มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“อะไรนะ?” เมื่อเห็นแม่วัวตัวน้อยกำลังลุกเป็นไฟ ฉินเฉาเบิกตากว้างและถามออกมา “งั้น เราจะทำยังไงกับเธอ?”

ด้วยความสามารถของฉินเฉา อย่าว่าแต่อวี่ฟ่านคนเดียว ต่อให้ร้อยอวี่ฟ่าน เขาก็สามารถฆ่ามันทิ้งอย่างง่ายดาย แต่สำหรับเรื่องนี้ เขาหมดหนทาง

“ไม่มีวิธีรักษาเลยเหรอ?” ด้วยสายตาที่กำลังจับจ้อง เขามองไปที่พี่สาวจาง

“นายท่านฉิน...” พี่สาวจางยิ้มอย่างขมขื่น “เรื่องนี้ไม่มีวิธีรักษา วิธีแก้อย่างเดียวคือ...ผู้ชาย”

“แฮ่ม...” ฉินเฉาแทบจะไอเอาเลือดออกมา เพราะว่าอู๋ซิ่นกำลังกอดเขาอยู่ และกำลังกดหน้าอกที่อุดมสมบูรณ์นั้นกับหลังของเขา ความรู้สึกพอใจนี้ทำให้เขารู้สึกผิดแทบบ้า

“ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอ?” ฉินเฉาตะโกนออกมา แม้ว่า ฉัน บิดาคนนี้จะค่อนข้างปล่อยตัว แต่เรื่องล่วงเกินคนอื่นยามลำบากนี้เขาไม่มีทางทำเด็ดขาด! โดยเฉพาะกับอู๋ซิ่นที่ยังเป็นนักเรียนมัธยมอยู่!

“นายท่านฉิน!” มู่หรงเจียงที่อยู่ใกล้ๆ รีบพูด “ทำไมคุณไม่พาเธอไปห้องน้ำและใช้น้ำเย็นล้างหน้าเธอล่ะ! ยาปลุกนี้มีคุณสมบัติร้อน บางทีน้ำเย็นอาจจะช่วยปรับให้สมดุลได้!”

“ได้!” เมื่อได้ยินอย่างนี้ ตาของฉินเฉาก็ลืมขึ้น เขายกอู๋ซิ่นขึ้นและแบกเธอไปที่ห้องน้ำ

“บอสมู่หรง...” เมื่อเห็นทั้งสองคนหายไปจากสายตา พี่สาวจางตัวสั่นและถามออกมา “ยาที่ใช้กับอู๋ซิ่นมีตัวยาอยู่ 5 ชนิด น้ำเย็นเฉยๆ จะแก้ได้ยังไง?”

“ฮึ่ม เธอจะไปเข้าใจอะไร” มู่หรงเจียงยิ้มอย่างลี้ลับ “ฉันพูดคำพวกนั้นกับนายท่านฉิน เพื่อให้เขาหาสถานที่ที่ไม่มีใครเห็นพวกเขาตอนมีอะไรกัน!”

“อ๊า เป็นอย่างนี้เองเหรอ!” พี่สาวยกนิ้วโป้งให้ แสดงถึงการนับถือของเธอ “บอสมู่หรงสมกับเป็นบอสมู่หรงจริงๆ เรื่องแบบนี้คุณก็รู้ด้วย!”

“แน่นอน!” มู่หรงเจียงยิ้มอย่างผู้ชนะ “ไม่อย่างนั้น ฉันจะปกครองแก๊งใต้ดินในเมืองตงชวนได้ยังไง”

ฉินเฉาไม่ได้รู้ถึงความหมายที่แฝงมากับการจัดการนี้ของมู่หรงเจียง เขารีบพุ่งไปที่ห้องน้ำ และวางอู๋ซิ่นไว้บนซิงค์หินอ่อนเย็นๆ

“อือ....” อู๋ซิ่นครางออกมา พร้อมกับโอบคอฉินเฉา และใช้ขาเกี่ยวเอวฉินเฉาไว้ ดึงเขาลงมาที่ซิงค์เหมือนกับเธอ

