กระบี่ฟ้าสังหาร

" หมัดอัสนี " เด็กหนุ่มร้องออกมา พลางระเบิดพลังทั่วร่างชกออกไปสุดแรง

" เปรี้ยงง " สายอัสนีพุ่งทะยานเข้าหาก้อนหินใหญ่ในป่า 

" เปรี้ยะ " สายอัสนีสีม่วงแปลบปลาบ กลืนกินมวลอากาศรายรอบ

" ตูมมม " สายอัสนีระเบิดหินใหญ่ยี่สิบจ้างเป็นจุณในทันใด

" อา " เด็กหนุ่มถึงกับปากค้าง มองจ้องยังเศษหินน้อยใหญ่ที่ปลิดปลิวทั่ว

" นี่มันเกินไปแล้ว " ชิงหยางพึมพำ 

เขาแทบมิอยากจะเชื่อกับภาพที่เห็น " พลานุภาพของหมัดอัสนีช่างทรงพลังยิ่งนัก " ชิงหยางพึมพำ

" แต่ " ชิงหางเอ่ยออกมา พลางทิ้งร่างลงนั่งในทันใด

" ใช้ได้เพียงหมัดเดียว " เด็กหนุ่มส่ายหน้าไปมา

" พลังปราณทั่วร่างถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น " ชิงหยางพึมพำ พลางสูดหายใจเข้าลึก

เขาครุ่นคิดว่า หากใช้หมัดอัสนีในการต่อสู้หากมิจวนตัวจริงคงมิมีทางใช้มันออกไป 

หากฝืนใช้ มีหวังได้ตายก่อนใครเพื่อน เพราะปราณพลังทั่วร่างสูญสิ้นในการโจมตีเพียงคราเดียว

แม้นจะรุนแรงแลทรงพลัง หากคู่ต่อสู้มิเป็นสิ่งใด หรือมามาก ก็เท่ากับว่าจะมิหลงเหลือทางรอดของตน

แม้นในใจอยากจะฝึกให้ช่ำชองเพราะยังมีหมัดอัสนีอีกสี่กระบวนท่า แต่เมื่อคิดไปคิดมา

" คงต้องรอให้อยู่เขตแดนสัมผัสฟ้าดินเสียก่อน " ชิงหยางพึมพำ

" รึจะลองใช้เคล็ดวิชาชิงสวรรค์หมุนวน หยิบยืนพลังฟ้าดินมาสร้างอัสนี " ชิงหยางพึมพำ

" ลองดู " เด็กหนุ่มพึมพำ แลเปิดใช้งานเคล็ดวิชาชิงสวรรค์

เด็กหนุ่มได้แต่ส่ายหน้า " มิได้ เคล็ดวิชาชิงสวรรค์นั้นใช้งานได้เพียงในร่าง " เด็กหนุ่มพึมพำ

" ฟื้นฟูร่างกายแล้วค่อยหาวิธี " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางกลืนโอสถรวมปราณลงไป 

" อืม " ชิงหยางพยักหน้าช้าๆ เมื่อพลังฟ้าดินจากโอสถรวมปราณแผ่กำจายออกทั่วร่าง 

" ปราณพลังในโอสถรวมปราณ มิรู้ว่าจะใช่พลังฟ้าดินรึไม่ " ชิงหยางพึมพำ

เขาเพิ่งจะสังเกตโอสถรวมปราณว่ามีพลังฟ้าดิน เพราะมิได้อยู่ในเขตแดนสัมผัสฟ้าดิน เด็กหนุ่มจึงยังมิรู้ว่าพลังฟ้าดินเป็นเช่นใด

" แต่พลังในโอสถรวมปราณก็มิได้มากมายเท่าใดนัก " ชิงหยางเอ่ยออกมา

เด็กหนุ่มนำโอสถรวมปราณออกมาหลายเม็ด พลันหัวคิ้วพุ่งเข้าชนกัน

" มันมีหลายระดับรึ " ชิงหยางพึมพำ แลหยิบโอสถรวมปราณสีเทาขึ้นมาดู 

" โอสถรวมปราณสีเทา มีพลังที่แผดออกมาต่ำ " ชิงหยางพยักหน้า 

" ส่วนสีเทาเกือบขาวมีพลังแผดออกมามาก " ชิงหยางพยักหน้า 

เขาครุ่นคิดถึงเวลาที่สำรวจทรัพย์สินที่ได้มาหลังต่อสู้ เขาพบว่าหากเป็นเขตแดนผสานวิญญาณจะมีโอสถรวมปราณเม็ดสีเทาเกือบขาว

" เช่นนั้นแล้วโอสถรวมปราณเม็ดสีเทาสำหรับเขตแดนหล่อกายา ส่วนสีเทาเกือบขาวนี่สำหรับเขตแดนผสานวิญญาณ " ชิงหยางพยักหน้าช้าๆ

" หากจะใช้โอสถรวมปราณหลังใช้หมัดอัสนี เห็นจะทำมิได้เพราะโอสถรวมปราณออกฤทธิ์ช้า " ชิงหยางพึมพำ

" กว่าที่ปราณพลังจะฟื้นคืนก็ใช้เวลาราวหนึ่งเค่อ มิทันกาล " ชิงหยางส่ายหน้า

" . . ." ชิงหยางครุ่นคิด

" แต่หากเป็นโอสถเหลวเล่า " ชิงหยางพึมพำ 

" เอ โอสถเหลวทำเช่นใด " ชิงหยางพึมพำ

" ไอ้หนู เมื่อทำการหลอมโอสถ ขั้นตอนสุดท้ายของการหลอมโอสถก็คือการควบแน่นให้เป็นเป็นเม็ดโอสถ " ชายชราเหลาเอ่ย

" หากเจ้าต้องการโอสถเหลว เจ้าก็มิต้องทำการควบแน่นเม็ดโอสถเจ้าก็ได้โอสถเหลวแล้ว " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" อืม " ชิงหยางพยักหน้า 

" รึว่า ต้องฝึกหลอมโอสถจึงจะสามารถสร้างโอสถเหลวเป็นของตนได้ " ชิงหยางพึมพำ

" เจ้าจะเอาโอสถเหลวไปทำสิ่งใด " ชายชราเหลาเอ่ยถาม

ชิงหยางเล่าเรื่องราวที่ตนเองคิดให้ชายชราเหลาฟัง 

" เข้าที เพราะกว่าที่โอสถเม็ดจะละลายใช้เวลานานนัก แต่หากเป็นโอสถเหลวจะสามารถฟื้นพลังได้ทันที " ชายชราเหลาพยักหน้า

ชายชราเหลา ระเบิดพลังความร้อนแลส่งไปยังโอสถรวมปราณ 

เพียงมินานโอสถรวมปราณสิบเม็ดพลันหลอมละลายกลายเป็นโอสถเหลว เขารีบนำโอสถเหลวใส่ลงไปในขวดหยก 

" เจ้าลองใช้หมัดอัสนีอีกครา " ชายชราเหลาเอ่ย

" ได้ " ชิงหยางพยักหน้า พลางหยัดกายลุกยืน 

" หมัดอัสนี " ชิงหยางชกออกสุดแรง 

" เปรี้ยงง " สุรเสียงกึกก้องสะท้อนไกล ราวกับสายอัสนีฟาดผ่า 

" ตูมม " ผืนพาราพลันระเบิดเป็นหลุมใหญ่ ฝุ่นควันฟุ้งกำจายทั่ว

" ฟู่ว " ชิงหยางเป่าปากออกมาอย่างแรง เมื่อปราณพลังทั่วร่างถูกสูบออกจนเกลี้ยง

" เอ้า " ชายชราเหลาส่งขวดหยกให้ 

ชิงหยางรับเอาขวดหยก แลเปิดออกดื่มในทันใด 

" ครืนปราณพลังทั่วร่างถีบทะยานคืนกลับอย่างรวดเร็ว " เปรี้ยงง " หมัดอัสนีทะยานออกอีกครา

" ตูมม " ผืนพาราระเบิดออก แรงระเบิดขุดหลุมใหญ่ราวสิบจ้าง 

" ได้ผล " เด็กหนุ่มฉีกยิ้มออกมาในทันใด เมื่อโอสถเหลวสามารถฟื้นคืนพลังได้เพียงพริบตา 

" นี่จะเป็นแต้มต่อของข้ายามต่อสู้ " ชิงหยางฉีกยิ้มออกมาในทันใด 

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ชายชราเหลาระเบิดเสียงหัวเราะออกมา พลางพยักหน้า

" เจ้าช่างคิดได้ " ชายชราเอ่ยออกมา 

" ยามนั้นข้าคิดว่า เวลาที่ข้าดื่มน้ำแกงตุ๋น ข้ามีพลังงานมากมายไหลเวียนทั่วร่างของข้าอย่างรวดเร็ว " 

" แต่หากเป็นอาหารทั่วไป ข้ากลับต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะมีพลังงานไหลเวียนทั่วร่าง ทั้งยังไหลเวียนได้ช้าแต่กลับมีใช้ตลอด " 

" ต่างจากน้ำแกงตุ๋นที่ให้พลังแก่ข้าเพียงพริบตา แต่เพียงครู่ใหญ่ก็หมดลง " ชิงหยางเอ่ย

" ข้าจึงคิดว่าหากนำโอสถรวมปราณที่เป็นเม็ดนี่ ทำให้กลายเป็นโอสถเหลวข้าว่าน่าที่จะเพิ่มพลังให้ข้าได้ในพริบตา " ชิงหยางเอ่ย

