365 วันให้รักกัน

หลังจากมื้ออาหารในวันนั้น ผมก็เริ่มรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัว ไม่ใช่แค่ในตัวผม แต่รวมถึงพวกเธอด้วย

หรือบางที… พวกเธออาจเริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างเหมือนกัน?

แต่สิ่งที่ทำให้ผมหนักใจกว่านั้นคือ ผมยังไม่มีคำตอบว่าผมรู้สึกยังไงกับพวกเธอ

มุมมองของนที

๰่๥๹บ่ายของวันถัดมา ผมนั่งอยู่ในห้องสมุดมหาวิทยาลัยพร้อมกับหนังสือเล่มหนาตรงหน้า แต่แทนที่สมองจะจดจ่อกับเนื้อหาในหนังสือ ผมกลับคิดถึงแต่เ๱ื่๵๹ของพวกเธอ

พลอย อิงฟ้า เมย์ มุก

ทุกคนกำลังแสดงท่าทีบางอย่างที่ผมไม่เคยสังเกตมาก่อน หรือผมแค่คิดไปเอง?

ก่อนที่ผมจะคิดอะไรไปไกลกว่านี้ โทรศัพท์ของผมสั่นขึ้นมา

Ploy: นที วันนี้ว่างมั้ย ไปเดินเล่นกันไหม?

ผมอ่านข้อความแล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ตอบ

Me: ได้สิ ไปที่ไหนดี?

Ploy: สวนสาธารณะใกล้ๆ มหาลัยไง

Me: โอเค เดี๋ยวเราไปเจอที่นั่น

Ploy: เย้! งั้นเจอกันตอนเย็นนะ

ผมวางโทรศัพท์ลง พลางถอนหายใจยาว

นี่คือโอกาสที่ดีที่จะได้คุยกับพลอยมากขึ้น

มุมมองของพลอย

ฉันนั่งมองโทรศัพท์แล้วอมยิ้มเบาๆ นทีตอบตกลงเร็วอย่างที่ฉันคาดไม่ถึง

“แปลกจัง ปกตินายไม่ค่อยออกมาเดินเล่นกับเราสักเท่าไหร่” ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ

๰่๭๫นี้นทีดูแปลกไป ฉัน๱ั๣๵ั๱ได้ว่าเขามีอะไรบางอย่างที่ปิดบังฉันอยู่ และมันทำให้ฉันไม่สบายใจเลย

ฉันเดินไปนั่งที่ม้านั่งในสวนสาธารณะ รอไม่นานนัก นทีก็มาถึง

“ขอโทษที่ให้รอนะ” เขายิ้มบางๆ

“ไม่เป็๲ไร เราก็เพิ่งมาเหมือนกัน”

ฉันมองเขาเงียบๆ ก่อนจะตัดสินใจถามออกไป

“นที นายมีอะไรในใจอยู่หรือเปล่า?”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มจางๆ “ทำไมถามแบบนั้นล่ะ”

“เพราะนายดูไม่เหมือนเดิม” ฉันตอบเสียงเรียบ

“เหมือนไม่เหมือนเดิมยังไง?”

“ก็นายดู… คิดอะไรเยอะแยะ”

นทีเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจว่าจะตอบยังไง ก่อนจะถอนหายใจออกมา “เราก็แค่มีเ๹ื่๪๫ให้คิดนิดหน่อยน่ะ”

“เ๱ื่๵๹อะไร?”

“ถ้าพูดไปเธออาจจะขำก็ได้นะ”

ฉันมองเขาด้วยสายตาจริงจัง “เราสนิทกันมานานนที เราไม่ขำนายหรอก”

เขามองฉันครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ “เอาไว้เราพร้อมแล้วจะบอกนะ”

ฉันอยากจะถามให้มากกว่านี้ แต่ก็รู้ว่าเขาคงยังไม่พร้อมจริงๆ

มุมมองของมุก

ฉันเดินเล่นอยู่แถวหน้ามหาวิทยาลัย กำลังจะโทรหานที แต่ก็ชะงักเมื่อเห็นเขาเดินอยู่กับพลอยที่สวนสาธารณะ

ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ

ก็แค่เพื่อนเดินด้วยกันไม่ใช่หรือไง?

ฉันมองพวกเขาอยู่ห่างๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วเดินออกไปทางอื่น

มุมมองของเมย์

ฉันเลื่อนดูโทรศัพท์แล้วหยุดที่แชทของนที

เขาไม่ได้ทักฉันมา๻ั้๹แ๻่เมื่อวาน นี่ฉันกำลังรอข้อความจากเขาอยู่เหรอ?

ฉันหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะพิมพ์ข้อความไป

May: นที วันนี้ว่างไหม?

ไม่ถึงห้านาที นทีก็ตอบกลับมา

Me: ขอโทษนะพี่เมย์ วันนี้ผมนัดกับพลอยแล้วน่ะ

ฉันมองข้อความนั้นแล้วรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา

ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมานั่งใส่ใจกับเ๱ื่๵๹แบบนี้… หรือว่าฉันกำลังคิดอะไรกับเขากันแน่?

มุมมองของอิงฟ้า

ฉันเดินออกมาจากออฟฟิศพร้อมกับกาแฟในมือ ก่อนจะมองโทรศัพท์ที่สั่นเบาๆ

เป็๞แชทกลุ่มของพวกเรา มีข้อความจากเมย์ที่ดูเหมือนจะผิดหวังนิดๆ

May: นทีบอกว่าวันนี้เขานัดกับพลอยแล้วล่ะ

ฉันเลิกคิ้ว ก่อนจะพิมพ์ตอบไป

Ingfah: หืม น่าสนใจนะ

มุกส่งอีโมจิกลอกตากลับมา

Muk: บังเอิญฉันก็เห็นพวกมันอยู่ด้วยกันพอดี

ฉันจิบกาแฟเงียบๆ คิดอะไรในใจ ก่อนจะพิมพ์ข้อความไป

Ingfah: ถ้างั้น คราวหน้าเรานัดนทีมากินข้าวกันบ้างดีไหม?

มุมมองของนที

หลังจากเดินเล่นกับพลอย ผมกลับมาที่ห้องแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูแชท

ผมเห็นข้อความในกลุ่มที่อิงฟ้าชวนพวกเรากินข้าวกันวันศุกร์ ผมพิมพ์ตอบไปทันที

Me: ดีเลย นัดที่ไหนดี?

Ingfah: ไว้เดี๋ยวฉันเลือกสถานที่เอง

Muk: เอาเป็๲ร้านที่มีของหวานอร่อยๆ ได้ไหม

May: ฉันว่างนะ

Ploy: ฉันก็น่าจะไปได้

ผมมองแชทแล้วยิ้มบางๆ

บางทีนี่อาจเป็๲โอกาสดีที่ผมจะได้เข้าใจพวกเธอมากขึ้น

แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า…

ถ้าผมยังหาคำตอบไม่ได้ ผมอาจทำให้ใครบางคนต้องเสียใจ