ฉินเฉายอมรับเลยว่ารูปร่างของอู๋ซิ่นดีจริงๆ แม้ว่าเธอจะมีหน้าอย่างพี่สาวเฟิง แต่เพียงแค่รูปร่างอย่างเดียวก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนก่ออาชญากรรมแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่า ใบหน้าของอู๋ซิ่นราวกับนางฟ้า นี่ทำให้ฉินเฉาแทบจะยั้งตัวเองไว้ไม่อยู่

“ไม่ ไม่!” ฉินเฉารีบหันไปแตะเปิดก๊อกและสาดน้ำเย็นใส่หน้าอู๋ซิ่นอย่างนุ่มนวล

แต่ใครจะรู้ ไม่ว่าจะสาดน้ำเย็นมากเพียงใด สภาพของอู๋ซิ่นก็ยังไม่เปลี่ยน ตรงกันข้าม สาวน้อยกลับแลบลิ้นเล็กๆ ออกมาเลียฝ่ามือฉินเฉาหลายครั้ง

ฉินเฉาสะท้าน พระเจ้า นี่มันโคตรยั่วใจไปแล้ว!

“ไม่! ฉันไม่สามารถเอาเปรียบในสถานการณ์แบบนี้ได้!” ฉินเฉาไม่มีทางเลือก แต่กอบน้ำเต็มมือและล้างหน้าตัวเอง เมื่อเขาไม่สามารถทำให้อู๋ซิ่นสงบได้ งั้นเขาก็จะสงบตัวเอง ด้วยเกรงว่าเสื้อผ้าจะหลุดจากตัวอย่างรวดเร็ว

“พี่ฉินเฉา...พี่ฉินเฉา...” อู๋ซิ่นที่อยู่ภายใต้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด ยั่วให้ฉินเฉามีอะไรกับเธอ เธอเกี่ยวขาไว้ที่เอวฉินเฉา รัดเขาไว้แน่น ร่างของเธอเอนมาข้างหน้า ขณะที่มือของเธอสอดมือเข้าไปใต้รักแร้เพื่อกอดเขา

ขณะเดียวกัน มะละกอคู่นั้นของเธอก็ยังคงถูกับหน้าอกของฉินเฉาต่อไป ส่งผ่านกระแสไฟฟ้าให้วิ่งพล่านไปทั่วร่างของพวกเขาทั้งสองคน ซึ่งกระตุ้นอารมณ์ของทั้งสองขึ้นอย่างมาก

ราคะของฉินเฉาเริ่มพุ่งขึ้นอีกครั้ง สัญชาตญาณสัตว์ป่าของเขาตื่นขึ้น และคำรามก้องอยู่ในหูของฉินเฉา

“เธอกำลังเจ็บปวด...ฉันต้องช่วยเธอด้วยความแข็งแกร่งทั้งหมดที่ฉันมี ขึ้นขี่เธอ และเธอจะได้หายจากความทุกข์ยากนี้!”

แต่มีอีกเสียงโผล่ออกมา

“ขึ้นขี่กับลุงเอ็งสิ! นายต้องไม่ล่วงเกินคนที่กำลังทุกข์ยากอยู่ เข้าใจ๋!”

“ผายลมกับลุงเอ็ง! นี่เป็นโอกาสดีแล้ว ดังนั้น เราต้องคว้ามันเอาไว้! ดูอู๋ซิ่นสิ ใบหน้าดั่งนางฟ้า ร่างกายดั่งปีศาจ ถ้าเราขึ้นขี่เธอ ต่อให้ชีวิตต้องสั้นลงสิบปี ก็ถือว่าคุ้ม!”

“เหอะ ไอ้หน้าด้าน!” อีกเสียงรีบเถียง “นายไม่เคยได้ยินหรือไงที่ว่า ระยะของความรู้สึกจะเป็นตัวช่วยรักษาความยุติธรรมทางเพศได้น่ะ! แม้ว่าเราจะต้องการขึ้นขี่เธอ แต่อย่างน้อยเราก็ใช้การถูไถได้!”

