ตอนตีห้า

ตอนที่ 5: ตอนตีห้า

เสียงนาฬิกาปลุกดังแ๶่๥เบาอยู่ไกล ๆ

เขาคิดว่าตัวเองควรจะตื่น แต่เปลือกตากลับหนักขึ้นเรื่อย ๆ

และเมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็กลับมาอยู่ในห้องเก่านั้น—อีกครั้ง

แสงจันทร์ส่องลอดผ่านผ้าม่านลายเก่า สีซีด ๆ ที่ยังไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา

กลิ่นของบ้านหลังเดิม ความอุ่นของพื้นไม้ เสียงพัดลมเก่า ๆ ที่ยังหมุนเหมือนวันนั้น

เขาไม่ได้รู้สึก “๻๷ใ๯” อีกแล้ว

แต่กลับรู้สึกเหมือน…

กำลังจะจากลา

…

“นายมาหาฉันทุกคืนเลยนะ”

เสียงเด็กชายดังขึ้นจากอีกฝั่งของห้อง

เขาหันไปเห็น “ตัวเขาเองในวัยเด็ก” กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรม

ในมือน้อย ๆ กำลังถือเหรียญไคริวไว้แน่น ราวกับกลัวมันจะหายไป

“แล้วนายก็เอาของจากที่นี่กลับไปด้วยตลอด”

เด็กคนนั้นยิ้มเบา ๆ มุมปาก

“เหรียญไคริว สมุดเล่มเล็ก รอยดินสอบนโต๊ะ… นายรู้ใช่ไหมว่าทุกอย่างที่นายเอากลับไป มันคือสิ่งที่นายลืม”

เขาเงียบ ไม่ตอบ

เพราะเขารู้…ว่ามันจริง

ทุกอย่างที่เขาคิดว่าหายไปแล้ว

กลับยังรออยู่ในห้องนี้…ในโลกของเด็กคนนั้น

…

“นายรู้ไหม” เด็กชายพูดต่อ “ที่นายกลับมาหาที่นี่ทุกคืน มันไม่ใช่เพราะนายแค่อยากจำ”

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาใส ๆ ที่เคยมองโลกอย่างบริสุทธิ์กำลังจ้องเขาอยู่

“แต่นายกลัวจะต้องโตไปแบบที่ไม่เหลืออะไรเลย”

…

เขานิ่ง

เพราะเขารู้ตัวดีว่าเด็กคนนั้นพูดถูก

๻ั้๫แ๻่โตขึ้น เขากลัวทุกอย่างที่ไม่แน่นอน

กลัวการลืม กลัวการพลาด

กลัวว่าโตไปแล้วจะไม่มีวัน “ได้กลับมาเป็๞ตัวเอง” อีกเลย

“แต่นายลืมไปหรือเปล่า”

เสียงเด็กชายแ๶่๥ลงเหมือนลม “ว่าเราไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อจะย้อนกลับไป”

“เราอยู่เพื่อจะพา ‘เขา’ ไปด้วย… ไม่ใช่ทิ้งเขาไว้ข้างหลัง”

…

เขานั่งลงข้าง ๆ ตัวเองในวัยเด็ก

เอื้อมมือไปแตะหลังมือที่ยังจับเหรียญไคริวอยู่แน่น

“ฉันไม่อยากลืมนาย…”

“ไม่ใช่เพราะฉันกลัว แต่เพราะนายคือความกล้าทั้งหมดที่ฉันเคยมี”

เด็กชายยิ้มอีกครั้ง คราวนี้ยิ้มอย่างโล่งใจ

เขาค่อย ๆ วางเหรียญไคริวไว้ในมือผู้ใหญ่

เหมือนเป็๲การมอบบางอย่างที่ถึงเวลาแล้ว—ต้องส่งต่อ

…

เวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน

มีเพียงเสียงของนาฬิกาบนผนัง

เขาหันไปมอง—เข็มยาวขยับช้า ๆ

ตี…

ติ๊ง… ตีห้า

ทันใดนั้นเอง

แสงอาทิตย์แรกของวันก็ส่องผ่านม่านเข้ามา

ทุกอย่างเริ่มจางลง

เสียงพัดลมหายไป กลิ่นสบู่ค่อย ๆ เลือน

ผ้าม่าน พรม โต๊ะไม้ ทุกอย่างเหมือนละลายกลายเป็๲หมอก

เด็กชายคนนั้นยิ้มอีกครั้ง

ก่อนจะพูดคำสุดท้าย

“โตขึ้นเถอะ”

“เพราะตอนตีห้ามาถึงแล้ว”

…

เขาลืมตาขึ้นในห้องของผู้ใหญ่

แต่ครั้งนี้ ไม่มีความเศร้า

ไม่มีความกลัว

ในมือของเขายังถือเหรียญไคริวไว้แน่น

แต่คราวนี้ เขารู้แล้วว่าเหรียญนี้ไม่ได้เอากลับมาเพื่อจำ

แต่เพื่อจะไปต่อ

เขาลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะทำงาน

เปิดสมุดเล่มเดิม

และเขียนคำสุดท้ายลงไปบนหน้าว่างเปล่า

“ทุกคนโตขึ้น

แต่บางคน…โตพร้อมกับตัวเองในวัยเด็ก

และฉัน—คือหนึ่งในนั้น”

…

ตีห้าแล้ว

อรุณแห่งวันใหม่มาเยือน

และในใจของเขา

ไม่เหลือคำว่าฝันอีกต่อไปแล้ว