(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ตอนที่ 4รสมือ ธามลงจากรถยืนมองบ้านเดี่ยวสองชั้นที่อยู่แถวพุทธมณฑลด้วยสายตาที่พอใจ ที่พักของเพชรพันปีค่อนข้างจะเป็นส่วนตัวและมีต้นไม้เยอะทำให้เขารู้สึกสบายขึ้น เจ้าของบ้านเดินไปปิดประตูและกลับมาหยิบของที่ท้ายรถ เธอชำเลืองมองแขกที่ยืนมองอยู่เฉยๆ ด้วยความหมั่นไส้“นี่ ไม่คิดจะช่วยกันเลยหรือไง เคยได้ยินไหมว่ามาบ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น”“บ้านคุณมีดินน้ำมันไหมล่ะ จะได้ปั้นวัวปั้นควายให้คุณเล่น” ชายหนุ่มประชดแล้วเดินตรงเข้าไปหาอย่างเสียมิได้“คุณนี่มัน...ให้ตายสิ” เพชรพันปีมองหน้าเขาด้วยความหมั่นไส้“ที่พูดคือจะให้ผมช่วยถือของสินะ” ธามมองของที่อยู่ท้ายรถมากมาย“ใช่” หญิงสาวกระแทกเสียงรับ“ก็พูดดีๆ ไม่เห็นจะต้องเปรียบเทียบอะไรมาก” แล้วเขาก็เดินเข้าไปช่วยขนถุงผ้าหลายใบที่มีทั้งผักและเนื้อสัตว์อยู่ในนั้นโดยไม่พูดอะไรธามมองภายในบ้านของหญิงสาวด้วยความสนใจ ที่นี้มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบถ้วน การตกแต่งเรียบง่ายไม่เน้นความหรูหราแต่เน้นความสบายมากกว่าแม้กระทั่งห้องครัวก็เป็นครัวไทยผสมตะวันตกอย่างลงตัว เขาสังเกตว่าที่นี่มีชั้นหนังสือมากมายอยู่หลายที่ เห็นแค่นี้ก็พอจะรู้แล้วว่าเจ้าของบ้านเป็นคนที่รักการอ่านมากๆ คนหนึ่ง“ท่าทางคุณจะชอบอ่านหนังสือนะ” เขาชวนคุย“ก็อ่านบ้าง” หญิงสาวสวมผ้ากันเปื้อนจากนั้นก็เริ่มลงมือเตรียมวัตถุดิบในการทำอาหารต่อ“คงไม่อ่านบ้างหรอก ท่าทางคุณจะบ้าการอ่านมากพอสมควร ไม่น่าเชื่อนะว่าคนอย่างคุณจะชอบอ่านหนังสือกับเขาด้วย”“ทำไม คนอย่างฉันจะชอบอ่านหนังสือมันแปลกตรงไหน” เพชรพันปีย้อนถามเสียงขุ่น“ก็คุณเหมือนพวกบ้าพลังมากกว่าที่จะสนใจหนังสือ”“อย่ามาหาเรื่อง แล้วนี่โทรบอกพี่น้ำนิ่งหรือยัง” หญิงสาวเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายหาเรื่องจิกกัดได้อีก“ไลน์ไปบอกแล้ว พี่น้ำนิ่งรู้จักที่นี่ดี”“แน่นอน เพราะนอกจากจะเป็นเพื่อนบ้านกันที่ต่างจังหวัดแล้ว พี่น้ำนิ่งยังเป็นเพื่อนสนิทกับพี่ทับทิมพี่สาวของฉันด้วย บ้านหลังนี้เป็นบ้านของพี่สาวฉัน พี่น้ำนิ่งรู้จักทุกซอกทุกมุม” เพชรพันปีเล่าความสัมพันธ์ที่มีมายาวนานของผู้จัดการส่วนตัวของธามกับครอบครัว แต่แล้วก็ได้ยินเสียงบางอย่าง“ท้องคุณร้อง”“เปล่า” นักแสดงหนุ่มปฏิเสธ แต่ท้องเจ้ากรรมก็ร้องออกมาอีกครั้ง“คุณหิว” เพชรพันปีลอบยิ้ม“ก็นิดหน่อย” คราวนี้เขายอมรับ“ความจริงคุณควรเลี้ยงข้าวตอบแทนผมนะ อย่างน้อยผมก็ช่วยคุณถือของ มีสุภาษิตที่ว่าเป็นธรรมเนียมไทยแท้แต่โบราณ ใครมาถึงเรือนชานต้องต้อนรับ”เพชรพันปีถอนหายใจ ถึงแม้จะไม่ชอบหน้าเขานัก แต่เธอก็ไม่ใช่คนไร้น้ำใจ“นั่งรอสักครู่ ฉันมีหมูย่างโป๊ยกั๊กสูตรเด็ดที่ก๋งคิดขึ้นมาเอง แต่คนที่ทำให้กินคือย่า อาหารประจำตระกูลทางพ่อเลย เดี๋ยวจะเอาให้กิน” เพชรพันปีบอกและหันมาทำงานต่อด้วยความคล่องแคล่วไม่นานนักข้าวกล้องร้อนๆ ที่หุงมาแบบเรียงเม็ดสวยงาม ก็ถูกนำมาวางพร้อมกับหมูย่างที่มีสีน้ำตาลเข้มของสมุนไพรอย่างโป๊ยกั๊กกับพริกไทยดำเคลือบอยู่ พร้อมด้วยต้มจืดเต้าหู้ไข่ใส่ผักกาดขาวก็ถูกนำมาวางตรงหน้า กลิ่นหอมของมันช่างยั่วน้ำลายเหลือเกิน“ทำไมเร็วจัง” ธามแปลกใจ“ข้าวฉันหุงเอาไว้แล้ว อาหารก็ทำไว้ก่อนที่จะออกไปซื้อของที่ห้าง ดังนั้นแค่อุ่นให้ร้อน ก็กินได้”“ทำค้างไว้ตั้งแต่วันไหน” เขาหรี่ตามองอาหารตรงหน้า เริ่มไม่แน่ใจว่ากินได้แน่หรือเปล่า คำถามนี้ทำให้เพชรพันปีเม้มปากแน่น และทำท่าจะยกอาหารกลับแต่ธามรั้งไว้ทัน“ฉันทำไว้เมื่อบ่ายสาม ห้าโมงเย็นถึงออกไปซื้อของที่ตลาดและบางส่วนจากห้าง จากนั้นก็มาเจอคนบ้าขอติดรถมาที่บ้านด้วย” หญิงสาวลำดับเหตุการณ์อย่างช้าๆ“จะกินไหม ถ้ากินก็อย่าพูดมาก”“กิน” เขาตอบสั้นๆ และเริ่มรับประทานทันทีที่อาหารเข้าปากคำแรก ธามก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ รสชาติของมันอร่อยเสียจนเบรรยายไม่ถูก หมูย่างที่หน้าตาดูไม่ค่อยน่ากินแต่มันกลับอร่อยเสียจนกินได้เรื่อยๆ ไม่เบื่อในขณะที่นักแสดงหนุ่มนั่งรับประทานอาหาร เจ้าของบ้านเลือกที่จะหันไปเตรียมของสำหรับพรุ่งนี้ต่อ หญิงสาวปอกเปลือกหอม กระเทียม และเตรียมพริกแห้งในปริมาณที่ต้องการ จากนั้นก็เดินไปหยิบครกหินกับสากออกมา“กินอิ่มแล้วก็ล้างให้ด้วยนะ” เพชรพันปีสั่ง“หมายถึงให้ผมล้างอย่างนั้นเหรอ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาถามปากก็เคี้ยวตุ้ยๆ“ใช่ ทำไม่เป็นหรือไง”“ทำเป็น” ธามเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย“ถ้าอย่างนั้นก็ทำซะ มากินข้าวบ้านเขาแล้วจะให้เจ้าของบ้านมาล้างจานมันก็ใช่ที่”“ยัยตัวแสบ” นักแสดงหนุ่มบ่นแล้วก็หันมากินอาหารในจานต่อ เพชรพันปีลอบยิ้มเมื่อเห็นว่าเขากินอาหารจนหมด“อร่อยไหม” เพชรพันปีถามในขณะที่เขากำลังยืนล้างจาน ส่วนเธอกำลังตำพริกกระเทียมหอมแดงเข้าด้วยกัน“ก็พอได้”“ขนาดพอได้ยังฟาดซะไม่เหลือ ข้าวก็เติมตั้งสองครั้ง” เธอแกล้งแซ็ว“มันเป็นเพราะผมหิว” เขาแก้ตัว“เอาเถอะ เห็นคุณกินหมดฉันก็ดีใจ”“ทำไมต้องดีใจ” เขาถามต่อเพราะไม่เข้าใจ“เพราะฉันเป็นคนทำอาหาร และคนทำอาหารก็ย่อมต้องมีความสุขเมื่อคนกินกินมันจนหมด”“คุณทำอะไร”“เตรียมของ”“คุณขายน้ำพริกไม่ใช่เหรอ”“ใช่ นอกจากน้ำพริกแล้วฉันยังรับทำปิ่นโตมื้อกลางวันส่งด้วย”“ไม่มีคนช่วยหรือไง” ว่าไปเข้ามาธามก็ไม่เห็นใครอื่นนอกจากเพชรพันปีคนเดียวเท่านั้น“ไม่มี ลูกค้าปิ่นโตเจ้าประจำของฉันมีแค่สี่สิบเจ้า ฉันทำคนเดียวไหวแต่บางทีถ้าพี่ชายกับพี่สะใภ้ของฉันมา พวกเขาก็จะมาช่วย”“อาหารปิ่นโตสี่สิบเจ้า วันละสี่สิบกล่อง ต้องคิดรายการให้หมดเลยหรือเปล่า” ธามฟังแล้วทึ่ง ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะทำเองหมด“คิดสิ สนุกดี”“พรุ่งนี้คุณทำเมนูอะไร”“พรุ่งนี้เหรอ น้ำพริกอ่องแล้วก็มีแคบหมู และสารพัดผักทั้งต้มทั้งสดให้กินคู่กัน มีไส้อั่วปั้นเป็นก้อนทอด ฉันหมักและปรุงรสไว้เรียบร้อยแล้วเหลือทอดอย่างเดียว ของหวานเป็นบราวนีที่ทำจากถั่วดำ”“ดูไม่ค่อยจะเข้ากัน” ธามออกความเห็น“แต่มันคู่กันไปแล้ว”“คุณจะทำบราวนีเลยไหม” เขานึกสนุกอยากอาสาช่วย“ทำเช้ามืด”“ทำทันเหรอ คุณต้องต้มผักต้องจัดของ” เขาถามพร้อมเดินมาดูสิ่งที่หญิงสาวกำลังทำ รู้สึกพอใจเมื่อเห็นว่าเธอตำได้ละเอียดเนียนสวย“ทันสิฉันตื่นตั้งแต่ตีสี่ เพราะอยากให้ลูกค้าได้กินอาหารที่สดใหม่” เพชรพันปีดูเพลิดเพลินและมีความสุขกับสิ่งที่ทำอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่ธามก็มองเธอทำโน่นนี่อย่างสบายใจ“ทำเพิ่มอีกชุดได้ไหม” จู่ๆ เขาก็ถามขึ้น“ทำให้ใคร” หญิงสาวหันมาถาม“ทำให้ผม” ธามหมายถึงตนเอง“คุณจะกินเหรอ”“ใช่ อยากกิน คุณขายชุดละเท่าไหร่” ชายหนุ่มถามอย่างเป็นงานเป็นการ“หนึ่งร้อยสิบเก้าบาท รวมค่าส่ง” เพชรพันปีแจ้งราคาชัดเจน“ทำให้ผมด้วย” เขาตกลงโดยไม่ต้องคิดอีก“แสดงว่าอาหารของฉันอร่อยมากใช่ไหม” น้ำเสียงคนพูดมีความภาคภูมิใจอย่างเห็นได้ชัด“ก็บอกแล้วว่าพอได้ ผมแค่อยากอุดหนุนผู้ยากไร้เท่านั้นเอง” ธามอมยิ้มในที“ก็ได้ ฉันเคยทำอาหารให้คนมาเยอะแล้ว จะทำให้สุนัขรับประทานบ้างก็ได้” เพชรพันปีประชดด้วยความหมั่นไส้“คุณจะทำอาหารหมาให้ผมกินเหรอ” ธามหันมาจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง“เปล่า ฉันแค่บอกว่าจะทำอาหารให้สุนัขในปากของคุณรับประทานก็เท่านั้น และเนื่องจากคุณเลี้ยงไว้หลายร้อยตัว ฉันเลยต้องคิดเงินมากกว่าเจ้าอื่นนะ สองร้อยเก้าสิบเก้าบาท ตกลงไหม” หญิงสาวแกล้งขึ้นราคา“งก” เขาต่อปากต่อคำอย่างไม่ลดละ“จะเอาไหมล่ะ ถ้าไม่เอาฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ”“เอาเป็นว่าผมจะเป็นลูกค้าปิ่นโตของคุณ แต่บอกไว้ก่อนนะ ในหนึ่งเดือนจะต้องมีหมูย่างโป๊ยกั๊กสองครั้ง” ชายหนุ่มพูดถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการทันที“ให้ตายสิ ก๋งฉันนี่อัจฉริยะจริงๆ ที่คิดค้นสูตรนี้ขึ้นมา ใครกินเป็นต้องติดใจว่าแต่จะให้ไปส่งที่ไหน” หญิงสาวพูดด้วยความภูมิใจ “ที่บ้านผม”“แต่ฉันไม่รู้จักบ้านคุณ”“ไม่ไกลจากคุณนักหรอก เดี๋ยวจะส่งโลเคชั่นมาให้ มีไลน์ไหมเดี๋ยวจะให้พี่น้ำนิ่งจัดการให้ ส่วนวันที่ผมต้องไปทำงานไกลหรือไปถ่ายที่ต่างจังหวัด ผมจะให้เด็กมารับที่นี่ หรือไม่อย่างนั้นผมจะให้พี่น้ำนิ่งจัดการ” เขาบอกรายละเอียดคร่าวๆ“ได้”“เริ่มพรุ่งนี้เลยนะ พรุ่งนี้ผมไม่มีคิวไปส่งที่บ้านเลย เดี๋ยวผมจะแชร์โลเคชั่นให้คุณเมื่อถึงบ้านแล้ว” เขากำชับอีกครั้ง“ตกลง” เพชรพันปียอมรับอย่างโดยดี“ดีใจที่ได้ลูกค้าเพิ่มสินะ” เขาแกล้งว่า“ดีใจที่ได้เงินเพิ่มอีกเท่าต่างหาก” หญิงสาวตอบแล้วก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อเงียบๆ ธามเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องรับแขกโดยที่ไม่พูดอะไรต่อเช่นกัน “ขอบคุณมากนะน้องเพชรที่ช่วยคุณธามเอาไว้ ไม่อย่างนั้นคงโดนนักข่าวกักตัวไม่ให้ออกจากงานแน่ เดี๋ยวนี้นักข่าวน่ากลัวกว่าเมื่อก่อน พักหลังพวกนี้ไม่ค่อยเกรงใจ ยอมทำทุกอย่างขอแค่ให้ได้ข่าวตามที่ต้องการ”เพชรพันปียิ้มรับคำขอบคุณนั้น พร้อมทั้งรับฟังสิ่งที่น้ำนิ่งพูดโดยไม่แสดงความคิดเห็น เพราะเธอไม่ได้อยู่ในวงการนี้ ส่วนเจ้าของเรื่องนั้นนอนหลับอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขก“ทำไมต้องอยากรู้เรื่องของเขามากขนาดนี้คะ” เพชรพันปีถามคำแรก น้ำนิ่งถอนหายใจเมื่อเจอคำถามแล้วก็เล่าว่า“ก็คู่กรณีเป็นนางเอกดังนี่ฮะ ตัวร้ายได้นางเอกแล้วทิ้งคนก็ย่อมต้องสนใจ ยิ่งแม่คนนั้นเป็นนางเอกขวัญใจมหาชนด้วย แถมยังให้ข่าวแบบใครได้อ่านได้ฟังก็ต้องรู้ว่าแม่คนนั้นจ้องโจมตีคุณธามโดยเฉพาะ”“คงไปหว่านเสน่ห์แล้วให้ความหวังผู้หญิงมากซินะ”“ไม่หรอก พี่รู้ดีว่าคุณธามมีข้อตกลงกับคู่ควงเสมอ กับคนนี้ก็ตกลงกันไว้แล้ว แต่พอนานเข้าฝ่ายหญิงอยากจะได้มากกว่านั้น และจะไม่ยอมทำตามที่คุยกันไว้” น้ำนิ่งอธิบาย แต่เพชรพันปีไม่เข้าใจนัก“ทำไมต้องทำข้อตกลงคะ กลัวการผูกมัดเหรอ”“ไม่ใช่หรอกฮะ คุณธามไม่ได้กลัวการผูกมัด แต่กลัวการถูกทิ้งมากกว่า”“เลยเลือกที่จะทิ้งคนอื่นก่อนแทน” แม่ค้าสาวต่อให้“น้องเพชร