F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

“เชี้ย!โคตรหยองเลย”วิทย์หันหลังกลับด้วยความตกใจ ผละจะลงจากอาสม“อ่าว วิทย์ มาแล้วจะไปไหน ขึ้นมาก่อน”อาจารย์ดำร้องเรียกมา วิทย์หยุดกึก ก่อนจะหันกลับไปมอง เด็กตัวแดงไม่มีผมซักเส้น ท้องป่องตาโปนเกือบจะหลุดออกมาจากเบ้าเหลือบดวงตาของมันขึ้นมองดูวิทย์ที่อยู่หัวกระไดอาสม เหมือนมันแค่มองไม่ได้สนใจมากนัก ร่างน้อยๆนั้นขี่คอชายคนหนึ่งอยู่ แขนทั้งสองข้างกอดหัวเขาเอาไว้แน่น มันแลบลิ้นออกมาเลียหัวของเขาเป็นพักๆ มืออีกข้างก็ขยี้หัวเขาเล่นไปพลาง น้ำลายน้ำหนองไหลออกมาเต็มหัวของชายคนนั้น เขากินข้าวมาอิ่มๆ ตอนนี้รู้สึกว่าข้าวที่กินไปมันเตรียมที่จะพุ่งออกมาทางเอาเสียแล้ว ทุกอย่างมันไหลขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอยของเขา วิทย์เอามือกุมปากก่อนจะกลืนมันกลับลงไป น้ำตาเล็ดเล็กน้อย วิทย์เบือนหน้าหนีไม่มองภาพนั้นอีก“อ่าวๆเป็นอะไรของเอ็งรีบๆขึ้นมา”อาจารย์ดำเร่งมา วิทย์ก้าวขึ้นไปก่อนจะไปนั่งลงข้างๆเก้าอี้ที่อาจารย์ดำนั่งอยู่“เอ็งเป็นอะไรของเฮ็ง”อาจารย์ดำถาม“จะอ้วกครับอาจารย์”เขาตอบ“ไปกินอไรมาอีกละถึงเป็นแบบนี้”“ก้อยกุ้งเต้นครับ แต่มันไม่เกี่ยวกับของกินครับ พอดีเห็นอะไรที่มันหยองๆนิดหน่อย”วิทย์ตอบ“เออๆเอาเถอะ ยังไงก็มาดูคนคนนี้ช่วยอาจารย์หน่อย”อาจารย์ดำชี้ไปที่ชายร่างผอม หน้าซีดที่นั่งอยู่ตรงหน้าของพวกเขา วิทย์ตั้งสตินิดหนึ่งกดความรู้สึกชวนอ้วกเอาไว้ก่อน“ฮืม!!หัวคนราดน้ำแดง”วิทย์วบถ“แล้วเขาเป็นอะไรมาละอาจารย์”วิทย์ถามออกไปก่อน“คือ คือ ข้าไปหาของป่าเมื่อ 3 วันก่อน พอกลับออกมาก็ปวดท้องเหมือนไส้จะขาดมาตลอด กินไม่ได้ นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย ไปหาหมอก็ไม่หาย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหมอบอกว่า ข้าปกติดีกลับบ้านได้” แกพูดยาวออกมาด้วยน้ำเสียงอิดโรยเต็มที“ก็อย่างที่มันบอกนั้นแหละ หน้าตาของมันก็เหมือนคนถูกปอบเข้าแต่ก็ไม่ใช้ สติสตังมันยังดีแต่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร”อาจารย์ดำพูด“แล้วไปหาของป่าได้อะไรมาบ้าง”วิทย์ถาม ทุกคนงง เกิดเสียงซุบซิบขึ้นอีกครั้ง“ถามแบบนี้หรือว่าอาจารย์วิทย์ยากกินแกงหน่อไม้วะ”ยายแม้นพูด“นั้นนะซิ เดี๋ยวข้าโทรบอกนังหนูที่บ้านแกงเอาไว้ก่อนเผื่ออาจารย์ยากกินจริงๆเผื่อหลานข้าจะมาทำคะแนนกับอาจารย์หนุ่มหล่อได้บ้าง ฮิฮิ”ยายปริกพูดขึ้นก่อนจะหัวเราะกันคิกคัก“พวกแกก็พูดไป แกอาจจะอยากกินแกงเห็ดก็ได้หลานข้าแกงอร่อยเดี๋ยวโทรเลย”อีกคนก็พูดแซกขึ้นมาเสียงซุบซิบต่างๆนาๆดังขึ้นเรื่อยๆอะแฮม!