ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        “มันกำลังเล็กลง!”

        ผู้แข็งแกร่งขั้นบรรพบุรุษระดับสูงสุดที่ยืนอยู่ด้านหลังเหลยต้งมองลูกไฟดวงนั้นพลางกล่าวอย่างตื่นตะลึง

        ทว่าสีหน้าของเหลยต้งไม่ใช่ตื่นตะลึงแต่เป็นความหวาดกลัว

        ลูกไฟดวงนี้คือสิ่งที่เขาแสดงออกไปเขาต้องรู้ถึงสิ่งที่บรรจุอยู่ภายในอยู่แล้ว

        เมื่อครู่มันโจมตีไม่โดนเสิ่นเสวียนอีกทั้งลูกไฟยังเล็กลงอย่างรวดเร็วอีกด้วย เพราะโดนบางอย่างกลืนกินอยู่

        นั่นเป็นถึงเพลิงประจำตัวของเขามีเพียงผู้แข็งแกร่งขั้นราชันที่จะสามารถบ่มเพาะเพลิงจิตวิญญาณขึ้นมาได้แล้วอะไรกันที่กล้ากลืนกินเพลิงของเขาเข้าไป!

        ลูกไฟมีขนาดใหญ่เกือบสองจั้งทว่าขณะนี้มันกำลังเล็กลงอย่างรวดเร็ว

        เหลือหนึ่งจั้งกับอีกครึ่ง

        หนึ่งจั้ง

        หกฉื่อ

        สามฉื่อ

        เพียงสิบลมหายใจเท่านั้นลูกไฟขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่บนท้องฟ้ากลับมีขนาดเล็กลงเหลือเพียงสามฉื่อและร่างเงาเล็กๆ ร่างหนึ่งก็ปรากฏออกมาในตอนนั้นเอง

        เสี่ยวเหยียนยืนอยู่กลางอากาศด้วยเท้าทั้งสี่ข้างหางขนฟูที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงตั้งชูขึ้น เขาบนหัวเปล่งประกายแสงสีแดงสว่างไสวเปลวเพลิงปกคลุมไปทั่วร่างเหมือนเป็นสัตว์เทพอัคคีที่สง่างาม

        มันอ้าปากเล็กๆของมันอยู่ พลังของลูกไฟกำลังโดนมันกลืนลงท้องไปอย่างต่อเนื่องยากที่จะจินตนาการได้ว่าเจ้าตัวเล็กตัวนี้จะกลืนกินลูกไฟที่ใหญ่ขนาดนั้นเข้าไปได้

        ผู้อาวุโสทั้งหลายในตระกูลเสิ่นต่างมีสีหน้าดีใจแม้พวกเขาไม่รู้ที่มาของเสี่ยวเหยียน แต่ก็ดูออกว่ามันอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเขา

        มิเช่นนั้นหากลูกไฟพุ่งลงมาด้านล่าง แม้แต่ร่างไร้วิญญาณของพวกเขาก็ไม่มีเหลือ

        ในแววตาของเสิ่นล่างฉายความตื่นเต้นออกมาอย่างปิดไม่มิดเมื่อครู่เขาหวาดกลัวพลังของเหลยต้งอยู่ตลอดทำให้เขาลืมเสี่ยวเหยียนไปเลยต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้ที่ปากปล่องภูเขาไฟเสี่ยวเหยียนเคยสู้กับคนจากเผ่าอนธการสามคนมาแล้ว

        เสี่ยวเหยียนมีพลังป้องกันไฟแต่กำเนิดและยังสามารถกลืนกินเปลวเพลิงได้อีก ส่วนสิ่งที่เหลยต้งฝึกฝนคือเปลวเพลิงธาตุประจำตัวก็คือไฟ ที่พึ่งใหญ่ที่สุดก็คือไฟเช่นกัน แม้เหลยต้งจะมีพลังถึงขั้นราชันแต่ในสถานการณ์ที่ไม้ตายไร้ผล เสี่ยวเหยียนอาจเอาชนะเขาได้

        “ตระกูลเสิ่นยังมีหวัง”

        เสิ่นล่างมองสถานการณ์บนท้องฟ้าพลันน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

        “หนีเร็ว!”

        เหลยต้งเห็นลูกไฟจางหายไปแล้วจึงตะโกนออกไปจากนั้นเขาก็หันหลังเตรียมเหาะหนีออกไป

        เพื่อสร้างลูกไฟดวงนั้นออกไปทำให้เพลิงประจำตัวของเขาหมดไปกว่าครึ่งตอนนี้มีพลังไม่ถึงแปดส่วนเลยด้วยซ้ำ เมื่อครู่มิอาจสังหารอีกฝ่ายได้และยังมีตัวประหลาดโผล่มาอีกตัวหนึ่งด้วย

        หากไม่หนีไปตอนนี้จะรอตอนไหนอีก!

