่างมากใช้มืออันสั่นเทาชี้หน้าเจินเจิน “เจ้าเสียสติไปแล้วหรืออย่างไรเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฟ้องท่านปู่ท่านย่าให้ขายเจ้าเสีย!”

        เจินเจินได้ยินเช่นนี้ก็ผละจากหยวนต้าเป่า แล้วพุ่งเข้าไปต่อยหน้าหยวนเสียวเป่าโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงพอถูกต่อย กลอนคู่ในมือของเขาจึงร่วงหล่นบนพื้นและถูกเหยียบจนเสียหายสกปรกไปหมด

        เจินเจินจำตัวอักษรบนกลอนคู่ได้ว่าคือตัวอักษรของพี่ชาย ยิ่งทำให้นางรู้สึกโกรธมากขึ้นไปอีกเด็กหญิงจึงเก็บกลอนคู่ขึ้นมาแล้ววิ่งไปยังบ้านใหญ่สกุลหยวนทันที

        เด็กในหมู่บ้านที่โตหน่อยเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีจึงรีบไปตามผู้ใหญ่มาขณะที่เด็กคนอื่นวิ่งตามเจินเจินไปที่บ้านใหญ่สกุลหยวน

        ครั้นไปถึงบ้านใหญ่สกุลหยวน เจินเจินฉีกกระชากกลอนคู่ที่ถูกติดเรียบร้อยแล้วลงมาจากนั้นฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

        “เจ้าหก นั่นเจ้าทำอะไร!” หวางซื่อโมโหจนเลือดลมขึ้นหน้าทำท่าจะเป็นลม นางชูมือขึ้นหมายจะฟาดเจินเจินแต่เด็กหญิงกลับเอาศีรษะกระแทกจนนางล้มลงไปกองกับพื้น

        เอ้อร์หลาง ซานหลางและซื่อหลางเห็นหยวนต้าเป่าหยิบจอบที่วางอยู่มุมกำแพงขึ้นมาโดยหมายจะฟาดใส่เจินเจิน ก็รีบเข้าไปกอดขาเอาไว้พลางร้องตะโกนว่า “เจินเจินรีบหนีไปเร็วเข้า!”

        ได้ยินดังนั้นไม่เพียงเจินเจินจะไม่วิ่งหนีไป แต่กลับวิ่งเข้าไปแย่งจอบจากในมือของหยวนต้าเป่ามาแล้วโยนลงบนพื้นจนหักเป็นสองท่อน

        ทุกคน “…”

        เด็กๆ ในหมู่บ้านที่ตามมาด้วยต่างปรบมืออย่างชอบใจ “เจินเจินเจ้าเก่งเหลือเกิน”

        “ไป ไสหัวไปให้หมดทุกคน!” หวางซื่อเห็นว่าไม่สามารถทำอันใดกับเจินเจินได้นางจึงใช้ไม้กวาดไล่ฟาดเด็กคนอื่นในหมู่บ้านแทน

        เด็กหญิงหยิบจอบที่หักแล้วท่อนหนึ่งขึ้นมา จากนั้นฟาดไปยังหยวนเหล่าซานที่คิดจะเข้ามาจับตนเองทว่าหยวนเหล่าซานก็หลบได้อย่างว่องไว แล้วลอบส่งสัญญาณทางสายตาให้แก่น้องชายก่อนที่ทั้งคู่จะเข้าล้อมเจินเจินเอาไว้

        จังหวะนั้นจางซื่อส่งไม้ท่อนหนึ่งให้หยวนเหล่าซานขณะที่หยวนเหล่าซื่อหยิบจอบที่หักแล้วที่เหลืออีกท่อนขึ้นมา

        ทั้งคู่พุ่งเข้าไปหาเจินเจินพร้อมกัน

        “เจินเจิน!” เอ้อร์หลางตะโกนเตือนด้วยน้ำเสียงตระหนกตกใจ หากนางถูกสองคนนั้นตีต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยแน่!

        เจินเจินเอี้ยวตัวหลบได้อย่างว่องไวทำให้จอบของหยวนเหล่าซื่อฟาดถูกแขนของหยวนเหล่าซาน ส่วนไม้ของหยวนเหล่าซานกลับฟาดไปถูกขาของหยวนเหล่าซื่อแทน

        เสียงกระดูกหักดังขึ้นในพลัน ตามมาด้วยเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของคนทั้งคู่

        จางซื่อตกใจรีบเข้าไปช่วยพยุงหยวนเหล่าซานในขณะที่หยวนเหล่าซื่อเอามือกุมขานอนกลิ้งไปมาอย่างเจ็บปวดบนพื้น

        ยามนี้บ้านใหญ่สกุลหยวนตกอยู่ในสภาพชุลมุนวุ่นวาย แต่ถึงกระนั้นเจินเจินก็หาได้สนใจไม่นางวิ่งฉีกทำลายกลอนคู่ภายในบ้านจนสิ้น!

