การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        ต้วนชิงหมิงสามารถอดทนอดกลั้นไว้ได้แต่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กลับทนไม่ไหว

        เห็นนางกำลังถกเเขนเสื้อขึ้นและก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เพื่อปกป้องต้วนชิงหมิงที่อยู่ด้านหลังโดยจ้องเขม็งไปที่ภรรยาของเถี่ยจู้เฟิง “คุณหนูของข้าเป็นถึงลูกสาวภรรยาเอกของท่านแม่ทัพใหญ่ ปกติแล้วฐานะสูงศักดิ์แต่ครั้งนี้กลับไม่สนใจตัวเองออกมาช่วยพวกเจ้าต่อสู้เพื่อไม่ให้เรือนของพวกเจ้าถูกปิดแต่พวกเจ้าไม่รู้จักบุญคุณยังกล้ามาสงสัยคุณหนูของข้าอีกหรือนี่คือสิ่งที่พวกเจ้าตอบแทนคนที่มีบุญคุณ? ”

        คำพูดของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ชัดเจนและเสียดสี ทำให้คนในเรือนเถี่ยจู้จื่ออึ้งจนพูดไม่ออกภรรยาของเถี่ยจู้จื่อก็ยิ่งกระอักกระอ่วน

        ต้วนชิงหมิงพยักหน้าเล็กน้อยหลังจากได้ยินเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พูด...แม้จะพูดตรงและถูก เพียงแต่พูดรุนแรงไปหน่อย ทว่าในตอนนี้กลับได้ผลไม่น้อยนิสัยที่ทนอะไรไม่ค่อยได้ของนางเผยออกมาในเวลาที่ช่างประจวบเหมาะในการช่วยต้วนชิงหมิงให้หลุดจากความสงสัยของคนในเรือนนี้!

        เมื่อเห็นเถี่ยจู้เฟิงนิ่งเงียบไม่พูดจาชาวบ้านที่มาห้อมล้อมก็ไม่โกรธแล้ว เพียงแต่พวกเขาเริ่มพูดไปต่างๆ นานา “หึ! คุณหนูใหญ่แม้ภายนอกจะพูดจาดีน่าเชื่อถือ แต่ใครจะไปรู้ว่าในใจลึกๆนั้นคิดอะไรอยู่? นางแค่อยากปกป้องคนเรือนนี้ก่อนจากนั้นจึงค่อยปกป้องตัวเองก็เท่านั้น!”

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ยังมีนิสัยที่ไม่ชอบความไม่เป็นธรรมเป็นที่สุดที่ไม่สามารถเห็นต้วนชิงหมิงได้รับความไม่เป็นธรรมเช่นกันเมื่อได้ยินคนนั้นที่พูดออกมา นางจึงจ้องตาไม่ขยับยกมือทั้งสองข้างเท้าเอวและตะโกนด้วยความโกรธ

        “มีใครเห็นกับตาว่าโรคนี้ออกมาจากจวนต้วนที่จ้วงจื่อบ้าง…ส่วนผู้ดูแลจ้วงจื่อเหล่านั้น เข้าออกช่วงจวนต้วนที่จ้วงจื่อไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งพวกเจ้าเคยได้ยินไหมว่ามีใครติดโรคเวินอี้บ้าง… อีกอย่างคนในจ้วงจื่อและคนที่ติดตามคุณหนูมา ก็ได้รับการตรวจจากหมอโจวอยู่หลายครั้งก็ยืนยันว่าไม่มีใครที่ติดโรคเวินอี้แม้แต่คนเดียว… เช่นนั้นพวกเจ้าถือดีอะไรมาบอกว่าโรคนี้แพร่มาจากไหนจ้วงจื่อ? หรือจะบอกว่าพวกเจ้าเข้าใจความรู้ทางการแพทย์มากกว่าหมอโจว?และมีสิทธิ์ในการพูดมากกว่าหมอโจวอย่างนั้นหรือ?”

        นางใช้คำพูดได้เจ็บแสบคนเหล่านั้นถึงกับตะลึงลิ้นพันกันจนพูดไม่ออก

        เรื่องมาถึงจุดนี้มีเพียงคนที่ออกมาจากจ้วงจื่อเท่านั้นที่ติดโรคดังนั้นทุกคนต่างพูดลับหลังกันต่างๆ นานาว่าโรคนี้มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะมาจากจ้วงจื่อ!

        เมื่อได้ฟังที่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พูดทุกคนก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ในทันทีจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ยินข่าวการติดเชื้อในจ้วงจื่อ อย่างนั้นก็สามารถพูดได้ว่ามีเพียงคนที่ออกจากจ้วงจื่อเท่านั้นที่ติดเชื้อส่วนคนที่อยู่ในจ้วงจื่อยังสงบสุขดี!