        ขั้นบรรพบุรุษสองคนเห็นดังนั้นก็ไม่สนใจอย่างอื่นอีกรีบเหาะตามเหลยต้งไปทันที

        ทว่าพวกเขาเพิ่งเหาะออกไปได้ไม่นานเสียงของเสิ่นเสวียนก็ดังขึ้น

        “คิดหนีตอนนี้เกรงว่าจะสายเกินไปแล้ว”

        เมื่อกล่าวจบค่ายกลป้องกันตระกูลเสิ่นพลันมีลำแสงสีฟ้าสว่างจ้าพุ่งออกมา

        ค่ายกลป้องกันตระกูลกลับมามีพลังอีกครั้งทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ลำแสงสีฟ้าแล้ว แต่เป็นเสาน้ำแข็งสีฟ้า

        เสาน้ำแข็งพุ่งขึ้นไปรวมกันที่ดวงตาของค่ายกลทั้งสี่จุดจากนั้นก็แผ่ขยายปกคลุมไปทุกทิศทางอย่างรวดเร็วโดยมีดวงตาของค่ายกลเป็นศูนย์กลางปกคลุมตระกูลเสิ่นไว้ในพริบตาเดียว

        ส่วนพวกของเหลยต้งก็โดนขังอยู่ในนั้นด้วย

        เหลยต้งเห็นดังนั้นก็ไม่สนใจสิ่งอื่นแล้วเขาฟาดพลังฝ่ามือใส่ค่ายกลน้ำแข็ง ต้องการทำลายค่ายกลน้ำแข็งออกไป

        ตึง!

        ฝ่ามือโจมตีลงไปทว่าค่ายกลน้ำแข็งกลับไม่เป็นอะไรเลย เหลยต้งจึงดึงมือกลับโดยเร็ว

        “นี่คืองูหน้าผีอย่างนั้นหรือ”

        เหลยต้งกล่าวเสียงดังสีหน้าดูแย่มาก พลังของตนเองได้รับความเสียหายต้องเผชิญหน้ากับสัตว์วิเศษตัวนั้นก็ว่าแย่แล้ว ตอนนี้ยังต้องปะทะกับงูหน้าผีอีก

        ไอพลังพิษของงูหน้าผีเป็นขั้วตรงข้ามกับเปลวเพลิงของเขาหากว่าเขายังอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อมเขาคงไม่กลัวแต่ตอนนี้คิดจะทะลวงออกไปไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว

        “ความรู้รอบตัวไม่เลวเลยนี่”

        เสียงของเสิ่นเสวียนดังขึ้นจากด้านล่างแล้วร่างของเขาก็ค่อยๆ ทะยานขึ้นมาจนอยู่ในระดับเดียวกัน

        เมื่อเป็นเช่นนี้ตระกูลเสิ่นได้ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิงแล้วทั้งสองคนที่อยู่บนยอดหอคอยตระกูลหานได้เห็นเหตุการณ์ต่างก็มองหน้ากันไปมา

        “ระหว่างพวกเขาใครมีโอกาสชนะมากกว่ากัน”

        หานหนานเทียนถามคนผู้นั้นที่อยู่ข้างๆ

        “มิอาจบอกได้สัตว์วิเศษตัวนั้นแปลกมาก ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”

        คนผู้นั้นกล่าวพึมพำกับตัวเองพลางครุ่นคิดอยู่ในใจ

        “หากเขาพ่ายแพ้เจ้ารู้ดีถึงผลที่ตามมา”

        หานหนานเทียนปรายตามองอีกฝ่ายด้วยแววตาเย็นเยียบพร้อมกล่าวข่มขู่

        “พ่ายแพ้...”

        คนผู้นั้นเงียบไปไม่ตอบกลับเขารู้ดีว่าหานหนานเทียนหมายความว่าอย่างไรตอนนี้หวังเพียงเหลยต้งจะเอาชนะพวกนั้นได้

        “ประมุขสำนักทำอย่างไรดี”

        ภายในค่ายกลน้ำแข็งขั้นบรรพบุรุษคนหนึ่งกล่าวถามเหลยต้ง

        “ทำลายค่ายกลน้ำแข็งนี้ด้วยพลังทั้งหมด”

        “ขอรับ”

        ผู้แข็งแกร่งขั้นบรรพบุรุษทั้งสองคนกล่าวรับคำพร้อมกันพวกเขาคิดไม่ถึงเลย ตนติดตามประมุขสำนักมานานขนาดนี้ จะมีวันที่ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้

        เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้าของประมุขสำนัก

        ตึง!

        ตึง!

        ทั้งสองคนโจมตีค่ายกลน้ำแข็งด้วยพลังทั้งหมดอย่างต่อเนื่องแต่ค่ายกลน้ำแข็งกลับแข็งแกร่งมาก ยากที่จะทำลายได้ในช่วงเวลาสั้นๆ

        เสิ่นเสวียนสังเกตเห็นถึงพลังของอีกฝ่ายและค่ายกลที่อยู่ด้านล่างผู้สร้างค่ายกลนี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียวอย่างน้อยก็ไม่ใช่สิ่งที่เสิ่นล่างจะสามารถสร้างขึ้นมาได้

        พลังของงูหน้าผีถูกเขาเก็บซ่อนไว้ในตันเถียนตอนนี้เขาดึงพลังออกมาเสริมเข้าไปในค่ายกลนี้สามารถแสดงอานุภาพที่ไม่ธรรมดาออกมาได้ ส่วนพลังของอีกฝ่ายก็กำลังถดถอยลงค่ายกลน้ำแข็งนี้คือสิ่งที่จะทำให้อีกฝ่ายพ่ายแพ้ไป

        ใช้ความอ่อนแอเอาชนะความแข็งแกร่งตอนที่อยู่ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เสิ่นเสวียนเคยทำมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง

        หลังจากโจมตีออกไปนับครั้งไม่ถ้วนในที่สุดทั้งสองคนก็ยอมแพ้

        “ประมุขสำนักทำลายไม่ได้เลย...”

