หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 41: เมล็ดแห่งชีวิต และการสะท้อนของสรรพสิ่ง

หลายวันผ่านไปในความสงัดของโพรงไม้ใต้รากพฤกษาโบราณ เจี้ยนหลิน (剑林 - Jiàn Lín) ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับ "ความเข้าใจ" ใหม่ที่ได้รับมา เพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法 - Liú Yún Jiàn Fǎ) ที่เขาฝึกฝนทบทวนในมโนภาพนั้นมิได้เป็นเพียงกระบวนท่าอีกต่อไปพ แต่คือ "กระแส" ของพลัง (灵气 - Língqì) ที่สอดประสานกับเจตจำนง (意志 - Yìzhì) ของเขาอย่างแนบแน่น "สัมผัสกระบี่" (剑之触 - Jiàn zhī Chù) ที่เขาค้นพบนั้น คล้ายจะเป็นดั่งดวงตาที่สาม ช่วยให้เขามองเห็น "เส้นทาง" ของพลังที่คนอื่นมิอาจมองเห็นได้

เมื่อร่างกายและจิตใจเริ่มจะเข้าที่เข้าทางมากขึ้น ความสนใจของเขาก็หวนกลับมายัง "เมล็ดสีทอง" (金色的种子 - Jīnsè de Zhǒngzǐ) ปริศนาที่ "ขาวน้อย" (小白 - Xiǎo Bái) มอบให้ มันยังคงเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งชีวิต (生命之力 - Shēngmìng zhī Lì) ที่บริสุทธิ์และเก่าแก่อย่างยิ่งยวด 'สิ่งนี้...มันคืออะไรกันแน่? และข้าควรจะทำอย่างไรกับมันดี?'

เขาตัดสินใจที่จะลอง "ปลูก" มันดูอีกครั้ง คราวนี้เขาเลือกมุมหนึ่งในโพรงไม้ที่ดินดูจะมีความชุ่มชื้นและอุดมสมบูรณ์กว่าบริเวณอื่น เขาขุดหลุมเล็กๆ อย่างเบามือ ก่อนจะบรรจงวางเมล็ดสีทองนั้นลงไป แล้วกลบดินทับอย่างแผ่วเบา จากนั้น เขาก็ลองถ่ายทอดพลังธาตุพฤกษา (草木之力 - Cǎomù zhī Lì) ของตนเองเข้าไปในดินบริเวณนั้นอย่างช้าๆ หวังว่ามันจะช่วยกระตุ้นให้เมล็ดพันธุ์ปริศนานี้เริ่มแตกหน่อ เขาทำเช่นนี้อยู่สามครั้งสามครา โดยในแต่ละครั้งเขาจะลองปรับเปลี่ยน "ความเข้มข้น" และ "ลักษณะ" ของพลังพฤกษาที่ส่งผ่านเข้าไปเล็กน้อย

ทว่า...วันแล้ววันเล่าผ่านไป เมล็ดสีทองนั้นก็ยังคงนิ่งสงบ มิได้มีวี่แววของการแตกหน่อหรือการเปลี่ยนแปลงใดๆ ปรากฏให้เห็นเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่ามันเป็นเพียงก้อนหินสีทองธรรมดาก้อนหนึ่งเท่านั้น 'หรือว่า...ข้าจะทำสิ่งใดผิดพลาดไป?' เจี้ยนหลินครุ่นคิดอย่างผิดหวังเล็กน้อย 'หรือบางที...เมล็ดพันธุ์เช่นนี้อาจจะต้องการ "เงื่อนไข" บางอย่างที่ข้ายังมิอาจเข้าใจได้ในตอนนี้กระมัง' เขาล้มเลิกความตั้งใจที่จะเร่งรัดมัน แต่ก็ยังคงคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ

"ขาวน้อย" ดูจะมิได้สนใจการทดลองของเจี้ยนหลินมากนัก มันยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการ "ลิ้มรส" กระบี่ไม้ (木剑 - Mù Jiàn) ที่เจี้ยนหลินสร้างให้เป็นอาหาร และการนอนขดตัวอยู่เงียบๆ ในมุมที่มันโปรดปราน วันหนึ่ง ขณะที่เจี้ยนหลินกำลังนั่งมอง "ขาวน้อย" ที่กำลังเคี้ยวกระบี่ไม้อย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นว่าเจ้าตัวเล็กนี่ หลังจาก "อิ่มหนำ" แล้ว มันก็มิได้หลับใหลในทันที แต่มันกลับค่อยๆ เลื้อยไปหยุดนิ่งอยู่หน้า "ดอกหญ้าป่า" (野草花 - Yěcǎo Huā) เล็กๆ ดอกหนึ่งที่เพิ่งจะผลิบานขึ้นบริเวณปากโพรงไม้ ดอกหญ้านั้นมีสีขาวนวล กลีบเล็กๆ ของมันกำลังค่อยๆ คลี่ออกรับแสงตะวันที่สาดส่องลงมาอย่างแผ่วเบา

