ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        เหล่านางสนมล้วนหยิบดอกกล้วยไม้ไปวางไว้บนโคมไฟดอกไม้แล้วลอยโคมไฟดอกไม้ลงในสระบัวแห่งนั้นโคมไฟลอยไปตามการพัดพาของกระแสน้ำอุทยานหลวงของเชื้อพระวงศ์คือเรือนหลังของผู้อื่น ผู้ที่อยู่ในเรือนหลังล้วนเป็นสตรีของผู้อื่นเช่นกันขุนนางเหล่านี้อยู่ที่นี่ก็เป็นการขวางหูขวางตาด้วยเหตุนี้ไม่นานแต่ละคนล้วนกล่าวคำอำลาขอตัวแยกย้ายกันกลับไป

        ยามนี้เหนือศีรษะได้จุดดอกไม้ไฟเซียวจิ่นได้บอกกับหลินชิงเวยยามบ่ายวันนี้ว่าดอกไม้ไฟเหล่านี้จะจุดเมื่อเข้าสู่ช่วงเวลากลางดึก

        ช่างงดงามหรูหราจริงๆ

        เซียวจิ่นยังบอกอีกว่ารอให้คนแยกย้ายกันกลับไปแล้วเขารู้จักสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นตำแหน่งที่สูงยิ่งเขาจะไปที่แห่งนั้นเพื่อชื่มชมดอกไม้ไฟกับหลินชิงเวย

        เสียงดอกไม้ไฟแตกระเบิดอยู่ข้างบนศีรษะ กระจายตัวออกมาเป็นลูกไฟหลากหลายสีสันแล้วร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็วแต่เซียวจิ่นดูเหมือนไม่ได้เบิกบานใจเช่นนี้มานานแล้วประกายไฟจากดอกไม้ไฟสาดส่องใบหน้าเขาประเดี๋ยวสว่างประเดี๋ยวมืดอย่างไรก็บดบังความดีอกดีใจบนใบหน้าเล็กๆ นั้นไม่ได้

        เซียวเยี่ยนและไทเฮาไม่รู้เดินไปที่ไหนแล้ว ดูเหมือนจะไม่เห็นเซียวอี้และจู๋กุ้ยเหรินเช่นกันหลินชิงเวยเอามือแตะหน้าผากมองเซียวจิ่น ทุกคนล้วนทิ้งเด็กน้อยคนนี้ไว้กับตนหากตนไม่ดูแลเขาให้ดีดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ตนยากจะสบายใจเช่นกัน

        เซียวจิ่นหันกลับมาเดินมาทางนางและจับมือนางขึ้นมามือของเซียวจิ่นเรียบลื่นอย่างยิ่งด้วยมิเคยทำงานแรงงานนิ้วมือของเขาสวยงามเช่นกันเขาจับมือของหลินชิงเวยดูเหมือนยัดหยกเนื้อดีชิ้นหนึ่งเข้ามาในอุ้งมือของหลินชิงเวยทั้งอบอุ่นและเรียบลื่น ให้ความรู้สึกสัมผัสที่มือดีเหลือเกิน

        ราวกับเซียวจิ่นเล่นสนุกอย่างเบิกบานใจ เขาจึงไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องไม่เหมาะสมอันใด“ชิงเวย เจ้าไปเก็บดอกกล้วยไม้แล้ววางลงในโคมไฟเถิด”

        หลินชิงเวยมองไปทางสระบัวนั้นหากต้องการวางโคมไฟในสระยังต้องเดินลงบันไดริมสระจึงจะถึงริมน้ำส่วนเซียวจิ่นนั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่สะดวกที่จะไปที่นั่นหากหลินชิงเวยลงไปแล้วให้เขาอยู่ข้างบนคนเดียวตนเองไม่วางใจอีกทั้งนางไม่ได้รู้สึกอยากไปเก็บดอกกล้วยไม้นางไม่ใช่เด็กสาวเช่นแม่นางน้อยเหล่านี้อีกต่อไปแล้ว

        นางสนมของตำหนักในค่ำคืนนี้ล้วนมีท่าทางเป็นผู้ใหญ่เกินวัยเหล่าแม่นางน้อยที่อยู่เบื้องหน้านี้เซียวจิ่นอนุญาตให้พวกนางเป็นตัวของตัวเองอย่างมีความสุขมีหลายคนถึงกับเล่นน้ำอย่างสนุกสนานอยู่ริมสระบัวนั่นเอง

        หลินชิงเวยกล่าว “หม่อมฉันอยู่เป็นเพื่อนฝ่าบาทที่นี่ดีกว่าเพคะ”

        เซียวจิ่นทอดถอนใจ “เจิ้นยืนไม่ได้จริงๆ หากเจิ้นยืนได้ เจิ้นก็อยากจะไปปล่อยโคมไฟเช่นกัน”

        หลินชิงเวยโน้มกายลงไป “ปีหน้าเถิด หม่อมฉันให้สัญญาปีหน้าฝ่าบาทจะต้องเดินไปปล่อยโคมไฟด้วยตนเองได้แน่นอนเพคะ”พูดแล้วนางก็หยิบดอกกล้วยไม้มาดอกหนึ่ง ประดับลงบนบั้นเอวของเซียวจิ่นอย่างว่องไว

