ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

คืนนั้น…ท่ามกลางแสงจันทร์สีเงินอ่อนที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจกเจียรขอบ ลำแสงสาดกระทบบนโต๊ะไม้ในห้องพักของหลิงเซียวอย่างแผ่วเบา เงาของเขาทอดตัวแน่นิ่งขณะนั่งพับเพียบอยู่หน้ากระดาษวาดแบบซึ่งแผ่ขยายเต็มโต๊ะ ริมพู่กันเปื้อนหมึกจางไหวเบา ๆ ในอากาศ ราวกับเต้นไปตามจังหวะหัวใจของผู้สร้าง

กลไกหนึ่ง…ก่อรูปขึ้นจากเส้นสายซ้อนทับ เส้นวงกลมซ้อนเส้นโค้ง เส้นตรงแล่นผ่านจุดศูนย์กลางที่ดูไร้ที่มา

ไม่ใช่ภาพจากตำราใด

ไม่ใช่ภาพจำจากโลกเก่า

แต่มาจาก “แรงปรารถนา” ที่เพิ่งบังเกิดในค่ำคืนก่อน—แรงปรารถนาที่จะ “สร้างโลกใหม่ด้วยสองมือของตน”

…

หลิงเซียวถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะหลับตาลงชั่วครู่

ภาพในสมองยังคงแจ่มชัด—ภาพของฟันเฟืองขนาดจิ๋วหลายร้อยชิ้นหมุนประสานกันเป็นชั้น ๆ เหนือแท่นฐานพลังเวท สายลมที่เกิดจากการหมุนเหล่านั้นก่อให้เกิดแรงดัน และแรงดันนี้จะหมุนวงแหวนแกนกลางที่ฝังผลึกเวทไว้

“หากข้าสร้างมันสำเร็จ…จะสามารถรวบรวมพลังวิญญาณจากรอบด้านได้โดยไม่ต้องโคจรปราณด้วยตนเอง…คล้ายเครื่องขยายพลังปราณแบบไร้ศูนย์กลาง”

…และมันจะกลายเป็น “หัวใจแห่งจักรกล” ตัวแรกของเขา

…

รุ่งเช้า

ยังไม่ทันที่ระฆังกลจักรจะดังครบสามครั้ง หลิงเซียวก็ได้ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าและตรงไปยังห้องเวิร์กช็อปซึ่งอยู่ทางด้านตะวันตกของหอศิษย์ใหม่—สถานที่ที่มีไว้สำหรับให้ศิษย์ฝึกออกแบบ สร้าง และปรับแต่งกลจักรของตน

เมื่อไปถึง เขาพบว่าไม่มีใครอยู่ในห้องนั้น

แสงยามเช้าสาดลอดผ่านกระจกโค้ง ทำให้ภายในสว่างโดยไม่ต้องใช้ตะเกียง กลิ่นเหล็กและน้ำมันหล่อลื่นจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ เสียงกลไกบางตัวจากฝั่งเวิร์กสเตชันที่ยังเปิดค้างไว้ดังเป็นจังหวะแผ่ว ๆ

หลิงเซียวหยิบเครื่องมือชุดเล็กจากโต๊ะในมุมห้องอย่างเชี่ยวชาญ—ไขควงหัวแกนหมุน, คีมสำหรับงอโลหะเบา, กล่องอะไหล่ทองแดงผสมเวท และผลึกพลังระดับต่ำจำนวนหนึ่ง

มือขวาเริ่มลงมือดัดแปลงแผ่นทองแดงให้โค้งในระดับความเอียงที่คำนวณไว้ ส่วนมือซ้ายหยิบเลนส์วิเคราะห์มาสวมบนดวงตาข้างหนึ่ง แล้วเริ่มตรวจสอบค่าความหนาแน่นของเวทที่ฝังอยู่ในเนื้อวัสดุ

ทุกขั้นตอนลื่นไหล…ราวกับผ่านการฝึกมาเป็นพันครั้ง ทั้งที่นี่คือครั้งแรกในชีวิตใหม่ของเขา

…

เวลาเคลื่อนไปหลายชั่วยามโดยไม่รู้ตัว

เสียงประตูเปิดออกเบา ๆ ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นเห็นเฟิ่งเหยาเดินเข้ามา

“เจ้ามาตั้งแต่เช้าขนาดนี้เชียวหรือ?” นางถามเสียงเบา เหลือบมองชิ้นงานขนาดเล็กตรงหน้าเขา “นั่นอะไร?”

หลิงเซียวไม่ตอบในทันที เขาเพียงเงยหน้ามองนาง ดวงตาแน่วแน่แต่สงบ

“สิ่งนี้…ข้าเรียกมันว่า ‘แกนจักรดูดพลัง’ มันจะกลายเป็นหัวใจของกลจักรในยุคใหม่”

เฟิ่งเหยาเงียบไปอึดใจ นางเดินเข้าไปใกล้พลางพินิจดูรายละเอียดในแบบร่าง สายตาของนางค่อย ๆ เปลี่ยนไป

จากความสงสัย…เป็นความสนใจ

จากความสนใจ…เป็นความตื่นตระหนกในความซับซ้อน

“เจ้าคิดรูปแบบนี้ออก…เมื่อคืนเดียว?”

“ข้าไม่แน่ใจว่าคิดมันออก…หรือมันคิดข้าขึ้นมาแทน” เขายิ้มบางคำตอบแฝงแง่ลึก

…

เมื่อชิ้นงานเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง หลิงเซียวจึงค่อย ๆ ประกอบฟันเฟืองทั้งหมดเข้ากับแท่นพลัง ติดตั้งผลึกเวทที่ศูนย์กลางแล้วโคจรพลังจิตเล็กน้อยผ่านนิ้วมือเข้าสู่กลไก

ผลึกกลางแท่นสว่างขึ้น…ช้า ๆ แล้วจู่ ๆ ก็กะพริบแสงแรงขึ้นแบบไม่คาดคิด

“เปรี๊ยะ!”

ประกายพลังพุ่งขึ้นสู่ผนังเหนือหัว ก่อนที่กลไกจะสงบนิ่งลง

แม้จะยังไม่สมบูรณ์ แต่…มัน “ตอบสนองแล้ว”

หลิงเซียวมองนิ่ง แล้วหลับตาลงครู่หนึ่ง

…

“เครื่องจักรแรก…จุดประกายแล้ว”

เขาไม่รู้ว่าเครื่องกลนี้จะนำพาเขาไปไกลเพียงใด

แต่เขารู้แน่นอนว่า…

นี่คือ บทแรกของผู้ครองกล

และจะไม่ใช่บทสุดท้าย

[สถานะพลังล่าสุดของหลิงเซียว]