ในจังหวะนี้ ฉินเฉารู้สึกเรากับกำลังถูกหลอก เสียงครางของอู๋ซิ่นเริ่มถี่ขึ้น พร้อมกับความปรารถนาที่เพิ่มขึ้น ยาที่กำลังปล้นร่างกายเธอนี้ ทำให้เธอลืมเหตุผลทั้งหมด และต้องการเพียงแค่จะพุ่งตัวใส่ฉินเฉา

“พี่ฉินเฉา...มาสิ รักฉัน...ได้โปรด...” ขาของอู๋ซิ่นทั้งนุ่มนิ่มและยืดหยุ่น เขาต้องการถ่างขาเธอออก และฉีกปราการด่านสุดท้ายทิ้งไป และจากนั้นก็ขึ้นควบเธอโดยตรง

แต่จิตสุดท้ายของเขาพยายามดึงเขากลับอย่างแน่นหนา ไม่ปล่อยให้เขาทำขั้นตอนสุดท้าย สำหรับคุโนะอิจิที่มาฆ่าเขานั้น ฉินเฉาสามารถปล่อยให้ทุกสิ่งเกิดขึ้นได้ แต่ไม่ใช่กับเด็กสาวที่บริสุทธิ์อย่างอู๋ซิ่น ความบริสุทธิ์นั้น เขาไม่มีใจอยากจะทำร้ายเธอ

แต่ฉินเฉาน้อยไม่ได้สนอะไรเลย มันตั้งตระหง่านอยู่ตรงส่วนสำคัญของอู๋ซิ่น ซึ่งมีเพียงเสื้อผ้าสองสามชิ้นขวางกั้นอยู่ ร่างทั้งร่างของอู๋ซิ่นชาหนึบและระเบิดความปรารถนาออกมา เธออ้าปากออก และเริ่มดูดและเลียคอฉินเฉา

ลิ้นของอู๋ซิ่นทั้งร้อนและนุ่ม ฉินเฉาในที่สุดก็ทนไม่ไหว น้ำหลากเริ่มค่อยๆ ระเบิดออกมา พร้อมกับเสียงฮึดฮัดเบาๆ มือของเขายื่นออกไป และเข้าไปในเสื้อนอกของอู๋ซิ่น และลูบไล้ผิวเรียบลื่นที่ขาวดั่งหิมะของเธอ และไม่นานก็เผชิญหน้ากับชั้นของบรา

ฉินเฉาใช้โอกาสนี้เพื่อผลักหน้าอกนั้นขึ้น แต่เขาไม่สามารถถือมันไว้ในมือของเขาได้เต็มที่ ซึ่งมันกลับไปกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ป่าของฉินเฉา รวมกับจุดแข็งที่มือของเขา

ร่างของอู๋ซิ่นสั่นเทา และเธอส่งเสียงครางออกมาอย่างตื่นเต้น ราวกับปลาหมึก เธอทำตัวติดกับฉินเฉา

ในจังหวะวิกฤตนี้ นอกจากว่าฉินเฉาจะไม่ใช่ผู้ชาย เขาจะไม่หยุดอีกแล้ว เหตุผลของเขาพังลงพร้อมกับที่เขายื่นมือออกไปแล้ว และกำลังจะถอดเสื้อผ้าที่อยู่บนร่างของอู๋ซิ่น

แต่ราวกับพระเจ้ารักที่จะเล่นตลกเล็กๆ กับฉินเฉา ในจังหวะส่งผ่านนี้ มือถือที่ชั่วช้าอย่างถึงที่สุดของฉินเฉา จู่ๆ ก็ดังขึ้น

“นายท่าน! เจ้าหลานคนนั้นกำลังโทรมาอีกแล้ว! โอ้ ลา ลา!”

“โคตรแม่ง...” ฉินเฉาสบถออกมาอย่างหนัก อยากจะขว้างโทรศัพท์ไปข้างๆ แต่เขาก็กังวลว่าคนที่โทรมาจะเป็นเหลียวชาชา หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณหนูคนนี้?

