ผีเสื้อลายมังกร

วันขึ้นสิบสามค่ำเดือนเก้าอาทิตย์กำลังสาดส่องไปทั่วบริเวณเป็นยามเช้าที่เงียบสงบ ได้ยินเสียงนกร้องแว่วเข้าหู

            อาหลิงหรือฮูหยินเฉินเดินออกจากอาณาเขตป่าสำราญแม้ว่านางตั้งครรภ์แล้วแต่ก็ไม่เคยนอนพักอยู่ในห้องนอน ต้องออกมาเดินออกกำลัง ช่วยงานครัวพูดคุยกับชาวบ้านคนอื่นอย่างเป็นกันเอง

            และที่ไม่เคยละเว้นคือเดินออกจากเขตป่าสำราญก็คือเดินไปเคารพศพของผู้ล่วงลับไปแล้วหนึ่งในนั้นก็คือสุสานบนเนินเขา นอกเหนือไปจากเป็นหลุมศพของบิดา-มารดาผู้ให้กำเนิดหวูไว่มิตรสนิท ยังเป็นที่ตั้งศพของนักพรตจางเหลียงผู้ก่อตั้งป่าสำราญด้วยเช่นกัน

            แม้ว่าจะไม่มีโอกาสได้พบกับนักพรตผู้มีจิตใจอันกรุณาแต่นางได้ยินเรื่องราวมากมายของผู้ทรงศีลท่านนี้จากสามี รวมทั้งยังทราบด้วยว่านักพรตจางเหลียงให้ความรักความกรุณาแก่หวูไว่ เป็นอย่างมาก ทุกเดือนจึงต้องปลีกเวลามาเคารพศพไม่ได้ขาด

            “ฮูหยิน เดินช้าๆ หน่อยจะรีบไปไหนไม่ห่วงตัวเองก็ห่วงเด็กในท้องบ้าง”

            อาหลิงหัวเราะคิกคักหันไปมองอาฉางซึ่งเดินตามหลัง ในมือถือตะกร้าใบหนึ่ง หน้าตาบิดเบี้ยว เหยเกแถมทำจมูกย่น

            “เจ้านี่นับวันจะขี้บ่นขี้เกียจ แล้วก็ทำตัวเหมือนผู้เฒ่าเข้าไปทุกวันแล้วนะ รู้ไหมอาฉาง”

            คนสนิทของสามีนางเป็นบุรุษหนุ่มอารมณ์ดีร่างท้วมแต่ดูแข็งแรง คิ้วเฉียงและมีดวงตาสุกใสจมูกโตและจะแปรเปลี่ยนเป็นปีสีแดงเมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงมีรอยยิ้มกว้างอยู่เป็นนิจ ดูไปนับว่าละม้ายคล้ายคลึงกับอากิเพื่อนของนางจากหมู่บ้านเซียงอู่อยู่ไม่น้อย

            หากแต่ในยามออกศึกหรือสถานการณ์คับขัน มันนับเป็นผู้ช่วยมือดีที่สุดของผู้นำแห่งป่าสำราญด้วยเหตุนี้เองเมื่อหญิงสาวต้องออกห่างสายตาของเฉินตงเมื่อไหร่ก็จะมีอาฉางเดินตามหลังอยู่เสมอมา

            น่าเห็นใจมันนักเช้านี้นางออกเดินทางแต่เช้าตรู่เพราะนับตั้งแต่ตั้งครรภ์ก็ชอบออกมาเดินสัมผัสธรรมชาติเฝ้ามองต้นไม้ใหญ่น้อยสองข้างทาง สัมผัสกลิ่นหอมรื่นรวยของดอกไม้สีสดชอบแม้แต่กระทั่งใบไม้เหี่ยวแห้งที่ปลิวกระจายอยู่บนพื้น

