ขณะที่กำลังจะอ้าปากด่าเขานั้น เจียงเหลียนจูก็หูไวััได้ว่ามีคนแอบซ่อนอยู่!
นางกวาดสายตาอันเฉียบคมไปมอง เห็นชายเสื้อสีเทาเล็ก ๆ แอบอยู่หลังต้นไม้
เป็ต้าเป่านั่นเอง!
เ้าเด็กนี่แอบสะกดรอยตามนางมาั้แ่เมื่อไหร่กัน นางไม่ได้สังเกตเลยหรือว่าเขากลัวว่านางจะได้เงินขายหนังหมาป่าแล้วจะแอบทิ้งพวกเขาหนีไป?
ฝีเท้าของเด็กคนนี้ไม่เลวเลยทีเดียวลำบากเขาแล้วที่ต้องคอยตาม
เขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืดโดยไม่ทิ้งร่องรอยมาตลอด แต่ในตอนนี้คงกลัวว่านางจะถูกคำพูดหวานล้อมของเ้าคนเสเพลโน้มน้าวใจจึงเผลอเหยียบกิ่งไม้เล็ก ๆ จนเกิดเสียงดัง
เจียงเหลียนจูละสายตากลับมาทำเป็เหมือนไม่เห็น "หลิวเอ้อร์โก่ว เมื่อครู่ที่ข้าพูดเ้าไม่ได้ยินหรือ เจียงเหลียนจูคนเดิมตายไปแล้วต่อไปนี้จงอยู่ห่างจากข้าให้ไกลอย่าได้คิดแผนชั่วร้ายอะไรกับข้า มิเช่นนั้นเ้าจะรับผลที่ตามมาไม่ไหว"
สายตาที่เ็าไร้เยื่อใยและน้ำเสียงที่ห่างเหิน... ทำให้หลิวเอ้อร์โก่วรู้สึกถึงแรงกดดันที่ยากจะอธิบาย
ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปแล้ว!
เมื่อครู่เขานึกว่านางเพียงแค่โกรธจึงทำตัวร้ายกาจกับเขา แต่เขาคิดผิด
คนอะไรจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ เพียงแค่เวลาวันเดียวกลับกลายเป็คนละคน?
หรือว่าจะถูกผีพรายในน้ำเข้าสิง? หรือว่าพอมีเงินในมือแล้วจึงมองไม่เห็นหัวหลิวเอ้อร์โก่วคนนี้แล้ว?
"เจียงเหลียนจู! เ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่ เมื่อวานยังจะหนีตามข้าไป แต่วันนี้กลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน เ้ามันก็แค่แม่หม้ายยากจนข้นแค้น มีข้าที่้าเ้านี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว ข้ายินดีจะพาเ้าพ้นจากหมู่บ้านหวังเจียไปให้พ้นจากเ้าเด็กปลิงสามคนนั่น เ้ายังคิดจะสลัดข้าทิ้งอีกหรือ หากไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจ วันนี้ข้าจะป่าวประกาศเื่ของเราให้ทุกคนได้รับรู้ ข้าอยากรู้นักว่าแม่หม้ายตัวน้อยอย่างเ้าจะเผชิญหน้ากับคำพูดของชาวบ้านได้อย่างไร" หลิวเอ้อร์โก่วกล่าวด้วยความโกรธจัดเพราะความอับอาย
เจียงเหลียนจูยิ้มบาง ๆ "เ้าแน่ใจนะ?"