        ยามนี้ขันทีน้อยที่อยู่ข้างหลังเดินมุ่งหน้ามาทางเซียวจิ่นย่างก้าวของเขาเบามือเบาเท้าอย่างระมัดระวังราวกับเกรงว่าจะเป็นการรบกวนผู้ใดขันทีผู้นั้นก้มหน้าลง บนศีรษะยังสวมหมวกอีกใบหนึ่งล้วนทำให้ใบหน้าทั้งหมดถูกบดบังเอาไว้ในเงามืด เขาโค้งกายเดินเหินในมือถือถาดใบหนึ่ง บนถาดใบนั้นมีน้ำชาที่เพิ่งปรุงมาใหม่มากาหนึ่ง

        ขันทีถามด้วยเสียงแหลมดังกังวาน “ฝ่าบาท ทรงเติมพระสุธารสน้ำชาไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

        เซียวจิ่นหันหน้าไปมองถ้วยน้ำชาของตนในถ้วยน้ำชายังมีน้ำชาเหลืออยู่ครึ่งถ้วย ไม่รอให้เซียวจิ่นพูดอันใดขันทีน้อยนำถาดน้ำชาไปวางลงบนโต๊ะพร้อมกับยกกาน้ำชาขึ้นเติมน้ำชาในถ้วยให้เซียวจิ่นอย่างรู้งาน

        หลินชิงเวยนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ตั้งแต่ได้ยินเสียงของขันทีนางก็รู้สึกแปลกใจอยู่ครามครันน้ำเสียงนั้นดูเหมือนจงใจทำให้สูงแหลม แต่กลับมีความแหบใหญ่อยู่ด้วย

        หลินชิงเวยเพิ่งจะคิดว่าแปลกใจจึงเงยหน้าขึ้นมองประจวบเหมาะกับจากมุมของหลินชิงเวยที่มองไปนั้นต่อให้ขันทีผู้นั้นโค้งกายก้มหน้าอย่างไรก็ตามท่ามกลางแสงสว่างสลัวๆ กลับถูกนางมองเห็นหน้าตาของเขา

        หลินชิงเวยแยกแยะชายหญิงได้อย่างชัดเจนต่อให้ขันทีเป็นเพศไม่ใช่บุรุษและไม่ใช่สตรีอย่างไรก็น้อยยิ่งนักที่จะมีใบหน้าเป็นใบหน้าของสตรีอีกทั้งผิวบริเวณใบหูที่อยู่นอกหมวกกลับขาวละมุนอย่างชัดเจน สายตาของหลินชิงเวยรีบตวัดกลับไปมองหน้าอกของขันทีผู้นั้นไม่รู้ด้วยเป็นเพราะนางเพิ่งประสบกับเรื่องมือสังหารเมื่อคืนนี้จึงทำให้นางอ่อนไหวยิ่งนักนางคว้าตัวเซียวจิ่นลากออกไปด้านนอกพร้อมกับร้องว่า “ฝ่าบาท ระวังเพคะ!”

        ไม่ว่าอย่างไรการสังเกตสังกาของหลินชิงเวยยังคงละเอียดถี่ถ้วนอีกทั้งสัญชาตญาณของนางค่อนข้างแม่นยำเมื่อนางเอ่ยคำพูดนั้นออกไปเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ขันทีผู้นั้นโยนกาน้ำชาในมือลงบนโต๊ะเครื่องกระเบื้องแตกกระจุยกระจายเต็มพื้นเสียงดังเคร้งชัดเจนขันทีผู้นั้นหยิบมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อเล่มหนึ่ง แววตาของเขาประดุจเปลวไฟพร้อมกับมุ่งหน้าเข้าหาเซียวจิ่นอย่างรวดเร็ว

        “มีผู้บุกรุก--”

        ท่ามกลางแสงสว่างจากโคมไฟหลินชิงเวยออกแรงผลักเซียวจิ่นไปอีกด้านหนึ่งคมดาบจากมีดสั้นเล่มนั้นจึงไม่ได้กรีดลงบนร่างกายของเซียวจิ่นแขนของหลินชิงเวยหลบไม่ทันจึงถูกมีดสั้นเล่มนั้นตวัดผ่าน กระโปรงสีเขียวอ่อนของนางถูกโลหิตสดๆย้อมเป็นสีแดงทันที

        “ชิงเวย!” เซียวจิ่นเรียกนางด้วยความตื่นตระหนก

        เด็กคนนี้ยังจะมาห่วงนางอีก ไม่สู้เป็นห่วงตนเองดีกว่าผู้บุกรุกคนนั้นพุ่งเป้ามาที่เขาอย่างชัดเจน

        เมื่อขันทีกรีดหลินชิงเวยจนได้รับบาดเจ็บแล้วกลับไม่ได้มีความคิดจะเอาชีวิตของนาง แต่กลับกระโดดขึ้นมาแล้วกระโจนไปหาเซียวจิ่น