        “เฝ้าระวังค่ายกลขอเพียงรักษาค่ายกลเอาไว้ได้อีกฝ่ายก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้ข้าอยากเห็นนักว่าพลังของเขาหรือของข้าจะมากกว่ากัน”

        เหลยต้งคิดวิธีออกในช่วงเวลานั้นจากนั้นทั้งสามคนก็ยืนอยู่สามทิศเหมือนกับเผ่าอนธการสามคนก่อนหน้านี้แล้วสร้างม่านพลังเปลวเพลิงขึ้นมาปกคลุมพวกเขาทั้งสามคนไว้ภายใน

        “ข้ายอมรับว่าเจ้ายอดเยี่ยมมากไม้ตายก็ไม่เลว แต่คิดจะสังหารข้า เจ้ายังทำไม่ได้หรอก”

        “อย่างนั้นหรือ”

        เสิ่นเสวียนลอยอยู่ด้านหน้าเสี่ยวเหยียนเสี่ยวเหยียนในตอนนี้กลืนลูกไฟที่เหลือเข้าไปแล้วมันเช็ดปากทำท่าทางเหมือนยังไม่อิ่ม

        “เสี่ยวเหยียนเจ้าคิดเห็นอย่างไร”

        “จี๊ด จี๊ด”

        เสี่ยวเหยียนพยักหน้าให้เสิ่นเสวียนสีหน้าคาดหวัง เหมือนกำลังรอคำอนุญาตจากเสิ่นเสวียน

        “เช่นนั้นเจ้าไปเถอะ”

        เสิ่นเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        จากนั้นร่างของเสี่ยวเหยียนพลันโอนเอนกลายเป็นเปลวเพลิงพุ่งเข้าใส่ค่ายกลของอีกฝ่ายทันที

        หากต้องสู้กันจริงๆเสิ่นเสวียนมิอาจสู้อีกฝ่ายได้เลย เพราะขั้นราชันเทียบได้กับผู้บำเพ็ญเพียรขั้นหยวนก่อกำเนิดโดยเฉพาะเหลยต้งผู้นี้ที่เทียบได้กับขั้นหยวนก่อกำเนิดระดับกลางแล้วผู้ที่ต่ำกว่าขั้นหยวนก่อกำเนิดเป็นเพียงแค่มดเท่านั้นการที่เขาจะเหยียดหยามเสิ่นเสวียนนับเป็นเรื่องปกติ

        แต่เสี่ยวเหยียนกลับเป็นข้อยกเว้น

        พลังที่แท้จริงของเสี่ยวเหยียนน่าจะเกิดมาแล้วอยู่ในขั้นหกเลยซึ่งไม่ได้ด้อยไปกว่าเหลยต้งสักนิด รวมกับมีพลังป้องกันไฟแต่กำเนิดยิ่งเป็นขั้วตรงข้ามกับเหลยต้งอย่างสมบูรณ์ อยากได้รับชัยชนะไม่ใช่เรื่องยาก

        “ต้านทานมันไว้เร็วเข้า!”

        เมื่อเห็นเสี่ยวเหยียนกระโจนเข้ามาทำให้เหลยต้งตกใจมากเมื่อครู่เสี่ยวเหยียนกลืนเปลวเพลิงเข้าไปแล้ว จนเกิดเงามืดขึ้นในจิตใจของเขาจากนั้นทั้งสามคนจึงโคจรพลังออกมาถึงขีดสุดทำให้พลังของค่ายกลทวีความรุนแรงขึ้นในพริบตาเดียว

        แต่เขายังคำนวณผิดพลาดไป

        ฟุ่บ!

        ร่างของเสี่ยวเหยียนทะลวงผ่านเข้าไปภายในค่ายกลได้ทันทีโดยไม่มีอะไรขวางกั้นเลยราวกับเปลวเพลิงเปิดทางให้มันเอง

        “เป็นไปได้อย่างไร!”

        เหลยต้งกล่าวจบเขาใช้กริชสามปลายสองคมรับพลังโจมตีของเสี่ยวเหยียนไว้จากนั้นค่ายกลก็เริ่มแปรปรวน

        อีกสองคนไม่ได้นิ่งเฉยเข้าต่อสู้กับเสี่ยวเหยียนพร้อมกัน

        “ใช่แล้วข้าลืมบอกเจ้าไป ลูกรักของข้ามีพลังป้องกันไฟแต่กำเนิด”

        เสิ่นเสวียนกอดอก กล่าวกับทั้งสามคนด้วยรอยยิ้ม