วิทย์กระแอมเบาๆ“คือหมายถึงว่าเก็บได้ของแปลกๆกลับมาหรือเปล่า อย่างเช่น แก้วแหวนเงินทองโบราณอะไรแบบนั้น”วิทย์พูด แน่ละก็ไอ้เด็กหัวโล้นตัวแดงๆที่ขี่คอเลียหัว ตาคนนี้อยู่มันต้องเป็นผีกองกอยแน่ๆผีกองกอยเป็นเด็กมักจะมีใบหน้าเรียวแหลม บ้างก็ว่ามีรูปร่างลักษณะเหมือนลิง แต่มีขนาดเล็กกว่าลิงหรือลิงลมเสียอีก มันเป็นผีที่มีครอบครัว บ้างก็อาศัยอยู่ในถ้ำหรือโพรงไม้ ออกหากินโดยจับปลากินตามลำห้วยหรือแม่น้ำ บางครั้งก็ขโมยปลาหรือข้าวของของผู้คน ผีกองกอยชอบเดินถอยหลัง และพูดอะไรที่ตรงข้ามกับความจริงเสมอ พวกมันมีทรัพย์สินสมบัติสะสมอยู่มาก ซึ่งบางครั้งหากตาคนนี้ไปพบทรัพย์สมบัติหรือปลาตกอยู่กลางทางหรือในป่าโดยไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ แล้วเก็บมา ผีกองกอยจะตามมาทวงคืน และทำร้ายแกโดยการล้วงควักตับไตไส้พุงกินเป็นอาหารได้ในเวลาหลับ เช่นเดียวกับผีปอบ คนที่ถูกผีกองกอยล้วงควักอวัยวะภายในไปกินนั้น จะตายเหมือนนอนหลับปกติ เรียกว่า "ใหลตาย” ตาคนนี้ที่ยังไม่ตายเพราะว่าเขาดวงดีนอนไม่หลับ หากเขาลับก็คงตายไปแล้ว นี้แสดงว่าคนคนนี้ดวงแข็งมาก และยังไม่ถึงที่ตาย ..“อะอาจารย์รู้ได้ยังไง ข้าๆได้กำไลทองมาหนึ่งอัน”แกพูดด้วยเสียงสั่นเครือ ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยเบิกโพรงด้วยความตกใจ“ว่าแล้ว ลุงไปเอาทรัพย์ของผีกองกอยมา และตอนนี้มันก็ตามมาเอาคืน ลุงรู้ไหม เมื่อไรที่ลุงนอนหลับมันจะกินตับกินไต กินเครื่องในลุง สุดท้ายลุงก็จะไหลตายไป เป็นนายกต่อไม่ได้แน่ๆ นี้ดีนะที่ลุงดวงเเข็ง โชคดีที่นอนไม่หลับ”วิทย์พูด“ละลุงยังไม่ยากตาย อาจารย์ชะช่วยลุงด้วย”แกพูดออกมาละล่ำละลัก“เฮ้อ!ถ้าเป็นลุงคนนั้นผมจะไม่ช่วยหรอก แต่นี้เป็นคนละลุง หรือจะสั่งผีตัวนี้ไปกินตับลุงดีหว่า”วิทย์คิด“ลุงเอาของที่เก็บมาได้มาด้วยไหม”วิทย์ถาม“อะอะเอามาครับ”แกตอบพร้อมกับลุกขึ้นจะคลานเข้ามาหาวิทย์ผีกองกอยที่เกาะหัวแกอยู่ตาเหลือกขึ้นมองมาด้านหน้า ตรงที่วิทย์นั่งอยู่ เขาผงะเล็กน้อยร้องบอกอย่างเร็วปรื๋อ“ไม่ต้องมาลุง!”แกหยุดชะงักแล้วนั่งลงตามเดิม“ลุงโยนมา”วิทย์บอก เขาไม่ปรารถนาจะดูเจ้ากองกอยตัวเละๆที่เกาะอยู่หัวลุงมากนักแกร่งๆๆๆ เสียงกำไลทองถูกโยนไสกับพื้นมาตรงหน้าของวิทย์ วิทย์หยิบขึ้นมาก่อนจะโยนข้ามหัวลุงไปหมับ!