        เช่นนั้นความจริงของเรื่องนี้สมควรที่จะปรึกษาหารือกัน เพราะคนที่ติดโรคเวินอี้ไม่ได้ติดมาจากจ้วงจื่ออย่างที่พวกเขาคิด

        ชาวบ้านพวกนี้ทำตามกฎมาโดยตลอดทั้งไม่ออกไปข้างนอกและวิถีชีวิตของพวกเขาก็แสนเรียบง่ายถ้าโรคนี้ไม่ได้แพร่มาจากจ้วงจื่อจริงแล้วจะมาจากไหนกัน? อีกอย่าง คนที่เพิ่งตายด้วยโรคเวินอี้ทำไมเพิ่งออกจากจ้วงจื่อก็ติดโรคตายแล้ว?

        ด้วยเพลิงโทสะที่เดือดพล่านขึ้นสู่ดวงตา ทำให้เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พูดตรงไปตรงมาด้วยความโกรธแต่คำพูดที่นางพลั้งปากพูดออกไป ทำให้ความน่าสงสัยเพิ่มขึ้นไปอีก

        คำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกไปแล้วไม่สามารถเก็บกลับมาได้ ฉะนั้นในตอนนี้นางจึงร้อนๆ หนาวๆกลัวว่าต้วนชิงหมิงและแม่นมหนิงจะกล่าวโทษว่านางปากไม่มีหูรูด

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์แอบมองแม่นมหนิง เห็นแม่นมก้มหน้าไม่สนใจราวกับว่าไม่ได้ยินสิ่งที่นางพูดเมื่อครู่ ส่วนต้วนชิงหมิงกลับยิ้มออกมาให้นางสายตานั้นยังเปี่ยมไปด้วยกำลังใจที่ส่งไปให้ นางจึงพูดขึ้นอย่างมั่นใจอีกครั้ง

        “หลีเหล่าโถวไม่ได้อยู่จ้วงจื่อตลอดทั้งวันเสียเมื่อไรหรือว่าเขาติดโรคจากเรือนคนอื่นไม่ได้อย่างนั้นหรือ? ไหนพวกเจ้าลองพูดมาสิว่าไม่กี่วันมานี้เขาไปไหนมาบ้าง? พบใครมาบ้าง? ไม่แน่ว่าโรคของเขา อาจเป็นคนพวกนั้นตั้งใจแพร่ให้ก็เป็นได้!

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์หน้าแดงก่ำพูดตรงไปตรงมา อีกทั้งสายตาที่ลุกวาวและขึงขัง ทำให้คนในที่นั่นต่างตะลึงไม่น้อย!

        จากที่เงียบอยู่เป็นนานจู่ๆ ต้วนชิงหมิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ ก็เอ่ยขึ้นเสียงนิ่ง “เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พูดได้ถูกต้อง!” แม้แต่เถี่ยเฟิงที่คิดว่านางได้แต่พูดเป็นนกแก้วขุนทองตั้งแต่เช้ายันเย็นวันนี้กลับพูดได้ดีจนเขาต้องยกนิ้วให้

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ที่ได้รับการชื่นชมก็รู้สึกตัวนางพองโตขึ้นมาไม่น้อยจึงเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ พูดอย่างภูมิใจ “ใครกล้ารังแกคุณหนูต้องข้ามศพข้าไปก่อน!”

        ชาวบ้านที่ได้ฟังนางพูดเตือนสติก็เริ่มคิดถึงว่าไม่กี่วันมานี้หลีเหล่าโถวไปไหนมาบ้าง “เมื่อ 2 วันก่อน ข้าเห็นหลีเหล่าโถวออกมาจากจ้วงจื่อและไปบ้านหลิวเหล่าซวนที่ชุนตงโถว...”

        “ใช่แล้ว ใช่แล้ว! เมื่อวานนี้หลีเหล่าโถวบอกข้าว่า สวีป๋อมาหาเขาแต่ไม่รู้ว่ามีธุระอะไร!”

        ชาวบ้านต่างพูดคุยถึงกิจกรรมต่างๆในช่วงนี้ที่หลีเหล่าโถวไปทำออกมาจนหมด

        ในระหว่างที่ชาวบ้านกำลังพูดคุยกันเห็นคนที่ยืนอยู่หลังหัวหน้าหมู่บ้านตะโกนออกมาเสียงดัง “นายหญิงของเจ้ายังอยู่ที่นี่ บ่าวรับใช้อย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรที่จะพูด?”