เมื่อคิดเรื่องนี้ อันดับแรก เขาหยุดรุกรานร่างกายของอู๋ซิ่น ปล่อยมืออีกข้างจากเสื้อของอู๋ซิ่นเพื่อหยิบมือถือออกมา ขณะที่อีกข้างยังนวดคลึงหน้าอกของเธออยู่

เพราะว่าความหื่นขึ้นสมอง เขาจึงไม่สนว่าใครโทรมา และกดรับสายทันที

“ฉัน ฉินเฉาพูด นั่นใคร!” ฉินเฉาตะโกนเข้าไปด้วยน้ำเสียงต่ำๆ

“เจ้าเน่า! ผ่านไปสองสามวันแล้ว และนายลืมแม้แต่โทรหาฉัน!” น้ำเสียงหวานและมีชีวิตชีวาดังออกมาจากอีกฝั่งของมือถือ แทบจะทำให้ฉินเฉาน้อยหมอบด้วยความกลัว

โอ้ เวร! โคตรแม่ง! ลุงมันเถอะ! คนที่โทรมาเป็นซูจีจริงๆ ด้วย! ฉันตายแล้ว!

ฉินเฉาตื่นเต็มตัวแล้ว และแทบจะโยนร่างนุ่มนิ่มของอู๋ซิ่นทิ้งไปที่อีกฝั่งของห้องน้ำ

แต่อู๋ซิ่นราวกับงูน้อย เลื้อยรัดแน่นอยู่บนร่างของเขา ยิ่งกว่านั้น เสื้อของเธอที่ฉินเฉาเพิ่งจัดให้เมื่อกี้ ตอนนี้เปิดออกมาครึ่งหนึ่งอีกครั้ง ในสภาพที่โดนยา สาวน้อยเริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเอง และจากนั้นก็ทำตัวติดกับร่างของฉินเฉา

ฉินเฉาพลันกลายเป็นโง่ แต่ในเวลานี้ ซูจีกำลังพูดกับเขาทางโทรศัพท์

“เจ้าเน่า! บอกมา นายคิดถึงฉันมั้ย! ฮึ่ม ฮึ่ม ฉันลับมีดไว้รอนายแล้ว!”

แต่หลังจากรออยู่นาน ฉินเฉายังไม่ตอบเธอมา ซูจีเลยตะโกนออกไป “เฮ้ เฮ้ หวัดดี พูดกับฉัน นายกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย!”

“ฉัน ฉัน...” คอของฉินเฉาราวกับกำลังกลืนยางลบ เขาไม่สามารถกลืนมันลงไปได้ และไม่สามารถพ่นมันออกมา ร่างนุ่มนิ่มของอู๋ซิ่นพันร่างเขาไว้แน่น ทำให้เขารู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาด

“ไม่ดีแล้ว! ทำไมฉันได้ยินเสียงครางของผู้หญิง!” เมื่อได้ยินเสียงแปลกๆ ซูจีรีบตะโกนออกมา “ไอ้ลูกสำส่อน นายคิดว่านายกำลังทำอะไรอยู่!”

“อ๊า! ฉะ ฉันกำลังดูหนังเอวีอยู่!” กลัวจนขี้ขึ้นสมอง ฉินเฉารีบหาข้ออ้าง “ที่รัก ทำไมเธอไม่กลับมาสักที? ฉันเหงามากเลยที่นี่น่ะ...”

“เหอะ!” อีกด้านของโทรศัพท์ หน้าซูจีขึ้นสี และตะโกนใส่อย่างไร้ความปรานี “นั่นไม่ใช่ข้ออ้างที่จะดูเจ้าสิ่งนั้น! ฮึ่ม เจ้าเน่า! รอฉันกลับไปก่อนเถอะ มาดูกันว่าฉันจะซ้อมนายยังไง!”

ฉินเฉารีบคลายมือที่กำอยู่ที่หน้าอกที่อุดมสมบูรณ์ของอู๋ซิ่น กุมไมค์ไว้ และกระซิบ “คุณหนูเหลียวกำลังมา ที่รัก ฉันคิดถึงเธอมากนะ...ไว้ค่อยคุยกันใหม่...”

“ฮึ่ม รู้จักหาวิธีมาหลอกฉันแล้ว!” ความรู้สึกหวานชื่นเต็มอยู่ในใจซูจี “อย่าคิดถึงฉันมากนัก ฉันกลัวว่านายจะร้องไห้!”

