ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       จักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน เหมือนนางจะรู้ชะตากรรมของนางดี เปลือกตานางค่อยๆ ปิดลง ยอมรับบาป โทษทัณฑ์ เมื่อเห็นกำปั้นสั่งตายของอี้เฉิน มาด้วยพลังทำลายล้างที่มาก มหาศาล ล้นทะลักทลาย

        ทว่าหลินจี นางไม่อาจยอม ให้บรรพบุรุษ ของนางต้องตายตกลงไป ภายใต้เงื้อมมือของอี้เฉินเช่นนี้ ในเสี้ยวฉับพลันที่นางทำปากพองลมอย่างไม่พอใจ

         ฝีเท้าหลินจี พุ่งปราดเข้าขัดขวาง หมัดสั่งตายของอี้เฉินไว้ในเสี้ยวขณะ พร้อมดวงตาที่หลับตาปี๋ ลง เมื่อสัมผัสคลื่นลมระเบิดทำลายล้าง จากกำปั้นที่เต็มไปด้วยวงแหวนอักขระอี้เฉิน กระทบเข้าใส่ใบหน้า รับรู้ถึงความตาย บ้าคลั่งจากหมัดนั้นของอี้เฉิน

        จนอี้เฉิน ต้องแค่นเสียง ชิ!! หยุดกำปั้น ที่เต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง ที่ล้นทะลักทลายไว้ในเสี้ยวขณะ อย่างไม่พอใจ เมื่อการยั้งมือของอี้เฉิน ส่งเกลียวคลื่นที่บ้าคลั่ง กวาดล้างรอบทิศทางพระราชวังหลวง จวนพังเสียหายแหลกสลายเป็นเป็นผงเถ้าธุลี ราวกับถูกหมัดอี้เฉินลบหาย

          หมัดนั้นถึงกับเปลี่ยนแปลง สองฝากข้างที่หลินจี ยืนหลับตาปี๋ ขวางจักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลานไว้ กลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่า จากพลังหมัดที่สาดคลื่นทำลาย แพร่กระจายออกไป ไม่เหลือเค้าโครงเดิม ของพระราชวังหลวงยิ่งใหญ่ น่าคร้ามเกรง อยู่อีกต่อไป

         หลินจี นางนึกว่าตนเองจะตายตกไปเสียแล้ว เมื่อเปิดเปลือกตาขึ้นมา ไม่เว้นแม้แต่จักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน เองก็ตามเมื่อเห็นกำปั้นอี้เฉิน เปลี่ยนภูมิศาสตร์โดยรอบ

         ก่อนหลินจี จะกล่าวเสียงสั่น หวาดกลัวอี้เฉินขึ้นมา ราวกับเป็นการขอร้องอี้เฉิน อย่างไรพวกเขาก็ได้พานพบกัน อยู่หลายครั้งหลายครา ภายในศึกสงคราม “อี้เฉินเจ้าปล่อยบรรพบุรุษ ของข้าไปได้หรือไม่?”

        ด้านของม่อลู่ นางเองก็กล่าวพูดออกมาเช่นกัน “ข้าเองก็ขอร้องเจ้าด้วยอี้เฉิน เจ้าสามารถทำพันธสัญญาโลหิต กับนางได้ไม่ใช่หรือ ...อีกอย่างเราต้องการกำลังพล ที่จะบุกฝ่าฟัน ทะเลมืด หยงหย่วน กำลังของนางต้องมีประโยชน์สำหรับเจ้าแน่”

       อี้เฉินที่ได้ยินเขาสีหน้า แววตาขึงขังไม่น้อย ทว่าความสามารถของจักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน เชี่ยวชาญการลอบสังหาร อี้เฉินเองก็ไม่อาจประมาท ให้นางอยู่ข้างกายเขาได้ สายตาที่อาฆาตจักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน กัดกรามกรอดออกมาน้อยๆ อี้เฉินเขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก

        สายตาที่ไม่จำยอมของอี้เฉิน ทำให้ม่อลู่ นางสายตาแข็งกร้าวเอาเรื่องขึ้นมา อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “เจ้าคิดให้ดีอี้เฉิน!! หากราชวงศ์จักรวรรดิ เหยียน ผู้ปกครองทวีปมืดล่มสลาย แล้วใครเล่า จะคอยชักจูงเหล่าประชา เป็นเจ้าหรือ?”