        เจินเจินไม่เสียใจเลยสักนิดที่ให้กลอนคู่แก่หลี่ซื่อ เพราะเป็นคนละเรื่องกับเรื่องนี้หยวนต้าเป่ากับหยวนเสียวเป่ากล้าไปขโมยกลอนคู่ของพี่ชาย ทั้งยังทำสกปรกเช่นนั้นนางก็จะทำลายกลอนคู่ของบ้านใหญ่สกุลหยวนเสียให้หมด!

        “พวกเรากลับ!” เมื่อบรรลุเป้าหมาย เจินเจินเดินนำเด็กทุกคนออกจากบ้านใหญ่สกุลหยวนไป

        วันนี้สวรรค์ช่างเป็นใจให้ทุกคนโดยแท้ ข้างนอกบ้านไม่มีหิมะตก เด็กๆจึงสามารถวิ่งเล่นได้อย่างสบาย

        ระหว่างที่เกิดเหตุวุ่นวายข้างนอกนั้น หลี่ซื่อหลบอยู่ในห้องตลอดนางถูกตบตีจนใบหน้าบวมเป่งเต็มไปด้วยรอยแผลไม่อาจออกไปเจอหน้าผู้ใดได้อีก

        นางแอบดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างนอกจากช่องว่างของประตูเห็นสามีนอนเอามือกุมขานอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้นอย่างเจ็บปวด ภายในใจก็รู้สึกสาแก่ใจยิ่งหากสามีของนางกลายเป็นคนพิการได้ยิ่งดี หลังจากนี้หากเขาคิดจะตบตีนางอีกนางจะได้หลบได้

        “สะใภ้สี่ สามีของเจ้าถูกตี เหตุใดถึงยังเอาแต่หลบอยู่ในนั้น ไม่รีบออกมาดูสามีของเจ้าอีก!”หวางซื่อตะโกนด่าทอหลี่ซื่อที่อยู่ในห้องในขณะที่ผู้เฒ่าหยวนสั่งให้บุตรชายคนโตไปตามหมอมารักษา

        หยวนต้าเป่าและหยวนเสียวเป่าที่ถูกเจินเจินต่อยจนร้องไห้กลับมาถึงบ้านในเวลานี้เองครั้นมองเห็นสภาพของหลานทั้งสองแล้ว หวางซื่อยิ่งรู้สึกตกใจ ผู้เฒ่าหยวนเองก็ชะงักงันไปเช่นกัน

        หลานสองคนนี้คือทายาทของสกุลหยวนเชียวนะ!

        “พวกเจ้า…ใครทำพวกเจ้า!” ผู้หยวนเฒ่าเอ่ยถามเสียงสั่นอย่างโกรธสุดขีด

        หยวนเสียวเป่าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังพร้อมทั้งเติมเชื้อไฟลงไปผู้เฒ่าหยวนฟังแล้วก็โมโห กล่าวว่า “ข้าจะไปหาผู้ใหญ่บ้าน ทำเช่นนี้ใช้ได้ที่ใดกันนังเด็กนั่น ข้าน่าจะปล่อยให้จมถังอาจมตายไปเสีย!”

        หวางซื่อร้องห่มร้องไห้สำรวจไปตามตัวหลานชายว่ามีแผลที่ใดบ้าง พร้อมกับก่นด่าเจินเจิน“นังเด็กชั่วช้า สมควรถูกฟ้าผ่า!”

        หยวนเสียวเป่าร้องไห้เอาหน้าซุกอยู่กับอกของหวางซื่อ “ท่านย่าท่านต้องขายนังเด็กนั่นให้แก่หอนางโลมไปเสีย ฮือๆ ข้าเจ็บเหลือเกิน”

        เจ้าใหญ่ที่แอบฟังอยู่ในห้องได้ยินเช่นนี้ดวงตาพลันวาววับเป็นประกาย ‘ถูกต้อง หากทำให้เจ้าหกตายไม่ได้ ขายออกไปก็ได้นี่ ขายออกไปไกลๆเพียงแค่นี้เจ้าหกก็จะไม่มีผลต่ออนาคตของตนอีก หากขายนางให้แก่หอนางโลมเสียถึงแม้เจ้าหกจะมีนิสัยดื้อรั้น ทว่าคนที่นั่นก็มีวิธีจัดการอยู่ดีจากชาติที่แล้วทำให้รู้ว่าผู้สูงศักดิ์บางคนที่มีรสนิยม…’ เวลานั้นความคิดอันชั่วร้ายอย่างหนึ่งพลันแล่นเข้ามาในสมองของเจ้าใหญ่