        องครักษ์ที่ยืนเฝ้าบริเวณรอบๆ อุทยานหลวงรุดหน้ามาล้อมบริเวณนี้ไว้ทันที

        แต่หากรอพวกเขามา กับข้าวก็คงเย็นชืดไปแล้ว เซียวจิ่นไม่อาจเดินหรือวิ่งได้ได้แต่นั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น จึงกลายเป็นเนื้อปลาบนเขียงอย่างมิต้องสงสัย

        นี่ย่อมเป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการลงมือสังหารเขา

        วินาทีที่มีดสั้นคมกริบในมือของขันทีกำลังจะแทงลงไปบนร่างของเซียวจิ่นหลินชิงเวยกัดฟันแน่นยกกระถางต้นกล้วยไม้ทุบไปข้างหน้า

        มิใช่ทุบไปทางขันที แต่ทุบลงบนล้อเก้าอี้รถเข็นของเซียวจิ่นหากทุบขันที ขันทีรู้ตัวก็จะหลบหลีก แต่หากทุบล้อเก้าอี้มันหลบไม่ได้

        ชั่วขณะล้อถูกหลินชิงเวยทุบจนลื่นไถลจึงหมุนไปข้างหน้าทำให้เซียวจิ่นรอดพ้นจากวินาทีความเป็นความตาย

        ขันทีผู้นั้นยังไม่ยอมรามือ เริ่มเข้าโจมตีครั้งที่สอง นางมีวรยุทธ์แต่ละกระบวนท่าที่ลงมือเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหดหมายจะปลิดชีวิตของเซียวจิ่นในคราเดียว

        ยามนี้องครักษ์เริ่มทยอยกรูกันเข้ามาหากนางทำไม่สำเร็จก็ไม่ขอมีชีวิตอยู่ต่อไป หลินชิงเวยจะให้นางได้เปรียบได้อย่างไรเวลานี้ภายในอุทยานหลวงเต็มไปด้วยความโกลาหล หลินชิงเวยเริ่มทุ่มสิ่งของต่างๆไปบนร่างของขันทีผู้นั้นอย่างบ้าคลั่ง ถ้วยชา กาน้ำชา กระถางดอกไม้ ก้อนหินต่างๆขอเพียงเป็นสิ่งของที่เขวี้ยงถูกนางได้ล้วนหยิบมาใช้หมด

        ขันทีผู้นั้นหงุดหงิดจนเกิดโทสะ ชั่วขณะที่นางหยุดชะงักนั้นครั้งนี้เปลี่ยนเป็นหลินชิงเวยบ้างที่กระโจนเข้าไปมือทั้งคู่จับมือจับเก้าอี้รถเข็นของเซียวจิ่น เข็นออกไปไกลลิบ

        เซียวจิ่นร้องลั่น “ชิงเวย!”

        หลินชิงเวยหันกลับมาก็เห็นขันทีผู้นั้นเงื้อมีดสั้นเล่มนั้นใส่หน้าอกของตนหลินชิงกัดฟันแน่น กวาดเท้าไปรอบหนึ่งบริเวณเท้าของอีกฝ่าย ยื่นมือไปจับคมดาบของนางแล้วกุมข้อมือของนางเอาไว้อีกฝ่ายไม่ใช่คนเปราะบางไร้เรี่ยวแรง ข้อมือนั้นมีกำลังเรี่ยวแรงดียิ่งเพียงแค่พลิกฝ่ามือมีดสั้นนั้นก็ตวัดกรีดลงบนแบนของหลินชิงเวยอีกครั้งหนึ่ง

        หลินชิงเวยเจ็บจนสะดุ้งเฮือกนางกัดฟันแน่นแล้วตวัดแขนของอีกฝ่ายทุ่มนางลงไปบนพื้น

        ขันทีตีลังกากลางอากาศสองรอบไม่ได้รับบาดเจ็บอันใดทั้งสิ้นหมวกขันทีร่วงหล่นจากศรีษะของนาง เส้นผมดำขลับแผ่สยายลงมา ปรากฏให้เห็นใบหน้าเล็กๆคางแหลมของหญิงงาม มิใช่ใบหน้าอ่อนเยาว์เฉกเช่นสตรีทั่วไป แต่เป็นบุคลิกของผู้ที่ประสบกับคลื่นลมในชีวิตมาพอสมควรบุคลิกของนางมีความเย็นชาและคมปลาบ

        นางถลึงตาใส่หลินชิงเวยอย่างเดือดดาล ยามนี้ภารกิจของนางล้มเหลว นางไม่มีโอกาสหนีรอดไปได้ไม่อาจไม่สู้เต็มกำลังเฮือกสุดท้าย จึงหันกลับไปโจมตีเซียวจิ่นอีกครั้ง

        ยามนี้มีเงาร่างสีดำพาดผ่านข้างหลังเซียวจิ่นกลายเป็นกำแพงอันสูงใหญ่ขวางเบื้องหน้าร่างของเซียวจิ่นขันทีเห็นเช่นนั้นยิ่งทวีความโกรธแค้น ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำเห็นความตายเป็นปลายทางของตน