“โธ่ คำนี้พูดช้าไปแล้ว...โอ้....”

ฉินเฉาอ้าปากครางเบาๆ เหตุผลเพราะว่า มือที่ร้อนลวกของอู๋ซิ่น สาวน้อยนางนี้กำลังเปิดบราตัวเอง เช่นเดียวกับเสื้อผ้าฉินเฉา จากนั้น หน้าอกที่อุดมสมบูรณ์ของเธอ ซึ่งสามารถจัดว่าเป็นอาวุธทำลายล้างมนุษยชาติ จู่ๆ ก็เด้งออกมาจากที่ซ่อน จากนั้นเธอลูบมันขึ้นลง

ไม่ นี่กำลังจะฆ่าฉัน!

“คุณหนูกำลังเรียกฉัน! ที่รัก ไว้ฉันจะโทรหานะ!” จากนั้นเขาไม่รอให้ซูจีตอบ ฉินเฉารีบวางสายทันที

แม้ว่าเวลาที่ซูจีโทรมาจะไม่ถูกต้อง แต่มันก็สามารถปลุกฉินเฉาให้ตื่นจากห้วงราคะได้จริงๆ

อู๋ซิ่นพร้อมใบหน้าขึ้นสี และท่าทางร้อนแรง ไม่ใช่ตัวเธอตามปกติ ฉินเฉารู้ดีว่าแม่วัวสาวนี้ถูกยาควบคุม ดังนั้น การยั่วยวนของเธอไม่ใช่เจตนาที่แท้จริงของเธอ

ถ้าเขาทำอะไรเธอวันนี้ เขาไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับอู๋ซิ่นที่บริสุทธิ์นี้ยังไงในอนาคต

“ท่านผู้ใจบุญ ในเมืองตงชวน ชะตาของท่านจะดีหรือร้ายขึ้นอยู่กับแต่ละคน ดังนั้น เมื่อท่านเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบาก ท่านต้องคิดให้รอบคอบ”

ข้อความที่ไต้ซือชิฟางพูดกับเขาวันนั้น จู่ๆ ลอยเข้าหูฉินเฉา โอ้ พระเจ้า ไต้ซือชิฟาง ศิษย์รักของท่านแทบถูกฉันกินแล้ว ไตร่ตรอง ฉันต้องไตร่ตรอง....

เขาทำจิตใจให้มั่นคง และเริ่มเพ่งตามพระสูตรหัวใจเพชร และจากนั้น ด้วยตาที่หลับอยู่ เขาใส่เสื้อผ้าอู๋ซิ่นกลับด้วยมือที่สั่นเทา

“โอม มะ ณี ปัด มี ฮง!” ฉินเฉาท่องหัวใจเจ้าแม่กวนอิม แม้ว่าเขาจะไม่ได้ฝึกพระสูตรนี้ แต่พลังพุทธะที่บริสุทธิ์ของเขาในร่างก็กระจายออกมา ท่วมทั่วห้องน้ำตราบเท่าที่เขายังคงสวดต่อไป

พุทธะทองคำส่องแสง ดูน่าเลื่อมใสและทรงพลัง พลังพุทธะนี้เริ่มชำระล้างร่างกายและจิตใจของอู๋ซิ่น ทำลายผลของยาที่อยู่ในร่างของเธอทีละน้อย

หลังจากที่จิตใจของเธอเริ่มแจ่มใส หน้าแดงๆ ของอู๋ซิ่นก็เริ่มกลับเป็นปกติ

เธอสูดลมหายใจร้อนๆ เข้าไปสองสูดใหญ่ ขับผลของยาปลุกกำหนัดที่ยังเหลืออยู่

“กะ...เกิดอะไรขึ้นกับฉัน...” เธอกะพริบตาที่หมอกเริ่มหายไป เธอพบว่าเธอกำลังอยู่ในตำแหน่งที่คลุมเครือกับฉินเฉา และทันใดนั้นก็ร้องออกมา พลังกายของเธอลดลงเล็กน้อย เหยียดร่างของเธอไว้บนกระจกเย็นๆ

จบตอน