            เนื่องเพราะอาหลิงต้องการให้ลูกในท้องเกิดมารักธรรมชาติคลุกคลีอยู่ต้นไม้ ใบหญ้า สายน้ำ และมีความสุขกับโลกรอบตัว เพราะเมื่อเติบโตขึ้นจะเป็นบุรุษที่ดีงามมีชีวิตเรียบง่าย และมีความหวังอยู่เสมอ

            และหวูไว่เพื่อนในวัยเด็กและราชันน้อยจากโลกคู่ขนานคือคนซึ่งนางหวังว่าลูกคนเดียวจะเจริญรอยตามได้

            เอาเถอะหากคลอดออกมาเป็นลูกชายและอยากเป็นอย่างเฉินตงก็ตามใจ แต่หากเป็นบุตรสาวอาหลิงตั้งใจว่าจะปลูกฝังนิสัยรักและผูกพันในแม่ธรรมชาติให้เหมือนหวูไว่และคงจะเป็นบุตรที่เชื่อฟังคำสอนของผู้เป็นแม่ คลอเคลียอยู่ใกล้

            ถ้าเป็นบุตรชายและเติบโตขึ้นป่านนี้ก็คงตามเฉินตงออกไปสืบข่าวอยู่ภายในเป็นแม่นมั่นปล่อยให้ผู้เป็นแม่เงียบเหงา อ้างว้างอยู่คนเดียว จนต้องเรียกอาฉางมาเป็นเพื่อนคุย

            “ฮูหยิน”

            เสียงร้องเรียกทางด้านหลังทำให้นางหยุดชะงักลงมองไปยังต้นเสียงเห็นอาฉางดวงตาเบิกกว้าง คิ้วขมวด

            “หยุดไว้มีคนเดินมา”

            อาหลิงพยักหน้ารับรู้แล้วเห็นผู้พูดปราดมายืนอยู่ด้านหน้าส่งตะกร้าให้กับนาง ตัวมันเองชักดาบออกจากฝัก

            “ใครกันจะบุกขึ้นมาบนนี้”

            ยังไม่ทันอาหลางจะให้คำตอบก็ได้ยินเสียงคนควบม้าดังเข้ามา ฮูหยินเฉินมองแล้วหัวใจเต้นแรงเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ในชุดกลุ่มหนึ่งบางคนสะพายกระบี่ บางคนถือเกาทัณฑ์ หน้าตาล้วนแต่ไร้ความรู้สึกทำให้คนซึ่งเฝ้ามองรู้สึกเย็นเยียบอย่างบอกไม่ถูก

            “หลบข้างหลังข้าไว้ฮูหยินพวกนี้มัน…”

            นางคิดเช่นนั้นด้วยเหมือนกันถึงชื่อของป่าสำราญไม่อาจเทียบเคียงกับกองกำลังเมฆขาวได้แต่ก็ได้ความเคารพจากผู้คนไม่น้อย ชายชุดเทาเหล่านี้เป็นใครกันแน่ถึงบุกรุกเข้ามาในเขตแดนของป่าสำราญดูจากการแต่งกายย่อมไม่ใช่คนของกองทัพอัศวินดำด้วยเช่นกัน

            ทันใดนั้นอาหลิงนึกถึงอดีตอันเลวร้ายเมื่อหลายปีก่อนและทำให้เนื้อตัวสั่นฟันกระทบกันอย่างไม่รู้ตัว ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่ในใจนึกถึงนักรบปีศาจเหล่านั้นที่ฆ่าล้างหมู่บ้านเซียงอู่ขึ้นมา

            แต่นักรบเหล่านั้นโดนกำจัดไปแล้วไม่ใช่หรือ

            ชายฉกรรจ์เหล่านั้นพากันชักม้าหลบเข้าสองข้างทางแล้วปรากฏร่างคนผู้หนึ่งเดินตรงเข้ามาหา เป็นบุรุษสูงวัยดูคล้ายชาวบ้าคนหนึ่งผมยุ่งเหยิง หนวดเครารุงรัง แต่ดูเหมือนชายฉกรรจ์เหล่านั้นจะก้มศีรษะต่ำลดอาวุธในมือเมื่อผู้เฒ่าประหลาดผู้นี้เดินผ่านราวกับว่ามีความสำคัญต่อพวกมันอย่างยิ่งยวด