นางมีความทรงจำของเ้าของร่างเดิม ซึ่งไม่ได้มีสัมพันธ์เสื่อมเสียใด ๆ กับหลิวเอ้อร์โก่ว เพียงแต่ถูกคำบรรยายถึงชีวิตที่กินหรูอยู่สบายของหลิวเอ้อร์โก่วทำให้ลุ่มหลงจนหน้ามืดตามัว จึงตกลงที่จะหนีตามไปด้วย
ขณะนี้หลิวเอ้อร์โก่วรู้สึกแสบร้อนที่แก้มทั้งสองข้าง คำพูดเหล่านี้เป็เพียงการข่มขู่เจียงเหลียนจูไม่ใช่ความตั้งใจจริงของเขา
ความตั้งใจจริงของเขา คือ้าล่อลวงเจียงเหลียนจูเข้าเมืองเพื่อนำไปขายในซ่องโสเภณี
แม้เจียงเหลียนจูจะดูผอมบางและมอมแมมแต่เครื่องหน้าหมดจด หากแต่งตัวให้ดีก็น่าจะขายได้ราคาดี
วันที่เจียงเหลียนจูแต่งงานกับหวังเหล่าอู่ ยังไม่ได้ร่วมหอร่วมห้องหวังเหล่าอู่ก็หายตัวไป ดังนั้นนางจึงน่าจะเป็สาวบริสุทธิ์
ร่างกายที่บริสุทธิ์ย่อมขายได้ราคาสูงกว่า ดังนั้นหลิวเอ้อร์โก่วจึงไม่ได้ลงมือกับนางเพราะหวังจะขายให้ได้ราคาสูงสุด
ทุกอย่างถูกวางแผนไว้เป็อย่างดี ไม่นึกเลยว่านังผู้หญิงคนนี้หลังจากตกน้ำแล้วจะเปลี่ยนไปทำให้หลอกล่อได้ยากขึ้น
เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายของเจียงเหลียนจู หลิวเอ้อร์โก่วก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ
ในใจเริ่มรู้สึกไม่ดี
"เจียงเหลียนจู เ้าคิดจะทำอะไร เ้ากลัวแล้วใช่หรือไม่ หากเ้ากลัวเ้าก็จงยอม..." คำว่า 'ยอมสยบ' ยังไม่ทันหลุดจากปาก เจียงเหลียนจูก็ซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของเขาเต็มแรง!
พรูด!
เืสด ๆ พุ่งออกจากปาก
ครั้งนี้ไม่ได้ออมมือ!
ฟันสองซี่ถูกต่อยจนหลุดกระเด็น
หลิวเอ้อร์โก่วเห็นฟันของตัวเองแล้วรู้สึกเ็ปใจยิ่งนัก เขาไม่อาจทนได้อีกต่อไปจึงด่าทอด้วยความโกรธแค้น "นังผู้หญิงแพศยา! เ้าบ้าไปแล้วหรือถึงขั้นกล้าตบตีข้า วันนี้ข้าจะสั่งสอนเ้าให้เข็ด!"
ก่อนหน้านี้เขาตั้งใจจะปลอบประโลมและยอมนาง แต่ผลก็คือถูกซ้อม!
ตอนนี้เขาโกรธจัดไม่คิดจะอดทนอีกต่อไป ต้องตีกลับไปก่อนค่อยว่ากัน
เขาเป็ลูกผู้ชายตัวโตจะจัดการนังผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไม่ได้เชียวหรือ?
หลิวเอ้อร์โก่วถกแขนเสื้อขึ้นเหวี่ยงแขนสุดแรง ซัดหมัดใหญ่เข้าใส่เจียงเหลียนจู...
ทว่ายังไม่ทันจะถึงตัวเจียงเหลียนจูก็ถูกนางเตะจนปลิวออกไป
เขากระเด็นไปกระแทกต้นไม้ใหญ่อย่างแรงจนใบไม้สั่นไหวร่วงหล่นลงมาเป็สาย
หลิวเอ้อร์โก่วกุมหน้าอกนอนขดตัวอยู่บนพื้น ครู่ใหญ่ก็ยังลุกไม่ขึ้น ความเ็ปเสียดแทงเข้าสู่ทรวงอกจนทั่วร่างไร้เรี่ยวแรง ทั้งใและหวาดกลัว!
แรงเตะนี้เกือบจะทำให้กระดูกทั่วร่างของเขาหักหมด ผู้หญิงคนนี้มีพละกำลังมหาศาลเช่นนี้ได้อย่างไร!
ถูกผีพรายเข้าสิงจริง ๆ หรือ?