       อี้เฉินเขาเองก็ไม่ใช่คนเก่ง เรื่องการปกครองผู้คนเสียด้วย ก่อนเขาจะมีท่าทีอ่อนลงเล็กน้อย แล้วไต่ถามหลินจีออกมา ถึงคำตอบที่ เขากับจางเหมยต้องการอยากจะรู้ มาโดยตลอดยามนี้ “เปาเปามิตรสหายข้า บัดนี้เขาอยู่ที่ไหน”

       ด้านหลินจีได้ยินคำถามของอี้เฉิน นางเม้มริมฝีปาก เข้าหากันจนแน่น ก่อนฝ่ามือนางจะเผยกระดิ่ง สีดำเก่าแก่ ลูกหนึ่งออกมา มันปะปน มาพร้อมพลัง สะกดที่หนาแน่น แม้แต่ จักรพรรดิแมลง เหยียนซินหลาน ที่เห็นกระดิ่งลูกนั้นที่หลินจีถือ นางยังรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา เมื่อเสียงสั่นกระดิ่ง ดังขึ้นมาก้องออกไปทั่ว

กริ่ง!!!!!!!

        จากคลื่นเสียง กระดิ่งที่แพร่กระจายออกไปทั่ว อี้เฉินที่เห็นคลื่นเรียกหาประหลาด เขายังหดหรี่ดวงตาจนเล็กแคบเมื่อได้ยินเสียง สืบฝีเท้า ตึง! ตึง! ตึง! ดังก้องฟ้าอยู่สองสามครั้ง ก่อนร่างชายหนุ่มจะเผย ปรากฏกายออกมาเบื้องหน้า สู่ครรลองสายตาพวกเขา

        ทว่าเนื้อตัวเขาเต็มไปด้วยกระดูก ราวกับเป็นชุดเกาะกระดูกสงคราม พร้อมแขนกระดูกขาแมงมุม สี่ทิศทางงอกอยู่บริเวณแผ่นหลัง ขลับให้ชายหนุ่ม ร่างผอมบาง ผิวกายซีดเผือด ดูน่าคร้ามเกรงไปอีกหลายเท่าตัว

        รอบตัวเปาเปา เต็มไปด้วยพลังสะกด ราวกับพวกเขากำลังหวาดกลัวเปาเปาอยู่ จึงสะกดชายหนุ่มไว้  แม้แต่จางเหมย นางยังหดหรี่ดวงตาจนเล็กแคบ ปลายหางตาแหลมคม ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา ว่านั้นจะเป็นท่านพี่เปาเปาของนาง ‘นางยังจดจำชายหนุ่มตัวอ้วนกลม ใจดี ภายในหมู่บ้านลมหวนได้เป็นอย่างดี’ ทว่าบัดนี้ท่านพี่ตัวอ้วนกลมของนาง เหมือนจะหายจากนางไปตลอดกาลแล้ว

         จางเหมยนางแค่นเสียงแข็งกร้าวขึ้นมาทันที ด้วยความเดือดดาล บ้าคลั่ง “พวกเจ้าทำอะไร กับท่านพี่เปาเปาของข้ากันแน่!!”    แม้แต่อี้เฉินเขายังสีหน้าบึ้งตึง กลอกกลิ้งดวงตาไปมา ด้วยสายตาเอาเรื่อง ไปหาพวกเขาคนทวีปมืด

        หลินจีที่เม้มริมฝีปาก เตรียมจะกล่าวพูดอธิบายออกมา ทว่าจู่ๆ พลังสะกดของเปาเปา เกิดความไม่เสถียรอย่างรุนแรง มองเห็น อักขระสะกดแตกร้าว ออกมาเป็นทางยาว แม้แต่หลินจี นางยังกล่าวเตือนทุกคนออกมา เมื่อเห็นพลังสะกด ถูกคลายออกมาในคราวเดียว แม้แต่กระดิ่ง ในฝ่ามือนาง ยังไม่สามารถควบคุมได้ “พวกเจ้าระวังผู้สืบทอด จักรพรรดิกระดูกด้วย เหมือนว่าคลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วน จะทำให้เขาบ้าคลั่ง”

        เมื่อปราณพลังจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ไหลทะลักทลายออกมา จากตัวของเปาเปา พร้อมรอยยิ้มกว้าง ชั่วร้าย ของชายหนุ่มที่หันมาจ้องมองอี้เฉิน ราวกับพบเจอศัตรู จากปราณพลังกดข่ม ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ส่งให้หมู่ชนต้องหมอบคลาน อยู่บนพื้นดินเบื้องล่าง

         ก่อนกระดูกสันหลังจะถูกชายหนุ่ม เอื้อมฝ่ามือ ดึงกระดูกออกมาจากกายา กลายสภาพเป็นอาวุธ ปลดปล่อยคลื่นความอันตราย เฉียบคม จากดาบกระดูกออกมาไม่ขาดสาย