"ขาวน้อย" จ้องมองการ "เบ่งบาน" ของดอกหญ้านั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงตากลมโตสีดำขลับของมันจับจ้องการเคลื่อนไหวอันแสนจะเชื่องช้าแต่ก็เต็มไปด้วย "ชีวิตชีวา" นั้นอย่างมิวางตา ราวกับว่ามันกำลัง "ซึมซับ" หรือ "เรียนรู้" บางสิ่งบางอย่างจากการเปลี่ยนแปลงอันเรียบง่ายของธรรมชาติ

ภาพนั้น...ทำให้เจี้ยนหลินรู้สึกราวกับถูก "บางสิ่ง" กระทบเข้าที่กลางใจ!

'การเบ่งบาน...การเติบโต...จังหวะของชีวิต...' เขานึกถึงคำสอนในตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล" ที่เคยกล่าวถึง "ลมหายใจแห่งพฤกษา" (草木之息 - Cǎomù zhī Xī) มันมิใช่แค่การดูดซับพลังงาน แต่คือการ "สอดรับ" กับจังหวะการไหลเวียนของพลังชีวิตในธรรมชาติ!

ทันใดนั้น! แรงบันดาลใจบางอย่างก็สว่างวาบขึ้นในความคิดของเขา!

เขามิได้สนใจการโคจรพลังปราณ (灵气 - Língqì) ในแบบที่เคยทำมาอีกต่อไป แต่เขากลับค่อยๆ หลับตาลง นั่งขัดสมาธิอย่างสงบนิ่งอยู่ไม่ไกลจากดอกหญ้าป่าดอกนั้น เขาพยายามจะ "กำหนดลมหายใจ" ของตนเองให้ "สอดคล้อง" กับจังหวะการ "บาน" และ "หุบ" ของกลีบดอกหญ้าที่แสนจะบอบบางนั้น ลมหายใจเข้า...ช้าๆ...ลึกๆ...พร้อมกับจินตนาการถึงการดูดซับพลังชีวิตจากผืนดิน...ลมหายใจออก...แผ่วเบา...ยาวนาน...พร้อมกับจินตนาการถึงการปลดปล่อยพลังงานที่หมุนเวียนออกไป...

ในตอนแรกมันช่างยากเย็นนัก จังหวะของดอกหญ้านั้นเชื่องช้าและละเอียดอ่อนเกินกว่าที่เขาจะจับต้องได้ แต่เขาก็มิได้ท้อถอย เขายังคงพยายามต่อไปด้วยสมาธิและความอดทน เขาเริ่มจะ "รู้สึก" ถึง "ชีพจร" (脉搏 - Màibó) อันแผ่วเบาของพลังชีวิตที่ไหลเวียนอยู่ในดอกหญ้านั้น และพยายามจะ "ซิงโครไนซ์" (同步 - Tóngbù) จังหวะการโคจรพลังปราณภายในร่างกายของตนเองให้เข้ากับ "ชีพจรแห่งพฤกษา" นั้น!

มันมิใช่การ "ฝืน" โคจรพลังเพื่อให้ได้ปริมาณมากๆ อีกต่อไป แต่มันคือการ "เรียนรู้" ที่จะไหลไปตาม "กระแส" ของธรรมชาติ คือการ "ปรับตัว" ให้เข้ากับ "จังหวะแห่งการเติบโต" (生长律动 - Shēngzhǎng Lǜdòng) ของสรรพสิ่งรอบกาย!

การฝึกฝนในรูปแบบใหม่นี้ "การเทียบจังหวะเติบโต" (Growth Synchronization) ค่อยๆ เข้ามาแทนที่วิธีการบำเพ็ญเพียรแบบเดิมๆ ที่เขาเคยยึดถือมา แม้จะยังมิเห็นผลลัพธ์ที่ชัดเจนในทันที แต่เขาก็รู้สึกได้ถึง "ความเปลี่ยนแปลง" บางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของจิตวิญญาณ...ความรู้สึกที่ "สงบ" และ "เป็นหนึ่งเดียว" กับโลกรอบกายมากยิ่งขึ้น

(จบตอน 41)