เขาไม่ยอมแพ้
หลังจากพักหายใจครู่หนึ่ง เขาก็พุ่งตัวขึ้นมาอีกครั้งหมายจะซัดเจียงเหลียนจูให้หมอบ
เจียงเหลียนจูเตะซ้ำอีกครั้ง ส่งเขากระเด็นไปไกลหลายวา
คราวนี้หลิวเอ้อร์โก่วหมดสภาพที่จะลุกขึ้นมาได้จริง ๆ
ล้มหน้าคะมำลงกับพื้นดินอย่างหมดสภาพ
เขาตั้งใจเลือกสถานที่ที่ไม่มีคนเพื่อรอเจียงเหลียนจู ตอนนี้รอบกายไม่มีใครเลยต่อให้ร้องขอความช่วยเหลือก็ไม่มีใครมา
นังผู้หญิงคนนี้วันนี้ประหลาดเกินไปแล้ว
เมื่อเห็นเจียงเหลียนจูแสยะยิ้มเดินเข้ามาใกล้ หลิวเอ้อร์โก่วก็ตัวสั่นเทิ้มโดยสัญชาตญาณ "เ้า! นังผู้หญิงใจโฉด! เ้าคิดจะฆ่าข้าปิดปากใช่หรือไม่?"
เจียงเหลียนจูก้าวเท้าขึ้นมาเหยียบพร้อมกับมองลงมาอย่างเหนือกว่า "เื่ปิดปากน่ะไม่ใช่หรอก ข้าเป็แม่ของลูกสามคน จะไปเกี่ยวข้องอะไรกับคนเสเพลอย่างเ้า แต่ถ้าเื่ฆ่าคนล่ะก็ลองดูได้นะ เ้าเป็คนเสเพลที่คิดจะปล้นชิงทรัพย์หญิงชาวบ้านระหว่างทางและคิดจะทำไม่ดีไม่ร้ายกับข้า ข้าเพียงป้องกันตัวตามสัญชาตญาณแล้วเผลอทำให้เ้าตาย คิดว่าคำกล่าวนี้ท่านใต้เท้าคงจะเชื่อใช่หรือไม่?"
หลิวเอ้อร์โก่วโกรธจนกระอักเืออกมาคำหนึ่ง!
"ใครจะไปเชื่อ! เ้าพูดจาเหลวไหล! เ้าถูกผีพรายเข้าสิงถึงได้มีแรงมหาศาล เ้าตั้งใจฆ่าคน... ข้าจะไปฟ้องเ้า! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย! นังแพศยาเจียงเหลียนจูฆ่าคนแล้ว!"
เจียงเหลียนจูขมวดคิ้ว แม้ที่นี่จะไม่มีคนแต่ก็อยู่ไม่ไกลจากตัวอำเภอ หากปล่อยให้หลิวเอ้อร์โก่วะโต่อไปเช่นนี้ ไม่แน่อาจจะมีคนมาจริง ๆ
นางกำลังพิจารณาว่าควรจะลงมือฆ่าเขาให้ตายไปเลยดีหรือไม่
กฎหมายในยุคนี้ไม่รู้ว่าตัดสินอย่างไร......
นางติดคุกไม่ได้และทางที่ดีที่สุดคืออย่าให้มีคดีความเพราะที่บ้านยังมีลูกน้อยอีกสามคน
ในขณะนั้นเอง ต้าเป่าก็เดินออกมาจากเงามืด
น้ำเสียงเด็กที่เ็าดังขึ้น "ท่านคิดจะเรียกคนช่วยหรือ ต่อให้เรียกมาก็ไร้ประโยชน์ ข้าสามารถเป็พยานให้ท่านแม่ได้ว่าท่านคิดจะทำไม่ดีไม่ร้ายกับท่านแม่ ท่าน้าชิงเงินค่าหนังหมาป่าของท่านแม่และลงมือกับเราสองแม่ลูก ท่านแม่จำเป็ต้องลงมือเพื่อปกป้องพวกเรา หลิวเอ้อร์โก่วท่านไปฟ้องเลย! ดูซิว่าท่านใต้เท้าจะเชื่อพวกเราสองแม่ลูกหรือจะเชื่อคนอย่างท่าน!"
หลิวเอ้อร์โก่วสบถคำหยาบออกมา "โธ่เว้ย! เ้าลูกหมาน้อย..."
เจียงเหลียนจูหรี่ตาลง "ด่าลูกข้า? อยากตายหรือไง!!"