        อี้เฉินแค่นเสียงขึ้นมาทันที “พวกเจ้าถอยไปก่อนเร็วเข้า!!” ในเสี้ยวฉับพลัน ปราณพลังที่ล้นทะลักทลาย จากดาบกระดูกก็พุ่งปราดเข้าหาอี้เฉิน พร้อมคลื่นลมหั่นสะบั้น ผู้คนไม่เลือกหน้า อี้เฉินต้องกัดกรามกรอด สำแดงวิชาระฆังคุ้มกันกายขึ้นมา

เสียง แดง!! ดังออกมาก้องสนั่นฟ้า

        ก่อนอี้เฉิน จะจับคว้าร่างเปาเปา แล้วปา ออกไปต่อสู้ ยังสถานที่ห่างไกลผู้คน ร่างเปาเปา ราวกับคนบ้าขาดสติ เขาแทบไม่อยากเชื่อว่า ร่างของเขาจะถูกอี้เฉินจับเหวี่ยง ออกมาห่างไกลเช่นนี้

       “เจ้าจำข้าไม่ได้ จริงๆ หรือเปาเปา?” อี้เฉินเอ่ยพูดพร้อมน้ำเสียงเศร้าสร้อย อาลัยครั้นนึกถึงยามที่ เขาต้องลงมือฆ่าสังหาร เพื่อนสมัยเด็ก ที่วิ่งเล่นไปทั่วหมู่บ้านลมหวน ตั้งแต่สมัยวัยเยาว์พร้อมกับเขา

        ก่อนเสียงแค่น ฆ่า!! เย็นเหยียบเปาเปา จะสาดอายซากศพ หนาแพร่กระจายออกมาทั่ว ราวกับเมฆหมอกขมุกขมัวนั้น พยายามจะฉุดรั้งร่างของอี้เฉินไว้ เมื่อคลื่นคมดาบกระดูกฉาบไปทั่วผืนฟ้า

แดง!! แดง!! แดง!! ดังออกมาไม่ขาดสาย ส่งให้เกิดเสียงระเบิด ดังออกมากัมปนาทกึกก้อง

        แม้แต่จางเหมย นางยังบีบรัดฝ่ามือของนาง เข้าหากันจนแน่น ด้วยความเจ็บปวดใจ เมื่อเห็นพี่อี้เฉิน ปะทะกับพี่เปาเปา ออกไปเป็นทางยาว เปลี่ยนภูมิศาสตร์ป่า รกร้าง ไร้สิ่งมีชีวิตโดยรอบ กลายเป็นหลุมยุบ ลาวาไหลนอง มิติท้องฟ้า เกิดการแตกร้าวออกไปเป็นทางยาว ราวกับท้องฟ้าที่ล่มสลาย

       เมื่อเสียงปะทะเข่นฆ่าผู้ยิ่งใหญ่ ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ดังออกมาก้องหลายร้อย หลายพันกระบวนท่า ชนิดไม่เก็บออมปราณพลัง อายสังหารเหี้ยม พุ่งขึ้นเหนือสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เสียดแทงกายา ราวกับเป็นหมื่นกระบี่พุ่งทิ่มแทง ออกไปทั่วอาณา จวนหมู่ชนที่มองภาพฉากการต่อสู้ ที่รับรู้ถึงอายสังหาร ต่างก็กายาแสบร้อน ไม่สบายเนื้อสบายตัวเป็นอย่างมาก

          อี้เฉินเขาถึงกับแค่นเสียง ชิ!! ออกมา เมื่อเห็นคลื่นคมดาบกระดูก เปาเปา ตัดสะบั้น มองเห็นเศษ เต๋า ธรรม แตกกระจายออกเป็นเศษเล็กเศษน้อย กายาอี้เฉินมีบาดแผลโลหิตไหลซึม อาบอาภรณ์ขาดลุ่ยไปทั่วร่าง

         ทว่ากำปั้นที่เต็มไปด้วยอักขระหมุนเหวี่ยงของอี้เฉิน ค่อยๆ ไล่กดดัน ร่างเปาเปาให้ถอยร่น ก้าวฝีเท้าถอยหลัง ออกไปอย่างต่อเนื่อง ด้วยสีหน้าแววตาบ้าคลั่งของเปาเปา เต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่จำยอม แผดเสียงคำรามออกมาก้องฟ้า ย๊าก!!

         ภาพนั้นทำให้หลินจี นางกัดกรามกรอด มองปาดเดียวก็รับรู้ว่า นางเป็นห่วงเปาเปา อยู่ภายในกรอกสายตา แม้แต่จางเหมย นางยังรับรู้ได้ สตรีสวมอาภรณ์สูงศักดิ์ นางไม่ได้แสร้ง ตลบตะแลง เป็นห่วงท่านพี่เปาเปาออกมา เกรงว่าทั้งสอง คงจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาต่อกัน

**วันนี้ มีตอนเดียวนะครับ ต้องขออภัยด้วยครับ