“เติ้งกวงหรงขับรถนำไปก่อน เดี๋ยวฉันจะตามไป!” พูดจบเขาก็ขึ้นมอเตอร์ไซค์อย่างรวดเร็ว สตาร์ทรถแล้วขับตามหลังไป
เมื่อมาถึงโรงพยาบาลหยินเหวินกั๋วอุ้มจางิเยี่ยนลงจากรถไถ ส่วนคนอื่นก็ถูกหามหรือไม่ก็ถูกช่วยโดยยุวชนที่ไม่ได้รับาเ็
โรงพยาบาลได้จัดเตรียมแพทย์และพยาบาลเพื่อรักษาเหล่ายุวชนที่ได้รับาเ็ไว้แล้ว
หูชื่อเหวินมองไปที่หยินเหวินกั๋วซึ่งดูกังวลมากเกี่ยวกับจางิเยี่ยนแล้วคิดในใจ ดูเหมือนว่าเขายังสนใจแม่ของเธออยู่บ้าง
ผ้าพันคอคงไม่เสียเปล่าสินะ
เื่ที่เธอไม่รู้ก็คือหยินเหวินกั๋วได้เห็นส่วนหนึ่งของอนาคตจางิเยี่ยนแล้วรู้สึกสงสาร จึงได้ดูแลเธอเป็พิเศษก็เท่านั้นเอง
เขาไม่อาจช่วยเหลือหรือมีส่วนร่วมในอนาคตของเธอได้ แต่เขาสามารถให้เธอได้ใช้ชีวิตที่ดีในไร่นี้ต่อไปได้อีกสักพัก
สุดท้ายแล้ว การดำเนินชีวิตต่อไปก็ไม่ใช่เื่ง่าย
หลังจากจัดการเื่การาเ็ของเหล่ายุวชนเสร็จแล้ว หยินเหวินกั๋วก็ใช้โทรศัพท์จากโรงพยาบาลเพื่อรายงานอุบัติเหตุครั้งนี้แก่ผู้อำนวยการ เมื่อเขาเดินออกมาก็ได้เห็นหูชื่อเหวินยืนรอเขาอยู่ที่ทางเดิน
เขาหยุด ยืนมองเธอเงียบๆ
“เอ่อ… หัวหน้า ฉันอยากจะขออะไรสักอย่างหนึ่งได้ไหมคะ? ฉันไม่รู้ว่าจะเป็เื่ที่จะรบกวนคุณมากไปหรือเปล่า? …”
หยินเหวินกั๋วเห็นว่าเธอลังเลที่จะพูด เขาจึงพูดออกมาอย่างเ็า
“ถ้าเธอไม่พูด ฉันจะรู้หรือ?”
อย่าเร่งได้ไหม ฉันกำลังจะพูดอยู่นี่ไง!
“คุณช่วยเปลี่ยนงานของจางิเยี่ยนเป็งานที่สบายกว่านี้ได้ไหม? ฉันรู้ว่าคุณทำได้! ฉันได้ยินมาว่ามีครูออกจากโรงเรียนไปคนหนึ่ง จางิเยี่ยนเรียนเก่งมาก เธอสอนเด็กประถมได้แน่นอน ถ้าหากคุณมีเงื่อนไขอะไรก็พูดออกมาได้เลย”
“ทำไมฉันต้องทำตามที่เธอร้องขอด้วย? ถ้ายุวชนที่มาที่นี่บอกว่าอยากเปลี่ยนงานกันหมด งานในไร่จะไม่ยุ่งเหยิงหรือ? ถ้าทุกคนจะเปลี่ยนงานได้ง่ายๆ อย่างนั้น นอกจากนี้ทำไมเธอต้องมาขอร้องแทนจางิเยี่ยน งานในไร่ตอนนี้ต้องตระเตรียมลงเมล็ดหัวผักกาดลงหลุม หากมีคนหายไปใครจะมาทำแทนล่ะ หรือว่าเธอจะมาแทนจางิเยี่ยน? เชื่อเถอะว่ามีอีกหลายคนที่อยากทำงานในตำแหน่งของเธอตอนนี้!”