คุณธามไม่ได้ร้ายแบบนั้น ที่เป็นแบบนี้มันมีที่มาที่ไป” น้ำนิ่งพูดต่อไปว่า“ความจริงแล้วคุณธามไม่ใช่คนร้ายกาจ ถ้าตัดเรื่องไม่ลงเอยกับใครสักทีออกไป เขาเป็นคนดีมาก”เพชรพันปีได้แต่ยิ้มรับ ความจริงแล้วอยากจะเถียงเหลือเกินว่านอกจากเรื่องผู้หญิงแล้ว ผู้ชายคนนั้นปากร้ายที่สุด“เพชรว่าเราไปปลุกเขาดีกว่าค่ะ จะได้กลับบ้าน”ผู้จัดการสาวห้าวพยักหน้าเห็นด้วย เพราะตอนนี้ก็ปาเข้าไปเที่ยงคืนแล้วช่วงนี้ธามแทบกระดิกตัวไปไหนหรือทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากงานจะเยอะแล้ว เขายังต้องมาเจอกับข่าวคาวๆ ที่น่าปวดหัวด้วย คงอีกพักใหญ่กว่าเรื่องนี้จะซาลง“คุณธามกินอะไรหรือยังฮะ” น้ำนิ่งถาม“กินแล้วครับ เอ่อ แม่โสมพันปีหาให้กิน”“คุณธามทำไมไปเรียกน้องเพชรแบบนั้น” น้ำนิ่งหัวเราะเมื่อได้ยินชื่อที่ธามเรียกเพชรพันปี“ชื่อแปลกไม่พอ ยังปากร้ายนิสัยไม่ดีด้วย” ธามวิจารณ์สนุกปาก น้ำนิ่งส่ายหน้าเพราะไม่เห็นด้วย“คุณธาม พี่ยังยืนยันว่าน้องเพชรเป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก ถ้าคุณธามรู้จักและสนิทกับน้องเพชรมากกว่านี้ คุณจะรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่น่าคุยด้วยเป็นที่สุด”“พี่น้ำนิ่งชอบเหรอ จะจีบว่างั้น” นักแสดงหนุ่มเหล่ตามองผู้จัดการเล็กน้อย“เฮ้ย ทำไมพูดแบบนี้ พี่รักน้องเพชรเหมือนน้องนะฮะ น้องจริงๆ ไม่ใช่น้องจ๋า แถมทับทิมพี่สาวของน้องเพชรก็เป็นเพื่อนสนิทพี่ด้วย ดังนั้นรายนี้ไม่จีบฮะ จะว่าไปน้องเพชรนี่ก็ทำแต่งานจนไม่มีเวลาหาแฟน ส่วนคุณธามก็ถึงเวลาที่จะจริงจังกับใครสักคนได้แล้ว ดูไปน้องเพชรกับคุณธามก็เหมาะสมกันดีนะ”“อย่ายัดเยียดยัยตัวแสบนั่นให้ผมเลยพี่น้ำนิ่ง เห็นๆ อยู่ว่าร้ายกาจ ในปากเลี้ยงสุนัขไว้ร่วมร้อยตัวแบบนั้น ใครทำอะไรไม่ถูกใจได้ปล่อยลูกน้องออกมากัดสิ”“คุณธามจีบน้องเพชรไหมล่ะ” น้ำนิ่งแกล้งถาม ธามหยุดยิ้มทันทีเมื่อถูกถามเช่นนั้น“ไม่ใช่ผู้หญิงในอุดมคติของผมเลย ไม่มีส่วนไหนเฉียดเลยสักนิด ผมไม่ชอบผู้หญิงปากจัด นอกจากปากจัดแล้วยังกระด้าง ไม่น่ารัก ถึงจะหน้าตาน่ารักและทำอาหารอร่อย แต่ผมไม่คิดจะจีบเป็นแฟนแน่ ผมไม่อยากได้แม่ค้าปากจัดมาควง”“พี่หมายถึงจีบแบบจริงจังไปเลย ไม่ใช่แค่ควง” น้ำนิ่งยุต่อ“แบบนั้นยิ่งไม่เอาใหญ่ พี่น้ำนิ่งจะให้ผมจีบผู้หญิงบ้าเหรอ”“คุณธามอคติ น้องเพชรไม่ได้บ้าเสียหน่อย”“เลิกพูดดีกว่าครับ ผมไม่มีทางจีบผู้หญิงคนนั้นแน่นอน ใครได้ไปน่าสงสารนะ ผู้ชายคนนั้นโคตรซวย”น้ำนิ่งส่ายหน้า ดูเหมือนว่าจะยุไม่ขึ้น