            “อย่าได้กลัวไปข้าไม่ได้คิดทำร้ายพวกเจ้า เพียงแต่ข้าต้องการมาเคารพศพญาติเท่านั้น”

            อาหลิงเลิกคิ้วถามออกไปว่า “ผู้ใด”

            เฒ่าประหลาดยิ้มแย้มกล่าวว่า “เป็นศิษย์ผู้น้องและฮูหยินของมัน”

            “ท่านคือใคร”’

            เฒ่าประหลาดเอามือไพล่หลังไม่ตอบคำถามแต่กลับเดินตรงเข้ามาอีก

            “ถอยออกไป”อาฉางคำรามลั่นสะบัดดาบในมือออก

            ด้วยฝีมือของอาฉางนับว่าไม่ใช่ชนชั้นธรรมดาแต่ได้ยินเสียงติงตังสองที กลับพบว่าดาบอาฉางหลุดจากมือเสียแล้ว

            ได้ยินเสียงหัวร่อดังของตาเฒ่านั้นทำให้อาหลิงสยิวกายด้วยความหนาวเหน็บ นางไม่เคยลืมเสียงหัวเราะนั้นชั่วร้ายและร้ายกาจจนไม่อาจลืมได้

            “เจ้านี่เองบังเอิญจริง”

            เจ้าเมืองหวังจุนหลงนางเรียกชื่อนั้นอยู่ในใจน้ำตาไหลพรู เป็นครั้งแรกที่อาหลิงรู้สึกถึงความตายกวักมือเรียกตรงหน้าไม่ใช่เพราะหวงแหนชีวิตตัวเองแต่ห่วงใยลูกในครรภ์ต่างหาก

            “ตาเฒ่าบ้าอย่ายุ่งกับฮูหยินของเรา”อาฉางตวาดลั่นยืนบังร่างของนางเอาไว้

            “ข้ารู้หรอกน่าว่านางกับเจ้าเป็นคนของใคร”

            อาหลิงดึงชายเสื้อของอาฉางพูดขึ้นว่า“กลับเถอะ”

            พูดไม่ทันขาดคำชายฉกรรจ์ในชุดเทาสองคนเดินตามมาสมทบ คนหนึ่งกระซิบข้อความบางอย่างกับเฒ่าประหลาด

            หวังจุนหลงยิ้มให้พลางกล่าวว่า

            “ประจวบเหมาะนักมีคนมาเยี่ยมป่าสำราญพอดี”

            ได้ยินเสียงหวีดไม้ไผ่ดังขึ้นไปทั่วป่านั่นเป็นสัญญานซึ่งนักรบของป่าสำราญรู้ดีว่ามีเหตุไม่ปกติเกิดขึ้น

            เฒ่าประหลาดพลันเดินหันหลังจากไปโดยมีนักรบชุดเทาเดินตามไปเงียบๆ

        “น่าหวาดเสียวนักตาเฒ่านั่นเป็นใคร ยอดฝีมือจากกองกำลังไหน ทำไมอาฉางไม่คุ้นเลย”

            นางได้แต่ถอนหายใจถึงมันจะแปลงโฉมอย่างไร แต่เสียงหัวเราะเสียดหู และประกายตาเหมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างไรก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้

            “นักฆ่าปีศาจ”

            “อะไรนะข้าได้ยินไม่ชัดฮูหยิน”

            อาหลิงมองอาฉางไม่รู้จะอธิบายต่อได้อย่างไรเพราะนางก็ไม่คาดคิดมาก่อน กลับไปป่าสำราญก่อนแล้วค่อยอธิบายเถอะ แต่ยังไม่ทันหันหลังกลับเห็นกลุ่มคนอีกพวกควบม้าตรงมาบนเส้นทางเดิมแต่เสื้อผ้าที่สวมใส่แตกต่างกับคนเหล่าคนชุดเทา คนขี่ม้าขาวนำหน้ามาเป็นคนซึ่งนางรู้จักดีเสียด้วย

            “ท่านแม่ทัพหลี่มู่”นางพึมพำ

            หลี่มู่ในอาภรณ์ชุดขาวสะอาดกระโจนจากหลังม้าเดินตรงมาพูดขึ้นว่า

            “ปลอดภัยดีหรือไม่ ทั้งสองคน”

            ฮูหยินเฉินหันไปมองคนสนิทซึ่งเบิกตากว้างแล้วหันมาพยักหน้าแทนคำตอบ

            “แล้วนักรบปีศาจพวกนั้นเล่า”

            นี่คือเรื่องราวใดกันแน่

……………………………………………………….

เฉินตงยืนอยู่บนลานกว้างริมหน้าผา ผมยาวโบกสะบัดสัมผัสได้ถึงความเงียบงัน ท่ามกลางสายลมเย็นยังมีกลิ่นอายของการเผชิญหน้ากัน

            เบื้องหน้าของเฉินตงในยามนี้คือแม่ทัพของกองกำลังเมฆขาว

            หัวหน้าโจรป่ากระชับทวนในมือสูดลมหายใจเพื่อรวบรวมสมาธิ นานแค่ไหนแล้วที่หาคู่มือมีฝีมือทัดเทียบไม่ได้ในแผ่นดินนี้จะหาสุดยอดมือกระบี่อย่างหลี่มู่นับว่าไม่ง่ายนัก

            เฉินตงผนึกกำลังแล้วลอยตัวขึ้นกลางอากาศใช้พลังส่งทวนออกไปตรงหน้า เห็นแม่ทัพแห่งกองกำลังเมฆขาวชักกระบี่ออกจากฝัก ใช้สองนิ้วดีดพลังจากตัวกระบี่ปรากฏเหมือนเส้นสีขาวสายหนึ่งพุ่งออกมา

            ได้ยินเสียงดังประหลาดเมื่อพลังจากอาวุธที่แฝงปราณไว้ภายในปะทะกัน

            นักรบป่ายังคงตื่นตัวเปลี่ยนมาถือทวนให้กระชับขึ้น คิดว่าคงต้องเปลี่ยนกลยุทธ์จากรุกเป็นรับดูบ้างพลังปราณในกระบี่ของฝ่ายตรงข้ามนับว่าเกรี้ยวกราด รุนแรงยิ่งนัก เทียบกับครั้งสงครามใหญ่เมื่อหนก่อนหลี่มู่นับว่าพัฒนาตัวเองขึ้นอย่างมาก

            เป็นจริงดั่งคาดหมายแม่ทัพหนุ่มวาดกระบี่ในท่วงท่างดงามราวพยัคฆ์ขาวเผ่นโผน เงาพร่างพรายของกระบี่เป็นเหมือนม่านหมอกอันคลุมเครือหากบุกเข้าแลกอาวุธเห็นทีจะเพลี่ยงพล้ำเป็นแน่

            เฉินตงยกทวนขึ้นต้านแล้วหมุนคว้างเห็นเสียงควั่บๆ แหวกฝ่าอากาศเข้ามา ได้แต่ถอยไปตามสัญชาติญาณนับว่าทุลักทุเลยิ่งนัก

            “ระวังด้วยหน้าผาทางด้านหลัง”

            หัวหน้าโจรป่าหัวร่อเสียงดังรอจนเห็นเงากระบี่ห่างจากแผ่นอกราวคืบหนึ่ง ขยับทวนครั้งหนึ่งได้ยินเสียงดังคลิกทวนสั้นกลายเป็นทวนยาวทันที

            พลิกแพลงจากเพลี่ยงพล้ำคือหลักการเอาตัวรอดของเฉินตงหากไม่ได้ยินเสียงเตือนบอกก็คงลืมจุดแข็งของตัวเองไป

            ทวนยาวทะยานไปข้างหน้าพร้อมกับพลังปราณที่เสริมส่งได้ยินเสียงปลายทวนกับกระบี่สัมผัสกัน เสียงดังเช้งๆเห็นประกายแสงวิบวับจากที่รัดผมสีเงินของหลี่มู่สะท้อนเข้านัยน์ตา

            เฉินตงพลันชักทวนกลับคืนใช้มือขยับอีกครั้งทวนยาวพลันหดสั้นด้วยกลไกที่ใช้ออกอย่างแคล่วคล่อง

            “สมใจนักแม่ทัพหลี่”

            หัวหน้าโจรพูดพลางหอบหายใจแรงเห็นแม่ทัพแห่งกองกำลังเมฆขาวกลับคืนสู่ความสงบ เก็บกระบี่เข้าฝักแต่มันยังเห็นเม็ดเหงื่อผุดพรายอยู่บนหน้าผาก

            “พี่เฉินยังคงเยี่ยมยอดนักทวนของท่านนับว่าเป็นเลิศในแผ่นดิน”

            เฉินตงระบายยิ้มแต่นึกใจว่าท่านเองเล่าก็ธรรมดาเสียที่ไหนกัน เพลงกระบี่พลิกแพลงและว่องไวหากอ่อนข้อให้เพียงนิดก็อาจจะแพ้อาคันตุกะผู้มาเยือนไปเสียแล้ว

            “ขอบคุณท่าน”

            หลี่มู่เลิกคิ้วสูง“เรื่องอันใดกัน”

            เฉินตงหัวร่ออย่างสบอารมณ์

            “ที่ท่านไม่ออมมือให้หากออกแรงอย่างเต็มที่อยากรู้เหมือนกันว่าเราสองคนหากลงมือกันเต็มกำลังผลจะออกมาเป็นเช่นไร”

            “พี่เฉินก็ต้องการเช่นนั้นไม่ใช่หรือ”

            หัวหน้าโจรป่าระงับสติเพ่งตามองบุรุษหนุ่มเบื้องหน้าภายใต้ท่าทีเงียบขรึม ซุกงำประกายหากว่าวันใดเกิดสถานการณ์พลิกผันจากมิตรกลายเป็นศัตรูหลี่มู่ผู้นี้ก็นับเป็นคู่มือที่น่าหนักใจนัก

            และจนถึงบัดนี้ตัวตนที่แท้ของแม่ทัพแห่งกองกำลังเมฆขาวเป็นเช่นใดกันแน่เฉินตงก็ยังไม่เคยมั่นใจเลย

………………………………………………..

ประลองฝีมือกันแล้วเฉินตงก็พาผู้มาเยือนเข้ามาในป่าสำราญ และนั่งดื่มสุราหน้าบ้านตัวเองชมจันทร์ไปพลาง สอบถามความเป็นไปของเรื่องราวทั้งหมดไปด้วย

            สงครามใหญ่เมื่อสองปีก่อนจบลงแล้วแต่หาได้จบอย่างแท้จริงไม่นายพลซื่อชางพร้อมด้วยอู๋ซีมือขวาคู่ใจเริ่มยุทธการเขย่าแผ่นดินอีกครั้งเริ่มจากทำลายสหพันธ์นักรบให้แตกออกเป็นเสี่ยงมีทั้งกำจัดทำลายและล่อใจด้วยทรัพย์สินเงินทอง

            หากแต่เมื่อเฉินตงตามมาช่วยเหลือภรรยาและอาหลางสมุนคนสนิทกลับพบเห็นแม่ทัพใหญ่แห่งกองกำลังเมฆขาวอยู่ก่อนหลังจากทักทายกันตามประสาเลือดนักรบด้วยกันแล้วก็ถึงเวลาอธิบายต้นสายปลายเหตุของการเดินทางมาเยือนป่าสำราญในครั้งนี้แล้ว