น้ำเสียงที่ประชดประชันของเขาทำให้หูชื่อเหวินโกรธขึ้นมา แต่ก็ยังเดินหน้าต่อโดยไม่รู้สึกกลัว ซ้ำยังจ้องกลับไปที่ดวงตาของอีกฝ่ายด้วย
“ฉันทำได้ ถ้าคุณช่วยเปลี่ยนงานให้จางิเยี่ยนเป็งานที่สบายขึ้นกว่านี้ ฉันจะเรียนรู้ที่จะทำงานในไร่และจะทำงานของเธอเอง”
หยินเหวินกั๋วรู้สึกประหลาดใจกับความมุ่งมั่นของผู้หญิงตรงหน้า เขามองดวงตาที่มั่นคงและไม่ย่อท้อคู่นั้น ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้โกหกจริงๆ
มาคิดดูแล้วถ้าเธอขอให้พ่อเปลี่ยนงานให้คนอื่นจะต้องถูกปฏิเสธแน่นอน แต่ถ้าขอสำหรับตัวเธอแล้วเขาไม่มีทางปฏิเสธ
เมื่อนึกถึงเหตุผลข้อนี้เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“ก็ได้ แต่ฉันขอแค่อย่างเดียว ต่อไปเธออย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก และอย่าได้มาคิดจับคู่ฉันกับใครให้วุ่นวายอีก!”
“นี่คุณ…”
หูชื่อเหวินตกตะลึง หรือว่าเขารู้ว่าเธอแอบเอาผ้าพันคอไปไว้ในห้องทำงานของเขา?
หยินเหวินกั๋วมองเธอเป็ครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่ดูไม่ออก จากนั้นจึงได้เดินจากไป
ในตอนที่เขาได้ัักับจางิเยี่ยนเขาเห็นได้ชัดเจนถึงเื่ราวที่จะเกิดขึ้นอย่างมากมาย เห็นไปถึงอนาคตที่น่าสังเวชของเธอด้วย เขาจึงคิดช่วยเธอเปลี่ยนงานซึ่งเขาทำได้ภายในขอบเขตของตนเองเท่านั้น
แต่หูลี่อิงคนนี้… ไม่สิหูชื่อเหวิน เธอทำตัวแปลกไปจากเดิม เธอช่วยจางิเยี่ยนอย่างสุดความสามารถไปเพื่ออะไร
นี่เป็ไปไม่ได้ในชาติก่อนและใน่ 2-3 ปีแรกชีวิตนี้ที่เขาได้รู้จักเธอ เกิดอะไรขึ้น ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงได้เปลี่ยนไป?
หูชื่อเหวินมองดูแผ่นหลังของเขาค่อยๆ หายไป เธอพึมพำกับตัวเอง เขาหมายความว่าไงกับการที่เธอวุ่นวายทำตัวเป็แม่สื่อ เป็ไปได้ไหมว่าหยินเหวินกั๋วไม่ได้ชอบแม่ของเธอ? แล้วความอ่อนโยนที่ฉันเห็นก็เพราะหน้าที่ความผิดชอบเท่านั้น?
ฉันควรช่วยแม่เอาชนะใจผู้ชายคนนี้ไหม?
ดูเหมือนว่าพ่อูเาน้ำแข็งเดินได้คนนี้จะมีกำแพงน้ำแข็งที่หนาและสูงมาก ยากที่จะควบคุมเขาได้
ท่าทางจะเป็งานหินสินะ!
ระหว่างที่หูชื่อเหวินที่กำลังคร่ำครวญอยู่ในใจ ระบบก็แสดงผลลัพธ์ของค่าความชอบขึ้นมา
จาง ิหยาน: 100
หยินเหวินกั๋ว: -90
...
ความชอบของคนอื่นก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน พวกเขาคงประทับใจที่เธอช่วยชีวิตของจางิเยี่ยนในวันนี้
แม้แต่ระดับความชอบที่น่าเกลียดของหยินเหวินกั๋วก็ลดลงด้วย? เขาเพิ่งไม่ให้เธอไปเสนอให้เขาเห็นอีกไม่ใช่หรือ?
ระบบเกิดข้อผิดพลาดอะไรรึเปล่า? หูชื่อเหวินมึนงง
หรือเป็เพราะฉันช่วยเหลือจางิเยี่ยน?