ผีกองกอยมันคว้ากำไลเล็กๆนั้นไว้ทันที ทุกคนต่างมองเห็นเป็นตาเดียวว่ากำลัยทองอันนั้นลอยอยู่บนหัวของลุงขนลุกเกรียวขึ้นกันอีกครั้ง เงียบกริบทั้งอาสมทุกคนดวงตาเบิกโพลงกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า“ไป!”วิทย์ตะคอกพร้อมกับปล่อยพลังญาณออกมาจากทะเลตบะบรรพตของเขาเต็มที่ ผีกองกอยกระโดดลงจากคอลุง วิ่งลิ่วลงอาสมไปอย่างรวดเร็วด้วยความหวาดกลัว“พุทโธ่!”เสียงครางกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง เมื่อกำไลอันนั้นลอยลิ่วลงจากอาสมหายเข้าป่าไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างตัวสั่นด้วยความกลัว นี้มันอะไรกัน มันผีแน่แล้ว ตาลุงคนนี้เอากำไลผีมาแน่ๆ ทีแรกมีหลายคนไม่เชื่อที่อาจารย์วิทย์พูดแต่ตอนนี้ไม่เชื่อก็บ้าแล้ว เห็นกันจะๆขนาดนี้ เอาไปเล่าให้ใครฟังเขาคงหาว่าบ้า แต่นี้มันเรื่องจริง“เอาละมานี้”วิทย์กวักมือเรียกลุงเข้ามา เขาเอานิ้วชี้จรดหน้าผากแกก่อนจะบริกรรมคาถาปัดเป่าไล่ภูตผีให้““มะโทรัง อะตะระโร เวสะวะโน นะหากปิ ปิสาคะตาวาโหมิ มหายักขะ เทพะอนุตะรัง เทพะดา เทพะเอรักขัง ยังยังอิติ เวสะวะนัน ภูตัง มหาลักชามะนง มะภูอารักขะ นะพุททิมะมัตตะนัง กาลปะติทิศา สัพเพยักขา ปะลายัตตะนิ” เพียง! วิทย์ส่งพลังชีวิตบางส่วนเข้าไปฟื้นฟูร่างกายให้ลุง สีหน้าสีตาของแกดูดีขึ้นทันตาวิทย์ไม่ยากจะฆ่ามันเพราะมันมีครอบครัว เขาขี้เกียจตามไปเช็คบินพวกมัน วันนี้เขาฝันดีเลยไม่ยากจะฆ่าใครแต่เช้าหิวตีนวัยรุนเมื่อไรจะโดนซักทีก็....เสียงเรียกเข้ามือถือของวิทย์ดังขึ้นเขารีบกดรับทันที ทุกคนต่างหันมามองเขาเป็นตาเดียว“ฮืม!!ดีนะที่นี้มีแต่คนแก่”อาจารย์ดำพูด วิทย์หัวเราะแฮ่ๆออกมาหน้าเจื่อนๆ“ผมคุยโทรศัพท์แปบนะครับอาจารย์”วิทย์พูด“อืม รีบไป”อาจารย์ดำยิ้ม ทุกคนขำกันคิกคัก บรรยากาศคลายความตึงเครียดลงทันตา“ฮัลโหล”วิทย์พูด“ฮัลโหลลลที่นี้ที่ไหน เฮ๊ย!พี่วิทย์ใช่ไหม”เสียใสๆดังออกมาวิทย์จำได้เสียงแพร“ใช่ๆสุดหล่อเอง ที่นี้ดาวอังคาร”วิทย์พูด“พี่ๆคืนนี้มาหาหน่อย”แพร“หึย อย่าพูดให้คิด”“หึๆคิดรัย มาหาที่ป้อมบัณฑิต เหมือนที่นี้จะหนักมาพาหนีหน่อย”แพรพูดติดตลก“อ่าว สองคืนแล้วยังไม่จบอีกเหรอ”วิทย์ถาม“สู้ไม่ได้พี่คนตายเพียบ เจ็บอีกบึม คืนนี้ไม่รู้จะเป็นยังไง กิจไม่จบหนีก็ไม่ได้ ”แพรพูด“แชร์โลมาพี่จะรีบไป”วิทย์ตอบ ถึงการพูดจาจะดูติดตลก แต่น้ำเสียงของแพรสั่นๆเธอกลัวแต่กดความกลัวเอาไว้ เด็กคนนี้ก็แบบนี้ เป็นผู้นำที่ดี เก็บอารมณ์ได้เก่ง วิทย์รู้ดีถึงอันตรายที่อยู่ตรงหน้าของพวกเธอ มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เด็กวัยอย่างพวกเธอจะรับไหวแน่ๆ ป้อมของวิทย์มีหมื่นผีบริวารที่คุมอยู่ แถมไม่มีมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อให้พวกมันล่า ที่นี้จึงไม่ได้เป็นที่สนใจของพวกมันมากนัก ตัวเก่งๆฤทธิ์มากๆมันจะไม่เข้ามาเสี่ยงที่นี้แน่นอน เขาจึงวางใจได้มาก คืนที่ผ่านมาก็ผ่านฉหลุย ด้วยฝีมืออาจารย์ไนท์“เอ๊ะ แล้วจะไปยังไงละนี้”วิทย์คิด เขาไม่มีรถ พอเหลียวซ้ายแลขวา สายตาก็เหลือบไปเห็น ผ้าสีดำที่คลุมอะไรซักอย่างเอาไว้ มันเหมือน มอไซด์ มันถูกจอดอยู่มุมหนึ่งของไต้ถุนอาสม พอเลิกผ้าสีดำขึ้นเท่านั้นแหละ เชี้ย!...Harley-Davidson คันสีดำใหม่เอี่ยม อาจารย์ดำเล่นของแบบนี้ด้วย “สุดยอดด”“ได้การละ ต้องยืมรถของอาจารย์นี้แหละไป”วิทย์คิด ตัดสินใจได้แบบนั้นแล้วก็เดินขึ้นอาสมไป ด้านบนกำลังแจกวัตถุมงคลอันยกใหญ่ มันเป็นด้าย 7 สี ที่ทำเป็นกำไลข้อมือเล็กๆ อาจารย์ดำลงอาคาป้องกันวิญญาณร้ายเอาไว้ อักขระอาคมส่องแสงสีทองจางๆออกมาให้วิทย์เห็น แน่นอนวิทย์มีสัมผัสที่ 6 ที่ได้จากหัวใจทองคำของเขา เขาสามารถมองเห็นอะไรที่คนอื่นมองไม่เห็น ในโลกนี้มีสิ่งลี้ลับมากมายไม่ใช่แค่ผี แน่นอนวิทย์มองเห็นร่องรอยของพวกมันทั้งหมด เห็นตัวบ้างไม่เห็นตัวเห็นแค่รอยบ้าง แต่ก็รู้ว่าพวกมันมีตัวตน วิทย์เดินมาถึงก็เข้าเรื่องทันที“อาจารย์ ที่ศรีเมืองใหม่ผีกองกอยอาละวาด ฆ่าคนตายเป็นพันแล้ว มีคนโทรมาให้ผมไปช่วยพวกเขา”วิทย์พูด“จริงรึ”อาจารย์ดำตกใจ ชาวบ้านที่นั้นก็ฮือฮาขึ้นมาด้วย“เอ็งจะไปตอนไหน”แกถามมาอีก“บ่ายโมง แต่ผมไม่มีรถ อยากจะขอยืมอาจารย์ก่อน”วิทย์พูด“รถข้า รถไหน”แกพูด แกเป็นคนหวงรถมากๆไม่ยอมให้ใครขี่ของแกง่ายๆเรื่องนี้ลูกศิษย์ของแกทุกคนรู้ดี แต่วิทย์ไม่รู้“Harleyอาจารย์ไง”วิทย์ตอบ“ไม่ได้ข้าหวง เอางี้ข้าจะไปด้วยเอ็งบอกทาง”แกพูด เรื่องนี้มันเรืองคอขาดบาดตาย จะไม่ให้ยืมก็หาว่าแล้งน้ำใจ จะให้ไปก็กลัวรถเป็นรอย สรุป ไปด้วยกันนี้แหละ แกคิด ยังไงที่นี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว ปอบก็ปราบหมดแล้ว ตอนนี้ก็นั่งแก่วแจกของขลังกันอยู่ “ไปช่วยคนที่โน่นจะไม่ดีหว่าหรือ” แก้คิด...”จากผู้เขียน รีวิวนิยายให้โหน่ย..” ยอดรีวิวถึง 30 เราสัญญาว่าจะลงตอนฟรี 4 ตอนรวด อิอิ ทำเป็นมีเงื่อนไข

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

67.กำลัยแขนผีกองกอย

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

67.กำลัยแขนผีกองกอย

คล้ายกับเรื่องF-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้