ในฤดูหนาวที่ยาวนานอาหารที่เก็บไว้ก็เหลือไม่มากแล้วอวี่หลิงจึงออกไปเก็บผักและผลไม้มาเก็บไว้จึงบอกกับแม่ว่าท่านแม่ลูกไปเก็บผักผลไม้ก่อนนะ ลู่อันเ้าอยู่เป็เพื่อนท่านแม่นะ รีบไปรีบกลีบละอากาศข้างนอกค่อนข้างหนาวหิมะใกล้จะตกแล้ว เ้ารีบกลับก่อนหิมะตกละเ้าค่ะจากนั้นอวี่หลิงหยิบตระกร้ามา2 ใบจากนั้นเดินออกจากบ้านตรงเข้าไปในป่าที่ห่างจากบ้านเล็กน้อยแล้วตรงไปยังสวนตอนไปก็ปกติดีพอเก็บผักผลไม้เสร็จกลับมาระหว่างทางก็เจอกลุ่มโจรกลุ่มหนึ่งที่พึ่งไปปล้นมาแอะๆ แม่นางน้อยหน้าตาดีใช้ได้นี่มาเป็เมียข้าไหม ว่าแต่แม่นางเ้ามาคนเดียวหรือ ขยันใช้ได้นี่มาเก็บผักคนเดียวไม่กลัวหรอแม่นางจากนั้นโจรคนหนึ่งเดินเข้ามาแย่งตระกร้าผักแล้วดึงแขนอวี่หลิง แม่นางมาเป็เมียข้าเถอะนะโจรคนหนึ่งถอดเสื้อออกแล้วโยนทิ้งลงบนพื้นแล้วให้โจรสองคนที่มาด้วยช่วยจับแขนไว้ อย่านะเ้า้าอะไรข้าให้พวกเ้าหมดเลยอย่านะ หัวหน้าโจวจึงพูดขึ้นมาว่าข้า้าเ้าเ้าจะให้ข้าได้ไหมละทั้งสามคนหัวเราะ จังหวะนั้นอวี่หลิงใช้เท้าแตะระหว่างขาของหัวหน้าโจร และสะบัดมือหนี หัวหน้าโจรร้องด้วยความเ็ป รีบให้โจรสองคนรีบไปตามกลับมา อวี่หลิงวิ่งสุดกำลังไปยังเขาลูกหนึ่งจนทางตัน คิดได้ว่าหากให้โจรย่ำยีตนเป็ที่อับอายที่สุดยังไงก็ไม่รอดแล้วจึงดึงปิ่นขึ้นมา โจรสองคนวิ่งมาถึงก๋พูดขึ้นมาว่าแม่นางถ้าเ้าอยากตายบอกเราตรงๆก็ได้สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดคือผู้หญิงที่กลัวตายแล้วมาขู่เช่นเ้า สักพักหัวหน้าโจรก็วิ่งมา อวี่หลิงเห็นดังนั้น คิดทันทีเลยว่าหากมีชีวิตตอนนี้ คงอับอายเป็ที่สุด ยอมตายดีกว่า
จึงยกปิ่นปักตรงกลางอก โจรทั้งสามเห็นดังนั้นก็ทำตัวไม่ถูก เลยพากันออกจากตรงนั้น คงไม่มีใครเห็นพวกเราหรือตามหานางเจอหิมะเริ่มตกแล้ว หนาวแบบนี้คงไม่มีใครตามหานางสักพักหิมะตกคงกลบนางจนหมดดูจากเสื้อผ้าปิ่นแล้วแค่สาวใช้ ไปพวกเราไป
เริ่มตกเย็นแล้วแม่บุญธรรมและลู่อันที่รออวี่หลิงเก็บผักผลไม้กลับมา ก็ไม่กลับมาสักทีจึงออกตามหาระหว่างทางก็เห็นผักผลไม้ซึ่งตกอยู่จึงนึกขึ้นว่าคงเกิดเื่อะไรแน่ๆทั้งสองคนะโเรียกหาทั้งสวน ริมแม่น้ำก็ไม่เจอ เลยลองเข้าไปในป่าเห็นผ้าที่ถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนขาด รู้ทันทีว่าคงมาทางเขาทั้งสองคนรีบตามหาในขณะนั้นหิมะเริ่มตกหนักทั้งสองมายังเขา ก็เห็นเสื้อผ้าที่หิมะเริ่มกลบก็รีบวิ่งตรงไปแล้วขุดหิมะออกก็เห็นศพ แม่ร้องไห้จึงพูดออกมาว่า อวี่หลิง ตื่นขึ้นมาสิตื่นขึ้นมาสิ องค์หญิง องค์หญิงจะมาเป็แบบนี้ไม่ได้นะ องค์หญิงอุตส่าห์มาลำบสกกับบ่าวนานเช่นนี้องค์หญิงจะมาเป็เช่นนี้ไม่ได้นะองค์หญิง เสียงเรียกองค์หญิง ทำให้ลู่อันชะงักไปครู่หนึ่ง จึงพูดขึ้นมาว่า พี่สาว
ลู่อิงถูกพี่สาวช่วยไว้ยังไม่ทันตอบแทนเลยพี่สาวตื่นสิ พี่สาว หิมะเริ่มตกหนัก ทั้งสองคนรีบช่วยกันพยุงร่างอวี่หลิงกลับมาที่บ้าน
แล้วแต่งตัวให้อวี่หลิง เก็บศพไว้นานหลายวันหิมะตกหนักไม่สามารถไปขุดหลุมได้และหิมะทำให้อากาศเย็นศพก็เน่าช้า เก็บศพคืนแรกก็ปกติ คืนที่สองอยู่ๆ มีฟ้าแลบ หิมะหยุดตก ฝนตกโปรยปรายลงมา ทั้งสองคนไม่มีเวลาสนใจดินฟ้าอากาศนั่งร้องไห้เสียใจเฝ้าศพอยู่ในบ้าน จนผ่านมาหลายวันก็ยังไม่เอาศพไปฝัง
136