แม้ว่ามันจะขาดอีกแค่ 10 แต้ม ฉันก็ยังเกลียดคะแนนนี้มาก มันไม่ได้สำคัญอะไรหรอก ชีวิตของเธอไม่ได้ขึ้นอยู่กับความชอบของเขาสักหน่อย หูชื่อเหวินทำใจกว้างสำหรับเื่พวกนี้อยู่แล้ว
คะแนนในระบบเพิ่มขึ้นเป็ 1,500 คะแนน 500 คะแนนสำหรับการช่วยชีวิตจางิเยี่ยน และ 100 คะแนนสำหรับการแนะนำทุกคนเกี่ยวกับวิธีปราบวัวคลั่ง ช่วยจางิเยี่ยนเปลี่ยนงานอีก 50 คะแนน
ว้าว ! สำเร็จแล้ว! ไม่คาดคิดมาก่อนว่าอุบัติเหตุในครั้งนี้จะทำให้ฉันได้รับคะแนนและความชื่นชอบมากมาย
เธอไม่สนใจหรอกว่าใครจะชอบหรือไม่ชอบ เธอสนใจแต่คะแนนเท่านั้น!
“ลี่… โอ๊ะ ชื่อเหวิน” จางิเยี่ยนยังไม่คุ้นเคยกับชื่อใหม่ของหูชื่อเหวินสักเท่าไหร่
หูชื่อเหวินหันไปมองและเห็นจางิเยี่ยนที่รับยาเรียบร้อยกำลังเดินมาหา หญิงสาวจึงเข้าไปช่วยประคอง
“ระวังหน่อยสิ พอกลับไปที่พักต้องพักผ่อนนะรู้ไหม อย่าพึ่งไปที่ไร่ หัวหน้าแจ้งไปทางนั้นให้แล้ว”
“อืม..ได้สิ”
จางิเยี่ยนมีรอยช้ำที่หัวเข่าและที่แขน คงจะระบมมาก
หลังจากยุวชนที่ได้รับาเ็ถูกรักษาเรียบร้อยดีแล้ว ทุกคนก็พากันขึ้นรถไถของเติ้งกวงหรงกลับไปที่ไร่ด้วยกัน
หูชื่อเหวินไม่เห็นหยินเหวินกั๋ว เขาน่าจะกลับไปก่อนแล้ว
ทันทีที่หยินเหวินกั๋วกลับมาถึงสำนักงานจ้าวหย่วนขุยก็รีบเดินมาหา
“หัวหน้า นายไปที่โรงพยาบาลพร้อมกับยุวชนที่าเ็มาใช่ไหม?” หยินเหวินกั๋วมองจ้าวหย่วนขุยที่รีบร้อนยื่นผ้าขนหนูมาให้เขาซับเหงื่อ
“ใช่ ทำไมหรือ?”
“ละ… แล้วจางิเยี่ยนาเ็มากไหม?” จ้าวหย่วนขุยลังเลครู่หนึ่งแล้วถามด้วยใบแดงระเรื่อ
หยินเหวินกั๋วนึกถึงภาพที่เขาเห็นเมื่อได้ััตัวจางิเยี่ยน ทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่เมื่อเห็นท่าทางกังวลของอีกฝ่าย ก็เกิดอยากแกล้งขึ้นมา
“ทำไม… นายไม่ไปถามกับคนอื่นล่ะ ”
จ้าวหย่วนขุยนิสัยดีและซื่อสัตย์ เขาไม่เคยเห็นท่าทางน่ารังเกียจจากคนผู้นี้เลย
“ฮ่าฮ่า ฉันตอบก็ได้! เธอสบายดี แต่มีรอยขีดข่วนนิดหน่อยที่เข่ากับที่แขน”
“ระ…หรือ! ดีแล้ว!” จากนั้นจ้าวหย่วนขุยก็หยิบยาขึ้นมาจากกระเป๋า
“ถ้าอย่างนั้นหัวหน้า… ฉันรบกวนให้นายเอายานี้ให้จางิเยี่ยนได้รึเปล่า?”
“ทำไมนายไม่เอาไปให้เอง?”หยินเหวินกั๋วเลิกคิ้วแล้วถาม
“ฉันจะไปป้วนเปี้ยนแถวที่พักยุวชนหญิงได้อย่างไง มันคงไม่ใช่เื่ดี…”
“นายไปแล้วไม่ดี แต่ฉันไปไม่เป็ไรหรือไง” หยินเหวินกั๋วรู้สึกรำคาญคนพ่อหนุ่มขี้อายคนนี้จริงๆ
2K
![[นิยายแต่ง] ยูกิ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757658077_33852774.webp)