เพชรพันปียืนหน้ามุ่ยเมื่อยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้เสียที ดีที่มาส่งอาหารให้เขาเป็นคนสุดท้าย ไม่อย่างนั้นคงเสียเวลามากกว่าจะส่งหมด เผลอๆ อาจจะเกินเวลาที่ตั้งไว้เสียด้วย“มาหาใครครับคุณหนู” เสียงของชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัดผิวดำแดงหน้าตาท่าทางใจดีเอ่ยทักขึ้นมา ทำให้แม่ค้าสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะไม่ต้องรออีกต่อไปแล้วหญิงสาวยกมือไหว้บุคคลที่แก่กว่าด้วยความนอบน้อม ทำเอาพ่อบ้านรับไหว้แทบไม่ทัน เพราะไม่เคยมีแขกที่ไหนไหว้แบบนี้มาก่อน จะมีก็เพียงน้ำนิ่งเท่านั้นที่ยกมือไหว้เขาแบบไม่ถือตัว“หนูเอาอาหารมาส่งคุณธามค่ะ”พ่อบ้านวัยกลางคนพยักหน้ารับแต่ยังไม่เปิดประตูให้ สิ่งที่ทำคือโทรศัพท์หาเจ้านายเพื่อความมั่นใจ เพราะเกรงว่าจะเป็นพวกแฟนคลับที่พยายามบุกถึงบ้านเพื่อเจอตัวดารา และเมื่อได้คำตอบที่แน่ชัดแล้วจึงเปิดประตูบ้านเพื่อให้หญิงสาวเข้ามา“เข้ามาก่อนนะครับ คุณธามให้คุณเข้าไปข้างในด้วย”“ให้หนูเข้าไปข้างในหรือคะ”“ใช่ครับ คุณธามให้คุณหนูรอสักครู่ จะรีบกลับมาเห็นว่ามีเรื่องจะพูดกับคุณหนูด้วยครับ”“ค่ะ ว่าแต่คุณลุงชื่ออะไรคะ”“ลุงชื่อจ้านครับ เป็นพ่อบ้านของที่นี่”“หนูชื่อเพชรพันปีค่ะ คุณลุงเรียกหนูว่าเพชรเฉยๆ ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะลุงจ้าน” พ่อบ้านใหญ่มองหน้าหญิงสาวอย่างเอ็นดู ก่อนจะพาเธอเดินเข้าไปด้านใน“หนูเพชร คนนี้คือคุณหมอธรครับ คุณพ่อของคุณธาม” ลุงจ้านแนะนำ เพชรพันปีวางของลงที่โต๊ะและยกมือไหว้ คุณหมอธรยิ้มและรับไว้หญิงสาวตรงหน้า“ธามไม่อยู่แต่เขาให้หนูรอก่อน อีกไม่ถึงสิบนาทีจะเข้ามา” คุณหมอธรพูดกับแขกของลูกชายและยิ้มให้อย่างเป็นมิตร“ค่ะ”----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------โหลด (ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ) มาอ่านเพลินๆเลยค่ะ กดข้างล่างนี่เลย ???? https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMjA3NzE5IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMTEzMTI4Ijt9สำหรับท่านใดอยากได้แบบรูปเล่ม สามารถติดต่อได้ที่????เพจ ตะวันเปรมปรีดิ์

????Line :tawan9645 มี @ นำหน้าด้วยนะคะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4.....รสมือ (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 4.....รสมือ (รีอัพ)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้