" เจ้าทดสอบทดลองแล้ว ถูกต้องตามที่เจ้าคิดข้าจะนำเรื่องนี้ไปยังตำหนักหลัก " ชายชราเหลาเอ่ยออกมา

" ดี " ชิงหยางพยักหน้า 

เด็กหนุ่มเร่งฟื้นฟูพลังอย่างรวดเร็ว 

" มิรู้ว่าสหายหนานฝึกกระบี่เจ็ดดาราไปถึงขั้นใดแล้ว " ชิงหยางพึมพำ 

" ไป " ว่าแล้วก็เร่งทะยานร่างไปยังบ้านพักของหนานชี่หลง 

เมื่อมาถึง เด็กหนุ่มก็ให้แปลกใจเมื่อพบว่าบ้านพักของหนานชี่หลงมิได้ปิดประตู 

เด็กหนุ่มจึงย่องเข้าไปอย่างเงียบๆ เพื่อมิให้สหายตกใจ หากยังฝึกอยู่

" แว่บ " แสงขาวสีขาวทะยานผ่านหางตาไปอย่างรวดเร็ว

" เมื่อครู่ เป็นหญิงสาวมิใช่รึ " ชิงหยางพึมพำ 

เด็กหนุ่มกวาดตามองทั่วอีกครา เขาพลางครุ่นคิด 

" มิน่าเล่า เหตุใดสหายหนานจึงมีกลิ่นหอมแบบสตรี ที่แท้ก็นำพาสตรีเข้ามาอยู่ด้วยนี่เอง " ชิงหยางพยักหน้าช้าๆ

" ยิ่งตัวติดกัน กลิ่นก็ยิ่งฝังลึก " ชิงหยางพยักหน้าช้า พลางเหยียดร่างถอยออกจากบ้านพักของสหาย 

ชิงหยางปิดประตู แลลงมือเคาะ เขาทำหน้านิ่งราวกับว่าเพิ่งมาถึง 

" รอประเดี๋ยว " หนานชี่หลงร้องออกมา 

" หึ " ชิงหยางยกยิ้ม

" คงกำลังแต่งตัวสินะ " ชิงหยางฉีกยิ้มออกมา 

" ร้ายมิเบาสหายข้า " ชิงหยางพยักหน้าขึ้นลงทั้งยกยิ้ม

" ฟู่ว " หนานชี่หลงเป่าปากออกมาอย่างแรง 

" เกือบไปแล้ว เหตุใดชิงหยางจึงมาในเวลานี้ " หนานชี่หลงเร่งแต่งตัวของตนอย่างรวดเร็ว 

เมื่อจัดการตนเองแล้วเสร็จ " เข้ามา " หนานชี่หลงร้องออกไป

" เจ้ามีธุระอันใด " หนานชี่หลงเอ่ยเสียงแข็ง แฝงแววขุ่นเคือง

ชิงหยางยิ้มหน้าระรื่นพลางกวาดตามองทั่วบ้านพัก เขาชะโงกหน้าไปมา 

" เจ้ากำลังหาสิ่งใด " หนานชี่หลงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ

" เอ่อ " ชิงหยางมิรู้จะพูดเช่นใด 

" ข้ามาถามเจ้าว่าฝึกฝนเป็นเช่นใดบ้าง " เด็กหนุ่มร้องออกไป

" ก็ดี " หนานชี่หลงเอ่ยออกมา 

" มีเพียงแค่นี้ใช่รึไม่ " หนานชี่หลงเอ่ย

" ใช่ " ชิงหยางพยักหน้า 

" เมื่อรู้แล้วก็กลับได้ " หนานชี่หลงโบกมือไล่ 

เด็กหนุ่มถึงกับคิ้วขมวด ให้งุนงงสงสัยเป็นยิ่งนัก แต่พอมองยังใบหน้าเล็กๆของหนานชี่หลงแล้ว เด็กหนุ่มถึงกับเร่งหลบตา

" ข้าขอตัว " ชิงหยางเอ่ยออกมา พลางผินกายเดินออกจากบ้านพัก

" ปัง " เสียงประตูดังขึ้นอย่างแรงจนเด็กหนุ่มสะดุ้งตัวโยน

" สงสัยจะโกรธอย่างแรง " ชิงหยางพึมพำ 

" หวังว่าเจอกันคราวหน้าจะอารมณ์ดี " ชิงหยางพึมพำ

" หึ " หนานชี่หลงยืนหันหลังพิงประตู พลางพ่นลมออกจมูกอย่างแรง

" คนบ้า " เสียงเล็กแหลมดังขึ้น 

" ไปที่ใดดี " ชิงหยางพึมพำ