        ได้ยินที่คนผู้นั้นตวาดเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์จึงขมวดคิ้วขึ้น และพูดอย่างถือไพ่เหนือกว่า “เชอะ! มีตาหามีแววไม่... ข้าเป็นถึงบ่าวรับใช้ระดับหนึ่งทั้งเป็นบ่าวคู่ใจของคุณหนูใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าหมู่บ้านในจ้วงจื่อหรือเป็นฮูหยินที่ได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้อยากพบคุณหนูของข้าจะต้องรบกวนข้าไปบอกกล่าวคุณหนูทุกคน…”

        นางพูดอย่างโอหังวางมาดเพื่อยกระดับตัวนางให้สูงขึ้นจากนั้นจึงหันหลังกลับมาหาต้วนชิงหมิงพูดกระซิบเสียงแผ่วเบา “บ่าวขออภัยเจ้าค่ะ”

        เป็นที่รู้กันว่าตั้งแต่ต้าชุ่ยออกจากจวนไปบ่าวข้างกายต้วนชิงหมิง มีบ่าวใช้ระดับสองคนเดียวคือ เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์และบ่าวรับใช้ระดับสามคือ ชิวจวี๋ ส่วนบ่าวรับใช้ระดับหนึ่งยังไม่เคยมีมาก่อนเมื่อก่อนหลิวหรงตั้งใจไม่ให้มี ข้อแรกเพื่อเหยียดหยามต้วนชิงหมิง อีกข้อหนึ่งเพื่อสะดวกในการเอาคนของนางผสมเข้าไปข้างกายต้วนชิงหมิง

        ต้วนชิงหมิงได้ฟังก็หัวเราะออกมาทันทีและมองชื่นชมเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ “เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พูดไม่ผิดนับแต่นี้ต่อไปเจ้าเป็นบ่าวรับใช้ระดับหนึ่งของข้า และถือเป็นตัวแทนหนิงซูย่วนของข้า!”

        บ่าวรับใช้ระดับหนึ่ง? ตัวแทนหนิงซูย่วน? เป็นเวลาหลายปีที่ต้าชุ่ยเป็นบ่าวรับใช้อันดับหนึ่งในหนิงซูย่วนทว่าตอนนี้กลับเป็นนางหรือ

        สำหรับเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์นี่คือเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่!

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจจนแข้งขาอ่อนแรงจนเกือบจะคุกเข่าไปกับพื้น หันไปขอบคุณต้วนชิงหมิง ทางด้านแม่นมหนิงก็รีบสะกิดนางที่เริ่มลืมตัวพูดเสียงเบา “เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?ถ้าจะขอบคุณค่อยกลับไปขอบคุณที่เรือนทีหลังเจ้าไม่เห็นหรือว่าที่นี่มีคนนอกอยู่เต็มไปหมด?”

        นางได้ฟังเช่นนั้นจึงรีบลุกตัวตรงยืดอกขึ้นมาเหมือนกับพองตัวขึ้นฉับพลันเช่นนั้น

        ชายด้านหลังหัวหน้าหมู่บ้านได้ฟังที่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พูดยังมั่นอกมั่นใจ ทันใดนั้นก็เงียบไปพูดอะไรไม่ออก!

        เป็นที่รู้ว่าจวนผู้ดีทั้งหลายมีกฎระเบียบเคร่งครัดถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้านาย ก็ย่อมไม่กล้าตัดสินใจทำและพูดอะไรโดยพลการเป็นอันขาด!

        และคำพูดของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กลับทำให้คนไม่น้อยต้องอกสั่นขวัญแขวน

        ทว่ากลับมีคนที่ไม่อยากให้พวกเขาสมปรารถนา

        ในกลุ่มชายเหล่านั้นอยู่ๆ ก็มีคนหัวเราะเสียงต่ำขึ้นมา “บ่าวรับใช้ที่พูดเก่งขนาดนี้เจ้าบอกว่าในจ้วงจื่อไม่มีคนติดโรค ก็จะไม่มีคนติดโรคอย่างนั้นหรือ?…สมมติว่าเจ้าใช้เงินซื้อหมอเป็นพวก และตั้งใจปิดบังเรื่องอย่างนั้นจะมีใครรู้ได้เล่า?”

        ชายคนนั้นหลบอยู่ด้านหลังเห็นใบหน้าไม่ชัดเจนและนิ่งเงียบอยู่นาน ถึงตอนนี้กลับเอ่ยปากตำหนิต้วนชิงหมิง

        ในขณะที่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กำลังจะอ้าปากทางด้านแม่นมหนิงกลับเดินไปข้างหน้าครึ่งก้าว พูดเสียงเรียบ “สามารถซื้อหมอเป็นพวกอย่างนั้นหรือ? ข้าอายุจนปูนนี้แล้วไม่เคยพบเห็นเรื่องแบบนี้มาก่อนขอถามท่านว่า เรื่องซื้อหมอเป็นพวกแบบนี้ ท่านทำบ่อยแค่ไหนกัน?”

        ชาวบ้านได้ฟังก็หัวเราะชอบใจ

        ระหว่างนั้นมีชาวบ้านตะโกนขึ้นมาว่า “หมอโจวมาแล้ว!”

        หมอโจวเดินออกมาจากกลุ่มชาวบ้านมายืนตรงหน้าต้วนชิงหมิงยกมือประสานทำความเคารพ “คุณหนูใหญ่!”

        อีกฝ่ายยิ้มเล็กน้อย “หมอโจวช่วยตรวจคนในเรือนเหลาหลี่โถวหน่อย ว่ามีใครติดโรคหรือไม่!”