            คำตอบที่ได้รับเหมือนเห็นสายฟ้าฟาดในยามแดดจ้า

            กลุ่มคนซึ่งรุมล้อมอาหลิงก็คือนักรบปีศาจหรือกล่าวอีกทีก็คืออดีตทหารกล้าของกองกำลังเมฆขาวด้วยนั่นเอง เพียงแต่ว่าถูกชักใยโดยหวังจุนหลงอดีตเจ้าเมืองเกียะหยูซึ่งเคยเป็นบิดาบุญธรรมของหลี่มู่มานั่นเอง

            และครั้งนี้มีตาเฒ่าผู้หนึ่งนำทางเหล่านักรบป่ามาและทั้งหลี่มู่พร้อมด้วยอาหลิงยืนยันเสียงหนักแน่นว่าเฒ่าประหลาดก็คือคนเดียวกันกับหวังจุนหลงนั่นเอง

            “ข้าตามรอยคนเหล่านั้นมานานนับเดือนแล้วแต่ดูเหมือนพวกมันพยายามหลบเลี่ยง จนกระทั่ง…”

            อาหลิงเล่าว่าคนพวกนั้นต้องการบุกขึ้นสุสานบนเนินเขานอกเขตป่าสำราญซึ่งนับเป็นเขตหวงห้ามแม้แต่คนของป่าสำราญเอง

            “หวังจุนหลงบอกว่ามาเพื่อเคารพศพของอดีตผู้นำของอาณาจักรหลี่เต๋อไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นไปได้”

            เฉินตงบอกสั้นๆแค่นั้น เพราะไม่อยากให้แม่ทัพหลี่ได้ยินชื่อของราชันน้อยด้วยเหตุผลหลายอย่างที่สำคัญในฐานะผู้นำของนักรบป่ายังไม่ปักใจเชื่อใครทั้งสิ้น

            “ข้าคิดว่าอาจจะมีบางอย่างนอกเหนือจากนั้น…”

            หัวหน้าโจรป่ายกสุราขึ้นจิบแล้วใช้สายตาเพ่งมองบุรุษตรงหน้าหลี่มู่คิดอย่างเดียวกันมันต้องมีเหตุผลสำคัญในการปรากฏตัวครั้งนี้แน่

            “ท่านกับมันเคยพบกันหรือไม่”

            หลี่มู่โคลงศีรษะ

            เมื่อหวังจุนหลงกลับมาแล้วแผ่นดินคงไม่สงบสุขได้อีก ไหนยังจะต้องรับมือกับกองทัพอัศวินดำอีกเล่าสถานการณ์ช่างคล้ายกับเมื่อสองปีก่อนแต่ไม่มีใครเดาได้ว่าจะลงเอยเหมือนเดิมอีกหรือไม่

            ที่สำคัญยังมีอีกคนหนึ่งซึ่งบังเอิญกลับมาอยู่ในวังวนนี้ด้วย

            “หวูไว่ราชันน้อยกลับมาแล้ว”

            หลี่มู่คลึงจอกสุราไปมาแต่กลับทำให้เฉินตงรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา เพราะเรื่องราวความรักอันซับซ้อนระหว่างหลี่มู่เอียนซี และหวูไว่ ยังไม่สามารถหาคำตอบได้ชัดเจน

            ราชันน้อยกลับมาหนนี้ก็ด้วยเหตุผลเกี่ยวกับสตรีผู้หนึ่งอย่างแน่นอนโฉมงามมีทั่วแผ่นดินแต่เจ้าเด็กบ้าดันไม่ชอบเสียนี่ แล้วรักสามเส้าครั้งนี้จะลงเอยยังไงและจะกระทบกระเทือนกับแผนการต้านมารร้ายได้หรือไม่

            มึนศีรษะยิ่งนัก